Adhyaya 48

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं शुक्रप्रतिष्ठितम् । सर्वपापहरं देवि विभूतीश्वरपश्चिमे

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదుపరి, ఓ మహాదేవీ, శుక్రుడు ప్రతిష్ఠించిన శివలింగమునకు వెళ్లవలెను. ఓ దేవీ, అది సర్వపాపహరం; విభూతీశ్వరుని పశ్చిమదిశలో ఉంది.

Verse 2

नातिदूरे स्थितं तत्र स्वयं शुक्रेण निर्मितम् । यत्र संजीवनीं प्राप्तो विद्यां रुद्रप्रभावतः

అక్కడ చాలా దూరం కాదు; శుక్రుడు స్వయంగా నిర్మించిన దేవాలయం నిలిచి ఉంది—అక్కడ రుద్రప్రభావముచే అతడు ‘సంజీవనీ’ అనే జీవనదాయిని విద్యను పొందెను.

Verse 3

संतप्य तु महाघोरं तपोवर्षसहस्रकम् । संप्रसाद्य विरूपाक्षं योऽवाप ग्रहतां सुधीः

అతడు వెయ్యేళ్లు అత్యంత ఘోర తపస్సు చేసి, విరూపాక్షుడు (శివుడు) ను ప్రసన్నం చేసెను; ఆ జ్ఞానవంతుడు గ్రహత్వాన్ని పొందెను.

Verse 4

ग्रस्तेन शंभुना येन देवकार्यार्थसिद्धये । तत्रोदरगतेनैव तपस्तप्तं सुदुष्करम्

దేవకార్యసిద్ధి కొరకు శంభువు అతనిని గ్రసించాడు; మరియు (శివుని) ఉదరంలో ఉన్నప్పటికీ అక్కడ అత్యంత దుష్కరమైన తపస్సు చేసెను.

Verse 5

वर्षाणामयुतं साग्रं तुष्टिं नीतो महेश्वरः । निष्कासितस्ततः शीघ्रं शुक्र मार्गेण शंभुना

పది వేలకంటే కొద్దిగా ఎక్కువ సంవత్సరాల తరువాత మహేశ్వరుడు ప్రసన్నుడయ్యెను; అప్పుడు శంభువు అతనిని ‘శుక్ర-మార్గం’ ద్వారా త్వరగా వెలుపలికి పంపెను.

Verse 6

ततः शुक्रेति नामाभूद्भार्गवस्य महात्मनः । तदाराधयते लिंगं यः कृत्वा निश्चलं मनः

అనంతరం ఆ మహాత్ముడైన భార్గవుడు ‘శుక్ర’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధుడయ్యాడు. ఎవడు మనస్సును అచలంగా చేసి అతడు ప్రతిష్ఠించిన లింగాన్ని ఆరాధిస్తాడో, వాడే దానిని నిజంగా ప్రసన్నం చేయువాడు.

Verse 7

मृत्युंजयं जपेल्लक्षं स समीहितमाप्नुयात्

ఎవడు మృత్యుంజయ మంత్రాన్ని లక్షసార్లు జపిస్తాడో, వాడు కోరిన ఫలాన్ని పొందుతాడు.

Verse 8

तं दृष्ट्वा त्वथवा स्पृष्ट्वा जन्मादिमरणान्तकात् । मुच्यते पातकान्मृत्योः प्रसादात्तस्य भामिनि

హే భామిని! ఆ (లింగం/దేవుడు) ను కేవలం దర్శించినా లేదా స్పర్శించినా, జన్మారంభం నుండి మరణాంతం వరకు—పాపాల నుండీ మరణం నుండీ—ఆ ప్రభువు కృపవల్ల విముక్తి కలుగుతుంది.

Verse 9

मृतसंजीवनार्थं यदैश्वर्यमणिमादिकम् । प्राप्नुयान्नात्र संदेहो यस्य भक्तिः सुनिश्चला

మృతసంజీవనార్థంగా అణిమాది వంటి ఏ ఏ ఐశ్వర్యసిద్ధులు కోరబడతాయో, అచల భక్తి గలవాడు అవన్నీ పొందుతాడు; ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 10

पंचामृतेन संस्नाप्य देवं शुकप्रतिष्ठितम् । सुगन्धपुष्पैः संपूज्य शौक्रीं पीडां स नाप्नुयात्

శుక్రుడు ప్రతిష్ఠించిన దేవునికి పంచామృతంతో అభిషేకం చేసి, సుగంధ పుష్పాలతో పూజించినవాడు శౌక్రీ పీడను (శుక్రసంబంధ దుఃఖం) పొందడు.

Verse 11

इति सर्वं समासेन माहात्म्यं शुक्रदैवतम् । कथितं तव सुश्रोणि श्रुतं पापभयापहम्

ఇట్లు, హే సుశ్రోణి, శుక్రదైవత మహాత్మ్యమంతటిని సంక్షేపంగా నీకు చెప్పితిని; దీనిని వినుటమాత్రమున పాపమును భయమును నశింపజేయును।

Verse 48

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोध्यायः

ఇట్లు శ్రీస్కాంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలోని సప్తమ ప్రభాసఖండము, ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యములో ‘శుక్రేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అను అష్టచత్వారింశోధ్యాయము సమాప్తమైంది।