Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 159
Hanūmaccarita
The Account of Hanumān
अभुक्ते त्वर्द्वंचो नूनं भुक्ते चापि कृपा तव । बाणलिंगे स्वयंभूते चन्द्रकांते हृदि स्थिते ॥ १५९ ॥
abhukte tvardvaṃco nūnaṃ bhukte cāpi kṛpā tava | bāṇaliṃge svayaṃbhūte candrakāṃte hṛdi sthite || 159 ||
แท้จริง หากมิได้กินก็เป็นเล่ห์ของพระองค์; และแม้ได้กินก็ยังเป็นพระกรุณาของพระองค์—โอ้พระผู้เป็นเจ้า ผู้สถิตในดวงใจ ผู้ปรากฏเป็นบาณลิงคะอันบังเกิดเอง ส่องประกายดุจจันทรกานต์
Narada (as a devotee-voice within the instructional dialogue tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It frames all conditions—hunger or satiation—as governed by the Lord’s will: what appears as deprivation is attributed to divine māyā, while what is received is recognized as divine kṛpā, urging surrender and gratitude.
Bhakti here is the reorientation of experience: the devotee stops blaming circumstances and instead sees the deity’s presence in the heart and in worship-symbols (like the Bāṇa-liṅga), cultivating dependence, humility, and remembrance.
Ritual application is implied: recognition of a svayaṃbhū (self-manifest) sacred emblem and its proper reverential use in liṅgārcana—linking devotional practice with disciplined observance (kalpa-style ritual sensibility).