Shloka 17
Adhyaya 44 — Subahu’s Counsel to the King of Kashi and Alarka’s Renunciation through Yoga
एतत् त्वत्सङ्गमाद् भू प ! मया कार्यं महत् कृतम् ।
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि ज्ञानभाग्भव सत्तम ॥
etat tvat-saṅgamād bhūpa mayā kāryaṃ mahat kṛtam / svasti te 'stu gamiṣyāmi jñānabhāg bhava sattama //
ข้าแต่พระราชา ด้วยการคบหากับพระองค์ ข้าพเจ้าได้บรรลุประโยชน์อันยิ่งใหญ่แล้ว ขอความเป็นสิริมงคลจงมีแด่พระองค์; ข้าพเจ้าจะจากไป ขอท่านผู้ประเสริฐในหมู่มนุษย์จงเป็นผู้มีส่วนในญาณอันแท้จริง
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Satsaṅga (good association) is presented as transformative and purposeful. The closing blessing frames knowledge as the king’s proper gain from counsel—wisdom, not merely advantage.
Narrative-dialogue closure; not directly pancalakṣaṇa.
Association (saṅga) is treated as a causal force: proximity to dharmic speech awakens jñāna. The ‘great purpose’ hints that inner awakening outweighs external achievements.