Adhyaya 39

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ संपूज्य विधिना देवदेवं कपर्द्दिनम् । ततो गच्छेन्महादेवि लिगं केदारसंस्थितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—ఓ మహాదేవీ! విధివిధానంగా దేవదేవ కపర్ద్దినుడు (శివుడు)ను పూజించిన తరువాత, కేదారసంస్థిత లింగమునకు వెళ్లవలెను.

Verse 2

तस्यैवाग्नेयभागस्थं भीमेश्वरसमीपगम् । स्वयंभूतं महादेवि कल्पलिंगं मम प्रियम्

అదే స్థలంలోని ఆగ్నేయ భాగంలో, భీమేశ్వరుని సమీపంలో, ఓ మహాదేవీ! నా ప్రియమైన స్వయంభూ ‘కల్పలింగం’ ఉంది.

Verse 3

मया संपूजितं देवि वृद्धिलिंग महाप्रभम् । निराहारस्तु यस्तत्र करोत्येकं प्रजागरम्

ఓ దేవీ! ఆ మహాప్రభ ‘వృద్ధిలింగం’ను నేను సంపూజించాను. ఎవడు అక్కడ నిరాహారంగా ఉండి ఒక రాత్రి జాగరణ చేస్తాడో…

Verse 4

चतुर्दश्यां विशेषेण तस्य लोकाः सनातनाः । रुद्रेश्वरेति देवस्य त्वासीन्नाम पुरा युगे

ప్రత్యేకంగా చతుర్దశీనాడు అతని లోకాలు సనాతనమవుతాయి. పూర్వయుగాలలో ఆ దేవుని నామం ‘రుద్రేశ్వర’మని ఉండెను.

Verse 5

तिष्येस्मिंस्तु पुनः प्राप्ते म्लेच्छस्पर्शभयातुरः । अस्मिंल्लिंगे लयं यातः केदारश्चाब्धिसंनिधौ

తిష్యకాలము మళ్లీ వచ్చినప్పుడు, మ్లేచ్ఛస్పర్శ భయంతో కలత చెందిన కేదారుడు సముద్రసన్నిధానమందు ఈ లింగములో లయమయ్యెను।

Verse 6

तेन केदारनामेति तस्य ख्यातं धरातले । माघे मासि यताहारः स्नात्वा तु लवणोदधौ

అందువల్ల అతడు భూమిపై ‘కేదార’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి పొందెను. మాఘమాసమున నియతాహారుడై లవణసముద్రములో స్నానము చేసి…

Verse 7

पद्मके तु महाकुंडे मध्येस्य लवणांभसः । रुद्रेशाद्दक्षिणे भागे धनुषां दशके स्थिते

లవణజలమధ్యస్థమైన పద్మక మహాకుండములో, రుద్రేశునకు దక్షిణభాగమున, పది ధనుస్సుల దూరమందు ఉన్న చోట…

Verse 8

स्नात्वा विधानतो देवि रुद्रेशं चार्चयिष्यति । सम्यक्केदारया त्रायाः फलं तस्य भविष्यति

హే దేవీ! విధివిధానముగా స్నానము చేసి రుద్రేశుని ఆరాధించవలెను; అప్పుడు కేదారుని త్రాణకృప యొక్క సంపూర్ణ ఫలము అతనికి కలుగును।

Verse 9

ब्रह्महत्यादिपापानां पूजनान्नाशनं महत् । अथ तस्यैव देवस्य इतिहासं पुरातनम्

బ్రహ్మహత్యాది పాపములు పూజచేత మహత్తుగా నశించును. ఇక ఆ దేవుని ప్రాచీన ఇతిహాసము (వర్ణింపబడును)।

Verse 10

सर्वकामप्रदं नृणां कथ्यते ते सुरप्रिये । आसीद्राजा पुरा देवि शशबिंदुरिति श्रुतः

హే సురప్రియే! ఇది మనుష్యులకు సర్వకామప్రదమని నీకు చెప్పబడుతోంది. హే దేవీ! పూర్వకాలంలో శశబిందు అనే ప్రసిద్ధ రాజు ఉండెను.

Verse 11

सार्वभौमो महीपालो विपक्षगणसूदनः । कलिद्वापरयोः संधौ सभूतः पृथिवीपतिः

అతడు సార్వభౌముడు, భూమిని కాపాడువాడు, శత్రుసమూహాలను సంహరించువాడు. ద్వాపర-కలియుగ సంధికాలంలో అతడు భూపతిగా అవతరించాడు.

