Adhyaya 40

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेषा भवता प्रोक्ता ब्राह्मी तत्र महाशिला । मोक्षदा सर्वजंतूनां तथा पातकनाशिनी

ఋషులు పలికిరి—మీరు చెప్పిన అక్కడి ‘బ్రాహ్మీ’ మహాశిల, సమస్త జీవులకు మోక్షం ఎలా ఇస్తుంది? అలాగే పాపాలను ఎలా నశింపజేస్తుంది?

Verse 2

सा कथं स्थापिता तत्र किंप्रभावा च सूतज । एतन्नो ब्रूहि निःशेषं न हि तृप्यामहे वयम्

ఓ సూతపుత్రా! అది అక్కడ ఎలా స్థాపించబడెను? దాని ప్రభావం ఏమిటి? మాకు ఇది సమస్తమును నిఃశేషంగా చెప్పుము; మేమింకా తృప్తి పొందలేదు।

Verse 3

सूत उवाच । ब्रह्मलोकनिविष्टस्य ब्रह्मणोऽ व्यक्तजन्मनः । पुराऽभून्महती चिन्ता तीर्थयात्रासमुद्भवा

సూతుడు పలికెను—పూర్వము బ్రహ్మలోకనివాసి, అవ్యక్తజన్ముడైన బ్రహ్మదేవునకు తీర్థయాత్ర విషయమునుండి మహత్తర చింత కలిగెను।

Verse 4

सर्वेषामेव देवानां संति तीर्थानि भूतले । मुक्त्वा मां तन्मया कार्यं तीर्थमेकं धरातले

(అతడు ఆలోచించెను:) “భూమిపై సమస్త దేవతలకు తీర్థములు ఉన్నవి; నాకే లేదు. కనుక భూమిపై నాకర్పితమైన ఒక తీర్థము స్థాపింపవలెను.”

Verse 5

यत्र त्रिकालमासाद्य कर्म संध्यासमुद्भवम् । मर्त्यलोकं समासाद्य करोमि तदनंतरम्

అక్కడ త్రికాల సంధ్యాసమయాలలో నేను ఆ స్థలానికి చేరి సంధ్యాజన్య కర్మలను (సంధ్యావందనం మొదలైనవి) ఆచరిస్తాను; అనంతరం మర్త్యలోకానికి వచ్చి యథోచితంగా ప్రవర్తిస్తాను।

Verse 6

तथान्यदपि यत्किञ्चित्कर्म धर्म्यं हितावहम् । तत्करोमि यथान्येऽपि चक्रुर्देवाः शिवादयः

అలాగే ధర్మ్యమైనది, హితకరమైనది అయిన మరే ఇతర కర్మ ఏదైనా ఉంటే, దానిని కూడా నేను చేస్తాను—శివాదులు దేవతలు చేసినట్లే।

Verse 7

न स्वर्गेऽस्ति हि कृत्यानामधिकारोऽत्र कश्चन । शुभानां कर्मणामेव केवलं भुज्यते फलम्

ఎందుకంటే స్వర్గంలో కర్మలు చేయడానికి ఎలాంటి అవకాశం లేదా అధికారం లేదు; అక్కడ కేవలం ముందుగా చేసిన శుభకర్మల ఫలమే అనుభవించబడుతుంది।

Verse 8

तस्माद्यत्र धरापृष्ठे शिलेयं निपतिष्यति । त्रिसंध्यं तत्र गन्तव्यमनुष्ठानार्थमेव हि

కాబట్టి భూమి మీద ఎక్కడ ఈ శిల పడుతుందో, ఆ స్థలానికి త్రిసంధ్యా సమయాల్లో తప్పక వెళ్లాలి—కేవలం అనుష్ఠానార్థమే।

Verse 9

एवमुक्त्वा सुविस्तीर्णां शिलां तामा सनोद्भवाम् । प्रचिक्षेप धरापृष्ठं समुद्दिश्य पितामहः

ఇలా చెప్పి పితామహుడు బ్రహ్మ సనోద్భవమైన, విశాలంగా విస్తరించిన ఆ శిలను దాని నియత లక్ష్యాన్ని ఉద్దేశించి భూమి పৃষ্ঠంపైకి విసిరివేశాడు।

