Shloka 13
Garuḍa, the Brāhmaṇa’s Release, and Kaśyapa’s Counsel
Gajakacchapa-ākhyāna Prelude
त्वं विष्णुस्त्वं सहस्राक्षस्त्वं देवस्त्वं परायणम् | त्वं सर्वममृतं देव त्वं सोम: परमार्चित:,“तुम्हीं सर्वव्यापी विष्णु, सहस्नलोचन इन्द्र, द्युतिमान् देवता और सबके परम आश्रय हो। देव! तुम्हीं सब कुछ हो। तुम्हीं अमृत हो और तुम्हीं परम पूजित सोम हो
tvaṁ viṣṇus tvaṁ sahasrākṣas tvaṁ devas tvaṁ parāyaṇam | tvaṁ sarvam amṛtaṁ deva tvaṁ somaḥ paramārcitaḥ ||
ปิตามหะกล่าวว่า “ท่านคือวิษณุ; ท่านคือสหัสรากษะ (อินทราผู้มีพันเนตร). ท่านคือเทพผู้รุ่งเรืองและเป็นที่พึ่งสูงสุดของสรรพชีวิต. โอ้เทวะ ท่านคือทุกสิ่ง; ท่านคืออมฤตะเอง และท่านคือโสมะผู้ได้รับการบูชาสูงสุด.”
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional vision of the Divine as the ultimate refuge and the source behind all revered divine powers—Viṣṇu, Indra, and Soma—affirming that true security and immortality (amṛta) lie in taking shelter in that supreme reality.
Pitāmaha (the Grandsire) is offering a hymn of praise, identifying the addressed deity as all-pervading and as the inner essence of major Vedic gods, thereby elevating the addressee as the highest object of worship and reliance.