Adhyaya 256

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि नंदादित्यं समाहितः । नंदेन स्थापितं पूर्वं तत्रैवामितबुद्धिना

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే మహాదేవీ! తదుపరి సమాహితచిత్తంతో నందాదిత్యుని దర్శించుటకు వెళ్లవలెను; అతనిని పూర్వం అమితబుద్ధిగల రాజు నందుడు అక్కడే ప్రతిష్ఠించాడు.

Verse 2

नंदो राजा पुरा ह्यासीत्सर्वलोकसुखप्रदः । न दुर्भिक्षं न च व्याधि नाकाले मरणं नृणाम्

పూర్వకాలంలో రాజు నందుడు ఉండెను; అతడు సమస్త ప్రజలకు సుఖప్రదుడు. దుర్భిక్షం లేదు, వ్యాధి లేదు; మనుష్యులకు అకాలమరణం కూడా లేదు.

Verse 3

तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे न चावृष्टिकृतं भयम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य पूर्वकर्मानुसारतः

ఆ ధర్మజ్ఞ రాజు పాలనలో అనావృష్టి వల్ల భయం కూడా లేదు. అయితే ఒక సమయంలో, పూర్వకర్మానుసారంగా (ఫలితం ప్రబలింది).

Verse 4

कुष्ठेन महता व्याप्तो वैराग्यपरमं गतः । तेन रोगाभिभूतेन देवदेवो दिवाकरः । प्रतिष्ठितो नदीतीरे स च रोगाद्विमोचितः

భయంకర కుష్ఠరోగంతో వ్యాపించి అతడు వైరాగ్య పరమస్థితిని పొందెను. ఆ రోగంతో బాధపడుతూ నదీతీరంలో దేవదేవుడైన దివాకరుడు (సూర్యుడు)ను ప్రతిష్ఠించి, అతడు రోగమునుండి విముక్తుడయ్యెను.

Verse 5

देव्युवाच । किमसौ रोगवान्राजा सार्वभौमो महीपतिः । तस्य धर्मरतस्यापि कस्माद्रोग समुद्भवः

దేవి పలికెను— ఆ సార్వభౌమ రాజు, భూమిపతి, ఎందుకు రోగగ్రస్తుడు? ధర్మనిష్ఠుడైన అతనికి ఈ వ్యాధి ఏ కారణముచేత ఉద్భవించింది?

Verse 6

ईश्वर उवाच । एष धर्मसदाचारो नंदो राजा प्रतापवान् । व्यचरत्सर्वलोकान्स विमानवरमास्थितः

ఈశ్వరుడు పలికెను— ఇతడు ధర్మసదాచారముగల ప్రతాపవంతుడైన నందరాజు. ఉత్తమ విమానమును అధిరోహించి అతడు సమస్త లోకములలో సంచరించెను.

Verse 7

विमानं तस्य तुष्टेन दत्तं वै विष्णुना स्वयम् । कामगं वरवर्णेन बर्हिणेन विनादितम्

అతనిపై ప్రసన్నుడైన విష్ణువు స్వయంగా ఆ విమానాన్ని దానమిచ్చెను— అది ఇష్టమొచ్చిన చోటికి వెళ్లగలది; దివ్యవర్ణముగల శ్రేష్ఠ మయూరుని మధుర నాదముతో నినదించుచుండెను.

Verse 8

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो विचरंस्तत्र संस्थितः । गतवान्मानसं दिव्यं सरो देवगणान्वितम्

ఒకసారి ఆ నృపశ్రేష్ఠుడు సంచరిస్తూ అక్కడ నిలిచి, దేవగణములతో కూడిన దివ్య మానస సరోవరమునకు చేరెను.

Verse 9

तत्रापश्यद्बृहत्पद्मं सरोमध्यगतं सितम् । तत्र चांगुष्ठमात्रं तु स्थितं पुरुषसत्तमम्

అక్కడ అతడు సరస్సు మధ్యలో నిలిచిన మహా శ్వేత పద్మాన్ని చూచెను; దానిపై అంగుళి పరిమాణ రూపంతో పురుషోత్తముడు విరాజిల్లెను।

Verse 10

रक्तवासोभिराच्छन्नं द्विभुजं तिग्मतेजसम् । तं दृष्ट्वा सारथिं प्राह पद्ममेतत्समाहर

