Shloka 31
भीष्मस्य अप्रतिमपराक्रमः — शिखण्डिपुरस्कृतः प्रहारः
Bhīṣma’s unmatched momentum and the assault with Śikhaṇḍin in the lead
(दुःशासनार्जुनौ वीरीौ वृत्रेन्द्रसममतेजसौ ।) समीयतुर्महासंख्ये मयशक्रौ यथा पुरा । भारत! वे दोनों रथियोंमें श्रेष्ठ और दुर्जय वीर थे। दोनों ही कान्ति और दीप्तिमें चन्द्रमा और सूर्यके समान जान पड़ते थे और भारत! दुःशासन तथा अर्जुन दोनों वीर वृत्रासुर एवं इन्द्रके समान तेजस्वी थे। वे दोनों क्रोधमें भरकर एक-दूसरेके वधकी अभिलाषा रखते थे। उस महायुद्धमें वे उसी प्रकार एक-दूसरेसे भिड़े हुए थे, जैसे पूर्वकालमें मयासुर और इन्द्र आपसमें लड़ते थे || २९-३० ई ।। दुःशासनो महाराज पाण्डवं विशिखैस्त्रिभि:
sañjaya uvāca | (duḥśāsanārjunau vīrau vṛtrendrasamatejasau |) samīyatur mahāsaṅkhye mayaśakrau yathā purā |
สัญชัยกล่าวว่า—ในมหาสงครามนั้น ท้าวทุศศาสนและอรชุน—วีรบุรุษทั้งสอง ผู้มีเดชดุจวฤตระและพระอินทร์—เข้าประชิดกันและปะทะกัน ดังครั้งโบราณที่มายาอสูรกับศักระ (พระอินทร์) เคยประจัญบานกัน ฉันใด บัดนี้ทั้งสองก็ฉันนั้น ถูกโทสะผลักดัน มุ่งหมายจะทำลายกันและกัน
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how wrath and the desire to kill can dominate warriors even within a dharma-framed war, reminding the reader that martial prowess is ethically charged: valor without inner restraint easily becomes destructive passion.
Sanjaya describes Duhshasana and Arjuna advancing to fight each other in the thick of the great battle, likening their encounter to an ancient clash between Maya and Indra, and emphasizing their formidable, almost cosmic, intensity.