Verse 12

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी

అతని భార్య సాధ్వి, ప్రాణాలకన్నా మిన్నగా ప్రియమైనది. ఆమె దేవీ కాదు, గంధర్వీ కాదు, అసురీ కాదు, పన్నగకన్య కూడా కాదు.

Verse 13

तादृग्रूपा वरारोहे यथाऽस्य शुभलोचना । तस्य हेममयं पद्मं शतपत्रं मनोरमम्

హే వరారోహే! శుభనేత్రాలైన ఆమె అటువంటి రూపవతిగా ఉండెను. అతనికి బంగారంతో చేసిన, నూరుపత్రాల మనోహర పద్మం ఉండెను.

Verse 14

खेचरं वेगि नित्यं च तस्य राज्ञो महात्मनः । स तेन पर्यटंल्लोकान्सर्वान्देवि स्वकामतः

ఆ మహాత్మ రాజునకు ఆకాశగామి, వేగవంతమైన, నిత్యం సిద్ధమైన ఒక విమానం ఉండెను. హే దేవీ! దానితో అతడు తన ఇష్టానుసారం సమస్త లోకాలను సంచరించెను.

Verse 15

एकदा फाल्गुने मासि शुक्लपक्षे वरानने । चतुर्द्दश्यां तु संप्राप्तः प्रभासक्षेत्रमुत्तमम्

హే వరాననే! ఒకసారి ఫాల్గుణ మాస శుక్లపక్ష చతుర్దశి నాడు అతడు ఉత్తమమైన ప్రభాసక్షేత్రానికి చేరుకున్నాడు।

Verse 16

अथापश्यदृषीन्सर्वाञ्छ्रीसोमेशपुरःस्थितान् । रात्रौ जागरणार्थाय जपहोमपरायणान्

అప్పుడు అతడు శ్రీ సోమేశ్వరపురం ముందర నిలిచిన సమస్త ఋషులను చూశాడు; వారు రాత్రి జాగరణార్థం జపహోమాలలో నిమగ్నులై ఉన్నారు।

Verse 17

स दृष्ट्वा सोमनाथं तु प्रणिपत्य विधानतः । पूजयामास सर्वां स्तान्यथार्हं भक्तिसंयुतः

సోమనాథుని దర్శించి అతడు విధివిధానంగా ప్రణామం చేశాడు; భక్తితో నిండినవాడై వారందరినీ యథోచితంగా పూజించాడు।

Verse 18

ततः केदारमासाद्य संस्नाप्य विधिवत्प्रिये । पूजयित्वा विचित्राभिः पुष्पमालाभिरीश्वरम्

ఆ తరువాత, హే ప్రియే! కేదారానికి చేరి విధివిధానంగా (ప్రభువుకు) అభిషేకం చేసి, విచిత్ర పుష్పమాలలతో ఈశ్వరుని పూజించాడు।

Verse 19

नैवेद्यैर्विविधैर्वस्त्रैर्भूषणैश्च मनोहरैः । ततोऽत्र कारयामास जागरं सुसमाहितः

వివిధ నైవేద్యాలు, వస్త్రాలు, మనోహర ఆభరణాలతో అతడు పూజను నిర్వహించాడు; ఆపై సుసమాహితుడై అక్కడే రాత్రి జాగరణం చేయించాడు।

Verse 20

ततस्ते मुनयः सर्वे कुतूहलसमन्विताः । च्यवनो याज्ञवल्क्यश्च शांडिल्यः शाकटायनः

అప్పుడు కుతూహలంతో నిండిన ఆ మునులందరూ అక్కడ సమవేతులయ్యారు—చ్యవనుడు, యాజ్ఞవల్క్యుడు, శాండిల్యుడు, శాకటాయనుడు।

Verse 21

रैभ्योऽथ जैमिनिः क्रौंचो नारदः पर्वतः शिलः । मार्कंडं पुरतः कृत्वा जग्मुस्तस्य समीपतः

తర్వాత రైభ్యుడు, జైమిని, క్రౌంచుడు, నారదుడు, పర్వతుడు, శిలుడు—మార్కండేయుణ్ని ముందుంచి—ఆయన సమీపానికి వెళ్లారు।

Verse 22

चक्रुः कथाः सुविचित्रा इतिहासानि भूरिशः । कीर्त्तयंतः स्थितास्तत्र पप्रच्छू राजसत्तमम्

