
పులస్త్య మహర్షి రాజుకు శుక్లతీర్థం అనే అపూర్వ స్థల మహిమను వివరిస్తాడు. శమిలాక్ష అనే రజకుడు నీలరంగు ద్రావణంలో పెట్టిన వస్త్రాలు చెడిపోవడంతో భయపడుతూ కుటుంబంతో పారిపోవాలని అనుకుంటాడు. అతని బాధిత కుమార్తె దాశకన్య (మత్స్యకార సముదాయానికి చెందిన అమ్మాయి)కి చెప్పగా, ఆమె ఒక ఉపాయం సూచిస్తుంది—అర్బుదలో ఒక నిర్ఝరం ఉంది; దాని నీటిలో వేసిన వస్తువు వెంటనే శుక్లంగా, అంటే తెల్లగా మారుతుంది; మత్స్యకారులు మరియు ఆమె అన్నదమ్ములు ఆ నీటి ప్రభావాన్ని తెలుసుకుంటారు. రజకుడు ఆ మాట ప్రకారం అక్కడ వస్త్రాలు కడుగుతాడు; అవి తక్షణమే ప్రకాశవంతమైన తెల్లదనంతో మెరుస్తాయి, భయకారణం తొలగిపోతుంది. ఈ సంఘటనను రాజుకు తెలియజేస్తాడు. రాజు కూడా ఇతర రంగు వస్త్రాలను నీటిలో వేసి అదే మార్పును చూసి, విధివిధానంగా స్నానాది కర్మలు ఆచరిస్తాడు. తదనంతరం రాజు రాజ్యాన్ని త్యజించి ఆ తీర్థంలో తపస్సు చేసి, తీర్థప్రభావంతో ఉత్తమ సిద్ధిని పొందుతాడు. ఫలశ్రుతిలో—ఏకాదశినాడు అక్కడ శ్రాద్ధం చేస్తే వంశోద్ధారం, స్వర్గప్రాప్తి కలుగుతాయని; అక్కడ స్నానం చేస్తే తక్షణమే పాపనాశమై నిర్పాపత్వం లభిస్తుందని చెప్పబడింది.
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ शुक्लतीर्थमनुत्तमम् । यत्ख्यातिमगमत्पूर्वं सकाशाद्दाशवर्गतः
పులస్త్యుడు పలికెను—ఓ నృపశ్రేష్ఠా! అనంతరం అనుత్తమమైన శుక్లతీర్థానికి వెళ్లవలెను; దాని ఖ్యాతి పూర్వం మత్స్యకారవర్గంలోని ఒక వ్యక్తి కారణంగా వ్యాపించింది।
Verse 2
पुराऽसीद्रजको नाम्ना शमिलाक्षो महीपते । नीलीमध्ये तु वस्त्राणि प्रक्षिप्तानि महीपते
ఓ మహీపతే! పూర్వకాలంలో శమిలాక్ష అనే ఒక రజకుడు ఉండెను; ఓ రాజా, వస్త్రాలు నీలి కుండలో వేయబడినవి।
Verse 3
अथासौ भयमापन्नो ज्ञात्वा वस्त्रविडंबनम् । देशांतरं प्रस्थितोऽसौ स्वकुटुम्बसमावृतः
అప్పుడు వస్త్రాల అవమానకర దుస్థితిని తెలిసికొని అతడు భయపడిపోయి, తన కుటుంబంతో కలిసి ఇతర దేశానికి బయలుదేరెను।
Verse 4
अथ तस्य सुता राजन्दाशकन्यासखी शुभा । दुःखेन महताविष्टा दाश्यंतिकमुपाद्रवत्
తర్వాత, ఓ రాజా, అతని కుమార్తె—శుభమయి, మత్స్యకన్యకు సఖి—మహా దుఃఖంతో వ్యాకులమై వెంటనే మత్స్యకన్య నివాసానికి పరుగెత్తెను।
Verse 5
तस्यै निवेदयामास भयं वस्त्रसमुद्भवम् । विदेशचलनं चैव बाष्पगद्गदया गिरा
ఆమె కన్నీళ్లతో గద్గదమైన స్వరంతో వస్త్రాల వల్ల కలిగిన భయాన్ని, అలాగే విదేశ ప్రయాణం సమీపించిందని కూడా తెలియజేసెను।
Verse 6
दाशकन्यापि दुःखेन तस्या दुःखसमन्विता । अब्रवीद्वाष्संक्लिन्नां निश्वसंती मुहुर्मुहुः
మత్స్యకన్య కూడా ఆమె దుఃఖంలో భాగస్వామ్యమై, కన్నీళ్లతో తడిసిన ముఖంతో, మళ్లీ మళ్లీ నిట్టూర్చుతూ పలికెను।
Verse 7
दाशकन्योवाच । अस्त्युपायो महानत्र विदितो मम शोभने । ध्रुवं तेन कृतेनैव निर्भयं ते च ते पितुः
మత్స్యకన్య చెప్పెను—ఓ సుందరీ, ఇక్కడ ఒక మహోపాయం ఉంది, అది నాకు తెలుసు; అది చేసిన వెంటనే నీవు మరియు నీ తండ్రి నిశ్చయంగా భయరహితులవుతారు।
Verse 8
अत्रास्ति निर्झरं सुभ्रूरर्बुदे वरवर्णिनि । तत्र मे भ्रातरश्चैव तथान्ये मत्स्यजीविनः
ఓ సుభ్రూ, ఓ వరవర్ణినీ! ఇక్కడ అర్బుదంలో ఒక పవిత్ర నిర్ఝరం ఉంది. అక్కడ నా సోదరులు మరియు ఇతర మత్స్యజీవులు కూడా నివసిస్తున్నారు.
