Adhyaya 194

Verse 1

सूत उवाच । एवं सा तान्वरान्दत्त्वा सर्वेषां शापभागिनाम् । मौनव्रतपरा भूत्वा निविष्टाऽथ धरातले

సూతుడు పలికెను—ఇలా శాపభాగులైన అందరికీ ఆ వరాలను ప్రసాదించి, ఆమె మౌనవ్రతంలో నిమగ్నమై తరువాత భూమిపై కూర్చుండెను.

Verse 2

ततो देवगणाः सर्वे तापसाश्च महर्षयः । साधुसाध्विति तां प्रोच्य ततः प्रोचुरिदं वचः

అప్పుడు సమస్త దేవగణములు, తపస్వులు, మహర్షులు ఆమెను “సాధు, సాధు” అని ప్రశంసించి, అనంతరం ఈ వచనములు పలికిరి।

Verse 3

एतां देवीप्रसादेन ब्राह्मणानां विशेषतः । पूजयिष्यंति मर्त्येऽत्र सर्वे लोकाः समाहिताः

దేవీ ప్రసాదముచేత మర్త్యలోకమందలి సమస్త జనులు—ప్రత్యేకించి బ్రాహ్మణులు—ఏకాగ్రభక్తితో ఇక్కడ ఆమెను పూజించుదురు।

Verse 4

ब्रह्माणं पूजयित्वा तु पश्चादेनां सुरेश्वरीम् । पूजयिष्यंति ये मर्त्यास्ते तु यांति परां गतिम्

యే మర్త్యులు ముందుగా బ్రహ్మదేవుని పూజించి, తరువాత ఈ సురేశ్వరీని ఆరాధించుదురో, వారు పరమగతిని పొందుదురు।

Verse 5

या कन्या पतिसंयोगं संप्राप्यात्र समाहिता । ततः पादप्रणामं च गायत्र्याश्च करिष्यति । पतिं प्रजापतिं प्राप्य सा भविष्यत्यसंशयम्

యే కన్య భర్తృసంయోగము పొందిన తరువాత ఇక్కడ ఏకాగ్రభక్తితో వచ్చి, గాయత్రీదేవి పాదములకు ప్రణామము చేయునో, ఆమె నిస్సందేహంగా ప్రజాపతిసమానమైన భర్తను పొందును।

Verse 6

सर्वकामसुखोपेता धनधान्यसमन्विता । या नारी दुर्भगा वंध्या भविष्यति च शोभना

యే స్త్రీ దుర్భాగ్యవతియు వంధ్యయు అయి యుండునో, ఆమె శోభనమై సౌభాగ్యవతిగా మారును—సర్వకామసుఖసంపన్నగా, ధనధాన్యసమృద్ధిగా।

Verse 7

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं गते पंचोत्तरे शते । पद्मजानां हरः प्रादादेतत्कथमनुत्त मम्

ఋషులు పలికిరి—మీరు చెప్పినట్లు ఒక వంద ఐదు గడిచిన తరువాత హరుడు పద్మజులకు (బ్రహ్మ వంశానికి) దీనిని ప్రసాదించెను; ఆ అనుత్తమ విషయాన్ని మేము ఎలా గ్రహించాలి?

Verse 8

ब्राह्मणेभ्यः स संतुष्टः किंवाऽन्योऽस्ति महेश्वरः । एतं नः संशयं भूयो यथावद्वक्तुमर्हसि

ఆయన బ్రాహ్మణులపై సంతుష్టుడైతే, ఆయనకు భిన్నంగా మరొక మహేశ్వరుడు ఉన్నాడా? మా ఈ సందేహాన్ని మరల తొలగించి యథావిధిగా వివరించండి.

Verse 9

आयुष्यं शंकरस्यापि यत्प्रमाणं तथा हरेः । ब्रह्मणोऽपि समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

శంకరుని ఆయుష్య ప్రమాణం, అలాగే హరియొక్కదీ, బ్రహ్మయొక్కదీ చెప్పండి; మాకు పరమ కుతూహలం కలిగింది.

