Shloka 15
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
ततः प्रक्षीयमाणं तद् राज्यं तस्य महीपते: । छिद्यमानं यथानन्तं वनं परशुना विभो
tataḥ prakṣīyamāṇaṁ tad rājyaṁ tasya mahīpateḥ | chidyamānaṁ yathānantam vanaṁ paraśunā vibho, krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “แล้วอาณาจักรของพระราชานั้นก็เริ่มร่อยหรอ ถูกตัดทอนลงราวกับป่ามิรู้จบถูกฟันด้วยขวาน ฤๅษีผู้ทรงธรรมและทรงเดชนั้น เมื่อถูกมหาโทสะครอบงำ ก็ยังความพินาศแก่แผ่นดินดุจไฟป่าผลาญพงไพร”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse warns that anger (krodha), when it overwhelms even a dharmic and powerful person, can become socially catastrophic—capable of destroying a kingdom. Ethical self-restraint is presented as essential for the protection of polity and dharma.
Vaiśaṃpāyana describes a realm declining rapidly, likened to an endless forest being chopped down with an axe. The cause is a righteous yet wrath-possessed powerful figure whose anger drives destructive consequences for the king’s domain.