Adhyaya 34

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । कृष्णतीर्थं ततो गच्छेत्कृष्णस्य दयितं सदा । यत्र सन्निहितो नित्यं स्वयं विष्णुर्महीपते । ययातिरुवाच । कृष्णतीर्थं कथं तत्र जातं ब्राह्मणसत्तम । कस्मिन्काले मुने ब्रूहि सर्वं विस्तरतो मम

పులస్త్యుడు పలికెను—అనంతరం కృష్ణతీర్థమునకు వెళ్లవలెను; అది సదా శ్రీకృష్ణునకు ప్రియమైనది, అక్కడ, ఓ రాజా, స్వయంగా భగవాన్ విష్ణువు నిత్యం సన్నిహితుడై ఉన్నాడు। యయాతి పలికెను—ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా! అక్కడ కృష్ణతీర్థం ఎలా ఏర్పడింది? ఓ మునీ, ఏ కాలంలో ఏర్పడిందో సమస్తమును నాకు విస్తారంగా చెప్పుము।

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । चंद्रार्कपवने नष्टे ज्योतिषि प्रलयं गते

పులస్త్యుడు పలికెను—ఆ భయంకర ఏకార్ణవ ప్రళయంలో స్థావరజంగమములన్నీ నశించెను; చంద్రసూర్యపవనములు లయమయ్యెను; జ్యోతిష్కములుకూడా ప్రళయంలో లీనమయ్యెను।

Verse 4

ततो युगसहस्रांते विबुद्धः कमलासनः । एकाकी चिंतयामास कथं सृष्टिर्भवेदिति

అనంతరం సహస్ర యుగముల అంతమున కమలాసనుడు బ్రహ్మ మేల్కొనెను. ఒంటరిగా ఆలోచించెను—“సృష్టి ఎలా కలుగును?”

Verse 5

भ्रमंश्चापि चतुर्वक्त्रो यावत्पश्यति दूरतः । चतुर्भुजं विशालाक्षं पुरुषं पुरतः स्थितम्

చతుర్ముఖుడు సంచరిస్తూ దూరమున చూచెను—తన ముందర చతుర్భుజుడు, విశాలాక్షుడు అయిన దివ్య పురుషుడు నిలిచి ఉన్నాడు।

Verse 6

तं चोवाच चतुर्वक्त्रः कस्त्वं केन विनिर्मितः । किमर्थमिह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

చతుర్ముఖుడు అతనితో పలికెను—“నీవెవరు? నిన్నెవరు నిర్మించారు? ఏ ప్రయోజనముతో ఇక్కడికి వచ్చితివి? సమస్తమును విస్తరించి చెప్పుము।”

Verse 7

तमुवाचाथ गोविंदः प्रहसञ्छ्लक्ष्णया गिरा

అప్పుడు గోవిందుడు చిరునవ్వుతో, మృదువైన వాణితో అతనితో పలికెను—“హే బ్రహ్మన్, వినుము…”

Verse 8

अहमाद्यः पुमानेको मया सृष्टो भवानपि । स्रष्टुमिच्छामि भूयोऽपि भूतग्रामं चतुर्विधम्

నేనే ఆద్య ఏక పురుషుడను; నీవు కూడా నాచేత సృష్టింపబడినవాడవు. నేను మరల చతుర్విధ భూతసమూహాన్ని సృష్టించదలచుకున్నాను.

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा क्रुद्धो देवः पितामहः । अब्रवीत्परुषं वाक्यं भर्त्सयंश्च पुनःपुनः

పులస్త్యుడు అన్నాడు—ఆ మాటలు విని దేవపితామహుడు బ్రహ్మ కోపించాడు. అతడు కఠిన వాక్యాలు పలికి, మళ్లీ మళ్లీ గద్దించాడు.

Verse 10

सृष्टस्त्वं हि मया मूढ प्रथमोऽहमसंशयम् । त्वादृशानां सहस्राणि करिष्येऽहमसंशयम्

ఓ మూఢుడా! నీవు నాచేతనే సృష్టింపబడినవాడవు; నేనే మొదటివాడను—సందేహం లేదు. నీ వంటి వేల మందిని నేను సృష్టిస్తాను—సందేహం లేదు.

