Adhyaya 63

Verse 1

सूत उवाच । अथ सोमेश्वराख्यं च तत्र लिंगं सुशोभनम् । अस्ति ख्यातं त्रिलोकेऽत्र स्वयं सोमेन निर्मितम्

సూతుడు పలికెను—అక్కడ ‘సోమేశ్వర’ అనే అతి శోభనమైన లింగం ఉంది. అది త్రిలోకమంతట ప్రసిద్ధి పొందింది; స్వయంగా సోముడు (చంద్రుడు) దానిని అక్కడ ప్రతిష్ఠించాడు.

Verse 2

सोमवारेण यस्तत्र वत्सरं यावदर्चयेत् । क्षणं कृत्वा स रोगेण दारुणेनापि मुच्यते

ఎవడు అక్కడ సోమవారాల్లో ఒక సంవత్సరం పాటు ఆరాధన చేస్తాడో—క్షణమాత్ర వ్రతం చేసినా—అతడు భయంకరమైన రోగం నుండికూడా విముక్తి పొందుతాడు.

Verse 3

यक्ष्मणापि न संदेहः किं पुनः कुष्ठपूर्वकैः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोगार्त्तस्तं प्रपूजयेत्

యక్ష్మా రోగంలోనూ విముక్తి విషయంలో సందేహం లేదు; మరి కుష్ఠాది వ్యాధుల సంగతి ఏమనాలి. కాబట్టి రోగపీడితుడు సంపూర్ణ ప్రయత్నంతో ఆయనను పూజించాలి.

Verse 4

तदाराध्य पुरा सोमः क्षयव्याधिसमन्वितः । बभूव नीरुग्देहोऽसौ यथा पांड्यो नराधिपः

పూర్వకాలంలో క్షయవ్యాధితో బాధపడిన సోముడు ఆయనను ఆరాధించాడు. అతడు నిరోగ దేహుడయ్యాడు—ఎలాగైతే (తర్వాత) పాండ్య నరాధిపుడు అయ్యాడో అలాగే.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । ओषधीनामधीशस्य कथं सोमस्य सूतज । क्षयव्याधिः पुरा जाता उपशांतिं कथं गतः

ఋషులు పలికిరి—హే సూతపుత్రా! ఔషధుల అధీశ్వరుడైన సోమునకు పూర్వకాలంలో క్షయవ్యాధి ఎలా కలిగింది? అది ఎలా శాంతించింది?

Verse 6

एतन्नः सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते । तथा तस्य महीपस्य पांड्यस्यापि कथां शुभाम्

హే మహామతీ! ఇవన్నీ మాకు విస్తారంగా చెప్పుము; అలాగే ఆ పాండ్య మహీపతి యొక్క శుభకథను కూడా వివరించుము.

Verse 7

सूत उवाच । दक्षस्य कन्यकाः पूर्वं सप्तविंशतिसंख्यया । उपयेमे निशानाथो देवाग्निगुरुसंनिधौ

సూతుడు పలికెను—పూర్వకాలంలో దక్షుని ఇరవైఏడు కుమార్తెలను దేవులు, అగ్ని, గురువుల సన్నిధిలో నిశానాథుడు సోముడు వివాహమాడెను.

Verse 8

नक्षत्रसंज्ञिता लोके कीर्त्यंते या द्विजोत्तमैः । दैवज्ञैरश्विनीपूर्वा रूपौदार्यगुणान्विताः

వారు లోకంలో ‘నక్షత్రాలు’ అని ప్రసిద్ధులు; ద్విజోత్తములు మరియు దైవజ్ఞులు అశ్వినీ మొదలుకొని వారిని రూప-ఔదార్య-గుణసంపన్నులని కీర్తిస్తారు.

Verse 9

अथ तासां समस्तानां मध्ये तस्य निशापतेः । रोहिणी वल्लभा जज्ञे प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

అనంతరం వారందరిలో నిశాపతి సోమునకు రోహిణీ ప్రియతమగా అయ్యెను—ఆమె అతనికి ప్రాణాలకన్నా మిన్నగా ప్రియమైనది.