వారు అనేక విచిత్రమైన కథలను, బహుళ పురాతన ఇతిహాసాలను వివరించారు; అక్కడే నిలిచి వాటిని కీర్తిస్తూ ఆ రాజసత్తముణ్ని ప్రశ్నించారు।

Verse 23

ऋषय ऊचुः । कस्मात्सोमेश्वरं देवं परित्यज्य नराधिप । केदारस्य पुरोऽकार्षीर्जागरं तद्ब्रवीहि नः । नूनं वेत्सि फलं चास्य लिंगस्य त्वं महोदयम्

ఋషులు అన్నారు—ఓ నరాధిపా! సోమేశ్వర దేవుణ్ని విడిచి కేదారుని సమక్షంలో నీవెందుకు జాగరణం చేశావు? మాకు చెప్పు. ఓ మహోదయా, ఈ లింగారాధన ఫలాన్ని నీవు నిశ్చయంగా తెలుసు।

Verse 24

राजोवाच । शृण्वंतु ब्राह्मणाः सर्वे अन्यदेहोद्भवं मम । पुराऽहं शूद्रजातीय आसं ब्राह्मणपूजकः

రాజు అన్నాడు—బ్రాహ్మణులందరూ వినండి; ఇది నా పూర్వదేహంలో జరిగిన కథ. పూర్వం నేను శూద్రజాతిలో పుట్టినవాడినైనా బ్రాహ్మణులను పూజించేవాడిని।

Verse 25

सौराष्ट्रविषये शुभ्रे धनधान्यसमाकुले । अथ कालांतरे तत्र अनावृष्टिरभूद्द्विजाः

ధనధాన్యసమృద్ధిగా ఉన్న శుభ్రమైన సౌరాష్ట్రదేశంలో, కొంతకాలానంతరం, ఓ ద్విజులారా, అక్కడ అనావృష్టి (వర్షాభావం) కలిగింది.

Verse 26

ततोऽहं क्षुधयाविष्टः प्रभासं क्षेत्रमास्थितः । अथापश्यं सरः शुभ्रं हरिणीमूलसंस्थितम्

అప్పుడు ఆకలితో బాధపడుతూ నేను ప్రభాస అనే పవిత్ర క్షేత్రంలో నివసించడానికి వచ్చాను. అక్కడ హరিণీ (మృగి) మూలానికి సమీపంగా ఉన్న ఒక ప్రకాశవంతమైన సరస్సును చూశాను.

Verse 27

तच्च रामसरोनाम पद्मिनीषण्डमंडितम् । क्षीरोदांबुधिसंकाशं दृष्ट्वा स्नातः क्लमान्वितः

ఆ సరస్సుకు ‘రామసరస్’ అనే పేరు; అది కమలగుచ్ఛాలతో అలంకృతమై ఉంది. క్షీరసాగరంలా ప్రకాశిస్తూ కనిపించగానే, అలసట ఉన్నప్పటికీ నేను అక్కడ స్నానం చేశాను.

Verse 28

संतर्प्य च पितॄन्देवान्पीत्वा स्वच्छमथोदकम् । ततोऽहं भार्यया प्रोक्तो गृहाणेमान्सरोरुहान्

పితృదేవతలను తర్పణంతో తృప్తిపరచి, తరువాత స్వచ్ఛమైన నీటిని త్రాగి, అప్పుడు నా భార్య నాతో— “ఈ సరోరుహాలు (కమలాలు) తీసుకోండి” అని చెప్పింది.

Verse 29

एतत्समीपतो रम्यं दृश्यते स्थानमुत्तमम् । विक्रीणीमोऽत्र गत्वा तु येन स्याद्भोजनं विभो

“ఇదికి సమీపంలో ఒక रम్యమైన, ఉత్తమమైన స్థలం కనిపిస్తోంది. ఓ ప్రభూ, అక్కడికి వెళ్లి ఇవి అమ్ముదాం, అప్పుడు భోజనం లభిస్తుంది.”

