Shloka 64
The Greatness of Kāśī (Kāśī-māhātmya) and Avimukta’s Liberative Power
ईश्वरानुगृहीता हि सर्वे यांति परां गतिम् । उद्देशमात्रात्कथिता अविमुक्तगुणास्तव ॥ ६४ ॥
īśvarānugṛhītā hi sarve yāṃti parāṃ gatim | uddeśamātrātkathitā avimuktaguṇāstava || 64 ||
แท้จริง ผู้ที่ได้รับพระกรุณาจากพระเป็นเจ้า ย่อมบรรลุคติอันสูงสุด; คุณแห่งอวิมุกตะของท่านกล่าวไว้เพียงโดยสังเขปเท่านั้น เพราะมหิมานั้นหาที่สุดมิได้
Suta
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches that the decisive cause of attaining the highest state is the Lord’s grace (īśvarānugraha); when that grace is present, all seekers reach the supreme goal.
By centering liberation on divine favor, it implies bhakti as the heart of practice—devotion that attracts the Lord’s grace—while also acknowledging that the Lord’s virtues and saving power cannot be exhaustively described.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Śikṣā) is taught here; the verse is a theological summary emphasizing anugraha (grace) and the limits of verbal description (uddeśa-mātra).