Verse 10

अथ सा पतिता भूमौ सर्वरत्नमयी शिला । चमत्कारपुरे क्षेत्रे सर्वक्षेत्रमहोदये

అప్పుడు సర్వరత్నమయమైన ఆ శిల భూమిపై పడింది—సమస్త క్షేత్రాలలో మహోదయంగా ప్రకాశించే చమత్కారపుర క్షేత్రంలో।

Verse 11

तत आगत्य लोकेशः स्वयमेव धरातलम् । तत्क्षेत्रं वीक्षयामास व्याप्तं तीर्थैः समन्ततः

అనంతరం లోకేశుడు స్వయంగా భూమికి వచ్చి, అన్ని వైపులా తీర్థాలతో వ్యాపించిన ఆ క్షేత్రాన్ని దర్శించాడు।

Verse 12

ततः पुण्यतमे देशे दृष्ट्वा तां समुपस्थिताम् । शिलामानंदमापन्नः प्रोवाच तदनन्तरम्

ఆ తరువాత అత్యంత పుణ్యమైన ఆ దేశంలో సమీపంలో ఉన్న ఆ శిలను చూసి, అతడు ఆనందంతో నిండిపోయి వెంటనే పలికాడు।

Verse 14

सलिलेन विना यस्मान्न क्रिया संप्रवर्तते । तस्मादत्र मया कार्यः शुचितोयो महाह्रदः

నీరు లేకుండా ఏ ధార్మిక క్రియ కూడా సాగదు; అందువల్ల ఇక్కడ నేను శుద్ధజలంతో నిండిన మహాహ్రదాన్ని సృష్టించాలి।

Verse 15

ततः संचिंतयामास स्वसुतां च सरस्वतीम् । जन संस्पर्शभीत्या च पातालतलवाहिनीम्

అప్పుడు అతడు తన కుమార్తె సరస్వతిని ధ్యానించాడు—మనుష్యస్పర్శ భయంతో పాతాళతలాల వెంట ప్రవహించే ఆమెను।

Verse 16

अथ भूमितलं भित्त्वा प्रादुर्भूता महानदी । तां शिलाममलैस्तोयैः क्षालयन्ती समंततः

అప్పుడు భూమితలాన్ని చీల్చుకొని మహానది ప్రాదుర్భవించింది; నిర్మల జలాలతో ఆ శిలను అన్ని వైపులా కడుగుతూ ప్రవహించింది।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । त्वयात्रैव सदा स्थेयं शिलायां मम संनिधौ । संध्यात्रयेऽपि त्वत्तोयैर्येन कृत्यं करोम्यहम्

బ్రహ్ముడు పలికెను—నీవు ఇక్కడే సదా, ఈ శిలపై, నా సన్నిధిలో నివసించాలి; ఎందుకంటే మూడు సంధ్యలలోనూ నేను నీ జలాలతో నిత్యకర్మలు ఆచరిస్తాను।

Verse 19

तथा ये मानवाः स्नानं करिष्यंति जले तव । ते यास्यंति परां सिद्धिं दुर्लभां देवा मानुषैः

అలాగే నీ జలంలో స్నానం చేసే మనుష్యులు దేవులకు, మనుష్యులకు కూడా దుర్లభమైన పరమసిద్ధిని పొందుతారు।

Verse 20

सरस्वत्युवाच । अहं कन्या सुरश्रेष्ठ पातालतलवाहिनी । जनस्पर्शभयाद्भीता नागच्छामि महीतले

సరస్వతి పలికింది—ఓ సురశ్రేష్ఠా, నేను కన్యను, పాతాళతలములో ప్రవహించేదాన్ని; జనస్పర్శ భయంతో భూమితలానికి రాను।

Verse 21

तवादेशोऽन्यथा नैव मया कार्यः कथंचन । एवं मत्वा सुरश्रेष्ठ यद्युक्तं तत्समाचर

నీ ఆజ్ఞను నేను ఏ విధంగానూ భిన్నంగా చేయలేను; ఇది తెలిసి, ఓ సురశ్రేష్ఠా, యుక్తమైనదే ఆచరించు।