Verse 30

अथावतीर्य सलिलं गृहीतानि मया द्विजाः । कमलानि सुभू रीणि प्रस्थितश्च पुरं प्रति

అప్పుడు, ఓ ద్విజులారా, నేను నీటిలోకి దిగిపోయి అనేక సుందరమైన కమలాలను తీసుకొని పట్టణం వైపు బయలుదేరాను।

Verse 31

तत्र गत्वा च रथ्यासु चत्वरेषु त्रिकेषु च । प्रफुल्लकमलान्येव क्रेतुं वै मुनिसत्तमाः

అక్కడికి వెళ్లి, ఓ మునిశ్రేష్ఠులారా, నేను వీధుల్లో, చౌరస్తాల్లో, మూడు దారుల కూడళ్లలో తిరుగుతూ పూర్తిగా వికసించిన కమలాలనే కొనాలని చూశాను।

Verse 32

न कश्चित्प्रति गृह्णाति अस्तं प्राप्तो दिवाकरः । प्रासादं कंचिदासाद्य सुप्तोहं सह भार्यया

ఎవరూ స్వీకరించలేదు; ఎందుకంటే సూర్యుడు అస్తమించాడు. అప్పుడు ఒక భవనానికి చేరి, నేను భార్యతో కలిసి నిద్రపోయాను।

Verse 33

तत्र सुप्तस्य मे बुद्धिः श्रुत्वा गीतध्वनिं तदा । समुत्पन्ना सभा र्यस्य क्षुधार्तस्य विशेषतः । नूनं जागरणं ह्येतत्कस्मिंश्चिद्विबुधालये

అక్కడ నిద్రలో ఉండగా గీతధ్వని వినగానే నా మనస్సు చలించిపోయింది. ముఖ్యంగా ఆకలితో బాధపడుతూ, భార్యతో కలిసి నేను అనుకున్నాను—‘నిశ్చయంగా ఏదో దేవాలయంలో జాగరణ జరుగుతోంది।’

Verse 34

सरोरुहाणि चादाय व्रजाम्यत्र सुरालये । यदि कश्चित्प्रगृह्णाति प्राणयात्रा ततो भवेत्

‘ఈ కమలాలను తీసుకొని నేను ఇక్కడి దేవాలయానికి వెళ్తాను. అక్కడ ఎవరో స్వీకరిస్తే, మా ప్రాణయాత్ర—జీవనాధారం—సిద్ధమవుతుంది.’

Verse 35

अथोत्थाय समायातो ह्यत्राहं मुनिपुंगवाः । अपश्यं लिंगमेतत्तु पूजितं कुसुमैः शुभैः

అప్పుడు లేచి నేను ఇక్కడికి వచ్చాను, ఓ మునిశ్రేష్ఠులారా; ఈ లింగమే శుభపుష్పాలతో సమ్యక్‌గా పూజింపబడినదిగా నేను చూచితిని।

Verse 36

रुद्रेश्वराभिधमिदं वृद्धलिंगं स्वयंभुवम् । वेश्यानंगवतीनाम्नी शिवरात्रिपरायणा

ఇది ‘రుద్రేశ్వర’ అనే పేరుగల స్వయంభూ ప్రాచీన లింగము. అనంగవతి అనే వేశ్య, శివరాత్రి వ్రతంలో పరాయణురాలై, (ఇక్కడ పూజించెను)।

Verse 37

जागर्त्ति पुरतस्तस्य गीतनृत्योत्सवादिना । ततः कश्चिन्मया दृष्टः किमेतद्रात्रिजागरम्

ఆ లింగం ముందు ఆమె గీత-నృత్యోత్సవాలతో జాగరణ చేసుచుండెను. అప్పుడు నేను ఒకరిని చూసి అడిగితిని—‘ఇది ఏ రాత్రి-జాగరణము?’

Verse 38

केयं स्त्री दृश्यतेऽत्यर्थं गीतनृत्योत्सवे रता । सोऽब्रवीच्छिवधर्मोक्ता शिवरात्रिः सुधर्मदा

నేను అడిగితిని—‘గీత-నృత్యోత్సవంలో అత్యంత రతగా కనిపిస్తున్న ఈ స్త్రీ ఎవరు?’ అతడు చెప్పెను—‘ఇది శివధర్మంలో ఉపదేశించిన శివరాత్రి; సద్ధర్మాన్ని ప్రసాదించేది।’

Verse 39

तां चानंगवतीनाम्नी वेश्येयं धर्मसंयुता । जागर्त्ति परमं श्रेयः शिवरात्रिव्रतं शुभम्

‘ఆమె అనంగవతి అనే వేశ్య, ధర్మసంపన్నురాలు. ఆమె జాగరణ చేస్తుంది; శివరాత్రి అనే ఈ శుభవ్రతాన్ని ఆచరించి పరమ శ్రేయస్సును పొందుతుంది।’

Verse 40

शिवरात्रिव्रतं ह्येतद्यः सम्यक्कुरुते नरः । न स दुःखमवाप्नोति न दारि द्र्यं न बंधनम्

యే మనిషి ఈ శివరాత్రి వ్రతాన్ని విధివిధానంగా ఆచరిస్తాడో, అతనికి దుఃఖం రాదు; దారిద్ర్యం లేదు, బంధనం లేదు.