Verse 10

ततः समं परित्यज्य सर्वास्ता दक्षकन्यकाः । रोहिण्या सह संयुक्तः संबभूव दिवानिशम्

అనంతరం అతడు దక్షుని ఆ కుమార్తెలందరిపట్ల సమభావాన్ని విడిచి, రోహిణితోనే దివానిశలు నిరంతరం సంయుక్తుడై ఉన్నాడు।

Verse 11

ततस्ताः काम संतप्ता दौर्भाग्येन समन्विताः । प्रोचुर्दुःखान्विता दक्षं गत्वा बाष्पप्लुताननाः

తర్వాత ఆ కన్యలు అపూర్ణకామంతో దగ్ధమై, దౌర్భాగ్యంతో కూడి, కన్నీళ్లతో తడిసిన ముఖాలతో దుఃఖంతో దక్షుని వద్దకు వెళ్లి పలికారు।

Verse 12

वयं यस्मै त्वया दत्ताः पत्न्यर्थं तात पापिने । ऋतुमात्रमपि प्रीत्या सोऽस्माकं न प्रयच्छति

‘తండ్రీ, నీవు మమ్మల్ని ఆ పాపికి భార్యలుగా ఇచ్చావు; కానీ అతడు ప్రేమతో మాకు ఋతుమాత్రమైనా ఇవ్వడు, మా వద్దకు రాడు।’

Verse 14

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षो दुःखसमन्वितः । सर्वास्ताः स्वयमादाय जगाम शशिसंनिधौ

సూతుడు పలికెను—వారి మాటలు విని దక్షుడు దుఃఖంతో నిండిపోయి, వారందరినీ తానే తీసుకొని శశి (చంద్రుడు) సమీపానికి వెళ్లాడు।

Verse 15

ततः प्रोवाच सोऽन्वक्षं तासां दक्षः प्रजापतिः । भर्त्सयन्परुषैर्वाक्यैर्निशानाथं मुहुर्मुहुः

అప్పుడు ప్రజాపతి దక్షుడు వారి ముందర నిలిచి, నిశానాథుడు (చంద్రుడు)ను కఠిన వాక్యాలతో మళ్లీ మళ్లీ గద్దించాడు।

Verse 16

किमिदं युज्यते कर्तुं त्वया रात्रिपतेऽधम । कर्म मूढ सतां बाह्य धर्मशास्त्रविगर्हितम्

హే రాత్రిపతీ, అధముడా! నీవు ఇలా చేయడం ఎలా యుక్తం? హే మూఢుడా, ఈ కర్మ సజ్జనుల ఆచారానికి వెలుపలది; ధర్మశాస్త్రాలు దీనిని నిందిస్తాయి।

Verse 17

ऋतुकालेऽपि संप्राप्ते सुता मम समुद्भवाः । यन्न संभाषसि प्रीत्या धर्मशास्त्रं न वेत्सि किम्

ఋతుకాలం వచ్చినప్పటికీ నా నుండి జన్మించిన కుమార్తెలతో నీవు ప్రేమగా సంభాషించవు; నీకు ధర్మశాస్త్రం తెలియదా?

Verse 18

ऋतु स्नातां तु यो भार्यां संनिधौ नोपगच्छति । घोरायां भ्रूणहत्यायां युज्यते नात्र संशयः

ఋతుకాలంలో స్నానముచేసి సిద్ధంగా ఉన్న భార్య సమీపంలో ఉన్నప్పటికీ ఆమెను సమీపించని వాడు ఘోరమైన భ్రూణహత్యాపాపానికి లోనవుతాడు; ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 19

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सलज्जो रात्रिनायकः । प्रोवाचाधोमुखो दक्षं प्रकरिष्ये वचस्तव

ఆ మాటలు విని రాత్రినాయకుడు లజ్జపడ్డాడు; ముఖం వంచి దక్షునితో—‘నీ ఆజ్ఞను నేను నెరవేర్చుదును’ అని చెప్పాడు।

Verse 20

ततो हृष्टमना दक्षः सुताः सर्वा हिमद्युते । निवेद्यामंत्र्य तं पश्चाज्जगाम निजमंदिरम्

అప్పుడు హర్షితమనస్కుడైన దక్షుడు హిమద్యుతిగలవాడైన (చంద్రునికి) తన కుమార్తెలన్నిటినీ సమర్పించాడు; ఆయనకు నమస్కరించి వీడ్కోలు చెప్పి తన మందిరానికి వెళ్లాడు।

Verse 21

चन्द्रोऽपि पूर्ववत्सर्वास्ताः परित्यज्य दक्षजाः । रोहिण्या सह संसर्गं प्रचकारानुरागतः

చంద్రుడు మునుపటివలె దక్షుని కుమార్తెలందరినీ విడిచి, అనురాగంతో రోహిణితోనే సంయోగాన్ని కొనసాగించాడు।