Verse 10

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि विस्तरेण द्विजोत्तमाः । त्रयाणामपि चायुष्यं यत्प्रमाणं व्यवस्थितम्

సూతుడు పలికెను—హే ద్విజోత్తములారా, ఆ ముగ్గురి స్థిరమైన ఆయుష్య ప్రమాణాన్ని నేను మీకు విస్తారంగా వర్ణిస్తాను.

Verse 11

निमेषस्य चतुर्भागस्त्रुटिः स्यात्तद्द्वयं लवः । लवद्वयं कला प्रोक्ता काष्ठा तु दशपंचभिः

నిమేషానికి నాలుగో భాగం ‘త్రుటి’; రెండు త్రుటులు కలసి ‘లవ’. రెండు లవలు ‘కలా’ అని చెప్పబడినవి; పదిహేను కలలతో ‘కాష్ఠా’ అవుతుంది.

Verse 12

त्रिंशत्काष्ठां कलामाहुः क्षणस्त्रिंशत्कलो मतः । मुहूर्तमानं मौहूर्ता वदंति द्वादशक्षणम्

ముప్పై కాష్ఠాలు ఒక కళ అని చెబుతారు; ఒక క్షణం ముప్పై కళలుగా భావించబడుతుంది. ముహూర్త-గణనలో నిపుణులు—ఒక ముహూర్తం పన్నెండు క్షణాలమని అంటారు.

Verse 13

त्रिंशन्मुहूर्तमुद्दिष्टमहोरात्रं मनीषिभिः । मासस्त्रिंशदहोरात्रैर्द्वौ मासावृतुसंज्ञितः

మనీషులు చెప్పినట్లు—ఒక అహోరాత్రం ముప్పై ముహూర్తాలది. ఒక మాసం ముప్పై అహోరాత్రాలది; రెండు మాసాలు ‘ఋతు’ అని పిలవబడతాయి.

Verse 14

ऋतुत्रयं चायनं च अयने द्वे तु वत्सरम् । दैविकं च भवेत्तच्च ह्यहोरात्रं द्विजोत्तमाः

మూడు ఋతువులు కలిసి ఒక అయనం అవుతాయి; రెండు అయనాలు కలిసి ఒక వత్సరం. ఓ ద్విజోత్తములారా, ఆ వత్సరమే దేవుల అహోరాత్రముగా భావించబడుతుంది.

Verse 15

उत्तरं चायनं तत्र दिनं रात्रिस्तथाऽपरम् । लक्षैः सप्तदशाख्यैस्तु मनुष्याणां च वत्सरैः

అక్కడ ఉత్తరాయణం దినమని, మరొకటి (దక్షిణాయణం) రాత్రియని చెప్పబడింది. ఈ దేవ-అహోరాత్రం మనుష్యుల పదిహేడు లక్షల సంవత్సరాలతో కొలవబడుతుంది.

Verse 16

अष्टाविंशतिभिश्चैव सहस्रैस्तु तथा परैः । आद्यं कृतयुगं चैव तद्भ विष्यति सद्द्विजाः

ఇరవై ఎనిమిది వేల సంవత్సరాలతో, అలాగే అదనపు (సంవత్సరాలతో) కూడ, మొదటి యుగమైన కృతయుగం ఈ విధంగా నిర్ణయించబడింది, ఓ సద్ది్వజులారా.

Verse 17

ततो द्वादशभिर्लक्षैः षोडशानां सहस्रकैः । त्रेतायुगं समादिष्टं द्वितीयं द्विजसत्तमाः

అనంతరం పన్నెండు లక్షలు మరియు పదహారు వేల (సంవత్సరాల) ప్రమాణంతో రెండవ యుగమైన త్రేతాయుగము ప్రకటించబడుతుంది, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠులారా।

Verse 18

द्वापरं चाष्टभिर्लक्षैस्तृ तीयं परिकीर्तितम् । चतुःषष्टिसहस्रैस्तु यथावत्परिसंख्यया

