Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 59
Śuka’s Yoga-ascent, the Echo of ‘Bhoḥ’, and the Vaikuṇṭha Vision
श्रीशाय श्रीनिवासाय भक्तवश्याय शार्ङ्गिणे । अष्टप्रकृत्यधीशाय ब्रह्मणेऽनंतसक्तये ॥ ५९ ॥
śrīśāya śrīnivāsāya bhaktavaśyāya śārṅgiṇe | aṣṭaprakṛtyadhīśāya brahmaṇe'naṃtasaktaye || 59 ||
ขอนอบน้อมแด่พระศรีศะ ผู้เป็นเจ้าแห่งพระศรี; แด่พระศรีนิวาส ผู้เป็นที่สถิตของพระศรี; แด่พระองค์ผู้ยอมอ่อนลงต่อภักติของผู้ภักดี; แด่ผู้ทรงคันศรศารฺงคะ; แด่ผู้เป็นใหญ่เหนือปรกฤติแปดประการ; แด่พรหมันผู้มีศักติอันอนันต์ไร้ขอบเขต
Narada (as a hymn of praise within the Moksha Dharma discourse, addressed to Vishnu)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta (wonder)
FAQs
It identifies Viṣṇu as both personal Lord (Śrīnivāsa, Śārṅgin) and impersonal Absolute (Brahman), teaching that liberation (mokṣa) is grounded in devotion to the Supreme who transcends and governs material nature.
By calling the Lord bhaktavaśya—“won over by devotees”—the verse emphasizes that sincere bhakti, not mere austerity or intellectualism, is the decisive means to approach the Supreme in Mokṣa-dharma.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; however, it models correct mantra-style stuti usage (clear epithets and theological identifiers), which supports disciplined recitation and ritual praise within dharma practice.