Verse 11

एवं विवदमानौ तौ मिथो राजन्महाद्युती । स्पर्धया रोषताम्राक्षौ युयुधाते परस्परम्

ఓ రాజా! ఇలా పరస్పరం వాదించుకుంటూ ఉన్న ఆ ఇద్దరు మహాతేజస్సులు, పోటీ వల్ల కోపంతో ఎర్రబడిన కన్నులతో, ఒకరితో ఒకరు యుద్ధం చేశారు.

Verse 12

मुष्टिभिर्बाहुभिश्चैव नखैर्दंतैर्विकर्षणैः । एवं वर्षसहस्रं तु तयोर्युद्धमवर्त्तत

వారు ముష్టులతో, భుజాలతో, గోళ్లతో, పళ్లతో, ఒకరినొకరు చింపుకుంటూ పోరాడారు; ఇలా వారి యుద్ధం వెయ్యి సంవత్సరాలు కొనసాగింది.

Verse 13

ततो वर्षसहस्रांते तयोर्मध्ये नृपोत्तम । प्रादुर्भूतं महालिंगं दिव्यं तेजोमयं शुभम्

అప్పుడు, ఓ నృపోత్తమా, వెయ్యి సంవత్సరాల అంతంలో ఆ ఇద్దరి మధ్య దివ్యమైన, తేజోమయమైన, శుభమైన మహాలింగం ప్రాదుర్భవించింది।

Verse 14

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । युद्धाद्ब्रह्मन्निवर्तस्व त्वं च विष्णो ममाज्ञया

అదే సమయంలో ఒక అశరీర వాణి పలికింది—“ఓ బ్రహ్మా, ఈ యుద్ధం నుండి వెనుదిరుగు; ఓ విష్ణూ, నా ఆజ్ఞచేత నీవు కూడా విరమించు।”

Verse 15

एतन्माहेश्वरं लिंगं योऽस्य चांते गमिष्यति । स ज्येष्ठः स विभुः कर्त्ता युवयोर्नात्र संशयः

“ఇది మాహేశ్వర లింగం. దీని అంతాన్ని ఎవడు చేరుతాడో, వాడే మీ ఇద్దరిలో జ్యేష్ఠుడు, వాడే సర్వవ్యాపి ప్రభువు, నిజ కర్త—ఇందులో సందేహం లేదు.”

Verse 16

अधोभागं व्रजत्वेक एकश्चोर्द्ध्वं ममाज्ञया । तच्छ्रुत्वा सत्वरो ब्रह्मा व्योममार्गं समाश्रितः

“నా ఆజ్ఞచేత మీలో ఒకడు క్రింద భాగానికి వెళ్ళాలి, మరొకడు పైకి వెళ్ళాలి.” ఇది విని బ్రహ్ముడు త్వరగా ఆకాశమార్గాన్ని ఆశ్రయించాడు।

Verse 17

विदार्य वसुधां कृष्णोऽप्यधस्तात्सत्वरं गतः । स भित्त्वा सप्तपातालानधो यावत्प्रयाति च । तावत्कालाग्निरुद्रस्तु दृष्टस्तेन महात्मना

భూమిని చీల్చి కృష్ణుడు (విష్ణువు) కూడా వేగంగా క్రిందికి వెళ్లాడు. అతడు సప్తపాతాళాలను ఛేదించి ఎంత క్రిందికి వెళ్లగలిగాడో అంతవరకు వెళ్లి, అక్కడ ఆ మహాత్ముడు కాలాగ్నిరుద్రుని దర్శించాడు।

Verse 18

गंतुमिच्छंस्ततोऽधस्ताद्यावद्वेगं करोति सः । तावत्तस्यार्चिभिर्दग्धः कृष्णत्वं समपद्यत

ఇంకా క్రిందికి వెళ్లాలని కోరుకొని అతడు సంపూర్ణ వేగంతో దూసుకెళ్లెను; కాని ఆ జ్యోతిర్జ్వాలలచే దగ్ధుడై కృష్ణవర్ణుడయ్యెను।

Verse 19

ततो मूर्छाभिसंतप्तो दह्यमानोऽद्भुताग्निना । निवर्त्य सहसा विष्णुर्वैलक्ष्यं परमं गतः

అప్పుడు మూర్ఛతో కలతచెంది, ఆ అద్భుతాగ్నిలో దహ్యమానుడైన విష్ణువు సహసా తిరిగి మళ్లి పరమ వైలక్ష్యాన్ని పొందెను।

