Shloka 14
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
तस्मिंस्तु विधिवत् सत्रे सम्प्रवृत्ते सुदारुणे । अक्षीयत ततो राष्ट्र धृतराष्ट्रस्य पार्थिव
vaiśampāyana uvāca | tasmiṁs tu vidhivat satre sampravṛtte sudāruṇe | akṣīyata tato rāṣṭra dhṛtarāṣṭrasya pārthiva | krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ครั้นสัทรยัญอันน่าสะพรึงนั้นเริ่มขึ้นโดยถูกต้องตามพิธีแล้ว ตั้งแต่นั้นมาอาณาจักรของธฤตราษฏระก็เริ่มร่อยหรอเสื่อมถอย เพราะฤๅษีผู้ทรงธรรมและทรงเดช เมื่อถูกมหาโทสะครอบงำ ได้ขับเคลื่อนพิธีกรรมซึ่งอานุภาพของมันกัดกินแผ่นดินนั้น”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even actions performed with full ritual correctness (vidhivat) can become ethically destructive when driven by intense anger; power without inner restraint turns into a force that erodes social and political order.
A fearsome satra (extended sacrificial rite) begins, and from its commencement Dhṛtarāṣṭra’s realm is said to diminish—implying that the rite, propelled by a wrathful yet powerful ascetic, has tangible consequences for the kingdom.