Adhyaya 7: Prahlada’s Defeat by Nara-Narayana and Victory through Bhakti

Verse 1

इति श्रीवामनपुराणे षष्ठो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच ततो ऽनङ्गं विभुर्द्दष्ट्वा ब्रह्मन् नारायणो मुनिः प्रहस्यैवं वचः प्राह कन्दर्व इह आस्यताम्

ఇట్లు శ్రీ వామనపురాణంలోని ఆరవ అధ్యాయం ముగిసింది. పులస్త్యుడు పలికెను—హే బ్రహ్మన్! అప్పుడు అనంగుణ్ణి చూచి విభువైన ముని నారాయణుడు నవ్వి ఇలా పలికెను—“హే కందర్పా, ఇక్కడ కూర్చుండుము.”

Verse 2

तदक्षुब्धत्वमीक्ष्यास्य कामो विस्मयमागतः वसन्तो ऽपि महाचिन्तां जगामाशु महामुने

అతని అక్షుభిత స్థైర్యాన్ని చూచి కాముడు ఆశ్చర్యపడ్డాడు; ఓ మహామునీ, వసంతుడు కూడా త్వరగా మహాచింతలో పడ్డాడు।

Verse 3

ततश्चाप्सरसो दृष्ट्वा स्वागतेनाभिपूज्य च वसन्तमाह भगवानेह्येहि स्थीयतामिति

తర్వాత అప్సరసలను చూచి భగవానుడు స్వాగతించి సత్కరించాడు; వసంతునితో—“రా, రా—ఇక్కడే నిలుచుము (ఉండు)” అని అన్నాడు.

Verse 4

ततो विहस्य भगवान् मञ्जरीं कुसुमावृताम् आदाय प्राक्सुवर्णाङ्गीमूर्वोर्बालां विनिर्ममे

అప్పుడు భగవానుడు నవ్వుతూ పుష్పావృతమైన మంజరిని తీసుకొని, తన తొడల నుండి పూర్వంలా స్వర్ణవర్ణ దేహముగల ఒక యువతిని నిర్మించాడు.

Verse 5

ऊरूद्भवां स कन्दर्पो दृष्ट्वा सर्वाङ्गसुन्दरीम् अमन्यत तदानङ्गः किमियं सा प्रिया रतिः

ఊరువునుండి జన్మించిన సర్వాంగసుందరీ అయిన ఆ కన్యను చూచి అనంగుడైన కందర్పుడు అప్పుడే మనసులో అనుకున్నాడు—“ఈమె ఎవరు? నా ప్రియ రతియేనా?”

Verse 6

तदेव वदनं चारु स्वक्षिभ्रूकुटिलालकम् सुनासावंशाधरोष्ठमालोकनपरायणम्

ఆమె ముఖమే అతి మనోహరం—సుందర నేత్రాలు, భ్రూవిలాసం, వంకర అలకలతో అలంకృతం; సొగసైన నాసావంశం, మృదువైన అధరాలతో—చూడగానే చూపును బంధించేది।

Verse 7

तावेवाहार्य विरलौ पीवरौ मग्नचूचुकौ राजेते ऽस्यः कुचौ पीनौ सज्जनावि संहतौ

ఆమె రెండు స్తనాలు—సౌందర్యంలో అరుదైనవి—పుష్టిగా ఉండి, చనుమొనలు స్వల్పంగా లోనికి మునిగినవి; దృఢంగా, ఉన్నతంగా, దగ్గరగా కలసి, జంట ఆభరణాలవలె ప్రకాశించాయి।

Verse 8

तदेव तनु चार्वङ्ग्या वलित्रयविभूषितम् उदरं राजते श्लक्ष्णं रोमावलिविभूषितम्

ఆ సుందరాంగి యొక్క సన్నని ఉదరం కూడా ప్రకాశించింది—మూడు సున్నిత మడతలతో అలంకృతమై, మృదువుగా, రోమావళి రేఖతో శోభించింది।