Verse 20

तथा लिंगं समासाद्य भक्त्या पूजा कृता ततः । वेदोक्तैः परमैः सूक्ष्मैः स्तुतिं चक्रे महीपते

ఇట్లు లింగాన్ని సమీపించి భక్తితో పూజ చేసెను; మరియు వేదోక్త పరమ సూక్ష్మ స్తోత్రములతో, ఓ మహీపతే, స్తుతి చేసెను।

Verse 21

ब्रह्माऽपि व्योममार्गेण गतो हंसविमानतः । दिव्यं वर्षसहस्रं तु तस्यांतं नाभ्यपद्यत

బ్రహ్మ కూడా వ్యోమమార్గమున హంసవిమానమునారూఢుడై వెళ్లెను; కాని సహస్ర దివ్య సంవత్సరములైనను దాని అంతాన్ని పొందలేకపోయెను।

Verse 22

ततो वर्षसहस्रांते केतकीं सोऽप्यपश्यत । आयांतीं व्योममार्गेण तया पृष्टश्चतुर्मुखः

తదుపరి ఆ సహస్ర సంవత్సరాంతమున వ్యోమమార్గమున వచ్చుచున్న కేతకీ పుష్పమును అతడు చూచెను; ఆ కేతకీ చతుర్ముఖ బ్రహ్మను ప్రశ్నించెను।

Verse 23

क्व त्वया गम्यते ब्रह्मन्निरालंबे महापथि । शून्ये तत्त्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

హే బ్రహ్మన్! ఆధారంలేని ఈ మహాపథంలో నీవు ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు? ఈ శూన్యత యొక్క పరమ తత్త్వాన్ని నాకు చెప్పుము; నా కుతూహలం మహత్తరమైనది.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । मम स्पर्धा समुत्पन्ना विष्णुना सह शोभने । लिंगस्यास्य हि पर्यंतं यो लभिष्यति चावयोः

బ్రహ్ముడు పలికెను—హే శోభనే! నాకు మరియు విష్ణువుకు మధ్య స్పర్ధ కలిగింది; మన ఇద్దరిలో ఎవడు ఈ లింగమునకు అంతాన్ని పొందునో, వాడే శ్రేష్ఠుడని నిర్ణయము.

Verse 25

स ज्यायानितरो हीनो ह्येतदुक्तं पिनाकिना । प्रस्थितोऽहं ततश्चोर्द्ध्वमधोमार्गं गतो हरिः

‘ఒకడు శ్రేష్ఠుడు, మరొకడు హీనుడు’ అని పినాకధారి శివుడు ప్రకటించాడు. అప్పుడు నేను పైదిశగా బయలుదేరాను; హరి (విష్ణువు) క్రిందిమార్గమున వెళ్లెను.

Verse 26

लब्ध्वा लिंगस्य पर्यंतं यास्यामि क्षितिमंडले । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्पुष्पमभ्यभाषत

‘లింగమునకు అంతాన్ని పొందిన తరువాత నేను భూమండలమునకు తిరిగి వెళ్తాను’ అని అతడు చెప్పగా, ఆ మాటలు విని ఆ పుష్పము అతనితో పలికెను.

Verse 27

व्यर्थश्रमोऽसि लोकेश नांतो लिंगस्य विद्यते । चतुर्युगसहस्राणां कोटिरेका पितामह

హే లోకేశ! నీ శ్రమ వ్యర్థము; ఈ లింగమునకు అంతము లేదు. హే పితామహ! చతుర్యుగాల సహస్రాలపై ఒక కోటి కాలము గడిచినా దీని అంచు దొరకదు.

