Shloka 28
रावण–मारीचसंवादः तथा मृगप्रलोभनपूर्वकं सीताहरणोपक्रमः
Rāvaṇa–Mārīca Dialogue and the Decoy-Deer Prelude to Sītā’s Abduction
कृतस्य कर्मणस्तत्र भुज्यते यत् फलं दिवि | न चान्यत् क्रियते कर्म मूलच्छेदेन भुज्यते,अपने किये हुए सत्कर्मोंका जो फल होता है, वही स्वर्गमें भोगा जाता है। वहाँ कोई नया कर्म नहीं किया जाता। अपना पुण्यरूप मूलधन गँवानेसे ही वहाँके भोग प्राप्त होते हैं
kṛtasya karmaṇas tatra bhujyate yat phalaṃ divi | na cānyat kriyate karma mūlacchedena bhujyate ||
ในสวรรค์ บุคคลย่อมเสวยเพียงผลแห่งกุศลกรรมที่ตนได้กระทำไว้แล้วเท่านั้น ที่นั่นมิได้กระทำกรรมใหม่ใด ๆ เพื่อก่อบุญเพิ่ม ความเพลิดเพลินทั้งหลายได้มาด้วยการเบิกใช้—และย่อมร่อยหรอสิ้นไป—จากทุนบุญที่สั่งสมไว้
देवदूत उवाच
Educational Q&A
Heaven is not a place where one creates new karma; it is a realm where one only enjoys the results of past good deeds. Those pleasures are finite because they consume the accumulated stock of merit, which eventually gets exhausted.
A celestial messenger explains the mechanics of karmic recompense: the heavenly experience is the fruition of previously performed virtuous actions, and the very act of enjoying heaven spends down that prior merit rather than generating new spiritual credit.