Verse 9

रोमावलीच जघनाद् यान्ती स्तनतटं त्वियम् राजते भृङ्गमालेव पुलिनात् कमलाकरम्

నితంబాల నుండి పైకి వచ్చి స్తనతటం వైపు సాగుతున్న ఈ రోమావళి అలా శోభించింది—ఇసుక తీరం నుండి కమలాలతో నిండిన సరస్సు వైపు కదిలే భ్రమరమాల వలె।

Verse 10

जघनं त्वतिविस्तीर्ण भात्यस्या रशनावृतम् श्रीरोदमथने नद्धूं भूजङ्गेनेव मन्दरम्

ఆమె నితంబాలు అత్యంత విశాలంగా ఉండి, రశనాతో ఆవరించబడి ప్రకాశిస్తాయి—క్షీరసాగర మథనంలో సర్పబంధంతో మంద్రపర్వతం వలె।

Verse 11

कदलीस्तम्भसदृशैरूर्ध्वमूलैरथोरुभिः विभाति सा सुचार्वङ्गी पद्मकिढ्जल्कसन्निभा

అరటి స్తంభాలవంటి, పైవైపు మూలమున్నట్లుగా (సొగసుగా సన్నబడే) తొడలతో ఆమె సుచార్వంగి ప్రకాశిస్తుంది—పద్మకింజల్కసమానమైన మృదువైన కాంతితో।

Verse 12

जानुनी गूढगुल्फे च शुभे जङ्घे त्वरोमशे विभातो ऽस्यास्तथा पादावलक्तकसमत्विषौ

ఆమె మోకాళ్లు, బాగా గట్టిగా ఏర్పడిన మడమలు, శుభమైన పిండికాళ్లు—రోమరహితంగా—ప్రకాశిస్తాయి; అలాగే ఆమె పాదాలు ఎర్ర లాక్షారస సమాన కాంతితో మెరుస్తాయి।

Verse 13

इति संचिन्तयन् कामस्तामनिन्दितलोचनाम् कामातुरो ऽसौ संजातः किमुतान्यो जनो मुने

ఇలా అనిందితలోచన అయిన ఆమెను తలచుతూ కామదేవుడే కామాతురుడయ్యాడు; మరి, ఓ మునీ, ఇతరుల సంగతి ఏమనాలి?

Verse 14

माधवो ऽप्युर्वशीं दृष्ट्वा संचिन्तयत नारद किंस्वित् कामनरेन्द्रस्य राजधानी स्वयं स्थिता

ఓ నారదా, మాధవుడు కూడా ఉర్వశిని చూచి ఆలోచించాడు—‘కామనరేంద్రుని రాజధాని స్వయంగా ఇక్కడ నిలిచిందా?’

Verse 15

आयाता शशिनो नूनमियं कान्तिर्निशाक्षये रविरश्मिप्रतापार्तिभीता शरणमागता

రాత్రి అంత్యంలో నిశ్చయంగా చంద్రుని ఈ కాంతి, సూర్యకిరణాల దహనవేదనకు భయపడి, శరణం కోరుతూ ఇక్కడికి వచ్చింది।

Verse 16

इत्थं संचितयन्नेव अवष्टभाप्सरोगणम् तस्थौ मुनिरिव ध्यानमास्थितः स तु माधवः

ఇలా ఆలోచిస్తూ, అప్సరాగణాన్ని నియంత్రించి, ఆ మాధవుడు ధ్యాననిష్ఠ మునిలా స్థిరంగా నిలిచాడు।

Verse 17

ततः स विस्मितान् सर्वान् कन्दर्पादीन् महामुने दृष्ट्वा प्रोवाच वचनं स्मितं कृत्वा शुभव्रतः

అప్పుడు, ఓ మహామునీ, కందర్పాది అందరూ ఆశ్చర్యపడినట్లు చూసి, ఆ శుభవ్రతుడు ముందుగా చిరునవ్వు నవ్వి వారికి మాట పలికాడు।

Verse 18

इयं ममोरुसंभृता कामाप्सरस माधव नीयतां सुरलोकाय दीयतां वासवाय च

‘ఓ మాధవా, నా తొడపై సంభవించినట్లైన ఈ కామాప్సరను దేవలోకానికి తీసుకెళ్లండి; వాసవుడు (ఇంద్రుడు)కూ అర్పించండి.’