ఎనిమిది లక్షల (సంవత్సరాల) ప్రమాణంతో మూడవ యుగం ద్వాపరమని కీర్తించబడింది; యథావిధి గణనలో అరవై నాలుగు వేలూ కలుపబడతాయి।

Verse 19

चतुर्लक्षं समादिष्टं युगं कलिसमुद्भवम् । द्वात्रिंशता सहस्रैस्तु चतुर्थं तद्विदुर्बुधाः

కలిసముద్భవమైన నాలుగవ యుగం—కలియుగము—నాలుగు లక్షల (సంవత్సరాల) ప్రమాణంగా విధించబడింది; ముప్పై రెండు వేలతో కలిపి జ్ఞానులు దానిని నాలుగవదిగా తెలుసుకుంటారు।

Verse 21

ब्रह्मा तेषां शतं यावत्स जीवति पितामहः । सांप्रतं चाष्टवर्षीयः षण्मासश्चैव संस्थितः

వాటిలో పితామహుడైన బ్రహ్మ శతం (అటువంటి) కాలమానాల వరకు జీవిస్తాడు; ప్రస్తుతం ఆయన ఎనిమిది సంవత్సరాలు మరియు ఆరు నెలలు పూర్తిచేసి స్థితుడై ఉన్నాడు।

Verse 22

प्रतिपद्दिवसस्यास्य प्रथमस्य तथा गतम् । यामद्वयं शुक्रवारे वर्तमाने महात्मनः

ఈ ప్రతిపద యొక్క మొదటి దినంలో రెండు యామాలు గడిచిపోయాయి; ప్రస్తుతం శుక్రవారం జరుగుతోంది, ఓ మహాత్మా।

Verse 23

ब्रह्मणो वर्षमात्रेण दिनं वैष्णवमुच्यते

బ్రహ్ముని ఒక సంవత్సర పరిమాణమున గణించబడే దినమే ‘వైష్ణవ దినము’ అని చెప్పబడుతుంది।

Verse 24

सोपि वर्षशतंयावदात्ममानेन जीवति । पंचपचाशदादिष्टास्तस्य जातस्य वत्सराः

అతడును తన స్వమానముచే నూరు సంవత్సరముల వరకు జీవించును; జన్మించినవానికి యాభై ఐదు సంవత్సరములు ముందే నియతమని ప్రకటించబడినవి।

Verse 25

तिथयः पंच यामार्द्धं सोमवारेण संगतम् । वैष्णवेन तु वर्षेण दिनं माहेश्वरं भवेत्

ఐదు తిథులు మరియు అర్ధ యామము, సోమవారముతో కలిసినప్పుడు—వైష్ణవ సంవత్సర ప్రమాణమున అది ‘మాహేశ్వర దినము’ అవుతుంది।

Verse 26

शिवो वर्षशतं यावत्तेन रूपेण च स्थितः । यावदुच्छ्वसितं वक्त्रं सदाशिवसमुद्भवम्

శివుడు ఆ రూపమున నూరు సంవత్సరముల వరకు స్థితుడై యుండును—సదాశివసముద్భవ ముఖమున ఉచ్ఛ్వాసము నిలిచినంతకాలము।

Verse 27

पश्चाच्छक्तिं समभ्येति यावन्निश्वसितं भवेत् । निश्वासोच्छ्वसितानां च सर्वेषामेव देहिनाम्

ఆ తరువాత అతడు శక్తిని సమీపించును, నిశ్వాసము కొనసాగినంతవరకు; నిశ్వాస-ఉచ్ఛ్వాసములు సమస్త దేహధారులకును సహజమే।

Verse 28

ब्रह्मविष्णुशिवानां च गन्धर्वोरगरक्षसाम् । एकविंशत्सहस्राणि शतैः षड्भिः शतानि च

బ్రహ్మా, విష్ణు, శివులు మరియు గంధర్వులు, నాగులు, రాక్షసుల సంఖ్య ఇరవై ఒక వేల; దానికి తోడు ఆరు వందలు మరియు మరికొన్ని వందలూ (గణనలో) ఉన్నాయి.