Verse 22

ब्रह्मोवाच । तवार्थे कल्पयिष्यामि स्थानेऽत्रैव महाह्रदम् । अगम्यं सर्वमर्त्यानां तत्र त्वं स्थातुमर्हसि

బ్రహ్ముడు పలికెను—నీ హితార్థమై ఇదే స్థలమందే నేను ఒక మహాహ్రదమును సృష్టించెదను; అది సమస్త మానవులకు అగమ్యము. నీవు అక్కడే నివసించుట యోగ్యము.

Verse 23

एवमुक्त्वा स देवेशश्चखान च महाह्रदम् । ततः सरस्वती तत्र स्वस्थानमकरो दथ

ఇట్లు పలికి దేవేశ్వరుడు ఆ మహాహ్రదమును త్రవ్వి నిర్మించెను. అనంతరం సరస్వతి అక్కడే తన స్వస్థానముగా చేసుకొనెను.

Verse 24

ततो दृष्टिविषान्सर्पानादिदेश पितामहः । युष्माभिः सर्वदा स्थेयं ह्रदेस्मिञ्छासनान्मम

అనంతరం పితామహుడు దృష్టివిషసర్పులను ఆజ్ఞాపించెను—‘నా శాసనముచే మీరు ఎల్లప్పుడూ ఈ హ్రదమందే ఉండవలెను.’

Verse 25

यथा सरस्वतीं मर्त्या न स्पृशंति कथंचन । भवद्भिः सर्वथा कार्यं तथा पन्नगसत्तमाः

‘మానవులు ఏ విధముగానూ సరస్వతిని స్పర్శించకుండునట్లు—హే పన్నగశ్రేష్ఠులారా, మీరు సమస్త విధములా అట్లే చేయవలెను.’

Verse 26

सूत उवाच । एवं ब्रह्मा व्यवस्थाप्य तत्र क्षेत्रे सरस्वतीम् । तां च चित्रशिलां मध्ये ब्रह्मलोकं जगाम ह

సూతుడు పలికెను—ఇట్లు బ్రహ్ముడు ఆ క్షేత్రమందు సరస్వతిని విధివిధానముగా స్థాపించి, ఆమెను చిత్రశిల మధ్యన ఉంచి బ్రహ్మలోకమునకు వెళ్లెను.

Verse 27

अथ मंकणकोनाम महर्षिः संशितव्रतः । क्षेत्रे तत्र समायातो विषविद्याविचक्षणः

అప్పుడు మంకణకనామ మహర్షి—దృఢవ్రతుడు, విషవిద్యలో నిపుణుడు—ఆ పవిత్ర క్షేత్రానికి వచ్చెను।

Verse 28

सक्रमाद्भ्रममाणस्तु तस्मिन्सर्पाभिरक्षिते । तं मुनिं वेष्टयामासुर्बबन्धुश्चैव पाशकैः

కానీ సర్పరక్షితమైన ఆ స్థలంలో అడుగుపెట్టి సంచరించగానే, ఆ నాగులు మునిని చుట్టుకొని పాశాలవలె బిగిగా బంధించిరి।

Verse 29

सोऽपि विद्याबलात्सर्पान्निर्विषांस्तांश्चकारह । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा कृत्वा च पितृतर्पणम् । निष्क्रांतः सलिलात्तस्मात्कृतकृत्यो मुदान्वितः

ఆయన తన విద్యాబలంతో ఆ సర్పాలను నిర్విషములుగా చేసెను. తరువాత అక్కడ స్నానమాచరించి శుద్ధుడై, పితృతర్పణం చేసి, ఆ జలమునుండి బయటికి వచ్చెను—కృతకృత్యుడై ఆనందభరితుడై।

Verse 30

ततश्चक्रे मुनिर्यावत्सम्यक्कुशपरिग्रहम् । दर्भाग्रेणास्य हस्ताग्रं पाटितं तावदेव हि

