Adhyaya 25

Verse 1

इंद्रद्युम्न उवाच । कथयस्व मुनिश्रेष्ठ किंचित्कौतूहलं मम । पुण्यं पवित्रं पापघ्नं तीर्थं तु वद विस्तरात्

ఇంద్రద్యుమ్నుడు పలికెను—ఓ మునిశ్రేష్ఠా, నా మనస్సులో కొంత కౌతూహలం ఉంది; పుణ్యప్రదమైన, పవిత్రమైన, పాపనాశకమైన ఆ తీర్థాన్ని విస్తారంగా వివరించుము।

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । मथुरा द्वारकाऽयोध्या कलिकाले पुरीत्रयम् । धर्मार्थकामदं भूप मोक्षदं हरिवल्लभम्

మార్కండేయుడు పలికెను—కలియుగంలో మథుర, ద్వారక, అయోధ్య అనే మూడు మహాపురులు. ఓ రాజా! ఇవి ధర్మార్థకామాలను ప్రసాదించి, హరికి ప్రియమైనవై మోక్షమును కూడా ఇస్తాయి.

Verse 3

मधुरायां तु कालिंदी गोमती कृष्णसन्निधौ । अयोध्यायां तु सरयूर्मुक्तिदा सेविता सदा

మథురలో కాలిందీ (యమున) ఉంది; ద్వారకలో కృష్ణసన్నిధిలో గోమతి ఉంది. అయోధ్యలో సరయూ నది సదా సేవింపబడుతుంది; అది ముక్తిని ప్రసాదించేది.

Verse 4

द्रारवत्यामयोध्यायां कृष्णं रामं शुभप्रदम् । मथुरायां हरिं विष्णुं स्मृत्वा मुक्तिमवाप्नुयात्

ద్వారవతి (ద్వారక) మరియు అయోధ్యలో శుభప్రదులైన కృష్ణ-రాములను స్మరించి, మథురలో హరి-విష్ణువును స్మరించినవాడు మోక్షాన్ని పొందును.

Verse 5

धन्या सा मथुरा लोके यत्र जातो हरिः स्वयम् । द्वारका सफला लोके क्रीडितं यत्र विष्णुना

ఈ లోకంలో మథుర ధన్యము—అక్కడ స్వయంగా హరి జన్మించాడు. ఈ లోకంలో ద్వారక సఫలము—అక్కడ విష్ణువు దివ్య క్రీడ (లీల) చేశాడు.

Verse 6

धन्यानामपि सा पूज्या अयोध्या सर्वकामदा । या स्वयं रामदेवेन पालिता धर्मबुद्धिना

ధన్యులలోనూ అయోధ్య పూజ్యము—అది సర్వకామప్రదము. ధర్మబుద్ధిగల శ్రీరామదేవుడు స్వయంగా దానిని పాలించి రక్షించాడు.

Verse 7

यद्ददाति फलं काशी सेविता कल्पसंख्यया । कला ददाति मथुरा वासरेणापि तत्फलम्

కాశీని కల్పసంఖ్యకాలం సేవిస్తే లభించే ఫలాన్ని, మథురా కలామాత్రంలోనే ఇస్తుంది; ఒకే దినంలోనూ అదే పుణ్యఫలాన్ని ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 8

मन्वंतरसहस्रे तु प्रयागे यत्फलं भवेत् । निमिषार्द्धेन वसतां द्वारकायां तु तत्फलम्

ప్రయాగంలో సహస్ర మన్వంతరాలు గడిపితే కలిగే ఫలం, ద్వారకాలో నివసించేవారికి అర్ధనిమిషంలోనే లభిస్తుంది।

Verse 9

प्रभासे च कुरुक्षेत्रे यत्फलं वत्सरैः शतैः । वसतां निमिषार्द्धेन ह्ययोध्यायां च तद्भवेत्

ప్రభాసం మరియు కురుక్షేత్రంలో వంద సంవత్సరాల్లో లభించే పుణ్యఫలం, అయోధ్యలో అర్ధనిమిషం నివసించినంత మాత్రాన అదే లభిస్తుంది।

Verse 10

अयोध्याधिपतिं रामं मथुरायां तु केशवम् । द्वारकावासिनं कृष्णं कीर्तनं चापि दुर्ल्लभम्