ఎర్ర వస్త్రాలతో ఆవరించబడి, ద్విభుజుడై, తీక్ష్ణ తేజస్సుతో ప్రకాశించుచున్న ఆయనను చూచి రాజు సారథితో అన్నాడు—“ఆ పద్మాన్ని ఇక్కడికి తెమ్ము।”

Verse 11

इदं तु शिरसा बिभ्रत्सर्वलोकस्य सन्निधौ । श्लाघनीयो भविष्यामि तस्मादाहर मा चिरम्

“సర్వలోకాల సన్నిధిలో దీనిని నా శిరస్సుపై ధరించితే నేను ప్రశంసనీయుడనగుదును; కనుక దీన్ని తెమ్ము—ఆలస్యం చేయకు।”

Verse 12

एवमुक्तस्ततस्तेन सारथिः प्रविवेश ह । ग्रहीतुमुपचक्राम तत्पद्मं वरवर्णिनि । स्पृष्टमात्रे तदा पद्मे हुंकारः समपद्यत

అలా ఆజ్ఞాపించగా సారథి లోపలికి (సరస్సులోకి) ప్రవేశించి, ఓ సుందరీ, ఆ పద్మాన్ని పట్టుకొనుటకు యత్నించెను. కాని పద్మాన్ని తాకిన వెంటనే భయంకరమైన “హుం”కారం ప్రతిధ్వనించెను।

Verse 13

राजा च तत्क्षणात्तेन शब्देन समजायत । कुष्ठी विगतवर्णश्च बलवीर्यविवर्जितः

ఆ శబ్దం వలననే ఆ క్షణంలో రాజు మారిపోయెను—కుష్ఠురోగి అయ్యెను, వర్ణం నశించెను, బలవీర్యాలు కోల్పోయెను।

Verse 14

तथागतमथात्मानं दृष्ट्वा स पुरुषर्षभः । तस्थौ तत्रैव शोकार्तः किमेतदिति चिंतयन्

తన దుస్థితిని చూసి, ఆ పురుషోత్తముడు శోకంతో అక్కడే నిలబడి, 'ఇదేమిటి?' అని చింతించసాగాడు.

Verse 15

तस्य चिंतयतो धीमानाजगाम महातपाः । वसिष्ठो ब्रह्मपुत्रस्तु स तं पप्रच्छ पार्थिवः

ఆ రాజు చింతిస్తుండగా, మహా తపస్వి మరియు బ్రహ్మపుత్రుడైన వసిష్ఠుడు అక్కడికి వచ్చాడు. అప్పుడు ఆ రాజు ఆయన్ను ప్రశ్నించాడు.

Verse 16

एष मे भगवञ्जातो देहस्यास्य विपर्ययः । कुष्ठरोगाभिभूतात्मा नाहं जीवितुमुत्सहे

'ఓ భగవంతుడా! నా శరీరానికి ఈ విపరీత పరిస్థితి దాపురించింది. కుష్టు వ్యాధితో బాధపడుతున్న నేను ఇక జీవించాలని కోరుకోవడం లేదు.'

Verse 17

उपायं ब्रूहि मे ब्रह्मन्व्याधितस्य चिकित्सितम् । उताहो व्रतमन्यद्वा दानं यज्ञमथापि वा

'ఓ బ్రాహ్మణోత్తమా! ఈ వ్యాధికి చికిత్స లేదా ఉపాయాన్ని చెప్పండి. లేదా ఏదైనా వ్రతం, దానం లేక యజ్ఞం గురించి తెలపండి.'

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । एतद्ब्रह्मोद्भवं नाम पद्मं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दृष्टमात्रेण चानेन दृष्टाः स्युः सर्व देवताः

వసిష్ఠుడు పలికాడు: 'బ్రహ్మోద్భవ అనే పేరు గల ఈ పద్మం మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధి చెందింది. దీనిని చూసినంత మాత్రాన సకల దేవతలను చూసినట్లవుతుంది.'

Verse 19

एतद्धि दृश्यते धन्यैः पद्मं कैः क्वापि पार्थिव । एतस्मिन्दृष्टमात्रे तु यो जलं विशते नरः

హే రాజా, ఈ పద్మం ధన్యులకే దర్శనమవుతుంది—ఎక్కడో ఎవరికో అతి దుర్లభం. దీనిని మాత్రమేగాని చూసి జలంలో ప్రవేశించే మనిషి…

Verse 20

सर्वपापविनिर्मुक्तः पदं निर्वाण माप्नुयात् । एष दृष्ट्वा तु ते सूतो हर्तुं तोये प्रविष्टवान्

…అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై నిర్వాణపదాన్ని పొందుతాడు. మరియు నీ సూతుడు (సారథి) దానిని చూసి పద్మాన్ని తీసుకోవాలనే ఉద్దేశంతో జలంలో ప్రవేశించాడు.

