Shloka 44
Virāṭa-parva Adhyāya 22 — Draupadī’s Abduction Attempt and Bhīma’s Suppression of the Kīcakas
प्रापितं ते मया वित्त बहुरूपमनन्तकम् | यत् कृतं धनरत्नाब्यं दासीशतपरिच्छदम्,'सुभ्रु! मैंने अनेक प्रकारका जो अनन्त धन संचित किया है, वह सब तुम्हें भेंट कर दिया तथा मेरा जो धन-रत्नादिसे सम्पन्न, सैकड़ों दासी आदि उपकरणोंसे युक्त, रूप- लावण्यवती युवतियोंसे अलंकृत तथा क्रीडा-विलाससे सुशोभित गृह एवं अन्तःपुर है, वह सब तुम्हारे लिये ही निछावर करके मैं सहसा तुम्हारे पास चला आया हूँ
vaiśampāyana uvāca | prāpitaṃ te mayā vittaṃ bahurūpam anantakam | yat kṛtaṃ dhana-ratnāḍhyaṃ dāsī-śata-paricchadam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ทรัพย์ที่เราสะสมไว้—นานาประการดุจไร้ที่สุด—เราได้ส่งมอบแก่เจ้าแล้ว และสิ่งใดที่เราเตรียมไว้—อุดมด้วยทองและรัตนะ พร้อมด้วยนางรับใช้เป็นร้อยและเครื่องใช้ในเรือนทั้งปวง—ทั้งหมดนั้นเราขออุทิศแด่เจ้า”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ambiguity of using immense wealth and luxury as a means of winning favor. It invites reflection on whether relationships and decisions should be guided by dharma and integrity rather than by material inducement and display.
The speaker (reported by Vaiśampāyana) describes having transferred vast, varied wealth and lavish household resources—treasure, jewels, and many attendants—to the addressed person, presenting it as a complete dedication of possessions.