Shloka 12
Adhyaya 25 — Madālāsā’s Return, Royal Succession, and the First Teaching to Vikrānta
न वा भवान् रोदिति वै स्वजन्मा
शब्दोऽयमासाद्य महीशशूनुम् ।
विकल्प्यमानाः विविधा गुणास्ते
ऽगुणाश्च भौताḥ सकलेन्द्रियेṣu ॥
na vā bhavān roditi vai svajanmā śabdo 'yam āsādya mahīśaśūnum | vikalpyamānā vividhā guṇās te 'guṇāś ca bhautāḥ sakalendriyeṣu ||
แท้จริงแล้วมิใช่เจ้าที่ร้องไห้; เสียงนี้เกิดขึ้นในกุมารราชบุตรนี้เอง เมื่อความแตกต่างถูกจินตนาการขึ้น คุณลักษณะ (คุณะ) นานาประการ—รวมทั้งสิ่งที่เกิดจากธาตุซึ่งเรียกว่า ‘ไร้คุณะ’—ย่อมทำงานผ่านอินทรีย์ทั้งปวง
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Suffering often begins with the assumption ‘I am the experiencer/doer.’ By seeing reactions as movements of senses and qualities, one loosens egoic ownership and gains composure.
Didactic philosophy embedded within vaṃśānucarita; it is not directly sarga/pratisarga/manvantara, but a mokṣa-oriented instruction passage.
Reducing ‘crying’ to śabda (sound) is a classic move from nāma-rūpa to tattva: experience is analyzed into impersonal processes (guṇa/indriya), pointing toward the witness-consciousness beyond them.