Vamana Purana — Prahlada vs Nara-Narayana, Shloka 65
Prahlada’s Defeat by Nara-Narayana and Victory through Bhakti
ततो दीतीशः सगदः समाद्रवत् सशार्ङ्गपाणिं तपसां निधानम् ख्यातं पुराणर्षिमुदारविक्रमं नारायणं नारद लोकपालम्
tato dītīśaḥ sagadaḥ samādravat saśārṅgapāṇiṃ tapasāṃ nidhānam khyātaṃ purāṇarṣimudāravikramaṃ nārāyaṇaṃ nārada lokapālam
అప్పుడు దితివంశాధిపతి దైత్యుడు, గదను చేతబట్టి, శార్ఙ్గపాణి విష్ణువైపు—తపస్సుల నిధి, పురాతన ఋషిగా ఖ్యాతి పొందిన, ఉదార పరాక్రమశాలి నారాయణుని, హే నారదా, లోకపాలకుని—దాడి చేయుటకు పరుగెత్తెను।
{ "primaryRasa": "vira", "secondaryRasa": "raudra", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse contrasts brute aggression (the Daitya’s charge) with spiritual capital (Nārāyaṇa as ‘tapasāṃ nidhānam’), implying that true sovereignty and protection arise from dharma and ascetic merit, not mere force.
It belongs to Vamśānucarita/Carita narrative (conflict episodes involving devas/daityas and the Lord), not to sarga/pratisarga; it also functions as stuti-like identification through epithets.
Calling Nārāyaṇa an ‘ancient ṛṣi’ links kingship/protection with seerhood: the divine warrior is simultaneously the archetypal ascetic, suggesting that inner mastery underwrites outer victory.