Verse 22

अथ ता दुःखिता भूयो जग्मुर्यत्र पिता स्थितः । प्रोचुश्च बाष्पपूर्णाक्षास्तत्कालसदृशं वचः

అప్పుడు వారు దుఃఖంతో మళ్లీ తండ్రి ఉన్న చోటికి వెళ్లారు; కన్నీళ్లతో నిండిన కళ్లతో ఆ క్షణానికి తగిన మాటలు పలికారు।

Verse 23

एतत्तात महद्दुःखमस्माकं वर्तते हृदि । यद्दौर्भाग्यं प्रसंजातं सर्वस्त्रीजनगर्हितम्

‘తండ్రీ, మా హృదయంలో మహా దుఃఖం ఉంది—మాకు సమస్త స్త్రీలచే నిందింపబడే ఇటువంటి దుర్భాగ్యం కలిగింది.’

Verse 24

यत्पुनस्त्वं कृतस्तेन कामुकेन दुरात्मना । व्यर्थश्रमोऽप्रमाणीव कृतेऽस्माकं गतः स्वयम्

‘మరియు ఆ కాముక దురాత్ముని వల్ల మీరు చేసిన ప్రయత్నం వ్యర్థమైనట్లూ, మీ అధికారము లెక్కచేయనట్లూ అయ్యింది—మీరు మా కోసం స్వయంగా కృషి చేసినప్పటికీ.’

Verse 25

तद्दुःखं न वयं शक्ता हृदि धर्तुं कथंचन । रमते स हि रोहिण्या चंद्रमाः सहितोऽनिशम्

‘ఆ దుఃఖాన్ని మేము ఏ విధంగానూ హృదయంలో భరించలేము; ఎందుకంటే చంద్రుడు రోహిణితోనే నిరంతరం రమిస్తున్నాడు.’

Verse 26

विशेषात्तव वाक्येन निषिद्धो रात्रिनायकः । अनुज्ञां देहि तस्मात्त्वमस्माकं तत्र सांप्रतम् । दौर्भाग्यदुःखसंतप्तास्त्यजामो येन जीवितम्

ప్రత్యేకంగా మీ వాక్యముచేత రాత్రినాయకుడు నిషిద్ధుడయ్యాడు. కనుక ఇప్పుడే మాకు అక్కడికి వెళ్లుటకు అనుమతి దయచేయండి; దౌర్భాగ్యదుఃఖంతో దగ్ధులమై మేము ఆ విధంగా ప్రాణత్యాగం చేయుదుము.

Verse 27

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षः कोपसमन्वितः । शशाप शर्वरीनाथं गत्वा तत्संनिधौ ततः

సూతుడు పలికెను—వారి మాటలు విని కోపంతో నిండిన దక్షుడు, తరువాత శర్వరీనాథుని సన్నిధికి వెళ్లి ఆయనను శపించాడు.

Verse 28

यस्मात्पाप न मे वाक्यं त्वया धर्मसमन्वितम् । कृतं तस्मात्क्षयव्याधिस्त्वां ग्रसिष्यति दारुणः

ఓ పాపీ! ధర్మసహితమైన నా వాక్యాన్ని నీవు అనుసరించలేదు; అందువల్ల భయంకరమైన క్షయవ్యాధి నిన్ను గ్రసించును.

Verse 29

एवमुक्त्वा ययौ दक्षश्चन्द्रोऽपि द्विजसत्तमाः । तत्क्षणाद्यक्ष्मणाश्लिष्टः क्षयं याति दिने दिने

ఇట్లు చెప్పి దక్షుడు వెళ్లిపోయెను; ఓ ద్విజోత్తములారా, చంద్రుడును ఆ క్షణమే యక్ష్మతో పట్టుబడి దినదినము క్షీణించసాగెను.

Verse 30

ततोऽसौ कृशतां प्राप्तः संपरित्यज्य रोहिणीम् । अशक्तः सेवितुं कामं वभ्राम जगतीतले

అప్పుడు అతడు కృశుడయ్యెను; రోహిణిని విడిచి, కామభోగమును సేవించలేక భూమితలమందు తిరుగాడెను.