Verse 21

तव वाक्येन राजेंद्र मृतोऽसौ रोगवान्भवेत् । ब्रह्मपुत्रोऽप्यहं तेन पश्यामि परमेश्वरम्

హే రాజేంద్రా, నీ వాక్యంతో అతడు మృతప్రాయుడై రోగగ్రస్తుడవుతాడు. అయినా అదే (దివ్య ప్రభావం) వల్ల నేను కూడా—బ్రహ్మపుత్రుడనైనా—పరమేశ్వరుని దర్శిస్తున్నాను.

Verse 22

अहन्यहनि चागच्छंस्त्वं पुनर्दृष्टवानसि । वांछंति देवता नित्यममुं हृदि मनोरथम्

రోజురోజూ వచ్చి నీవు మళ్లీ మళ్లీ దాని దర్శనాన్ని పొందావు. దేవతలు తమ హృదయాల్లో ఇదే మనోరథాన్ని నిత్యం కోరుకుంటారు.

Verse 23

मानसे ब्रह्मपद्मं तु दृष्ट्वा स्नात्वा कदा वयम् । प्राप्स्यामः परमं ब्रह्म यद्गत्वा न पुनर्भवेत्

మానస సరోవరంలో బ్రహ్మపద్మాన్ని దర్శించి, అక్కడ స్నానం చేసి, మేమెప్పుడు పరబ్రహ్మాన్ని పొందగలము—దానిని పొందినవాడు మళ్లీ జన్మించడు కదా?

Verse 24

इदं च कारणं भूयो द्वितीयं शृणु पार्थिव । कुष्ठस्य यत्त्वया प्राप्तं हर्तुकामेन पंकजम्

ఓ రాజా, మరొక రెండవ కారణమును వినుము. కుష్ఠరోగ కారణముచేతనే నీవు ఇక్కడికి వచ్చితివి—పద్మమును తీసుకొనదలచి దాని సమీపమునకు చేరితివి.

Verse 25

प्रद्योतनस्तु गर्भेऽस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । तवैषा बुद्धिरभवद्दृष्ट्वेदं वरपंकजम्

ఈ గర్భములో ప్రద్యోతనుడు స్వయమేవ స్థితుడై ఉన్నాడు. ఈ వరపద్మమును చూచి నీలో ఈ బుద్ధి కలిగింది.

Verse 26

धारयामि शिरस्येनं लोकमध्ये विभूषणम् । इदं चिन्तयतः पापमेवं देवेन दर्शितम्

లోకమధ్యమున అలంకారముగా దీనిని నేను శిరస్సుపై ధరించెదను. నా మనసును కలవరపెట్టిన పాపమును దేవుడు ఈ విధముగా చూపెను.

Verse 27

ततः सर्वप्रयत्नेन तमाराधय भास्करम् । प्रसादाद्देवदेवस्य मोक्ष्यसे नात्र संशयः

కాబట్టి సమస్త ప్రయత్నముతో ఆ భాస్కరుని (సూర్యదేవుని) ఆరాధించుము. దేవదేవుని ప్రసాదముచేత నీవు విముక్తుడవుతావు—ఇందులో సందేహము లేదు.

Verse 28

प्रभासं गच्छ राजेंद्र तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र सिद्धिर्भवेच्छीघ्रमार्त्तानां प्राणिनां भुवि

ఓ రాజేంద్రా, త్రిలోకములలో ప్రసిద్ధమైన ప్రభాస తీర్థమునకు వెళ్ళుము. అక్కడ భూమిపై ఆర్తులైన ప్రాణులకు శీఘ్రముగా సిద్ధి మరియు ఉపశమనం కలుగును.

Verse 29

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठस्य महात्मनः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य माहेश्वर्यास्तटे शुभे

ఈశ్వరుడు పలికెను—మహాత్ముడు వశిష్ఠుని వాక్యములు విని అతడు ప్రభాస క్షేత్రమునకు చేరి, మాహేశ్వరీ దేవి శుభ తీరమునకు వచ్చెను।

Verse 30

नंदादित्यं प्रतिष्ठाप्य गंधधूपानुलेपनैः । पूजयामास तं देवि पुष्पैरुच्चावचैस्तथा

నందాదిత్యుని ప్రతిష్ఠించి, ఓ దేవీ, సుగంధములు, ధూపములు, అనులేపనములతోను, నానావిధ పుష్పములతోను అతడు ఆరాధించెను।

Verse 31

तस्य तुष्टो दिवानाथो वरदोऽहमथाब्रवीत्

అతనిపై సంతుష్టుడైన దివానాథుడు (సూర్యదేవుడు) పలికెను—“నేను వరప్రదాతను.”

