Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 60
Śuka’s Yoga-ascent, the Echo of ‘Bhoḥ’, and the Vaikuṇṭha Vision
बृहदारण्यवेद्याय हृषीकेशाय वेधसे । पुंडरीकनिभाक्षाय क्षेत्रज्ञाय विभासिने ॥ ६० ॥
bṛhadāraṇyavedyāya hṛṣīkeśāya vedhase | puṃḍarīkanibhākṣāya kṣetrajñāya vibhāsine || 60 ||
ขอนอบน้อมแด่พระองค์ผู้พึงรู้ได้จากคัมภีร์พฤหทารัณยกะ; แด่พระหฤษีเกศะ ผู้เป็นเจ้าแห่งอินทรีย์; แด่พระเวธัส ผู้ทรงเป็นผู้สร้าง; แด่ผู้มีดวงตาดุจดอกบัว; แด่พระเกษตรชญะ ผู้รู้แห่งกายผู้สถิตภายใน; และแด่พระผู้ส่องสว่างให้สรรพสิ่ง
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It gathers key Upaniṣadic and devotional epithets into a single salutation, presenting Viṣṇu as both the inner Self (Kṣetrajña) and the supreme light that reveals all—supporting Mokṣa through knowledge and devotion together.
By praising Viṣṇu through revered names—Hṛṣīkeśa, lotus-eyed, the Radiant One—the verse models nāma-stuti (devotional glorification), a core bhakti practice emphasized in Mokṣa-dharma contexts of the Narada Purana.
The verse primarily reflects Vedānta (Upaniṣadic) grounding rather than a technical Vedāṅga; it points to scriptural pramāṇa by referencing the Bṛhadāraṇyaka as an authority for knowing the Supreme.