Verse 19

इत्युक्ताः कम्पमानास्ते जग्मुर्गृह्योर्वशीं दिवम् सहस्राक्षाय तां प्रादाद् रूपयौवनशालिनीम्

ఇలా చెప్పబడిన తరువాత వారు వణుకుతూ స్వర్గానికి వెళ్లి ఉర్వశిని తీసుకొచ్చారు; రూపయౌవనసంపన్నమైన ఆ కన్యను సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు)కు సమర్పించారు।

Verse 20

आचक्षुश्चरितं ताभ्यां धर्मजाभ्यां महामुने देवाराजाय कामाद्यास्ततो ऽभृद् विस्मयः परः

మహామునీ, ధర్మజులైన ఆ ఇద్దరు దేవరాజు ఇంద్రునికి జరిగిన వృత్తాంతాన్ని వివరించారు; అప్పుడు కామము మొదలైనవారందరిలో పరమ ఆశ్చర్యము కలిగింది।

Verse 21

एताद्शं हि चरितं ख्यातिमग्र्यां जगाम ह पातालेषु तथा मर्त्यै दिक्ष्वष्टासु जगाम च

నిజముగా అటువంటి చరితం అత్యుత్తమ ఖ్యాతిని పొందింది; అది పాతాళలోకములలోను, మర్త్యులలోను, ఎనిమిది దిక్కులలోను వ్యాపించింది।

Verse 22

एकदा निहते रौद्रो हिरण्यकशिपौ मुने अभिषिक्तस्तदा राज्ये प्रह्लादौ नाम दानवः

మునీ, ఒకసారి క్రూరుడైన హిరణ్యకశిపువు హతుడైన తరువాత, ప్రహ్లాదుడు అనే దానవుడు అప్పుడే రాజ్యానికి అభిషిక్తుడయ్యాడు।

Verse 23

तस्मिञ्शासति दैत्येन्द्रे देवब्राह्मणपूजके मखानि भुवि राजानो यजन्ते विधिवत्तदा

దేవబ్రాహ్మణపూజకుడైన ఆ దైత్యేంద్రుడు పాలించుచుండగా, భూమిపై రాజులు విధివిధానముగా మఖయజ్ఞములను నిర్వహించిరి।

Verse 24

ब्राह्मणाश्च तपो धर्मं तीर्थयात्राश्च कुर्वते वैश्याश्च पशुवृत्तिस्थाः शूद्राः शुश्रूषणे रताः

బ్రాహ్మణులు తపస్సు, ధర్మాచరణం చేసి తీర్థయాత్రలు చేసిరి; వైశ్యులు పశుపోషణాధారిత జీవికలో నిమగ్నులై యుండిరి; శూద్రులు సేవలో రతులై యుండిరి।

Verse 25

चातुर्वर्ण्यं ततः स्वे स्वे आश्रमे धर्मकर्मणि आवर्त्तत ततो देवा वृत्त्या युक्ताभवान् मुने

అనంతరం చాతుర్వర్ణ్యము తమ తమ ఆశ్రమాలలో ధర్మకర్మలలో మళ్లీ ప్రవృత్తమైంది; తదుపరి, ఓ మునీ, దేవతలు తమ తమ వృత్తుల్లో యథోచితంగా స్థిరపడ్డారు।

Verse 26

ततस्तु च्यवनो नाम भार्गवेन्द्रो महातपाः जगाम नर्मदां स्नातुं तीर्थं चैवाकुलीश्वरम्