Verse 31

क्षयव्याधिप्रणाशाय पृच्छ मानश्चिकित्सकान् । औषधानि विचित्राणि प्रकुर्वाणो जितेन्द्रियः

క్షయవ్యాధి నాశం కోరుతూ అతడు వైద్యులను ప్రశ్నించాడు; ఇంద్రియనిగ్రహంతో వివిధ రకాల ఔషధాలను సిద్ధం చేశాడు।

Verse 32

तथापि मुच्यते नैव यक्ष्मणा स निशापतिः । दक्षशापेन रौद्रेण क्षयं याति दिनेदिने

అయినప్పటికీ నిశాపతి (చంద్రుడు) యక్ష్మా నుండి విముక్తి పొందలేదు; దక్షుని ఘోర శాపంతో అతడు రోజురోజుకూ క్షీణిస్తాడు।

Verse 33

ततो वैराग्यमापन्नस्तीर्थयात्रापरायणः । बभूव श्रद्धयायुक्तस्त्यक्त्वा भेषजमुत्तमम्

అప్పుడు వైరాగ్యం పొందిన అతడు తీర్థయాత్రలో నిమగ్నుడయ్యాడు; శ్రద్ధతో కూడి ఉత్తమ ఔషధాన్నికూడా విడిచిపెట్టాడు।

Verse 34

अथासौ भ्रममाणस्तु तीर्थान्यायतनानि च । संप्राप्तो ब्राह्मणश्रेष्ठाः प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

అనంతరం అతడు తీర్థాలు, దేవాలయాలు తిరుగుతూ—ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా—ప్రభాస అనే అత్యుత్తమ క్షేత్రానికి చేరుకున్నాడు।

Verse 35

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा प्रभासं वीक्ष्य रात्रिपः । यावत्संप्रस्थितोन्यत्र तावदग्रे व्यवस्थितम्

అక్కడ స్నానం చేసి పవిత్రుడై నిశాపతి ప్రభాసాన్ని దర్శించాడు; తరువాత ఇతరత్రా వెళ్లబోతుండగా ముందర ఎవరో నిలిచి ఉన్నట్లు చూశాడు।

Verse 36

अपश्यद्रोमकंनाम स मुनि संशितव्रतम् । तपोवीर्यसमोपेतं सर्वसत्त्वानुकम्पकम्

కఠినమైన వ్రతాలు ఆచరించే, తపోశక్తి సంపన్నుడైన మరియు సర్వజీవుల పట్ల దయగల రోమక అనే మునిని అతడు చూశాడు.

Verse 37

तं दृष्ट्वा स प्रणम्योच्चै स्ततः प्रोवाच सादरम् । क्षयव्याधियुतश्चन्द्रो निर्वेदाद्द्विजसत्तमाः

వారిని చూసి, క్షయవ్యాధితో బాధపడుతున్న చంద్రుడు నమస్కరించి, ఆదరంతో మరియు తీవ్ర నిరాశతో గట్టిగా ఇలా పలికాడు—ఓ బ్రాహ్మణోత్తమా!

Verse 38

परिक्षीणोऽस्मि विप्रेंद्र क्षयव्याधिप्रभावतः । तस्मात्कुरु प्रतीकार महं त्वां शरणं गतः

'ఓ విప్రేంద్రా! క్షయవ్యాధి ప్రభావం వల్ల నేను పూర్తిగా క్షీణించిపోయాను. కనుక దీనికి పరిష్కారం చూపండి—నేను మిమ్మల్ని శరణు కోరుతున్నాను.'

Verse 39

मया चिकित्सकाः पृष्टास्तैरुक्तं भेषजं कृतम् । अनेकधा महाभाग परिक्षीणो दिनेदिने

'నేను వైద్యులను సంప్రదించాను, వారు చెప్పిన ఔషధాలను అనేక విధాలుగా వాడాను; అయినప్పటికీ, ఓ మహానుభావా! నేను రోజురోజుకూ క్షీణించిపోతున్నాను.'

Verse 40

यदि नैवोपदेशं मे कञ्चित्त्वं संप्रदास्यसि । व्याधिनाशाय तत्तेन त्यक्ष्याम्यद्य कलेवरम्

'ఈ వ్యాధి నివారణకు మీరు నాకు ఏదైనా ఉపదేశం ఇవ్వకపోతే, ఆ కారణంగా నేను ఈరోజే నా శరీరాన్ని త్యజిస్తాను.'

Verse 41

रोमक उवाच । अन्यस्यापि निशानाथ न शापः कर्तुमन्यथा । शक्यते किं पुनस्तस्य दक्षस्यामिततेजसः

రోమకుడు పలికెను—హే నిశానాథా! ఇతరుని శాపమును కూడా వేరుగా చేయలేము; మరి అపార తేజస్సుగల దక్షుని శాపం ఎంత అచలమో!