అయోధ్యాధిపతి రాముడు, మథురాలో కేశవుడు, ద్వారకావాసి కృష్ణుడు—వారి కీర్తన చేయుట కూడా దుర్లభమే।

Verse 11

मथुराकीर्तनेनापि श्रवणाद्द्वारकापुरः । अयोध्यादर्शनेनापि त्रिशुद्धं च पदं व्रजेत्

మథురా కీర్తనచేత, ద్వారకాపుర మహిమను శ్రవణం చేయుటచేత, అయోధ్య దర్శనచేత—త్రిశుద్ధ పదాన్ని పొందుతాడు।

Verse 12

कृष्णं स्वयंभुवं देवं द्वारका त्रिदिवोपमा । श्रुता चाप्यथवा दृष्टा कुरुते जन्मसंक्षयम्

త్రిదివసమానమైన ద్వారకలో స్వయంభూ దేవుడైన శ్రీకృష్ణుడు విరాజిల్లుచున్నాడు. ఆ ధామాన్ని వినినంత మాత్రాన గాని దర్శించినంత మాత్రాన గాని జన్మజన్మాంతర బంధం క్షయమగును.

Verse 13

श्रुताभिलिखिता दृष्टा ह्ययोध्या मथुरापुरी । पापं हरति कल्पोत्थं द्वारका च तृतीयका

అయోధ్యా, మథురాపురి—వాటిని వినినా, వ్రాసినా, చూసినా—కల్పజ పాపాన్ని హరిస్తాయి; వాటితో సమానంగా తృతీయ పుణ్యపురి ద్వారకా.

Verse 14

कृष्णं विष्णुं हरिं देवं विश्रांतं च कलौ स्मृतम् । द्वादश्यां जागरे रात्रावश्वमेधायुतं फलम्

కలియుగంలో ఇక్కడ ‘విశ్రాంతుడు’ అని స్మరింపబడే శ్రీకృష్ణుడు—విష్ణు, హరి, ప్రభువు—అని స్మరించి ద్వాదశీ రాత్రి జాగరణం చేస్తే పదివేల అశ్వమేధ యజ్ఞఫలం లభిస్తుంది.

Verse 15

बालक्रीडनकं स्थानं ये स्मरंति दिनेदिने । स्वर्णशैलपदं नृणां जायते राजसत्तम

హే రాజశ్రేష్ఠా! ప్రతిదినం భగవంతుడు బాలలీలలు ఆడిన స్థలాన్ని స్మరించువారికి ‘స్వర్ణశైల’ పదము/ధామము ప్రాప్తమగును.

Verse 16

धन्यास्ते मानवा लोके कलिकाले नरोत्तम । प्लवनं सिंधुतोयेन गोमत्यां यैर्नरैः कृतम्

హే నరోత్తమా! కలియుగంలో ఈ లోకంలో వారు ధన్యులు; సింధు జలముతో (సముద్రజలముతో) గోమతీ నదిలో ప్లవనం/స్నానక్రీడ చేసినవారు.

Verse 17

पश्चिमाशां नरः स्नात्वा कृत्वा वै करसंपुटम् । द्वारकां ये स्मरिष्यंति तेषां कोटिगुणं फलम्

పశ్చిమదిశను ఆశ్రయించి స్నానం చేసి, కరసంపుటం (అంజలి) చేసి, ద్వారకాను స్మరించువారికి కోటిగుణ పుణ్యఫలం లభిస్తుంది।

Verse 18

मनसा चिन्तयेद्यो वै कलौ द्वारवतीं पुरीम् । कपिलाऽयुतपुण्यं च लभते हेलया नरः

కలియుగంలో ఎవడు మనసుతో ద్వారవతీ పురి (ద్వారకా)ను ధ్యానిస్తాడో, ఆ మనిషి శ్రమ లేకుండానే—హేలయగా—పది వేల కపిలా గోవుల దానసమాన పుణ్యాన్ని పొందుతాడు।

Verse 19

गंगासागरजं पुण्यं गंगाद्वारभवं तथा । कलौ द्वारवतीं गत्वा प्राप्नोति मनुजाधिप

ఓ మనుజాధిపా! కలియుగంలో ద్వారవతీ (ద్వారకా)కు వెళ్లినవాడు గంగాసాగర పుణ్యమును, గంగాద్వార (హరిద్వార్) పుణ్యమును కూడా పొందుతాడు।

