Shloka 60
Adhyaya 81 — Suratha and Samadhi Seek Sage Medhas; Introduction to Mahamaya and the Madhukaitabha Origin Account
त्वं श्रीस्त्वमीश्वरी त्वं ह्रीस्त्वं बुद्धिर्बोधलक्षणा ।
लज्जा पुष्टिस्तथा तुष्टिस्त्वं शान्तिः क्षान्तिरेव च ॥
tvaṁ śrīs tvam īśvarī tvaṁ hrīs tvaṁ buddhir bodhalakṣaṇā | lajjā puṣṭis tathā tuṣṭis tvaṁ śāntiḥ kṣāntir eva ca ||
พระองค์คือศรี (ความรุ่งเรือง) คืออิศวรรย์ (อำนาจอธิปไตย) และคือหรี (ความละอายอันงาม) พระองค์คือปัญญาอันมีลักษณะเป็นความตื่นรู้ พระองค์คือความละอายเชิงศีลธรรม โภชนาการ ความอิ่มใจ; พระองค์คือสันติและขันติด้วย.
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Virtues are not merely personal traits but divine endowments; cultivating peace, patience, contentment, and moral restraint is a mode of honoring Devī within oneself and society.
Closest to Vaṁśānucarita in the broad sense of sustaining righteous order (dharma) across human life; presented as theological praise rather than lineage-history.
By locating Devī as buddhi and hrī, the stuti internalizes worship: the ‘temple’ is the psyche, and spiritual growth is refinement of inner śaktis.