Verse 42

तस्मादत्रोपदेशं ते प्रयच्छामि सुसंमतम् । येन ते स्यादसंदिग्धं क्षयव्याधि परिक्षयः

కాబట్టి ఇక్కడ నేను నీకు సుసమ్మతమైన ఉపదేశాన్ని ఇస్తున్నాను; దానివల్ల నిస్సందేహంగా నీ క్షయవ్యాధి పూర్తిగా నశిస్తుంది।

Verse 43

नादेयं किंचिदस्तीह देवदेवस्य शूलिनः । संप्रहृष्टस्य तद्वाक्यात्तस्मादाराधयस्व तम्

ఇక్కడ దేవదేవుడైన శూలి ప్రసన్నుడైతే ‘ఇవ్వకూడదు’ అనేది ఏదీ లేదు; ఆ వాక్యాశ్వాసంతోనే కనుక నీవు ఆయనను ఆరాధించు।

Verse 44

अष्टषष्टिषु तीर्थेषु सत्यं वासः सदा क्षितौ । तेषु संस्थाप्य तल्लिंगं तस्य नाशाय रात्रिप

అష్టషష్టి తీర్థాలలో నిజంగా భూమిపై సదా ఆయన నివాసం ఉంది; హే రాత్రిపా! ఆ తీర్థాలలో ఆ లింగాన్ని స్థాపించు, ఆ వ్యాధి నాశార్థం।

Verse 45

आराधय ततो नित्यं श्रद्धापूतेन चेतसा । संप्राप्स्यसि न संदेहः क्षयव्याधि परिक्षयम्

అప్పుడు శ్రద్ధతో పవిత్రమైన మనస్సుతో నిత్యం ఆరాధించు; సందేహం లేదు, నీవు క్షయవ్యాధి సంపూర్ణ నివృత్తిని పొందుతావు।

Verse 46

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संप्रहृष्टो निशापतिः । तस्मिन्प्रभासके क्षेत्रे दिव्यलिंगानि शूलिनः । संस्थाप्य पूजयामास स्वनामांकानि भक्तितः

సూతుడు పలికెను—ఆ మాటలు విని నిశాపతి చంద్రుడు పరమానందంతో హర్షించాడు. ప్రభాసక్షేత్రంలో శూలధారి శివుని దివ్యలింగాలను, తన నామముద్రితమైనవిగా, భక్తితో స్థాపించి విధివిధానంగా పూజించాడు.

Verse 47

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य संदर्शनं गतः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

అప్పుడు ప్రసన్నుడైన మహాదేవుడు అతనికి దర్శనమిచ్చి పలికెను—“నేను వరదాతను; నీకు ఇష్టమైన వరం కోరుకో.”

Verse 48

चन्द्र उवाच । परं क्षीणोऽस्मि देवेश यक्ष्मणाहं पदांतिकम् । प्राप्तस्तस्मात्परित्राहि नान्यत्संप्रार्थयाम्यहम्

చంద్రుడు పలికెను—హే దేవేశా! నేను అత్యంత క్షీణించిపోయాను; యక్ష్మా నన్ను అంతిమ అంచుకు చేర్చింది. కనుక నన్ను రక్షించండి; నేను మరేదీ కోరను.

Verse 49

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । दक्षमाहूय तत्रैव ततः प्रोवाच सादरम्

అతని మాటలు విని వృషభధ్వజుడైన భగవాన్ శివుడు అక్కడికక్కడే దక్షుణ్ని పిలిపించి, అనంతరం సాదరంగా పలికెను.

Verse 50

एष चंद्रस्त्वया शप्तो जामाता न कृतं शुभम् । तस्मादनुग्रहं चास्य मम वाक्यात्समाचर

ఈ చంద్రుడు—నీ అల్లుడు—నీ శాపానికి గురయ్యాడు; అతడు శుభకార్యం చేయలేదు. కనుక నా వాక్యానుసారం అతనిపై అనుగ్రహం చేయి.