Verse 41

दुष्टं चारिष्टयोगं वा न रोगं न भयं क्वचित् । सुखसौभाग्यसंपन्नो जायते सत्कुले नरः

అతనిని దుష్ట ప్రభావం గాని అరిష్టయోగం గాని బాధించదు; రోగం లేదు, ఎక్కడా భయం లేదు. అతడు సుఖసౌభాగ్యసంపన్నుడై సత్కులంలో జన్మిస్తాడు.

Verse 42

तेजस्वी च यशस्वी च सर्वकल्याणभाजनम् । भवेदस्य प्रसादेन एवमाहुर्मनीषिणः

ఆయన కృపవల్ల మనిషి తేజస్సుతో, యశస్సుతో ప్రకాశిస్తాడు; సమస్త కల్యాణాలకు పాత్రుడవుతాడు—అని జ్ఞానులు చెబుతారు.

Verse 43

राजोवाच । अथ मे बुद्धिरुत्पन्ना तद्व्रतं प्रति निश्चला । चिंतितं मनसा ह्येतन्मयाब्राह्मणसत्तमाः

రాజు పలికెను—అప్పుడు ఆ వ్రతం పట్ల నా బుద్ధి అచంచల నిశ్చయంగా స్థిరపడింది. ఓ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులారా, నేను దీనిని మనసులో ఆలోచించాను.

Verse 44

अन्नाभावान्ममोत्पन्न उपवासो बलाद्यतः । तदहं पद्मके तीर्थेस्नात्वा च लवणांभसि

ఆహారం లేకపోవడంతో నాకు బలవశాత్తు ఉపవాసం ఏర్పడింది. ఆపై నేను పద్మక తీర్థంలో స్నానం చేసి, లవణజలంలో (సముద్రంలో) కూడా స్నానం చేశాను.

Verse 45

एतैः सरोरुहैर्देवं पूजयामि महेश्वरम् । ततो मया सभार्येण रुद्रेशः संप्रपूजितः

ఈ పద్మపుష్పాలతో నేను దేవుడైన మహేశ్వరుని పూజిస్తున్నాను. అనంతరం భార్యతో కూడి నేను రుద్రేశుని విధివిధానంగా సమ్యక్ పూజించితిని.

Verse 46

पद्मैश्च भक्तियुक्तेन सभार्येण विशेषतः । जाग्रत्स्थितस्तु देवाग्रे तां रात्रिं सह भार्यया

భక్తితో నిండిన పద్మాలతో, ముఖ్యంగా భార్యతో కూడి, నేను దేవుని సమక్షంలో జాగ్రత్తగా నిలిచి ఆ రాత్రంతా భార్యతో కలిసి మేల్కొని ఉన్నాను.

Verse 47

ततः प्रभातसमय उदिते सूर्यमण्डले । सा वेश्या मामुवाचेदं कलधौतपलत्रयम्

ఆపై ప్రాతఃకాలంలో సూర్యమండలం ఉదయించినప్పుడు, ఆ వేశ్య నన్ను ఇలా చెప్పింది—‘ఇదిగో, శుద్ధ బంగారపు మూడు పలములు…’।

Verse 48

गृहाणमूल्यं पद्मानां न गृहीतं मया हि तत् । सात्त्विकं भावमास्थाय सभार्येण द्विजोत्तमाः

ఆమె చెప్పింది—‘పద్మాల ధర స్వీకరించండి’; కాని నేను దానిని తీసుకోలేదు. ఓ ద్విజోత్తములారా, భార్యతో కూడి నేను సాత్త్విక భావాన్ని ఆశ్రయించి ఆ పవిత్ర సంకల్పంలోనే నిలిచితిని.

Verse 49

ततो भिक्षां समाहृत्य प्राणयात्रा मया कृता । कालेन महता प्राप्तः कालधर्मं मुनीश्वराः

ఆపై భిక్షను సమకూర్చుకొని నేను జీవనయాత్రను సాగించితిని. ఓ మునీశ్వరులారా, ఎంతో కాలం గడిచిన తరువాత నేను కాలధర్మమైన మృత్యువును పొందితిని.