అప్పుడు చ్యవనుడు అనే మహాతపస్వి, భార్గవులలో శ్రేష్ఠుడు, నర్మదలో స్నానం చేయుటకును ‘ఆకులీశ్వర’ అనే తీర్థాన్ని దర్శించుటకును వెళ్లాడు।

Verse 27

तत्र दृष्ट्वा महादेवं नदीं स्नातुमवातरत् अवतीर्णं प्रजग्राह नागः केकरलोहितः

అక్కడ మహాదేవుని దర్శించి స్నానార్థం నదిలో దిగాడు; దిగిన వెంటనే ‘కేకర-లోహిత’ అనే నాగుడు అతనిని పట్టుకున్నాడు।

Verse 28

गृहीतस्तेन नागेन सस्मार मनसा हरिम् संस्मृते पुण्डरीकाक्षे निर्विषो ऽभून्महोरगः

ఆ నాగుడు పట్టుకున్నప్పుడు అతడు మనసులో హరిని స్మరించాడు; పుండరీకాక్షుని స్మరణతోనే ఆ మహోరగము విషరహితమైంది।

Verse 29

नीतस्तेनातिरौद्रेण पन्नगेन रसातलम् निर्विषश्चापि तत्याज च्यवनं भुजगोत्तमः

ఆ అత్యంత ఉగ్ర పన్నగుడు అతనిని రసాతలానికి తీసుకెళ్లాడు; విషరహితుడైన ఆ భుజగోత్తముడు తరువాత చ్యవనుని విడిచిపెట్టాడు।

Verse 30

संत्यक्तमात्रो नागेन च्यवनो भार्गवोत्तमः चचार नागकन्याभिः पूज्यचमानः समन्ततः

సర్పము విడిచిన వెంటనే భార్గవోత్తముడైన చ్యవనుడు నాగకన్యలచే చుట్టూరా పూజింపబడుతూ సంచరించెను।

Verse 31

विचारन् प्रविवेशाथ दानवानां महत् पुरम् संपूज्यमानो दैत्येन्द्रः प्रह्लादो ऽथ ददर्श तम्

ఆపై ఆలోచిస్తూ దానవుల మహానగరంలో ప్రవేశించాడు. అక్కడ పూజింపబడుతున్న దైత్యేంద్రుడు ప్రహ్లాదుడు అతనిని చూచెను.

Verse 32

भृगुपुत्रे महातेजाः पूजां चक्रे यथार्हतः संपूजितोपविष्टश्च पृष्टश्चागमनं प्रति

భృగుపుత్రునికి ఆ మహాతేజస్వి యథోచితంగా పూజ చేసెను. పూజింపబడి ఆసీనుడైన తరువాత అతని రాక కారణమును అడిగిరి.

Verse 33

स चोवाच महाराज महातीर्थं महाफलम् स्नातुमेवागतो ऽस्म्यद्य द्रष्टुञ्चैवाकुलीश्वरम्

అతడు చెప్పెను— ‘ఓ మహారాజా, ఇది మహాతీర్థము, మహాఫలప్రదము. నేను నేడు స్నానము చేయుటకును, ఆకులీశ్వరుని దర్శించుటకును వచ్చితిని.’

Verse 34

नद्यामेवावतीर्णो ऽस्मि गृहीतश्चाहिना बलान् समानीतो ऽस्मि पाताले दृष्टश्चात्र भवानपि

‘నేను నదిలోనే దిగితిని; అప్పుడు సర్పము బలాత్కారంగా నన్ను పట్టెను. నన్ను పాతాళమునకు తీసికొనివచ్చెను; ఇక్కడ మిమ్మల్నికూడా చూచితిని.’