Verse 20

सप्तकल्पस्मरो भूप मार्कण्डेयः स्मराम्यहम् । समाना वाऽधिका वापि द्वारवत्या न कापि पूः

ఓ భూపా! నేను సప్తకల్పస్మరుడైన మార్కండేయుణ్ని; నేను ప్రకటిస్తున్నాను—ద్వారవతీకి సమానమైనదైనా, అధికమైనదైనా ఏ పురీ ఎక్కడా లేదు।

Verse 21

दुर्वाससा समो धन्यो नास्ति नाप्यधिको नृप । भाषाबंधं येन कृत्वा द्वारकायां धृतो हरिः

ఓ నృపా! దుర్వాసుని సమానంగా ధన్యుడు ఎవ్వరూ లేరు, అతనికంటే అధికుడూ లేడు; ఎందుకంటే అతడు వాక్యబంధం (ప్రతిజ్ఞ) చేసి హరిని ద్వారకాలో నిలిపి ఉంచాడు।

Verse 22

मा काशीं मा कुरुक्षेत्रं प्रभासं मा च पुष्करम् । द्वारकां गच्छ राजर्षे पश्य कृष्णमुखं शुभम्

కాశీ కాదు, కురుక్షేత్రం కాదు, ప్రభాసం కాదు, పుష్కరం కూడా కాదు—ఓ రాజర్షీ! ద్వారకకు వెళ్లి శ్రీకృష్ణుని శుభముఖాన్ని దర్శించు।

Verse 23

अश्वमेधसहस्रं तु राजसूयशतं कलौ । पदेपदे च लभते द्वारकां याति यो नरः

కలియుగంలో ద్వారకకు వెళ్లే మనిషి ప్రతి అడుగులో సహస్ర అశ్వమేధాలు, శత రాజసూయ యాగాల పుణ్యాన్ని పొందుతాడు।

Verse 24

सफलं जीवितं तेषां कलौ नृपवरोत्तम ये । षां न स्खलितं चित्तं द्वारकां प्रति गच्छताम्

ఓ నృపశ్రేష్ఠా! కలియుగంలో ద్వారక వైపు సాగుతూ ఎవరి చిత్తం స్ఖలించదో, వారి జీవితం నిజంగా సఫలమవుతుంది।

Verse 25

माता च पुत्रिणी तेन पिता चैव पितामहाः । पिंडदानं कृतं येन गोमत्यां कृष्णसन्निधौ

గోమతీ తీరంలో శ్రీకృష్ణ సన్నిధిలో పిండదానం చేసినవాడివల్ల తల్లి పుత్రవతిగా ధన్యమవుతుంది; తండ్రి మరియు పితామహాదులు కూడా తృప్తి పొందుతారు।

Verse 26

गोपीचन्दनमुद्रां तु कृत्वा भ्रमति भूतले । सोऽपि देशो भवेत्पूतः कि पुनर्यत्र संस्थितम्

గోపీచందన ముద్రను ధరించి భూతలమంతా సంచరించినా, అతడు వెళ్లిన ఆ దేశమూ పవిత్రమవుతుంది; మరి భక్తితో స్థిరంగా ధరించే స్థలం ఎంతగా పవిత్రమవుతుందో!

Verse 27

द्वारकायां समुद्भूतां तुलसीं कृष्णसेविताम् । नित्यं बिभर्ति शिरसा स भवेत्त्रिदशाधिपः

ద్వారకలో పుట్టి శ్రీకృష్ణుడు సేవించిన తులసిని ఎవడు నిత్యం శిరస్సుపై ధరించునో, వాడు దేవలోకాధిపతిగా అవుతాడు.

Verse 28

दैत्यारेर्भगवत्तिथिश्च विजया नीरं च गगोद्भवं नित्यंकाशिपुरी तथैव तुलसी धात्रीफलं वल्लभम्

దైత్యారియైన భగవంతుని పవిత్ర తిథి, విజయా పర్వం, స్వర్గజ గంగాజలం ప్రియమైనవి; నిత్య పవిత్ర కాశీ, అలాగే తులసి మరియు ధాత్రీఫలం (ఉసిరి) కూడా ప్రభువుకు ప్రీతికరమైనవి.

