Adhyaya 84

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि आदिनारायणं हरिम् । तस्याश्च पूर्वदिग्भागे सर्वपातकनाशनम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదనంతరం, ఓ మహాదేవి, ఆదినారాయణుడైన హరిని దర్శించుటకు వెళ్లవలెను. మరియు ఆ స్థలానికి ఆనుకుని తూర్పు దిశాభాగంలో సర్వపాతకనాశకమైన ఒక పుణ్యస్థానం ఉంది।

Verse 2

पादुकासनसंयुक्तं सर्वदैत्यांतकारिणम् । आदौ कृतयुगे देवि दैत्योऽभून्मेघवाहनः

అది ‘పాదుకాసనం’తో సంయుక్తమై, సమస్త దైత్యుల సంహారకుడిగా ప్రసిద్ధి పొందింది. ఓ దేవి, కృతయుగ ఆరంభంలో ‘మేఘవాహనుడు’ అనే దైత్యుడు ఉద్భవించాడు।

Verse 3

महाबलो महाकायो योजनायुतविस्तरः । अजेयः सर्वदेवानां त्रैलोक्यक्षयकारकः । ब्रह्मणा तस्य तुष्टेन वरो दत्तो वरानने

అతడు మహాబలవంతుడు, మహాకాయుడు, పదివేల యోజనాల వరకు విస్తరించినవాడు; సమస్త దేవతలకు అజేయుడు, త్రిలోకక్షయకారకుడు. ఓ వరాననే, అతనిపై ప్రసన్నుడైన బ్రహ్మ అతనికి వరం ప్రసాదించాడు।

Verse 4

यदा पादुकया विष्णुस्त्वां हनिष्यति संयुगे । तदैव मृत्युर्भविता नान्यथा मरणं तव

‘విష్ణువు యుద్ధంలో పాదుకాతో నిన్ను ప్రహరిస్తే, అప్పుడే నీ మరణం సంభవిస్తుంది; ఇతర విధంగా నీకు మరణం లేదు.’

Verse 5

इति लब्धवरो दैत्यः संतापयति भूतलम् । युगानां कोटिमेकां तु सदेवासुरमानुषम्

అటువంటి వరం పొందిన ఆ దైత్యుడు భూతలాన్ని బాధించాడు; ఒక కోటి యుగాల పాటు దేవులు, అసురులు, మనుష్యులు—అందరినీ పీడించాడు।

Verse 6

संतप्य बहुधा देवि दक्षिणो दधिमागतः । तत्र विध्वंसयामास ऋषीणामाश्रमाणि वै

హే దేవీ! అనేక విధాలుగా జీవులను దహింపజేస్తూ దక్షిణదిక్కుని దధిమాన్ అక్కడికి వచ్చి ఋషుల ఆశ్రమాలను ధ్వంసం చేయడం ప్రారంభించాడు।

Verse 7

ततस्त ऋषयः सर्वे विध्वस्ताश्रममण्डलाः । शरणं चैव संप्राप्ता देवदेवं तु केशवम् । अजेयं तं तु संज्ञात्वा तुष्टुवुर्गरुडध्वजम्

అప్పుడు ఆశ్రమప్రాంగణాలు ధ్వంసమైన ఆ ఋషులందరూ దేవదేవుడైన కేశవుని శరణు చేరారు; ఆయన అజేయుడని తెలిసి గరుడధ్వజుడైన ప్రభువును స్తుతించారు।

Verse 8

ऋषय ऊचुः । नमः परमकल्याणकल्याणायात्मयोगिने । जनार्द्दनाय देवाय श्रीधराय च वेधसे

ఋషులు పలికిరి—పరమ మంగళమయుడైన, సమస్త మంగళాలకు మంగళమైన, ఆత్మయోగంలో స్థితుడైన ప్రభువుకు నమస్కారం; దేవుడైన జనార్దనునికి, శ్రీధరునికి, విధాతకూ ప్రణామం।

Verse 9

नमः कमलकिंजल्कसुवर्णमुकुटाय च । केशवायातिसूक्ष्माय बृहन्मूर्ते नमोनमः

కమలకేశరంలాంటి స్వర్ణమకుటధారికి నమస్కారం; అతి సూక్ష్ముడైయుండి కూడా విరాట్మూర్తిగా ప్రకాశించే కేశవునికి పునఃపునః ప్రణామం।

Verse 10

महात्मने वरेण्याय नमः पंकजनाभये । नमोऽस्तु मायाहरये हरये हरिवेधसे

మహాత్ముడైన, వరేణ్యుడైన పద్మనాభ ప్రభువుకు నమస్కారం. మాయను హరించే హరికి, హరికి, విధాత-స్వరూప హరికి నమోఽస్తు.

