Shloka 20
रावण–मारीचसंवादः तथा मृगप्रलोभनपूर्वकं सीताहरणोपक्रमः
Rāvaṇa–Mārīca Dialogue and the Decoy-Deer Prelude to Sītā’s Abduction
स्वयंप्रभास्ते भास्वन्तो लोका: कामदुघा: परे | न तेषां स्त्रीकृतस्तापो न लोकैश्चर्यमत्सर:,उनके उत्तम लोक स्वयंप्रकाश, तेजस्वी और सम्पूर्ण कामनाओंकी पूर्ति करनेवाले हैं। उन्हें स्त्रियोंके लिये संताप नहीं होता। लोकोंके ऐश्वर्यके लिये उनके मनमें कभी ईर्ष्या नहीं होती
svayaṃprabhās te bhāsvanto lokāḥ kāmadughāḥ pare | na teṣāṃ strīkṛtas tāpo na lokaiś caryamatsaraḥ ||
โลกอันสูงยิ่งเหล่านั้นส่องสว่างด้วยตนเอง เจิดจ้า และบันดาลให้ความปรารถนาทุกประการสำเร็จแก่ผู้พำนัก ณ ที่นั้น ย่อมไม่มีความเร่าร้อนอันเกิดจากความยึดติดในสตรี และไม่มีความริษยาอันถูกปลุกเร้าด้วยความรุ่งเรืองแห่งโลกอื่น
देवदूत उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical purification as a mark of higher states: freedom from passion-born distress (especially attachment-driven suffering) and freedom from envy toward others’ prosperity. Such inner non-burning (atāpa) and non-jealousy (amātsarya) are presented as qualities aligned with elevated realms and refined conduct.
A divine messenger describes the nature of superior worlds: they are self-radiant and provide enjoyments without the usual human afflictions. The emphasis is on the absence of two common sources of suffering—sexual-attachment-related torment and envy of others’ splendor—thereby portraying those realms as morally and psychologically purified.