Verse 29

शास्त्रं भागवतं तथा च दयितं रामायणं द्वारका पुण्यं मालतिसम्भवं सुदयितं गीतं कृतं जागरम्

భాగవత శాస్త్రం ప్రియమైనది, రామాయణమూ ప్రియమైనది; ద్వారక పుణ్యధామం. భక్తిగీతం మరియు జాగరణం అత్యంత ప్రియాలు; మాలతీ నుండి పుట్టిన సుగంధ అర్పణమూ పరమ ప్రియము.

Verse 30

गृहे यस्य सदा तिष्ठेद्गोपीचन्दनमृत्तिका । द्वारका तिष्ठते तत्र कृष्णेन सहिता कलौ

ఎవరి ఇంటిలో గోపీచందన మృత్తిక ఎల్లప్పుడూ నిలిచి ఉంటుందో, కలియుగంలో అక్కడే శ్రీకృష్ణునితో కూడిన ద్వారక నివసిస్తుంది.

Verse 31

कृतघ्नो वाऽथ गोघ्नोऽपि हैतुकः कृत्स्नपापकृत् । गोपीचन्दनसंपर्कात्पूतो भवति तत्क्षणात्

కృతఘ్నుడైనా గోఘ్నుడైనా, సమస్త పాపాలు చేసేవాడైనా—గోపీచందన స్పర్శతో వాడు తక్షణమే పవిత్రుడవుతాడు.

Verse 32

गोपीचन्दनखंडं तु यो ददातीह वैष्णवे । कुलमेकोत्तरं तेन शतं तारितमेव वा

ఇక్కడ వైష్ణవునికి గోపీచందనపు ఒక ఖండాన్ని దానం చేసే వాడి పుణ్యబలంతో అతని వంశంలోని నూట ఒక మంది నిశ్చయంగా తరించుదురు।

Verse 33

द्वारकासम्भवा भूप तुलसी यस्य मंदिरे । तस्य वैवस्वतो नित्यं बिभेति सह किंकरैः

ఓ రాజా, ఎవరి గృహమందు ద్వారకాసంభవమైన తులసి విరాజిల్లునో, అతనిని వైవస్వత యముడు తన కింకరులతో కూడ నిత్యం భయపడును।

Verse 34

द्वारकासंभवा मृत्स्ना तुलसीकृष्णकीर्तनम् । क्रतुकोटिशतं पुण्यं कथितं व्याससूनुना

ద్వారకాసంభవమైన పవిత్ర మృత్తిక, తులసి, మరియు కృష్ణనామకీర్తనం—ఇవన్నీ వ్యాసపుత్రుడు కోటిశత క్రతువుల పుణ్యఫలమని ప్రకటించాడు।

Verse 35

आलोड्य सर्वशास्त्राणि पुराणानि पुनःपुनः । मया दृष्टा महीपाल न द्वारकासमा पुरी

ఓ మహీపాలా, నేను సమస్త శాస్త్రాలు పురాణాలు మళ్లీ మళ్లీ పరిశీలించి చూచితిని; ద్వారకతో సమానమైన పురి ఎక్కడా లేదు।

Verse 36

द्वारकागमनं येन कृतं कृष्णस्य कीर्तनम् । स्नातं तीर्थसहस्रैस्तु तेनेष्टं क्रतुकोटिभिः

ఎవడు ద్వారకకు వెళ్లి కృష్ణకీర్తనం చేసెనో, అతడు సహస్ర తీర్థాలలో స్నానము చేసినట్లూ, కోటి యజ్ఞములు చేసినట్లూ ఫలము పొందును।

Verse 37

इद्रियाणां तु दमनं किं करिष्यति देहिनाम् । सांख्यमध्ययनं चापि द्वारकां गच्छते न चेत्

ఒకవేళ ద్వారకకు వెళ్ళకపోతే, ఇంద్రియ నిగ్రహం లేదా సాంఖ్య శాస్త్ర అధ్యయనం జీవులకు ఏమి ప్రయోజనం చేకూరుస్తుంది?

Verse 38

पशवस्ते न सन्देहो गर्दभेन समा जनाः । दृष्टं कृष्णमुखं यैर्न गत्वा द्वारवतीं पुरीम्

ద్వారకా పురికి వెళ్ళి శ్రీకృష్ణుని ముఖారవిందాన్ని దర్శించని వారు, నిస్సందేహంగా గాడిదలతో సమానమైన పశువులే.