Verse 32

नन्द उवाच । कुष्ठेन महता व्याप्तं पश्य मां सुरसत्तम । यथाऽयं नाशमायाति तथा कुरु दिवाकर

నందుడు పలికెను—హే దేవశ్రేష్ఠా, నన్ను చూడుము; ఘోర కుష్ఠరోగము నన్ను ఆవరించింది. హే దివాకరా, ఈ వ్యాధి నశించునట్లు చేయుము।

Verse 33

सान्निध्यं कुरु देवेश स्थानेऽस्मिन्नित्यदा विभो

హే దేవేశా, హే విభో, ఈ స్థలమున నిత్యము నీ సాన్నిధ్యమును ప్రసాదించుము।

Verse 34

सूर्य उवाच । नीरोगस्त्वं महाराज सद्य एव भविष्यसि । अत्र ये मां समागत्य द्रक्ष्यंति च नरा भुवि

సూర్యుడు పలికెను—ఓ మహారాజా, నీవు ఈ రోజే నిరోగివి అవుతావు. భూమిపై ఇక్కడికి వచ్చి నన్ను దర్శించే నరులు…

Verse 35

सप्तम्यां सूर्यवारेण यास्यंति परमां गतिम् । अत्र मे सूर्यवारेण सांनिध्यं सप्तमीदिने । भविष्यति न संदेहो गमिष्ये त्वं सुखी भव

సప్తమీ తిథి ఆదివారంతో కలిసినప్పుడు వారు పరమగతిని పొందుతారు. ఆ సప్తమీ రోజున ఆదివారం అయితే నా సాన్నిధ్యం ఇక్కడ నిశ్చయంగా ఉంటుంది—సందేహం లేదు. నేను వెళ్తున్నాను; నీవు సుఖంగా ఉండు.

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत

ఇలా చెప్పి సహస్రాంశుడు (సూర్యదేవుడు) అక్కడికక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.

Verse 37

नीरोगत्वमवा प्यासौ कृत्वा राज्यमनुत्तमम् । जगाम परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा कृत्वा श्राद्धं प्रयत्नतः

అతడు నిరోగత్వాన్ని పొందీ, అనుత్తమ రాజ్యాన్ని స్థాపించీ, దేవుడు దివాకరుడు ఉన్న పరమస్థానానికి వెళ్లెను. ఆ తీర్థంలో మనిషి స్నానం చేసి, శ్రద్ధతో శ్రాద్ధం చేస్తే…

Verse 38

नंदादित्यं पुनर्दृष्ट्वा न पुनर्मर्त्त्यतां व्रजेत । प्रदद्यात्कपिलां तत्र ब्राह्मणे वेदपारगे

నందాదిత్యుని మళ్లీ దర్శించినవాడు మరల మర్త్యస్థితికి వెళ్లకూడదు. అక్కడ వేదపారంగత బ్రాహ్మణునికి కపిలా గోవును దానం చేయాలి.

Verse 39

अहोरात्रोषितो भूत्वा घृतधेनुमथापि वा । न तस्य गुणितुं शक्या संख्या पुण्यस्य केनचित्

అక్కడ ఒక పగలు-రాత్రి మాత్రమే నివసించినా—లేదా ఘృతదాయిని ధేనువును దానమిచ్చినా—లభించే పుణ్య పరిమాణాన్ని ఎవ్వరూ లెక్కించలేరు।

Verse 40

इत्येवं देवदेवस्य माहात्म्यं दीप्तदीधितेः । कथितं तव सुश्रोणि सर्वपापप्रणाशनम्

ఇలా, ఓ సుశ్రోణి, దేవదేవుడైన దీప్త తేజోమయ ప్రభువు మహాత్మ్యము నీకు చెప్పబడింది; ఇది సమస్త పాపనాశకము।

Verse 256

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नन्दादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ‘ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్య’ విభాగంలో ‘నందాదిత్యమాహాత్మ్యవర్ణన’ అనే 256వ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।