తదుపరి ముని యథావిధిగా కుశగ్రహణం చేయబోయెను; కానీ అంతలోనే దర్భపు పదునైన అగ్రం వలన ఆయన చేతి అగ్రభాగం కోసబడెను।

Verse 31

अथ तस्मात्क्षताज्जातस्तस्य शाकरसो महान् । तं दृष्ट्वा स विशेषेण हर्षितो विस्मयान्वितः

అప్పుడు ఆ గాయమునుండి ఆయనకు గొప్ప శర్కరారసమువలె ప్రవాహం పుట్టెను. దానిని చూచి ఆయన విశేషంగా హర్షించి విస్మయభరితుడయ్యెను।

Verse 32

सिद्धोऽहमिति विज्ञाय नृत्यं चक्रे ततः परम् । ब्राह्मीं शिलां समारुह्य आनंदाश्रुपरिप्लुतः

“నేను సిద్ధిని పొందాను” అని తెలిసికొని అతడు ఆపై నాట్యము ప్రారంభించాడు. బ్రాహ్మీ శిలపై ఎక్కి ఆనందాశ్రువులతో తడిసిపోయెను.

Verse 33

अथैवं नृत्यमानस्य मुनेस्तस्य महात्मनः । लास्यं चक्रे ततः सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

ఆ మహాత్మ ముని ఇలా నర్తించుచుండగా, అప్పుడు సమస్త జగత్తు—స్థావరమూ జంగమమూ—అతనితో కలిసి లాస్యము చేయసాగెను.

Verse 34

चमत्कारपुरं कृत्स्नं भग्नं नष्टा द्विजोत्तमाः । प्रासादैर्ध्वंसितैस्तत्र हाहाकारो महानभूत्

సమస్త చమత్కారపురం ఛిన్నభిన్నమైంది; శ్రేష్ఠ ద్విజులు నశించారు. అక్కడ ప్రాసాదాలు కూలిపోవడంతో మహా హాహాకారం కలిగింది.

Verse 35

ततो देवगणाः सर्वे तद्दृष्ट्वा तस्य चेष्टितम् । लास्यस्य वारणार्थाय प्रोचुर्वृषभवाहनम्

అప్పుడు దేవగణములందరూ అతని ఆ చేష్టను చూచి, ఆ లాస్యాన్ని ఆపుటకై వృషభవాహన ప్రభువును సంభోదించారు.

Verse 36

अनेन नृत्यमानेन जगत्स्थावरजंगमम् । नृत्यं करोति देवेश तस्माद्गत्वा निवारय

“ఇతడు నర్తించుచుండగా సమస్త జగత్తు—స్థావరమూ జంగమమూ—నాట్యము చేయుచున్నది. కనుక, ఓ దేవేశా, మీరు వెళ్లి దీనిని నివారించండి.”

Verse 37

नान्यः शक्तः सुरश्रेष्ठ मुनिमेनं कथंचन । निषेधयितुमीशान ततः कुरु जगद्धितम्

హే సురశ్రేష్ఠా! ఈ మునిని ఏ విధంగానూ ఆపగలవాడు మరెవ్వరూ లేరు. కనుక హే ఈశానా, జగత్తు హితార్థం నీవే కార్యం చేయుము.

Verse 38

अथ तेषां वचः श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । कृत्वा रूपं द्विजेंद्रस्य तत्सकाशमुपाद्रवत्

వారి మాటలు విని వృషభధ్వజుడైన భగవాన్ పరమ బ్రాహ్మణుని రూపం ధరించి వెంటనే అతని సమీపానికి పరుగెత్తెను.

Verse 39

अब्रवीच्च मुने कस्मात्त्वयैतन्नृत्यतेऽधुना । तस्मात्कार्यं वदाशु त्वं परं कौतूहलं हि नः

అతడు పలికెను—హే మునీ! నీవు ఇప్పుడు ఇలా ఎందుకు నర్తిస్తున్నావు? కారణాన్ని త్వరగా చెప్పుము; మాకు మహా కుతూహలం కలిగింది.