Verse 28

लिंगमूर्ध्नः पतंत्या मे कालो जातो महाद्युते । तथापि क्षिति पृष्ठं तु न प्राप्तास्मि कथंचन

ఓ మహాతేజస్వీ! లింగశిఖరమునుండి పడుచుండగా నాకు ఎంతో కాలము గడిచెను; అయినను ఏ విధమునను భూమి పృష్టమును చేరలేకపోయితిని।

Verse 29

यावत्कालेन हंसस्ते योजनं संप्रगच्छति । तावत्कालेन गच्छामि योजनानामहं शतम्

నీ హంస ఒక యోజనము వెళ్లుటకు పట్టే కాలములోనే నేను శత యోజనములు గమించెదను।

Verse 30

तस्मान्निवर्तनं युक्तं मम वाक्येन ते विभो । दर्शयित्वा च मां विष्णोर्ज्येष्ठत्वं व्रज सांप्रतम्

కాబట్టి, ఓ విభో! నా వాక్యమును అనుసరించి నీవు తిరిగి మళ్లుట యుక్తము. నన్ను సాక్ష్యముగా చూపించి ఇప్పుడు విష్ణువుపై నీ జ్యేష్ఠత్వమును స్థాపించుటకు వెళ్ళుము।

Verse 31

ततो हृष्टमना भूत्वा गृहीत्वा तां चतुर्मुखः । पुनर्वर्षसहस्रांते भूमिपृष्ठमुपागतः । दर्शयामास तां विष्णोरेषा लिंगस्य मूर्धतः

అప్పుడు చతుర్ముఖ బ్రహ్మ హర్షితమనస్కుడై ఆ (పుష్పము) గ్రహించి, సహస్ర సంవత్సరాంతమున మళ్లీ భూమి పృష్టమునకు చేరెను. విష్ణువుకు చూపించి—“ఇది లింగశిఖరమునుండి” అని చెప్పెను।

Verse 32

मयाऽनीता शुभा माला लब्धश्चांतं चतुर्भुज । त्वया लब्धो न चासत्यं वद मे पुरुषोत्तम

నేను ఈ శుభమాలాను తెచ్చితిని, మరియు అంతమును కూడా పొందితిని, ఓ చతుర్భుజా! నీవు దానిని పొందలేదు; కనుక, ఓ పురుషోత్తమా, నాకు సత్యముగా చెప్పుము।

Verse 33

विष्णुरुवाच । अनंतस्याप्रमेयस्य देवदेवस्य शूलिनः । नाहं शक्तः परं पारं गंतुं ब्रह्मन्कथंचन

విష్ణువు పలికెను—హే బ్రహ్మన్! అనంతుడు, అప్రమేయుడు, దేవదేవుడు, త్రిశూలధారి అయిన ఆ ప్రభువు యొక్క పరమ అంతాన్ని నేను ఏ విధంగానూ చేరలేను.

Verse 34

यदि त्वयाऽस्य पर्यंतो लब्धो ब्रह्मन्कथंचन । तत्ते तुष्टिं गतो नूनं देवदेवो महेश्वरः

హే బ్రహ్మన్! నీవు ఏ విధంగానైనా నిజంగా ఆయన అంతాన్ని పొందినట్లయితే, దేవదేవుడు మహేశ్వరుడు నిశ్చయంగా నీపై ప్రసన్నుడయ్యాడు.

Verse 35

नान्यथा चास्य पर्यंतो दृश्यते केन चित्क्वचित् । तस्माज्ज्येष्ठो भवाञ्छ्रेष्ठः कनिष्ठोऽहमसंशयम्

ఎక్కడా ఎవరికీ ఆయన అంతం వేరే విధంగా దర్శనమవదు. అందువల్ల నీవే జ్యేష్ఠుడూ శ్రేష్ఠుడూ; నేను కనిష్ఠుడను—సందేహం లేదు.

Verse 36

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्वृषभध्वजः । कोपं चक्रे महाराज ब्रह्माणं प्रति तत्क्षणात्

పులస్త్యుడు పలికెను—హే మహారాజా! అదే సమయంలో వృషభధ్వజుడైన భగవాన్ తక్షణమే బ్రహ్మపై కోపం చేసెను.

Verse 37

अथाह दर्शनं गत्वा धिग्धिग्व्यर्थप्रजल्पक । मिथ्या प्रजल्पमानेन किमिदं साहसं कृतम्

అనంతరం ఆయన దర్శనమిచ్చి పలికెను—‘ధిక్ ధిక్, వ్యర్థప్రలాపకా! అబద్ధం పలికి ఈ ఏ విధమైన సాహసం నీవు చేసితివి?’

Verse 38

यस्मात्त्वया मृषा प्रोक्तं मम पर्यंतदर्शनम् । तस्मात्त्वं सर्ववर्णानां पूजार्हो न भविष्यसि

నీవు నా పరిమితిని చూశానని అబద్ధంగా చెప్పినందున, ఇకపై నీవు సమస్త వర్ణాలచే పూజార్హుడవు కాడు.