Verse 11

हिरण्यगर्भगर्भाय जगतः कारणात्मने । अच्युताय नमो नित्यमनन्ताय नमोनमः

హిరణ్యగర్భునికీ అంతఃసారమైన, జగత్తుకు కారణాత్ముడైన ప్రభువుకు నమస్కారం. అచ్యుతునికి నిత్య నమో; అనంతునికి నమో నమః.

Verse 12

नमो मायापटच्छन्न जगद्धात्रे महात्मने । संसारसागरोत्तार ज्ञानपोतप्रदायिने । अकुंठमतये धात्रे सर्गस्थित्यंत कर्मणे

మాయాపటంతో ఆవృతుడైన, జగద్ధాత్ర మహాత్మునికి నమస్కారం. సంసారసాగరాన్ని దాటించే జ్ఞాననౌకను ప్రసాదించువారికి నమస్కారం. అకుంఠమతిని నియమించే ధాత్రకు, సృష్టి-స్థితి-లయకర్మకర్తకు నమో నమః.

Verse 13

यथा हि वासुदेवेति प्रोक्ते नश्यति पातकम् । तथा विलयमभ्येतु दैत्योऽयं मेघवाहनः

‘వాసుదేవ’ అని పలికితే పాతకం నశించినట్లే, ఈ దైత్యుడు మేఘవాహనుడు కూడా లయాన్ని పొందుగాక.

Verse 14

यथा विष्णुः स्वभक्तेषु पापमाप्नोति संस्थितम् । तथा विनाशमायातु दैत्योऽयं पापकर्मकृत्

విష్ణువు తన భక్తులలో నిలిచిన పాపాన్ని హరించినట్లే, పాపకర్మకర్త అయిన ఈ దైత్యుడు వినాశాన్ని పొందుగాక.

Verse 15

स्मृतमात्रो यथा विष्णुः सर्वं पापं व्यपोहति । तथा प्रणाशमभ्येतु दैत्योऽयं मेघवाहनः

విష్ణువు కేవలం స్మరణమాత్రంతోనే సమస్త పాపాలను తొలగించినట్లే, ఈ దైత్యుడు మేఘవాహనుడు కూడా సంపూర్ణ నాశనాన్ని పొందుగాక।

Verse 16

भवंतु भद्राणि समस्तदोषाः प्रयांतु नाशं जगतोऽखिलस्य । अभेद्यभक्त्या परमेश्वरेशे स्मृते जगद्धातरि वासुदेवे

సర్వత్ర మంగళం కలుగుగాక; సమస్త జగత్తు యొక్క అన్ని దోషాలు నశించుగాక। ఎందుకంటే అఖండ భక్తితో జగద్ధాత వాసుదేవుడు—పరమేశ్వరేశుడు—స్మరించబడితే సమస్త దుష్టం అంతమవుతుంది।

Verse 17

ये भूतले ये दिवि येऽन्तरिक्षे रसातले प्राणिगणाश्च केचित् । भवन्तु ते सिद्धियुता नरोत्तमाः स्मृते जगद्धातरि वासुदेवे

భూమిలో, స్వర్గంలో, అంతరిక్షంలో లేదా రసాతలంలో ఉన్న ఏ ప్రాణులైన—జగద్ధాత వాసుదేవుని స్మరణతో వారు అందరూ సిద్ధియుతులై ఉత్తములగుదురు గాక।

Verse 18

ये प्राणिनः कुत्रचिदत्र संति ब्रह्माण्डमध्ये परतश्च केचित् । तेषां तु सिद्धिः परमास्त्वनिंद्या स्तुते जगद्धातरि वासुदेवे

ఈ బ్రహ్మాండంలో గానీ దాని అవతల ఎక్కడైనా గానీ ఉన్న జీవులు—జగద్ధాత వాసుదేవుని స్తుతి చేయబడినప్పుడు—పరమమైన, నిందారహితమైన సిద్ధిని పొందుగాక।

Verse 19

ईश्वर उवाच । इति स्तुतस्तदा देवि आदिनारायणो हरिः । ज्ञात्वा स भावि कार्यं तत्समारुह्य च पादुकाम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే దేవీ, ఈ విధంగా స్తుతింపబడిన ఆదినారాయణ హరి, జరగబోయే కార్యాన్ని తెలిసికొని తన పవిత్ర పాదుకపై ఆరూఢుడయ్యెను।

Verse 20

बभूव तेषां प्रत्यक्ष ऋषीणां पापनाशनः । उवाच प्रणतान्सर्वान्किं वा कार्यं हृदि स्थितम्

అప్పుడు పాపనాశకుడు ఆ ఋషుల ముందే ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆయన సర్వ ప్రణతులను ఉద్దేశించి—“మీ హృదయాలలో ఏ కార్యోద్దేశం నిలిచియున్నది?” అని పలికెను.