Verse 40

एवमुक्तः स विप्रेंद्रः शंकरेण द्विजोत्तमाः । हस्तं संदर्शयामास तस्य शाकरसान्वितम्

శంకరుడు ఇలా అనగా ఆ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణుడు తన చేతిని చూపెను; అది ఆశ్చర్యకరమైన ‘శాకరస’ంతో యుక్తమై యుండెను.

Verse 41

किं नपश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकरसो महान् । संजातः क्षतवक्त्रेण तस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

హే బ్రాహ్మణా! నీవు చూడటం లేదా? నా చేతి నుండి మహత్తరమైన ‘శాకరస’ం ఉద్భవించింది—ముఖంలోని గాయము వలన; అందుచేత నాకు సిద్ధి సముపస్థితమైంది.

Verse 42

एतस्मात्कारणाद्विप्र नृत्यमेतत्करोम्यहम् । आनंदं परमं प्राप्य सिद्धिजं सिद्धसत्तम

ఈ కారణమున, ఓ విప్రా, నేను ఈ నృత్యము చేయుచున్నాను; సిద్ధిజన్య పరమానందమును పొందినవాడనై, ఓ సిద్ధసత్తమా।

Verse 43

एवं तु वदतस्तस्य भगवान्वृषभध्वजः । अंगुष्ठं ताडयामास स्वांगुल्यग्रेण तत्क्षणात्

అతడు అలా పలుకుచుండగా, వృషభధ్వజుడైన భగవాన్ ఆ క్షణమే తన వేళ్ల కొనతో తన అంగుళిని తట్టెను/తాకెను।

Verse 44

निश्चक्राम ततो भस्म हिमस्फटिकसंनिभम् । क्षताग्रात्सहसा तस्य महाविस्मयकारकम्

అనంతరం అతని గాయపు/చిహ్నపు అగ్రభాగం నుండి హఠాత్తుగా హిమస్ఫటికసమానమైన తెల్లని భస్మము బయలుదేరి, మహా విస్మయమును కలిగించెను।

Verse 45

ततः प्रोवाच तं विप्रं स देवो द्विजसत्तमाः । यस्यांगुष्ठाग्रतो मह्यं निष्क्रांतं भस्म पांडुरम्

అప్పుడు ఆ దేవుడు ఆ విప్రునితో పలికెను—“ఓ ద్విజసత్తమా, నా అంగుళి అగ్రభాగం నుండి పాండురమైన (తెల్లని) భస్మము వెలువడింది.”

Verse 46

तथाप्यहं मुनिश्रेष्ठ न नृत्यं कर्तुमुत्सहे । त्वं पुनर्नृत्यसे कस्मादपि शाकरसेक्षणात्

అయినప్పటికీ, ఓ మునిశ్రేష్ఠా, నేను నృత్యము చేయుటకు ఉత్సాహపడను; మరి నీవు శాకరసమును చూచిన మాత్రాన ఎందుకు నర్తించుచున్నావు?”

Verse 47

विरामं कुरु तस्मात्त्वं नृत्यादस्माद्विगर्हितात् । तपः क्षरति विप्रेन्द्र नृत्यगीताद्द्विजन्मनः

కాబట్టి నీవు ఈ నిందిత నృత్యాన్ని ఆపు. ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా, ద్విజుని తపస్సు నృత్యగానాల వల్ల క్షీణిస్తుంది.

Verse 49

अब्रवीत्त्वामहं मन्ये नान्यं देवान्महेश्वरात् । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा न स्यात्तपःक्षतिः

అతడు అన్నాడు—మహేశ్వరునికంటే ఉన్నతుడు మరెవ్వరూ దేవుడు లేడు అని నేను భావిస్తున్నాను. కాబట్టి నాపై కృపచేయి, నా తపస్సుకు హాని కలగకుండునట్లు.

Verse 50

श्रीभगवानुवाच । तपस्ते मत्प्रसादेन वृद्धिं शस्यति नित्यशः । स्थानेऽत्र भवता सार्धमहं स्थास्यामि सर्वदा

భగవానుడు పలికెను—నా ప్రసాదంతో నీ తపస్సు నిత్యం వృద్ధి పొంది ఫలప్రదమగును. ఈ స్థలంలోనే నీతో కలిసి నేను సర్వదా నిలిచియుంటాను.