Verse 35

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं च्यवनस्य दितीश्वरः प्रोवाच धर्मसंयुक्तं स वाक्यं वाक्यकोविदः

చ్యవనుని ఈ వచనాన్ని విని దైత్యాధిపతి, వాక్చాతుర్యంతో, ధర్మసంయుక్తమైన మాటను పలికెను।

Verse 36

प्रह्लाद उवाच भगवन् कानि तीर्थानि पृथिव्यां कानि चाम्बरे रसातले च कानि स्युरेतद् वक्तुं ममार्हसि

ప్రహ్లాదుడు అన్నాడు— ఓ భగవన్! భూమిపై ఏ ఏ తీర్థాలు, ఆకాశంలో ఏవి, రసాతలంలో ఏవి ఉంటాయి? ఇది నాకు చెప్పవలసినది।

Verse 37

च्यवन उवाच पृथिव्यां नैमिषं तीर्थमन्तरिक्षे च पुष्करम् चक्रतीर्थं महाबाहो रसातलतले विदुः

చ్యవనుడు అన్నాడు— భూమిపై నైమిష తీర్థం, అంతరిక్షంలో పుష్కరం; ఓ మహాబాహో, చక్రతీర్థం రసాతలతలంలో ఉన్నదని విదితము।

Verse 38

पुलस्त्य उवाच श्रुत्वा तद्भार्गववचो दैत्यराजो महामुने नेमिषै गन्तुकामस्तु दानवानितदब्रवीत्

పులస్త్యుడు అన్నాడు— ఓ మహామునీ! భార్గవుడు (చ్యవనుడు) చెప్పిన మాటలు విని, దైత్యరాజు నైమిషానికి వెళ్లదలచి దానవులకు ఇలా పలికెను।

Verse 39

प्रह्लाद उवाच उत्तिष्ठध्वं गमिष्यामः स्नातुं तीर्थं हि नैमिषम् द्रक्ष्यामः पुण्डरीकाक्षं पीतवाससमच्युतम्

ప్రహ్లాదుడు అన్నాడు— లేచెండి; నైమిష తీర్థంలో స్నానం చేయడానికి వెళ్దాం. పీతవస్త్రధారి, పద్మనేత్రుడు, అచ్యుతుడైన పుండరీకాక్షుని దర్శించుదాం।

Verse 40

पुलस्त्य उवाच इत्युक्ता दानवेन्द्रेण सर्वे ते दैत्यदानवाः चक्रुरुद्योगमतुलं निर्जग्मुश्च रसातलात्

పులస్త్యుడు పలికెను—దానవేంద్రుడు ఇలా చెప్పగా, ఆ దైత్యదానవులందరూ అపూర్వమైన సిద్ధతను చేపట్టి రసాతలమునుండి బయలుదేరిరి।

Verse 41

ते समभ्येत्य दैतेया दानवाश्च महाबलाः नेमिषारण्यमागत्य स्नानं चक्रुर्मुदान्विताः

ఆ మహాబలులైన దైత్యులు దానవులు సమేతంగా వచ్చి నైమిషారణ్యమునకు చేరి ఆనందంతో స్నానకర్మను ఆచరించిరి।

Verse 42

ततो दितीश्वरः श्रीमान् मृगव्यां स चचार ह चरन् सरस्वतीं पुण्यां ददर्श विमलोदकाम्

అనంతరం దితివంశాధిపతి శ్రీమంతుడు వేటభూమిలో సంచరించెను; సంచరిస్తూ నిర్మలజలముగల పుణ్యసరస్వతీ నదిని దర్శించెను।

Verse 43

तस्यादूरे महाशाखं शलवृक्षं शरैश्चितम् ददर्श बाणानपरान् मुखे लग्नान् परस्परम्

అతనికి సమీపంలో మహాశాఖలుగల శలవృక్షము బాణములతో నిండినదిగా కనబడెను; మరికొన్ని బాణములు పరస్పరం ఒకదానిలో ఒకటి అగ్రభాగమున ఇరుక్కొనినవిగా అతడు చూచెను।

Verse 44

ततस्तानद्भुताकारान् बाणान् नागोपवीतकान् दृष्ट्वातुलं तदा चक्रे क्रोधं दैत्येश्वरः किल