Verse 39

कृतकृत्यास्तु ते धन्या द्वादश्यां जागरे हरेः । कृत्वा जागरणं भक्त्या नृत्यमाना मुहुर्मुहुः

ద్వాదశి నాడు శ్రీహరి కొరకు జాగరణ చేస్తూ, భక్తితో పదే పదే నృత్యం చేసేవారు ధన్యులు మరియు కృతార్థులు.

Verse 40

कृष्णालयं तु यो गत्वा गोमत्यां पिंडपातनम् । करोति शक्त्या दानं च मुक्तास्तस्य पितामहाः

ఎవరైతే కృష్ణాలయానికి (ద్వారకకు) వెళ్ళి గోమతి నదిలో పిండ ప్రదానం చేసి, శక్తిమేరకు దానం చేస్తారో, వారి పితృదేవతలు ముక్తిని పొందుతారు.

Verse 41

प्रेतत्वं च पिशा चत्वं न भवेत्तस्य देहिनः । जन्मजन्मनि राजेंद्र यो गतो द्वारकां पुरीम्

ఓ రాజేంద్రా! ద్వారకా పురికి వెళ్ళిన మానవునికి జన్మజన్మలకూ ప్రేతత్వము గానీ, పిశాచత్వము గానీ సంభవించదు.

Verse 42

अनशनेन यत्पुण्यं प्रयागे त्यजतस्तनुम् । द्वादश्यां निमिषार्द्धेन तत्फलं कृष्णसन्निधौ

ప్రయాగంలో ద్వాదశీనాడు ఉపవాసంతో దేహత్యాగం చేసినవాడికి లభించే పుణ్యఫలం, శ్రీకృష్ణ సన్నిధిలో అర్ధనిమిషంలోనే లభిస్తుంది।

Verse 43

सूर्यग्रहे गवां कोटिं दत्त्वा यत्फलमाप्नुयात् । तत्फलं कलिकाले तु द्वारवत्यां दिनेदिने

సూర్యగ్రహణ సమయంలో కోటి గోవులను దానం చేస్తే లభించే ఫలం, కలియుగంలో ద్వారవతీ (ద్వారకా)లో ప్రతిదినమూ అదే విధంగా లభిస్తుంది।

Verse 44

कोटिभारं सुवर्णस्य ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं कृष्णदर्शने

చంద్రగ్రహణం గానీ సూర్యగ్రహణం గానీ సమయంలో కోటి-భారం బంగారం దానం చేస్తే లభించే పుణ్యఫలం, ద్వారకాలో శ్రీకృష్ణ దర్శనమాత్రంతోనే లభిస్తుంది।

Verse 45

दोलासंस्थं च ये कृष्णं पश्यंति मधुमाधवे । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च मातामहपितामहाः

దోలాపై ఆసీనుడైన మధుసూదనుడు, మాధవుడు అయిన శ్రీకృష్ణుని దర్శించేవారికి, వారి పుత్రులు, పౌత్రులు అలాగే మాతామహులు, పితామహులు కూడా ఆ పుణ్యంతో ఉద్ధరింపబడతారు।

Verse 46

श्वशुराद्याः सभृत्याश्च पशवश्च नरोत्तम । क्रीडंति विष्णुना सार्द्धं यावदाभूतसंप्लवम्

ఓ నరోత్తమా! శ్వశురుడు మొదలైన బంధువులు, సేవకులు, పశువులు కూడా విష్ణువుతో కలిసి క్రీడిస్తూ, భూతసంప్లవం (ప్రళయం) వరకు ఆయన సాన్నిధ్యంలోనే ఉంటారు।

Verse 47

या काचिद्द्वादशी भूप जायते कृष्णसन्निधौ । पश्यामि नांतरं किञ्चित्कलिकाले विशेषतः

హే రాజా! శ్రీకృష్ణ సన్నిధిలో ఏ ద్వాదశీ వచ్చినా, దానికి సమానమైన వ్రతం మరొకటి నాకు కనిపించదు—ప్రత్యేకించి కలియుగంలో।

Verse 48

कृष्णस्य सन्निधौ नित्यं वासरा द्वादशीसमाः । युगादिभिः समाः सर्वे नित्यं कृष्णस्य सन्निधौ