Verse 9
यच्चान्यदपि तत्रैव क्षिप्यते सलिले शुभे । तत्सर्वं शुक्लतामेति पश्य मे वपुरीदृशम्
ఆ శుభజలంలో ఏది వేసినా అది అంతా తెల్లబడుతుంది. చూడు—నా శరీరమూ అలాగే ప్రకాశవంతంగా మారింది.
Verse 10
सर्वेषामेव दाशानां तस्य तोयस्य मज्जनात् । तानि वस्त्राणि तत्रैव तातस्तव सुमध्यमे । जले प्रक्षालयेत्क्षिप्रं प्रयास्यंति सुशुक्लताम्
ఆ నీటిలో మునిగితేనే అన్ని మత్స్యజీవుల వస్త్రాలు తెల్లబడతాయి. ఓ సుమధ్యమా! నీ తండ్రి వస్త్రాలను అక్కడే ఆ నీటిలో కడిగితే, అవి త్వరగా అత్యంత శుభ్ర తెలుపును పొందుతాయి.
Verse 11
त्वयाऽत्र न भयं कार्यं गत्वा तातं निवारय । प्रस्थितं परदेशाय नात्र कार्या विचारणा
నీకు ఇక్కడ భయం అవసరం లేదు. వెళ్లి పరదేశానికి బయలుదేరిన నీ తండ్రిని ఆపు. ఈ విషయంలో సందేహం చేయవద్దు.
Verse 12
पुलस्त्य उवाच । सा तस्या वचनं श्रुत्वा गत्वा सर्वं न्यवेदयत् । जनकाय सुता तूर्णं ततोऽसौ तुष्टिमाप्तवान्
పులస్త్యుడు చెప్పెను—ఆమె మాటలు విని ఆమె వెళ్లి జరిగినదంతా తండ్రికి త్వరగా నివేదించింది. అప్పుడు అతడు సంతుష్టిని పొందాడు.
Verse 13
प्रातरुत्थाय तूर्णं स निर्झरं तमुपाद्रवत् । क्षिप्तमात्राणि राजेन्द्र तानि वस्त्राणि तेन वै
ప్రాతఃకాలమే లేచి అతడు వేగంగా ఆ జలపాతస్రోతస్సు వద్దకు పరుగెత్తాడు. ఓ రాజేంద్రా, అతడు ఆ వస్త్రాలను అందులో వేసిన వెంటనే…
Verse 14
तस्मिंस्तोयेतिशुक्लत्वं गतानि बहुलां ततः । कांतिमापुश्च परमां तथा दृष्ट्वांबराणि च
ఆ నీటిలో అవి అత్యంత తెల్లగా మారాయి; ఆపై విస్తారమైన, పరమ కాంతిని పొందాయి. అలా మారిన వస్త్రాలను చూసి అతడు విస్మయపడ్డాడు.
Verse 15
अथासौ विस्मयाविष्टस्तानि चादाय सत्वरः । राज्ञे निवेदयामास वृत्तांतं च तदुद्भवम्
అప్పుడు అతడు విస్మయంతో నిండిపోయి, ఆ వస్త్రాలను త్వరగా తీసుకొని రాజునకు సమస్త వృత్తాంతమును, అది ఎలా సంభవించిందో నివేదించాడు.
Verse 16
ततो विस्मयमापन्नः स राजा तत्र निर्झरे । अन्यानि नीलीरक्तानि वस्त्राणि चाक्षिपज्जले
అప్పుడు రాజు కూడా విస్మయంతో ఆ నిర్ఝర వద్దకు వచ్చి, ఇతర నీలి మరియు ఎర్రని వస్త్రాలను నీటిలో వేసాడు.
Verse 17
सर्वाणि शुक्लतां यांति विशिष्टानि भवंति च । ज्ञात्वा ततः परं तीर्थं स्नानं चक्रे यथाविधि
అవి అన్నీ తెల్లగా మారి విశిష్టమయ్యాయి. అప్పుడు ఆ తీర్థం యొక్క పరమ మహిమను గ్రహించి, అతడు విధివిధానంగా అక్కడ స్నానం చేశాడు.
Verse 18
त्यक्त्वा राज्यं स तत्रैव तपस्तेपे महीपतिः । ततः सिद्धिं परां प्राप्तस्तीर्थस्यास्य प्रभावतः
ఆ మహీపతి రాజ్యాన్ని త్యజించి అక్కడే ఘోర తపస్సు చేశాడు. ఈ తీర్థ ప్రభావంతో అతడు పరమ సిద్ధిని, ఉత్తమ గతిని పొందాడు।
Verse 19
एकादश्यां नरस्तत्र यः श्राद्धं कुरुते नृप । स कुलानि समुद्धृत्य दश याति दिवं ततः । स्नानेनव विपापत्वं तत्क्षणादेव जायते
హే రాజా! అక్కడ ఏకాదశి నాడు ఎవడు శ్రాద్ధం చేస్తాడో, అతడు తన వంశంలోని పది తరాలను उद्धరించి తరువాత స్వర్గానికి చేర్చుతాడు. అక్కడ స్నానం చేయగానే క్షణమాత్రంలో పాపవిముక్తి కలుగుతుంది.
Verse 23
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे शुक्लतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयोविंशोऽध्यायः
ఇట్లు శ్రీస్కంద మహాపురాణం ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, ప్రభాసఖండం (సప్తమ) లోని తృతీయ అర్బుదఖండంలో ‘శుక్లతీర్థమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే ఇరవైమూడవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.