అప్పుడు నాగమే ఉపవీతమై ఉన్నట్లైన అద్భుతాకార బాణములను చూచి దైత్యేశ్వరుడు, అని చెబుతారు, అపారమైన కోపమును పొందెను।

Verse 45

स ददर्श ततो ऽदूरात्कृष्णाजिनधरौ मुनी समुन्नतजटाभारौ तपस्यासक्तमानसौ

అప్పుడు అతడు దూరం కాకుండానే కృష్ణాజినాలు ధరించిన ఇద్దరు మునులను చూచెను—ఎత్తుగా ఉన్న జటాభారములతో, తపస్సులో లీనమైన మనస్సులతో।

Verse 46

तयोश्च पार्श्वयोर्दिव्ये धनुषी लक्षणान्विते शार्ङ्गमागवं चैव अक्ष्य्यौ च महेषुधी

ఆ ఇద్దరి పక్కలలో శుభలక్షణాలతో కూడిన రెండు దివ్య ధనుస్సులు ఉండెను—శార్ఙ్గము మరియు ఆగవము—మరియు రెండు అక్షయ మహాతూణీరములు కూడా ఉండెను।

Verse 47

तौ दृष्ट्वामन्यत तदा दामिबिकाविति दानवः ततः प्रोवाच वचनं तावुभौ पुरुषोत्तमौ

వారిని చూచి దానవుడు అప్పుడే ‘ఇవరు దంభికులు’ అని అనుకున్నాడు; తరువాత ఆ ఇద్దరు ఉత్తమ పురుషులతో మాటలు పలికెను।

Verse 48

किं भवद्भ्यां समारःधं दम्भं धर्मविनाशनम् क्व तपः क्व जटाभारः क्व चेमौ प्रवरायुधौ

మీరు ఇద్దరూ ధర్మాన్ని నశింపజేసే ఈ దంభాన్ని ఎందుకు ప్రారంభించారు? తపస్సు ఎక్కడ, జటాభారం ఎక్కడ—మరియు ఈ రెండు శ్రేష్ఠ ఆయుధాలు ఎక్కడ?

Verse 49

अथोवाच नरो दैत्यं का ते चिन्ता दितीश्वर सामर्थ्ये सति यः कुर्यात् तत्संपद्येत तस्य हि

అప్పుడు నరుడు దైత్యునితో అన్నాడు—“హే దితివంశాధిపతీ, నీకు ఏ చింత? సామర్థ్యం ఉన్నప్పుడు ఎవడు కార్యం చేస్తాడో, అతనికి కోరిన ఫలము నిశ్చయంగా సిద్ధిస్తుంది.”

Verse 50

अथोवाच दितीशस्तौ का शक्तिर्युवयोरिह मयि तिष्ठति दैत्येन्द्रे धर्मसेतुप्रवर्तके

అప్పుడు దితివంశాధిపతి ఆ ఇద్దరితో ఇలా అన్నాడు— “నేను ఇక్కడ నిలిచియున్నప్పుడు—నేను దైత్యేంద్రుడు, ధర్మసేతువు ప్రవర్తకుడు—మీ ఇద్దరికీ ఇక్కడ ఏ శక్తి ఉంది?”

Verse 51

नरस्तं प्रत्युवाचाथ आवाभ्यां शक्तिरूर्जिता न कश्चिच्छक्नुयाद् योद्धुं नरनारायणौ युधि

అప్పుడు నరుడు అతనికి ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చాడు— “మా శక్తి మహాబలమైనది. యుద్ధంలో నర-నారాయణులతో ఎవ్వరూ పోరాడలేరు.”

Verse 52

दैत्येश्वरस्तस्तः क्रुद्धः प्रतिज्ञामारुरोह च यथा कथञ्चिज्जेष्यामि नरनारायणौ रणे

అప్పుడు దైత్యాధిపతి కోపంతో ప్రతిజ్ఞ చేశాడు— “ఏ విధమైనా సరే, యుద్ధంలో నర-నారాయణులను నేను జయిస్తాను.”

