Shloka 12
Garuḍa, the Brāhmaṇa’s Release, and Kaśyapa’s Counsel
Gajakacchapa-ākhyāna Prelude
त्वं ज्योति: सर्वभूतानां त्वमादित्यो विभावसु: । त्वं महद्धूतमाश्चर्य त्वं राजा त्वं सुरोत्तमः,“तुम्हीं समस्त प्राणियोंकी ज्योति हो। सूर्य और अग्नि भी तुम्हीं हो। तुम आश्वर्यमय महान् भूत हो, तुम राजा हो और तुम देवताओंमें सबसे श्रेष्ठ हो
tvaṁ jyotiḥ sarvabhūtānāṁ tvam ādityo vibhāvasuḥ | tvaṁ mahad bhūtam āścarya tvaṁ rājā tvaṁ surottamaḥ ||
พระองค์คือแสงสว่างในสรรพสัตว์ทั้งปวง; พระองค์คืออาทิตยะคือพระอาทิตย์ และพระองค์คือวิภาวสุคืออัคคี พระองค์คือภาวะอันยิ่งใหญ่พิสดาร; พระองค์คือราชา และทรงเป็นผู้ประเสริฐสูงสุดในหมู่เทวะ
पितामह उवाच
Educational Q&A
True supremacy is portrayed as luminous and life-sustaining: the one praised is identified with the Sun and Fire—forces that illuminate, nourish, and uphold order—suggesting that rightful authority aligns with cosmic dharma and inner light rather than mere dominance.
Pitāmaha delivers a formal eulogy, elevating the addressed figure by equating them with universal sources of light (Sun and Fire) and calling them a wondrous great being, a king, and the foremost among gods—an act of recognition meant to affirm their exceptional status and legitimacy.