Verse 29

अहोरात्रेण चोक्तानि प्रमाणे द्विज सत्तमाः । षड्भिरुच्छ्वासनिश्वासैः पलमेकं प्रवर्तते

హే ద్విజశ్రేష్ఠులారా! కాలప్రమాణం అహోరాత్రి ప్రకారముగానూ చెప్పబడింది; ఆరు ఉచ్ఛ్వాస-నిశ్వాసాలతో ఒక పలము లెక్కించబడుతుంది.

Verse 30

नाडी षष्टिपला प्रोक्ता तासां षष्ट्या दिनं निशा । निश्वासोच्छ्वसितानां च परिसंख्या न विद्यते । सदाशिवसमुत्थानामेतस्मात्सोऽक्षयः स्मृतः

నాడీ అనేది అరవై పలములు అని చెప్పబడింది; అటువంటి అరవై నాడీలతో పగలు-రాత్రి ఏర్పడుతుంది. కానీ నిశ్వాస-ఉచ్ఛ్వాసాలకు నిర్దిష్ట సంఖ్య లేదు. అందువల్ల సదాశివుని నుండి ఉద్భవించినది ‘అక్షయ’—అవినాశి—అని స్మరించబడుతుంది.

Verse 31

अन्येऽपि ये प्रगच्छंति ब्रह्मज्ञानसमन्विताः । अक्षयास्तेऽपि जायंते सत्यमेतन्मयोदितम्

బ్రహ్మజ్ఞానంతో యుక్తులై ముందుకు సాగేవారు ఇతరులైనా, వారూ ‘అక్షయ’—అవినాశులు—అవుతారు; ఇది నేను చెప్పిన సత్యం.

Verse 32

ऋषय ऊचुः । यद्येवं सूतपुत्रात्र ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । आत्मवर्षशते पूर्णे यांति नाशमसंशयम्

ఋషులు అన్నారు—ఇలా అయితే, హే సూతపుత్రా! బ్రహ్మా, విష్ణు, మహేశ్వరులు తమ తమ వంద సంవత్సరాలు పూర్తయ్యాక నిస్సందేహంగా లయాన్ని పొందుతారా?

Verse 33

तत्कथं मानुषाणां च मर्त्यलोकेल्पजीविनाम् । कथयंति च ये मुक्तिं विद्वांसश्चैव सूतज

అయితే, ఓ సూతపుత్రా! మర్త్యలోకంలో అల్పాయుష్కులైన మనుష్యులకు పండితులు మోక్షాన్ని ఎలా ఉపదేశిస్తారు?

Verse 34

नूनं तेषां मृषा वादो मोक्षमार्गसमु द्भवः

నిశ్చయంగా, మోక్షమార్గం గురించి వారి మాటలు మిథ్యయే కావాలి.

Verse 35

सूत उवाच । अनादिनिधनः कालः संख्यया परिवर्जितः । असंख्याता गता मोक्षं ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

సూతుడు పలికెను— కాలము ఆది లేనిది, అంతము లేనిది, సంఖ్యకు అతీతము. అసంఖ్యాత బ్రహ్మలు, విష్ణువులు, మహేశ్వరులు మోక్షాన్ని పొందిరి.

Verse 36

निजे वर्षशते पूर्णे वालुकारेणवो यथा । निजमानेन या श्रद्धा ब्रह्मज्ञानसमुद्भवा । तेषां चेन्मानुषाणां च तन्मुक्तिः स्यादसंशयम्

తన వందేళ్లు పూర్తైనప్పుడు ఇసుకరేణువులు లెక్కించబడినట్లుగా, తన ప్రమాణమున బ్రహ్మజ్ఞానమునుండి పుట్టిన శ్రద్ధ—అది మనుష్యులలోనూ ఉంటే, నిస్సందేహంగా వారి ముక్తి కలుగును.