Verse 21

कथ्यतां तत्करिष्यामि युष्मत्स्तोत्रेण तर्पितः

“చెప్పుడి; మీ స్తోత్రముచే తృప్తుడనై నేను దానిని నెరవేర్చుదును।”

Verse 22

इत्युक्ता ऋषयः सर्वे कृतांजलिपुटाः स्थिताः । आदिदेवं हरिं प्रोचुः सर्वे नतशिरोधराः

ఇట్లు వినిన ఋషులందరు కృతాంజలులై నిలిచిరి. శిరస్సు వంచి వారు అందరూ ఆదిదేవుడైన హరిని ఉద్దేశించి పలికిరి.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । जानासि सर्वं त्वं देव न चास्त्यविदितं तव । इमं दैत्यं महादेव संहरस्व महाबलम् । यथेदं सकलं विश्वं निरातंकं भवेत्प्रभो

ఋషులు పలికిరి—“హే దేవా! నీవు సర్వం తెలిసినవాడవు; నీకు తెలియనిది ఏదియు లేదు. హే మహాదేవా! ఈ మహాబల దైత్యుని సంహరించుము, తద్వారా సమస్త విశ్వము భయరహితమగునట్లు, హే ప్రభో।”

Verse 24

इत्युक्तस्तैस्तदा विष्णुर्दैत्यमाहूय संयुगे । ताडयामास तं दैत्यं हृदि पादुकया शुभे

వారి వాక్యమునకు విష్ణువు అప్పుడు యుద్ధమున దైత్యుని ఆహ్వానించి, శుభ పాదుకతో అతని హృదయస్థలమున కొట్టెను.

Verse 25

स हतः पतितो दैत्यो विगतासुर्महोदधौ । हत्वा दैत्यवरं देवस्तत्र स्थाने स्थितोऽभवत् । पादुकासनसंस्थस्तु तत्राद्यापि वरानने

ఆ దైత్యుడు హతుడై ప్రాణశక్తి నశించి మహాసముద్రంలో పడిపోయెను. దైత్యవరుణ్ణి సంహరించిన దేవుడు ఆ స్థలమందే స్థిరమై నిలిచెను—ఓ సుందరముఖీ, నేటికీ అక్కడ పాదుకాసనంపై విరాజిల్లుచున్నాడు.

Verse 26

यस्तं पूजयते भक्त्या एकादश्यां नरोत्तमः । सोश्ववमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्

ఏకాదశీ నాడు భక్తితో ఆయనను పూజించే ఉత్తమ నరుడు అశ్వమేధ యజ్ఞఫలాన్ని పొందించి, స్వర్గంలో దేవునివలె ఆనందించును.

Verse 27

गोलक्षं ब्राह्मणे दत्त्वा यत्फलं प्राप्नुयान्नरः । तदादिदेवे गोविन्दे दृष्टे भक्त्या फलं लभेत्

బ్రాహ్మణునికి లక్ష గోవులను దానం చేసినవాడు పొందే ఫలమేదో, అదే ఫలం ఆదిదేవుడైన గోవిందుని భక్తితో దర్శించిన మాత్రాన లభించును.

Verse 28

कलौ कृतयुगं तेषां क्लेशस्तेषां सुखाधिकः । आदिनारायणो देवो येषां हृदयसंस्थितः

యెవరి హృదయంలో ఆదినారాయణుడు దేవుడు నివసించునో, వారికి కలియుగమూ కృతయుగమై మారును; వారి కష్టాలు తగ్గి సుఖం అధికమగును.

Verse 29

एकादश्यां रविदिने स्नात्वा संनिहिता जले । आदिनारायणं पूज्य मुच्यते भवबन्धनात्

ఆదివారం వచ్చిన ఏకాదశీ నాడు, సన్నిధి ఉన్న పవిత్ర జలంలో స్నానమాచరించి ఆదినారాయణుని పూజిస్తే, భవబంధనమునుండి విముక్తి పొందును.

Verse 30

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । श्रुतं पापहरं नृणां दारिद्यौघविनाशनम्

ఓ దేవీ, విష్ణుదైవతమైన ఈ మహాత్మ్యము నీకు చెప్పబడినది. దీనిని వినుటవలన మనుష్యుల పాపములు తొలగి, దారిద్ర్య ప్రవాహములు నశించును.

Verse 84

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य आदिनारायणमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीतितमोध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణము, ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలోని సప్తమ ప్రభాసఖండములో, ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యము ప్రథమ భాగమందలి ‘ఆదినారాయణమాహాత్మ్యవర్ణనము’ అను చతురశీతితమ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.