Verse 39

ये च त्वां पूजयिष्यंति मानवा मोह संयुताः । ते कृच्छ्रं परमं प्राप्य नाशं यास्यंति कृत्स्नशः

మోహంతో కూడిన మనుష్యులు నిన్ను పూజిస్తే, వారు పరమ కష్టాన్ని పొందీ చివరకు పూర్తిగా నాశనమవుతారు.

Verse 40

केतक्या च तथा प्रोक्तं यस्मात्तस्मात्सुदुष्टया । अस्या हि स्पर्शनाल्लोकः श्वपाकत्वं प्रयास्यति

అత్యంత దుష్టమైన కేతకీ కూడా అలాగే పలికినందున, ఆమెను తాకిన మాత్రాన ప్రజలు శ్వపాకత్వం (చాండాలత్వం) పొందుతారు.

Verse 41

एवं शापो तयोर्दत्त्वा देवः प्रोवाच केशवम् । प्रसन्नवदनो भूत्वा तदा तुष्टो महेश्वरः

ఈ విధంగా ఆ ఇద్దరికీ శాపం ఇచ్చి దేవుడు కేశవునితో పలికెను; అప్పుడు ప్రసన్నవదనుడైన మహేశ్వరుడు సంతుష్టుడయ్యెను.

Verse 42

भगवानुवाच । वासुदेव महाबाहो तुष्टस्तेऽहं महामते । सत्यसंभाषणादेव वरं वरय सुव्रत

భగవానుడు పలికెను— ఓ వాసుదేవా, మహాబాహో, మహామతీ! నీపై నేను ప్రసన్నుడను. నీ సత్యవచనమే కారణంగా, ఓ సువ్రతా, వరం కోరుకొనుము.

Verse 43

श्रीवासुदेव उवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यत्त्वं तुष्टो महेश्वरः । न चापुण्यवतां देव त्वं तुष्टिमधिगच्छसि । अवश्यं यदि मे देयो वरो देवेश्वर त्वया

శ్రీ వాసుదేవుడు పలికెను—హే మహేశ్వరా! నీవు ప్రసన్నుడవడం ఇదే అత్యంత శ్లాఘ్యమైన వరం. హే దేవా! పుణ్యహీనులపై నీవు తృప్తి పొందవు. అయినా నాకు తప్పక వరం ఇవ్వవలసి ఉంటే, హే దేవేశ్వరా…

Verse 44

लिंगमेतदनंताख्यं लघुतां नय मा चिरम् । येन सृष्टिर्भवेल्लोके व्याप्तं विश्वमनेन तु

‘అనంత’ అనే పేరుగల ఈ లింగాన్ని వెంటనే చిన్నదిగా చేయుము; ఆలస్యం చేయకుము. ఎందుకంటే దీనివల్లనే లోకంలో సృష్టి కలుగుతుంది, దీనిచేతనే సమస్త విశ్వం వ్యాపించియున్నది.

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । ततः संक्षिप्य तल्लिंगं लघु कृत्वा महेश्वरः । अब्रवीत्केशवं भूयः शृणु वाक्यमिदं हरे

పులస్త్యుడు పలికెను—అప్పుడు మహేశ్వరుడు ఆ లింగాన్ని సంకోచింపజేసి చిన్నదిగా చేసి, మళ్లీ కేశవునితో అన్నాడు—హే హరి! ఈ మాట వినుము.

Verse 46

एतन्मेध्यतमे देशे लिंगं स्थापय मे हरे । पूजय त्वं विधानेन परं श्रेयः प्रपत्स्यसे

హే హరి! ఈ అత్యంత పవిత్రమైన స్థలంలో నా కొరకు ఈ లింగాన్ని స్థాపించుము. విధివిధానంగా పూజించుము; నీవు పరమ శ్రేయస్సును పొందుదువు.

Verse 47

मम तेजोविनिर्दग्धः कृष्णत्वं हि यतो गतः । कृष्ण एव ततो नाम लोके ख्यातिं गमिष्यति

నా తేజస్సుతో దగ్ధుడై నీవు కృష్ణవర్ణుడవైనావు; అందువల్ల ‘కృష్ణ’ అనే నామమే లోకంలో ఖ్యాతిని పొందును.