Verse 37

यथैते दंशमशका मानुषाणां च कीटकाः । जायंते च म्रियंते च गण्यंते नैव कुत्रचित् । इन्द्रादीनां तथा मर्त्याः संभाव्या जगतीतले

మనుష్యుల మధ్య దోమలు, దంశమశకాలు వంటి కీటకాలు పుడుతూ చనిపోతూ ఉంటాయి, కాని ఎక్కడా లెక్కించబడవు; అలాగే భూమిపై ఇంద్రాది దేవతల దృష్టిలో మర్త్యులు కూడా (అసంఖ్యాతులు, తుచ్ఛులు)గా భావ్యులు.

Verse 38

देवानां च यथा मर्त्याः कीटस्थाने च संस्थिताः । तथा देवा अपि ज्ञेया ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः

దేవుల పట్ల మానవులు కీటస్థానంలో ఉన్నట్లే, అవ్యక్తజన్ముడైన బ్రహ్ముని పట్ల దేవతలూ కీటవత్‌గా తెలుసుకోవలెను।

Verse 39

ब्रह्मणस्तु यथा देवाः कीटस्थाने व्यवस्थिताः । तथा ब्रह्मापि विष्णोश्च कीटस्थाने व्यवस्थितः

బ్రహ్ముని పట్ల దేవతలు కీటస్థానంలో ఉన్నట్లే, విష్ణువుని పట్ల బ్రహ్ముడూ అదే కీటస్థానంలో స్థితుడై ఉన్నాడు।

Verse 40

पितामहो यथा विष्णोः कीटस्थाने व्यवस्थितः । तथा स शिवशक्तिभ्यां पीरज्ञेयो द्विजो त्तमाः

పితామహుడైన బ్రహ్మా విష్ణువుని పట్ల కీటస్థానంలో ఉన్నట్లే, ఓ ద్విజోత్తమా, శివశక్తుల పట్ల కూడా అతడు అదే హీనస్థితిలో ఉన్నాడని గ్రహించవలెను।

Verse 41

यथा विष्णुः कृमिर्ज्ञेयस्ताभ्यामेव द्विजोत्तमाः । सदाशिवस्य विज्ञेयौ तथा तौ कृमिरूपकौ

ఆ రెండు (శివ-శక్తి) పట్ల విష్ణువును కూడా కృమివత్‌గా తెలుసుకోవలెను, ఓ ద్విజోత్తమా; అలాగే సదాశివుని పట్ల ఆ ఇద్దరూ కృమిరూపులుగా గ్రహింపబడవలెను।

Verse 42

एवं च विविधैर्यज्ञैः श्रद्धा पूतेन चेतसा । ब्रह्मज्ञानात्परं यांति सदाशिवसमुद्भवम्

ఇలా శ్రద్ధతో పవిత్రమైన చిత్తంతో వివిధ యజ్ఞాలు ఆచరించి వారు కర్మఫలాన్ని మించి పోతారు; బ్రహ్మజ్ఞానముచే సదాశివసముద్భవమైన పరమపదాన్ని పొందుతారు।

Verse 43

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैः कृतैः संपूर्णदक्षिणैः । तदर्थं ते दिवं यांति भुक्त्वा भोगान्पृथग्विधान्

అగ్నిష్టోమాది యజ్ఞాలను విధిపూర్వకంగా సంపూర్ణ దక్షిణలతో నిర్వహించినవారు, ఆ యజ్ఞఫలార్థం స్వర్గానికి వెళ్లి అక్కడ నానావిధమైన భోగాలను వేరువేరుగా అనుభవిస్తారు।

Verse 44

क्षये च पुनरायांति सुकृतस्य महीतले । ब्रह्मज्ञानात्परं प्राप्य पुनर्जन्म न विद्यते

పుణ్యం క్షయమైనప్పుడు వారు మళ్లీ భూమితలానికి వస్తారు; కానీ బ్రహ్మజ్ఞానంతో పరమపదాన్ని పొందినవానికి పునర్జన్మ ఉండదు।

Verse 45

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्राभ्यासं समा चरेत् । जन्मभिर्बहुभिः पश्चाच्छनैर्मुक्तिमवाप्नुयात्