Verse 50

इयं मे दयिता साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । मम देहं समादाय प्रविष्टा हव्यवाहनम्

ఇది నా ప్రియమైన సాధ్వీ భార్య, ప్రాణాలకన్నా మిన్నగా ప్రియమైనది; ఆమె నా దేహాన్ని తీసుకొని పవిత్ర చితాగ్నిలో ప్రవేశించింది.

Verse 51

तत्प्रभावादहं जातः सर्वभौमो महीपतिः । जातिस्मरः सभार्यस्तु सत्यमेतद्द्विजोत्तमाः

ఆ పుణ్యప్రభావంతో నేను సర్వభౌమ మహీపతిగా జన్మించాను; భార్యతో కూడి పూర్వజన్మస్మృతিও నిలిచింది—ఓ ద్విజోత్తములారా, ఇది సత్యం.

Verse 52

एतस्मात्कारणादस्य भक्तिर्लिंगस्य चोपरि । मम नित्यं सभार्यस्य सत्यमेतद्ब्रवीमि वः

ఈ కారణంతోనే నా భక్తి నిత్యం ఈ లింగంపై స్థిరంగా ఉంది; భార్యతో కలిసి నేను దీన్ని ప్రతిదినం సేవించి పూజిస్తాను—ఇది మీకు సత్యంగా చెబుతున్నాను.

Verse 53

मया क्रियाविहीनेन भक्तिबाह्येन सत्तमाः । व्रतमेतत्समाचीर्णं तस्येदं सुमहत्फ लम्

ఓ సత్తములారా, క్రియలేమితో భక్తిలేకుండా ఉన్న నావల్ల కూడా ఈ వ్రతం ఆచరించబడింది; దాని ఫలం అత్యంత మహత్తరమైనది.

Verse 54

अधुना भक्तियुक्तस्य यथोपकरणान्मम । भविष्ये यत्फलं किंचिन्नो वेद्मि च मुनीश्वराः । येन सोमेशमुत्सृज्य अत्राहं भक्ति तत्परः

ఇప్పుడు నేను భక్తియుక్తుడను, యథోచిత ఉపకరణాలూ ఉన్నాయి; భవిష్యత్తులో ఏ ఫలం కలుగుతుందో, ఓ మునీశ్వరులారా, నాకు తెలియదు—ఎందుకంటే సోమేశ్వరునికూడా విడిచి ఇక్కడ భక్తిలో పూర్తిగా నిమగ్నుడనయ్యాను.

Verse 55

ईश्वर उवाच । एवं श्रुत्वा तु ते विप्रा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । साधुसाध्विति जल्पंतो राजानं संप्रशंसिरे

ఈశ్వరుడు పలికెను—ఇది విని ఆ బ్రాహ్మణులు ఆశ్చర్యంతో విస్తరించిన నేత్రాలతో “సాధు, సాధు” అని పలుకుతూ రాజును ఎంతో ప్రశంసించారు।

Verse 56

पूजयामासुरनिशं लिंगं तत्र स्वयंभुवम् । ततोऽसौ पार्थिवश्रेष्ठो लिंगस्यास्यप्रसादतः । संसिद्धिं परमां प्राप्तो दुर्ल्लभां त्रिदशैरपि

వారు అక్కడ స్వయంభూ లింగాన్ని నిరంతరం పూజించారు. ఆ లింగ ప్రసాదంతో ఆ రాజశ్రేష్ఠుడు పరమసిద్ధిని పొందెను; అది దేవతలకైనా దుర్లభం.

Verse 57

सा च वेश्या भगवती शिवरात्रिप्रभावतः । तस्य लिंगस्य माहात्म्याद्रंभानामाप्सराऽभवत्

ఆ వేశ్య శివరాత్రి ప్రభావంతో దివ్య తేజస్సుతో భగవతీగా ప్రకాశించింది; ఆ లింగ మహాత్మ్యంతో రంభాసమాన అప్సరగా మారింది।

Verse 58

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तल्लिंगं पूजयेद्बुधः । धर्मकामार्थमोक्षं च यो वांछत्यखिलप्रदम्

కాబట్టి ధర్మం, కామం, అర్థం, మోక్షం—అఖిలప్రదమైన ఫలాలను కోరువాడు జ్ఞాని, సమస్త ప్రయత్నంతో ఆ లింగాన్ని పూజించాలి।