Shloka 5
Khāṇḍava-dāha: Strategic containment and Indra’s rain (Ādi Parva, Adhyāya 217)
तावन्योन्यं सम श्लिष्य पृष्टवा च कुशलं वने । आस्तां प्रियसखायौ तौ नरनारायणावृषी,दोनों ही दोनोंको हृदयसे लगाकर कुशल-प्रश्न पूछनेके पश्चात् वे परस्पर प्रिय मित्र साक्षात् नर-नारायण ऋषि वनमें एक स्थानपर बैठ गये
tāv anyonyaṃ samaśliṣya pṛṣṭvā ca kuśalaṃ vane | āstāṃ priyasakhāyau tau naranārāyaṇāv ṛṣī ||
ในป่านั้น สหายผู้เป็นที่รักทั้งสองได้โอบกอดกันและไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ แล้วจึงนั่งร่วมกัน ณ ที่หนึ่ง ประหนึ่งฤๅษีนร-นารายณะ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic conduct in human relationships: greeting with warmth, asking after another’s welfare (kuśala-praśna), and honoring friendship through respectful presence—especially among the virtuous.
Two revered sages, Nara and Nārāyaṇa, meet in the forest, embrace each other, exchange inquiries about well-being, and then sit together, indicating a peaceful, affectionate reunion.