Shloka 9
Varnāśrama-Krama, Vairāgya as the Ground of Saṃnyāsa, and Brahmārpaṇa Karma-yoga
प्राजापत्यां निरूप्येष्टिमाग्नेयीमथवा द्विजः / प्रव्रजेत गृही विद्वान् वनाद् वा श्रुतिचोदनात्
prājāpatyāṃ nirūpyeṣṭimāgneyīmathavā dvijaḥ / pravrajeta gṛhī vidvān vanād vā śruticodanāt
เมื่อจัดเตรียมและประกอบอิษฏิปราชาปัตยะ หรือพิธีที่เกี่ยวเนื่องกับอัคนีโดยถูกต้องแล้ว คฤหัสถ์ผู้เป็นทวิชะและมีปัญญาพึงออกบวชตามบัญญัติแห่งศรุติ หรือเมื่ออยู่ป่าเป็นวานปรস্থแล้ว ก็อาจรับสันนยาสตามคำสั่งแห่งพระเวท
Narrator/ācārya-style instruction within the Purāṇic discourse (traditional dharma teaching voice, framed in the Kurma Purana dialogue)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
Indirectly: it emphasizes purification and detachment through Vedicly sanctioned renunciation, a prerequisite for steady knowledge of the Self (ātma-jñāna) taught elsewhere in the Kurma Purana’s higher contemplative sections.
The verse highlights the preparatory discipline for Yoga—ritual purification (iṣṭi) and the regulated life-stages (gṛhastha → vānaprastha → sannyāsa). In the Kurma Purana’s broader teaching arc, this supports later meditative absorption by establishing vairāgya (dispassion) and śāstra-guided conduct.
Not explicitly; its emphasis is on Śruti-based dharma as the shared ground that supports both Śaiva and Vaiṣṇava soteriology in the Kurma Purana—purification and renunciation as common means toward the one Supreme.