Verse 53

इत्येवमुक्त्वा वचनं महात्मा दितीश्वरः स्थाप्य बलं वनान्ते वितत्य चापं गुणमाविकृष्य तलध्वनिं घोरतरं चकार

ఇలా పలికి మహాత్ముడైన దితివంశాధిపతి అరణ్యాంతంలో తన సైన్యాన్ని నిలిపాడు; తరువాత ధనుస్సును విస్తరించి, తంతిని బిగించి, అత్యంత ఘోరమైన టంకారాన్ని కలిగించాడు.

Verse 54

ततो नरस्त्वाजगवं हि चापमानम्य बाणान् सुबहुञ्शिताग्रान् मुमोच तानप्रतिमैः पृषत्कैश्चिच्छेद दैत्यस्तपनीयपुङ्खैः

అప్పుడు నరుడు ఆజగవ ధనుస్సును వంచి, పదునైన అగ్రాలున్న అనేక బాణాలను విడిచాడు; కాని దైత్యుడు బంగారు పక్షాలతో కూడిన అపూర్వ శరాలతో వాటిని ఛేదించాడు.

Verse 55

छिन्नान् समीक्ष्याथ नरः पृषत्कान् दैत्येश्वरेणाप्रतिमेव संख्ये क्रुद्धः समानम्य महाधनुस्ततो मुमोच चान्यान् विविधान् पृषत्कान्

అప్పుడు ఆ అపూర్వ సంగ్రామంలో దైత్యేశ్వరుడు తన బాణాలను ఛేదించినట్లు చూసి నరుడు కోపోద్రిక్తుడయ్యాడు; మహాధనుస్సును వంచి అనేక విధాలైన ఇతర బాణాలను విడిచెను।

Verse 56

एकं नरो द्वौ दितिजेश्वरश्च त्रीन् धर्मसूनुश्चतुरो दितीशः नरस्तु बाणान् प्रमुमोच पञ्च षड् द्रत्यनाथो निशितान् पृषत्कान्

నరుడు ఒక బాణం విడిచెను; దితిజేశ్వరుడు రెండు; ధర్మసుతుడు మూడు; దితీశుడు నాలుగు. ఆపై నరుడు ఐదు బాణాలు ప్రయోగించగా, దైత్యనాథుడు ఆరు పదునైన బాణాలను విడిచెను।

Verse 57

सप्तर्षिमुख्यो द्विचतुश्च दैत्यो नरस्तु षट् त्रीणि च दैत्यमुख्ये षट्त्रीणि चैकं च दितीश्वरेण मुक्तानि बाणानि नराय विप्र

హే విప్రా, సప్తర్షుల్లో ప్రధానుడు బాణాలు విడిచెను; దైత్యుడు రెండు మరియు నాలుగు; నరుడు దైత్యముఖ్యునిపై ఆరు మరియు మూడు బాణాలు ప్రయోగించెను. అలాగే దితీశ్వరుడు నరునిపై ఆరు, మూడు, ఒక బాణాలను విడిచెను।

Verse 58

एकं च षट् पञ्च नरेण मुक्तास्त्वष्टौ शराः सप्त च दानवेन षट् सप्त चाष्टौ नव षण्नरेण द्विसप्ततिं दैत्यपतिः ससर्ज्ज

నరుడు ఒకటి, ఆరు, ఐదు బాణాలు విడిచెను; దానవుడు ఎనిమిది మరియు ఏడు బాణాలు ప్రయోగించెను. తరువాత నరుడు ఆరు, ఏడు, ఎనిమిది, తొమ్మిది, ఆరు బాణాలు విడిచెను; దైత్యపతి డెబ్బై రెండు బాణాలను సృష్టించి వర్షింపజేసెను।

Verse 59

शतं नरस्त्रीणि शतानि दैत्यः षड् धर्मपुत्रो दश दैत्यराजः ततो ऽप्यसंख्येयतरान् हि बाणान् मुमोचतुस्तौ सुभृशं हि कोपात्