Verse 48

कृष्णकृष्णेति ते नाम प्रातरुत्थाय मानवः । कीर्तयिष्यति यो भक्त्या स याति परमां गतिम्

యే మనిషి ప్రాతఃకాలంలో లేచి భక్తితో ‘కృష్ణ, కృష్ణ’ అని నీ నామాన్ని కీర్తిస్తాడో, అతడు పరమగతిని పొందుతాడు।

Verse 49

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तमीशानस्तत्रैवांतरधीयत । वासुदेवोऽपि तल्लिंगं गृहीत्वाऽर्बुदपर्वते । निर्झरे स्थापयामास सुपुण्ये विमलोदके

పులస్త్యుడు పలికెను—ఇలా చెప్పి ఈశానుడు అక్కడికక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. వాసుదేవుడు కూడా ఆ లింగాన్ని తీసుకొని అర్బుద పర్వతంపై అత్యంత పుణ్యమైన, నిర్మల జలాలున్న జలధార వద్ద ప్రతిష్ఠించాడు।

Verse 50

कृष्णतीर्थं ततो जातं नाम्ना हि धरणीतले । शृणु पार्थिवशार्दूल तत्र स्नातस्य यत्फलम्

అనంతరం అది భూమిపై ‘కృష్ణతీర్థం’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి చెందింది. ఓ రాజశార్దూలా, అక్కడ స్నానం చేసినవానికి కలిగే ఫలాన్ని విను।

Verse 51

स्नात्वा कृष्णह्रदे पुण्ये तल्लिंगं पश्यते तु यः । सर्वतीर्थोद्भवं श्रेयः स मर्त्त्यो लभतेऽखिलम्

పుణ్యమైన కృష్ణహ్రదంలో స్నానం చేసి ఆ లింగాన్ని దర్శించేవాడు, సమస్త తీర్థాల నుండి కలిగే సంపూర్ణ శ్రేయస్సును పొందుతాడు।

Verse 52

तथा च सर्वदानानां निष्कामः प्राप्नुयात्फलम् । सकामोऽपि फलं चेष्टं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

అదేవిధంగా నిష్కాముడు సమస్త దానాల ఫలాన్ని పొందుతాడు; సకాముడూ, అది అత్యంత దుర్లభమైనదైనా, కోరిన ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 53

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । य इच्छेच्छाश्वतं श्रेयो नात्र कार्या विचारणा

కాబట్టి సమస్త ప్రయత్నంతో అక్కడ స్నానం చేయవలెను. శాశ్వత శ్రేయస్సును కోరువాడు దీనిలో ఏ సందేహమూ, సంకోచమూ పెట్టకూడదు।

Verse 54

एकादश्यां महाराज निराहारो जितेन्द्रियः । यस्तत्र जागरं कृत्वा लिंगस्याग्रे सुभक्तितः

మహారాజా! ఏకాదశి రోజున నిరాహారుడై ఇంద్రియనిగ్రహం చేసి, అక్కడ శివలింగం ముందర సుభక్తితో రాత్రి జాగరణం చేసే వాడు—

Verse 55

प्रभाते कुरुते श्राद्धं यस्तु श्रद्धासमन्वितः । पितृन्संतारयेत्सर्वान्पूर्वजैः सह धर्मवित्

మరియు శ్రద్ధతో ఉదయాన అక్కడ శ్రాద్ధం చేసే వాడు, ధర్మవేత్తగా పూర్వజులతో కూడి సమస్త పితృదేవతలను తారింపజేస్తాడు।

Verse 56

तिलान्कृष्णान्नरस्तत्र ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । ब्रह्महत्यादिभिः पापैः स मर्त्त्यो मुच्यते ध्रुवम्

అక్కడ బ్రాహ్మణులకు నల్ల నువ్వులు దానం చేసే మనిషి, బ్రహ్మహత్యాది పాపాల నుండికూడా నిశ్చయంగా విముక్తుడవుతాడు।

Verse 57

दर्शनादेव राजेन्द्र कृष्णतीर्थस्य मानवः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

రాజేంద్రా! కృష్ణతీర్థాన్ని దర్శించడమే చేత మనిషి సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు; ఇందులో సందేహం గానీ విచారణ గానీ అవసరం లేదు।