Verse 51

दक्ष उवाच । मया धर्म्यमपि प्रोक्तो वाक्यमेष कुबुद्धिमान् । नाकरोन्मे पुरः प्रोच्य करिष्यामीत्य सत्यवाक्

దక్షుడు పలికెను—నేను అతనికి ధర్మోపదేశమైన మాటలును చెప్పితిని; కాని ఆ కుబుద్ధి వాటిని ఆచరింపలేదు. నా సమక్షమున ‘చేస్తాను’ అని చెప్పి, తరువాత తన వాక్యమునకు విరుద్ధమై అసత్యుడయ్యెను।

Verse 52

तेन शप्तस्तु कोपेन सुतार्थे वृषभध्वज । हास्येनापि मया प्रोक्तं नान्यथा संप्रजायते

ఓ వృషభధ్వజా! కుమార్తె హితార్థమై అతడు కోపముతో (చంద్రుని) శపించెను; నేను కూడా హాస్యముగా పలికిన మాట సైతం ఇతరథా కాదే—నా వాక్యం తప్పక ఫలించును।

Verse 53

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति सर्वास्ताः सुता एष निशाकरः । समाः संवीक्षते नित्यं मम वाक्यादसंशयम्

దేవదేవుడు పలికెను—ఈ దినమునుండి ఈ నిశాకరుడు ఆ సమస్త కుమార్తెలను నిత్యము సమానముగా దర్శించును; నా ఆజ్ఞవలన, సందేహము లేక, అట్లే జరుగును।

Verse 54

तस्मात्पक्षं क्षयं यातु पक्षं वृद्धिं प्रगच्छतु । येन ते स्याद्वचः सत्यं मत्प्रसादसमन्वितम्

అందుచేత ఒక పక్షము క్షయమునకు పోవుగాక, మరియొక పక్షము వృద్ధిని పొందుగాక—అట్లే నీ వాక్యం సత్యమగును, నా ప్రసాదముతో సమన్వితమై।

Verse 55

ततो दक्षस्तथेत्युक्त्वा जगाम निजमन्दिरम् । देवोऽपि शंकरो भूयः प्रोवाच शशलांछनम्

అప్పుడు దక్షుడు ‘తథాస్తు’ అని చెప్పి తన మందిరమునకు వెళ్లెను. దేవుడు శంకరుడు కూడా మరల శశలాంఛనుడైన చంద్రునితో పలికెను।

Verse 56

भूयोऽपि प्रार्थयाभीष्टं मत्तस्त्वं शशलांछन । येन सर्वं प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

హే శశలాంఛన చంద్రా! మరల నన్ను కోరుము, నీకు ఇష్టమైనదేమైనా; ఆ విధంగా నేను సమస్తమును ప్రసాదించుదును, అది అత్యంత దుర్లభమైనదైనా సరే।

Verse 57

चन्द्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तत्स्थापितेषु लिंगेषु मया सर्वेषु सर्वदा । संनिधानं त्वया कार्यं लोकानां हित काम्यया

చంద్రుడు అన్నాడు—హే దేవేశ్వరా! మీరు ప్రసన్నులైతే, నాకు వరం ఇవ్వవలసి ఉంటే, నేను స్థాపించిన సమస్త లింగాలలో ఎల్లప్పుడూ, లోకహితకాంక్షతో, మీ పవిత్ర సన్నిధి స్థాపింపబడుగాక।

Verse 58

देव उवाच । अष्टषष्टिषु लिंगेषु स्थापितेषु त्वया विभो । सोमवारेण सांनिध्यं करिष्ये वचनात्तव

దేవుడు అన్నాడు—హే విభో! నీవు స్థాపించిన అరవై ఎనిమిది లింగాలలో, నీ వచనానుసారం, సోమవారమున నేను ప్రత్యేక సన్నిధిని కలుగజేయుదును।

Verse 59

एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । चन्द्रोऽपि हर्षसंयुक्तः समं पश्यति तास्ततः

ఇట్లు పలికి దేవేశ్వరుడు తదుపరి అదృశ్యమయ్యెను. చంద్రుడును ఆనందసంయుక్తుడై, ఆ తరువాత వాటన్నిటిని సమభావముతో చూచెను।

Verse 60

सुता दक्षस्य विप्रेंद्रा शंकरस्य वचः स्मरन् । ततो हर्ष समायुक्ता वभूवुस्तदनंतरम्

హే విప్రేంద్రా! దక్షుని కుమార్తెలు శంకరుని వచనమును స్మరించి, వెంటనే ఆ తరువాత హర్షసమాయుక్తులయ్యిరి।

Verse 61

एवं सोमेश्वरास्तत्र बभूवुर्द्विजसत्तमाः । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु तथान्येषु ततः परम्

ఇట్లుగా, హే ద్విజశ్రేష్ఠులారా, అక్కడ సోమేశ్వరులు ప్రాదుర్భవించారు—అష్టషష్టి తీర్థాలలోను, వాటికి మించిన ఇతర స్థలాలలోను కూడా।