నరుడు నూట మూడు బాణాలు విడిచెను; దైత్యుడు వందల కొద్దీ బాణాలు ప్రయోగించెను. ధర్మపుత్రుడు ఆరు బాణాలు; దైత్యరాజు పది బాణాలు. ఆపై ఘోర కోపంతో ఇద్దరూ మరింత అసంఖ్యేయమైన బాణాలను ఘనంగా వర్షింపజేసిరి।

Verse 60

ततो नरो बाणगणैरसख्यैरवास्तरद्भूमिमथो दिशः खम् स चापि दैत्यप्रवरः पृषत्कैश्चिच्छेद वेगात् तपनीयपुङ्खैः

అప్పుడు ఆ నరుడు అసంఖ్య బాణసమూహాలతో భూమి, దిక్కులు, ఆకాశాన్ని ఆవరించాడు. దైత్యప్రవరుడు స్వర్ణపక్షములైన వేగవంతమైన శరాలతో వాటిని త్వరగా ఛేదించి పడవేశాడు.

Verse 61

ततः पतत्त्रिभिर्वीरौ सुभृशं नरदानवौ युद्धे वरास्त्रैर्युध्येतां घोररूपैः परस्परम्

అప్పుడు బాణవర్షముల మధ్య ఆ ఇద్దరు వీరులు—నరుడు మరియు దానవుడు—యుద్ధంలో అత్యంత ఘోరంగా, భయంకరరూపములైన ఉత్తమాస్త్రాలతో పరస్పరం ప్రహరించుకుంటూ పోరాడారు.

Verse 62

ततस्तु दैत्येन वरास्त्रपाणिना चापे नियुक्तं तु पितामहास्त्रम् महेश्वरास्त्रं पुरुषोत्तमेव समं समाहत्य निपेततुस्तौ

అప్పుడు వరాస్త్రధారి దైత్యుడు తన ధనుస్సుపై పితామహాస్త్రం (బ్రహ్మాస్త్రం) సంధించాడు. అయితే పురుషోత్తముడు మహేశ్వరాస్త్రంతో సమంగా ప్రతిఘటించగా, ఆ రెండు అస్త్రాలు కలిసి నిర్వీర్యమై పడిపోయాయి.

Verse 63

ब्रह्मस्त्रे तु प्रशमिते प्रह्लादः क्रोधमूर्छितः गदां प्रगृह्य तरसा प्रचस्कन्द रथोत्तमात्

బ్రహ్మాస్త్రం శాంతించినప్పుడు ప్రహ్లాదుడు క్రోధమోహితుడయ్యాడు. గదను పట్టుకొని బలంగా తన ఉత్తమ రథం నుండి దూకి దిగాడు.

Verse 64

गदापाणिं समायान्तं दैत्यं नारायणस्तदा दृष्ट्वाथ पृष्ठतश्चक्रे नरं योद्धूमनाः स्वयम्

అప్పుడు గదాపాణియైన దైత్యుడు సమీపించుచున్నదాన్ని చూసిన నారాయణుడు, నరుణ్ని తన వెనుక నిలిపి, తానే యుద్ధించాలనే సంకల్పంతో ఎదురుగా సిద్ధమయ్యాడు.

Verse 65

ततो दीतीशः सगदः समाद्रवत् सशार्ङ्गपाणिं तपसां निधानम् ख्यातं पुराणर्षिमुदारविक्रमं नारायणं नारद लोकपालम्

అప్పుడు దితివంశాధిపతి దైత్యుడు, గదను చేతబట్టి, శార్ఙ్గపాణి విష్ణువైపు—తపస్సుల నిధి, పురాతన ఋషిగా ఖ్యాతి పొందిన, ఉదార పరాక్రమశాలి నారాయణుని, హే నారదా, లోకపాలకుని—దాడి చేయుటకు పరుగెత్తెను।