Puruṣottama-māhātmya
The Greatness of Puruṣottama Kṣetra
अधुना श्रोतुमिच्छामि हरेः क्षेत्रस्य मानद । माहात्म्यं यत्र गमनात्कृतार्थो जायते नरः ॥ ३ ॥
adhunā śrotumicchāmi hareḥ kṣetrasya mānada | māhātmyaṃ yatra gamanātkṛtārtho jāyate naraḥ || 3 ||
บัดนี้ ข้าแต่ผู้ประทานเกียรติ ข้าพเจ้าปรารถนาจะฟังมหิมาแห่งกษेत्रของพระหริ—เพราะผู้ใดไปถึงที่นั้น ย่อมเป็นผู้สำเร็จสมดังใจ
Narada (addressing Sanatkumara)
Vrata: none
Rasa: {"primary_rasa":"bhakti","secondary_rasa":"adbhuta","emotional_journey":"Eager longing to hear (śrotum icchāmi) rises into wonder at a kṣetra whose mere visitation grants life-fulfillment."}
It frames the chapter as a tīrtha-māhātmya inquiry: the glory of Hari’s kṣetra is such that mere pilgrimage (gamanāt) is said to make a person kṛtārtha—spiritually fulfilled and life-purpose accomplished.
By centering the discussion on “Hari’s kṣetra,” it presents devotion as place-centered remembrance and approach to Viṣṇu—going to the Lord’s sacred domain as an embodied act of bhakti that ripens one’s spiritual aim.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught in this verse; the practical takeaway is tīrtha-practice—undertaking pilgrimage to Viṣṇu’s kṣetra as a recognized dhārmic discipline within Purāṇic tradition.