కృష్ణుని నిత్య సన్నిధిలో ప్రతి దినమూ ద్వాదశీ సమానమే; యుగారంభములు వంటి సమస్త పుణ్యకాలములూ అక్కడే, కృష్ణ సమీపంలో, నిత్యంగా నిలిచియుంటాయి।

Verse 49

कलौ द्वारवती सेव्या ज्ञात्वा पुण्यं विशेषतः । षटपुर्यश्चैव सुलभा दुर्ल्लभा द्वारका कलौ

కలియుగంలో దీని విశేష పుణ్యాన్ని తెలుసుకొని ద్వారవతీ (ద్వారకా)ను సేవించాలి. షట్పురులు సులభమైనా, కలియుగంలో ద్వారకా దుర్లభం.

Verse 50

स्मरणात्कीर्तनाद्यस्माद्भुक्तिमुक्ती सदा नृणाम् । दुर्वाससा तु ऋषिणा रक्षिता तिष्ठते पुरी

దీనిని స్మరించుట, కీర్తించుట వలన మనుష్యులకు సదా భుక్తి మరియు ముక్తి రెండూ లభిస్తాయి; అందుకే దుర్వాస మహర్షి రక్షణలో ఈ పురి నిలిచి ఉంది।

Verse 51

कलौ न शक्यते गंतुं विना कृष्णप्रसादतः । कृष्णस्य दर्शनं कर्तुं यान्ति रुद्रादयः सुराः

కలియుగంలో కృష్ణుని ప్రసాదం లేకుండా అక్కడికి వెళ్లడం సాధ్యం కాదు. కృష్ణ దర్శనం కోసం రుద్రుడు మొదలైన దేవతలూ అక్కడికి వస్తారు।

Verse 52

त्रिकालं जगतीनाथ रुक्मिणीदर्शनाय च । सफला भारती तस्य कृष्णकृष्णेति या वदेत्

హే జగన్నాథా! త్రికాలములలోను రుక్మిణీ దర్శనార్థమును ‘కృష్ణ, కృష్ణ’ అని పలికినవాని వాక్కు నిశ్చయంగా ఫలప్రదమగును.

Verse 53

द्वारका यायिनं दृष्ट्वा गायंति दिविसंस्थिताः । नरकात्पितरो मुक्ताः प्रचलंति हसंति च

ద్వారకకు బయలుదేరిన యాత్రికుని చూచి స్వర్గస్థులు ఆనందంగా గానము చేస్తారు; నరకమునుండి విముక్తులైన పితృదేవతలు నర్తించి నవ్వుతారు.

Verse 54

गोप्यं यत्पातकं पुंसां गोमती तद्व्यपोहति । स्मरणात्कीर्त्तनाद्वापि किं पुनः प्लवने कृते

మనుష్యుల గోప్యమైన పాపమేదైనా గోమతి దానిని తొలగిస్తుంది. స్మరణముతో గానీ కీర్తనముతో గానీ ఫలమైతే, స్నానమునందు మునిగితే ఎంత అధికమో!

Verse 55

रुक्मिणीसहितं देवं शंखोद्धारे च शंखिनम् । पिंडारके चतुर्बाहुं दृष्ट्वाऽन्यैः किं करिष्यति

రుక్మిణీ సహిత దేవుని, శంఖోద్ధారమందు శంఖధారిని, పిండారకమందు చతుర్భుజుని దర్శించినవానికి మరెవ్వరి పుణ్యకర్మలతో ఏమి ప్రయోజనం?

Verse 56

रुक्मिणी देवकीपुत्रश्चक्रतीर्थं च गोमती । गोपीनां चंदनं लोके तुलसी दुर्लभा कलौ

రుక్మిణీ, దేవకీపుత్రుడు (కృష్ణుడు), చక్రతీర్థము, గోమతి—ఇవి ప్రసిద్ధములు. కలియుగమందు లోకములో గోపికల చందనం మరియు తులసి దుర్లభములు.

