Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 7
दाशकन्योवाच । अस्त्युपायो महानत्र विदितो मम शोभने । ध्रुवं तेन कृतेनैव निर्भयं ते च ते पितुः
dāśakanyovāca | astyupāyo mahānatra vidito mama śobhane | dhruvaṃ tena kṛtenaiva nirbhayaṃ te ca te pituḥ
మత్స్యకన్య చెప్పెను—ఓ సుందరీ, ఇక్కడ ఒక మహోపాయం ఉంది, అది నాకు తెలుసు; అది చేసిన వెంటనే నీవు మరియు నీ తండ్రి నిశ్చయంగా భయరహితులవుతారు।
Dāśakanyā (the fisher-girl)
Listener: King (rājan) / audience
Scene: The fisher-girl raises a reassuring hand, eyes steady despite tears, speaking with confidence; the other maiden’s posture shifts from collapse to attentive hope. A subtle sacred marker—lamp, small shrine, or water vessel—hints at the coming rite.
FAQs
Purāṇic narratives emphasize that sincere effort aligned with a sacred remedy (often a tīrtha) dispels fear and restores order.
A sacred spring at Arbuda is indicated as the ‘great remedy’ that will be described next.
Not yet specified here; the verse promises a concrete act that will remove fear.