Verse 51

आनन्दितेन भवता प्रार्थितोऽहं यतो मुने । आनन्देश्वरसंज्ञस्तु ख्यातिं यास्यामि भूतले । एतत्पुरं च मे नाम्ना आनन्दाख्यं भविष्यति

ఓ మునీ, ఆనందభావంతో నీవు నన్ను ప్రార్థించినందున నేను భూతలంలో ‘ఆనందేశ్వర’ అనే నామంతో ఖ్యాతి పొందుదును. ఈ నగరం కూడా నా నామంతో ‘ఆనందా’గా ప్రసిద్ధి చెందును.

Verse 52

एवमुक्त्वा महादेवो गतश्चादर्शनं ततः । सोऽपि मंकणकस्तत्र तपस्तेपे मुनीश्वरः

ఇలా చెప్పి మహాదేవుడు ఆపై అదృశ్యమయ్యాడు. అక్కడ మునీశ్వరుడు మంకణకుడు తపస్సు కొనసాగించాడు.

Verse 54

तस्मात्कुरु प्रसादं नो यथा स्याद्दारुणं विषम् । नो चेद्वयं गमिष्यामः सर्वलोक पराभवम्

కాబట్టి మాపై ప్రసాదం చేయుము, భయంకరమైన విషం ఉద్భవించకుండా ఉండునట్లు. లేకపోతే మేము సమస్త లోకాల ఎదుట పరాభవమై నాశనమునకు పోవుదుము.

Verse 55

मंकणक उवाच । अनृतं न मया प्रोक्तं स्वैरेणापि कदाचन । तस्मादेवंविधाः सर्वे जलसर्पा भविष्यथ

మంకణకుడు పలికెను—నేను ఎప్పుడూ, స్వేచ్ఛలోనైనా నిర్లక్ష్యంలోనైనా, అసత్యం పలకలేదు. అందుచేత మీరు అందరూ ఇలాంటి జలసర్పములుగా మారుదురు.

Verse 56

सूत उवाच । ततःप्रभृति संजाता जलसर्पा महीतले । तद्वद्रूपा द्विजिह्वाश्च केवलं विषवर्जिताः

సూతుడు పలికెను—ఆ కాలం నుండి భూమిపై జలసర్పములు పుట్టినవి; అవి అదే రూపముతో, ద్విజిహ్వలుగా ఉండి, పూర్తిగా విషరహితములై యుండెను.

Verse 57

अथ तस्मिन्ह्रदे मर्त्याः स्नात्वा सारस्वते शुभे । स्पृष्ट्वा चित्रशिलां तां च प्रयांति परमां गतिम्

అనంతరం ఆ హ్రదములో మానవులు శుభమైన సారస్వత జలములో స్నానము చేసి, ఆ చిత్రశిలను స్పృశించి, పరమగతిని పొందుదురు.

Verse 58

अथ भीतः सहस्राक्षो गत्वा देवं पितामहम् । यमेन सहितस्तूर्णं प्रोवाचेदं वचस्तदा

అప్పుడు భయపడిన సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) వేగంగా దేవ పితామహుడు (బ్రహ్మ) వద్దకు వెళ్లెను; యమునితో కలిసి అప్పుడీ మాటలు పలికెను.

Verse 59

त्वत्प्रसादात्समुद्वीक्ष्य गच्छंति मनुजा दिवम् । पितामह महातीर्थं यत्त्वया विहितं क्षितौ । सारस्वतं नरास्तत्र स्नात्वा यांति त्रिविष्टपम्

నీ ప్రసాదంతో దాని దర్శనమాత్రమే మనుష్యులు స్వర్గానికి వెళ్తారు. ఓ పితామహా! భూమిపై నీవు స్థాపించిన ఆ మహాతీర్థం ‘సారస్వతం’; అక్కడ స్నానం చేసినవారు త్రివిష్టపం (స్వర్గలోకం) పొందుతారు.