Verse 57

दुर्लभास्ते सुता ज्ञेया धरणीपापनाशकाः । गयां गत्वा तु ये पिंडं द्वारकां कृष्णदर्शनम् । करिष्यंति कलौ प्राप्ते वंजुलीसमुपोषणम्

ఆ పుత్రులు నిజంగా దుర్లభులు—వారిని భూమి పాపనాశకులుగా తెలుసుకోండి—ప్రాప్తమైన కలియుగంలో గయకు వెళ్లి పిండదానం చేసి, తరువాత ద్వారకకు వెళ్లి శ్రీకృష్ణ దర్శనం పొందుతూ, వంజులీ వ్రత ఉపవాసాన్ని ఆచరిస్తారు।

Verse 58

समं पुण्यफलं तेषां वंजुली द्वारका समा । येन न्यूना नाधिकाऽपि कथितं विष्णुना स्वयम्

వారి పుణ్యఫలం సమానమే; వంజులీ ద్వారకతో సమం. అది తక్కువ కాదు, ఎక్కువ కూడా కాదు—ఇలా స్వయంగా విష్ణువు ప్రకటించాడు।

Verse 59

वंजुली चाधिकां राजञ्छृणु वक्ष्यामि कारणम् । द्वादश्यामुपवासेन द्वादश्यां पारणेन तु । प्राप्यते हेलया चैव तद्विष्णोः परमं पदम्

వంజులీ మరింత శ్రేష్ఠం, ఓ రాజా—కారణం విను, నేను చెబుతాను. ద్వాదశీనాడు ఉపవాసం చేసి, ద్వాదశీనాడే పారణం చేస్తే, స్వల్ప ప్రయత్నంతో చేసినా, విష్ణువు పరమపదం లభిస్తుంది।

Verse 60

गृहेषु वसतां तीर्थं गृहेषु वसतां तपः । गृहेषु वसतां मोक्षो वंजुलीसमुपोषणात्

ఇళ్లలో నివసించే వారికి వంజులీ ఆచరణే తీర్థం; అదే తపస్సు; అదే మోక్షం—వంజులీ సంబంధిత ఉపవాసాచరణ వల్ల।

Verse 61

वंजुली द्वारका गंगा गया गोविंदकीर्त्तनम् । गोमती गोकुलं गीता दुर्ल्लभं गोपिचन्दनम्

వంజులీ, ద్వారక, గంగా, గయ, గోవింద నామకీర్తన, గోమతి, గోకులం, గీత, మరియు దుర్లభమైన గోపీచందనం—ఇవన్నీ పరమ పుణ్యప్రదమని ప్రకటించబడినవి।

Verse 62

एतच्छृणोति यो भक्त्या कृत्वा मनसि केशवम् । अश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

భక్తితో దీనిని శ్రవించి, హృదయంలో కేశవుని ధ్యానించి ఉంచినవాడు, సహస్ర అశ్వమేధ యజ్ఞఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 63

श्रोष्यंति जागरे ये वै माहात्म्यं केशवस्य च । सर्वपापविनिर्मुक्ताः पदं यास्यंति वैष्णवम्

జాగరణలో కేశవుని మహాత్మ్యాన్ని శ్రవించే వారు, సమస్త పాపాల నుండి విముక్తులై వైష్ణవ పదం (ధామం) చేరుతారు।

Verse 64

पठिष्यंति नरा नित्यं ये वै श्रोप्यंति भक्तितः । तुलापुरुषदानस्य फलं ते प्राप्नुवंति हि

నిత్యం దీనిని పఠించే వారు, అలాగే భక్తితో శ్రవించే వారు—నిశ్చయంగా తులాపురుషదాన ఫలాన్ని పొందుతారు।

Verse 65

कृष्णजागरणे दानं यच्चाल्पमपि दीयते । सर्वं कोटिगुणं ज्ञेयमित्याहुः कवयो नृप

హే నృపా! కృష్ణజాగరణలో ఇచ్చే దానం స్వల్పమైనదైనా, అది కోటిగుణ పుణ్యఫలమవుతుందని కవులు-ఋషులు చెబుతారు।

Verse 66

मानकूटं तुलाकूटं कन्याहयगवां क्रयात् । तत्सर्वं विलयं याति द्वादश्यां जागरे कृते

కొలతల్లో మోసం, తూకాల్లో మోసం, అలాగే కన్య, గుర్రం, గోవుల క్రయవిక్రయాల వల్ల కలిగిన దోషం—ద్వాదశి జాగరణం చేస్తే అది అంతా లయమవుతుంది।