Verse 60

अपि पापसमाचाराः सर्वधर्मबहिष्कृताः । तत्र स्नात्वा शिलां स्पृष्ट्वा तदैवायांति सद्गतिम्

పాపాచారంలో ఉన్నవారు, సమస్త ధర్మకర్మల నుండి బహిష్కృతులైనవారైనా—అక్కడ స్నానం చేసి ఆ పవిత్ర శిలను స్పర్శించగానే తక్షణమే సద్గతిని పొందుతారు.

Verse 61

यम उवाच । अप्रमाणं विभो कर्म संप्रयातं ममोचितम् । शुभाशुभपरिज्ञानं सर्वेषामेव देहिनाम्

యముడు అన్నాడు—ఓ ప్రభూ! నాకు విధించబడిన కర్తవ్యం ఇప్పుడు అపారమై, స్థిరతలేనిదిగా మారింది; ఎందుకంటే సమస్త దేహధారుల శుభాశుభ కర్మాలను నేను విచారించి తెలుసుకోవాలి.

Verse 62

तस्मात्त्यज त्वं मां देव यद्वा तत्तीर्थमुत्तमम् । यत्प्रभावाज्जनैर्हीनाः संजाता नरका मम

కాబట్టి, ఓ దేవా! నన్ను విడిచిపెట్టు; లేకపోతే ఆ ఉత్తమ తీర్థాన్ని తొలగించు. దాని ప్రభావంతో నా నరకాలు జనరహితమైపోయాయి.

Verse 63

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यमस्य प्रपितामहः । प्राह पार्श्वस्थितं शक्रं तत्तीर्थं नय संक्षयम्

యముని మాటలు విని ప్రపితామహుడు పక్కనే ఉన్న శక్రునితో అన్నాడు—“ఆ తీర్థాన్ని నాశనానికి చేర్చు.”

Verse 64

ततः शक्रो ह्रदं गत्वा पूरयामास पांसुभिः । ह्रदं सारस्वतं तं च तां च चित्रशिलां द्विजाः

అనంతరం శక్రుడు హ్రదానికి వెళ్లి దానిని ధూళితో నింపెను—ఆ సారస్వత హ్రదమును, ఆ అద్భుత చిత్రశిలనును కూడా, ఓ ద్విజులారా।

Verse 65

अद्यापि मनुजः सम्यक्त स्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । यः करोति तपश्चर्यां स शीघं सिद्धिमाप्नुयात्

ఇప్పటికీ ఆ స్థలంలో సమ్యకుగా నివసించి తపశ్చర్య చేయువాడు శీఘ్రమే సిద్ధిని పొందును।

Verse 66

सोऽपि मंकणकस्तत्र सार्द्धं देवेन शंभुना । तिष्ठत्यद्यापि विप्रेंद्र पूरितं चैव पांसुभिः

ఓ విప్రేంద్రా, ఆ మంకణకుడు కూడా దేవుడు శంభుతో కలిసి అక్కడ ఇప్పటికీ నిలిచియున్నాడు; ఆ స్థలం ధూళితో నిండియున్నది।

Verse 67

लिंगं मंकणकन्यस्तं तत्रास्ति सुमहोदयम् । तत्स्पृष्ट्वा मानवाः पापैर्मुच्यंते द्विजसत्तमाः

ఓ ద్విజసత్తములారా, అక్కడ మంకణకుడు స్థాపించిన అత్యంత మహిమగల లింగము ఉంది; దానిని స్పర్శించగానే మనుష్యులు పాపముల నుండి విముక్తులగుదురు।

Verse 68

माघ शुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स पापैरपि संयुक्तः शिवलोके महीयते

మాఘ శుక్ల చతుర్దశినాడు ఎవడు ఆ (లింగము)ను పూజించునో, వాడు పాపములతో కూడినవాడైనను శివలోకంలో గౌరవింపబడును।

Verse 93

अथ ते पन्नगाः प्रोचुः प्रणिपत्य मुनीश्वरम् । भगवन्निर्विषाः सर्वे वयं हि भवता कृताः

అప్పుడు ఆ పన్నగములు మునీశ్వరునికి నమస్కరించి పలికిరి— “భగవన్! మీ కృపచేత మేమందరం విషరహితులమయ్యాము.”