కాబట్టి సమస్త ప్రయత్నంతో అక్కడ ఆ సాధనను స్థిరంగా అభ్యసించాలి; అనేక జన్మల తరువాత క్రమంగా మోక్షాన్ని పొందుతాడు।

Verse 46

एकजन्मनि संप्राप्तो लेशो ज्ञानस्य तस्य च । द्वितीये द्विगुणस्तस्य तृतीये त्रिगु णो भवेत्

ఒక జన్మలో ఆ జ్ఞానంలో కొద్దిపాటి భాగమైనా లభిస్తే, రెండవ జన్మలో అది రెండింతలు అవుతుంది; మూడవ జన్మలో మూడింతలు అవుతుంది।

Verse 47

एकोत्तरो भवेदेवं सदा जन्मनिजन्मनि

ఈ విధంగా జన్మ జన్మకు అది ఎల్లప్పుడూ ఒక్కొక్కటిగా పెరుగుతూ ఉంటుంది।

Verse 48

ऋषय ऊचुः । ब्रह्मज्ञानस्य संप्राप्तिर्मर्त्यानां जायते कथम् । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व यदि त्वं वेत्सि सूतज

ఋషులు పలికిరి—మర్త్యులకు బ్రహ్మజ్ఞానప్రాప్తి ఎలా కలుగుతుంది? హే సూతపుత్రా, నీకు తెలిసినయెడల ఇదంతా మాకు వివరించుము।

Verse 49

सूत उवाच । का शक्तिर्मम वक्तव्ये ज्ञाने मर्त्यसमुद्भवे । स्वयमेव न यो वेत्ति स परस्य वदेत्कथम्

సూతుడు పలికెను—మర్త్యులలో ఉద్భవించే ఆ జ్ఞానాన్ని చెప్పుటకు నాకు ఏ శక్తి? తానే తెలియని వాడు పరునికి ఎలా చెప్పగలడు?

Verse 50

उपदेशः परं यो मे पित्रा दत्तो द्विजोत्तमाः । तमहं वः प्रवक्ष्यामि ब्रह्मज्ञानसमुद्भवम्

హే ద్విజోత్తములారా! నా తండ్రి నాకు ఇచ్చిన పరమోపదేశాన్ని నేను మీకు ప్రకటించెదను—అది బ్రహ్మజ్ఞానోద్భవకరం।

Verse 51

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे ह्यस्ति तीर्थद्वयं शुभम् । कुमारिकाभ्यां विहितं ब्रह्मज्ञानप्रदं नृणाम्

హాటకేశ్వర క్షేత్రంలో నిజముగా రెండు శుభ తీర్థములు ఉన్నాయి; రెండు కుమారికలు వాటిని స్థాపించిరి, అవి నరులకు బ్రహ్మజ్ఞానప్రదములు।

Verse 52

ब्राह्मण्या चैव शूद्र्या च कुमारीभ्यां विनिर्मितम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां यस्ताभ्यां स्नानमाचरेत्

ఒక బ్రాహ్మణీ మరియు ఒక శూద్రా—ఈ రెండు కుమారికలు దానిని నిర్మించిరి. అష్టమి మరియు చతుర్దశి నాడు అక్కడ స్నానం చేయువాడు విధిని ఆచరిస్తాడు।

Verse 53

पश्चात्पूजयते भक्त्त्या प्रसिद्धे सिद्धिपादुके । सुगुप्ते गर्तमध्यस्थे कुमार्या परिपूजिते

ఆ తరువాత భక్తితో ప్రసిద్ధమైన ‘సిద్ధి-పాదుక’ను పూజించవలెను—అది గుప్తంగా గర్తమధ్యంలో స్థితమై, కుమారికచే సంపూర్ణంగా పూజింపబడినది।

Verse 54

तस्य संवत्सरस्यान्ते ब्रह्मज्ञानं प्रजायते । शक्त्या विनिहिते ते च स्वदर्शनविवृद्धये

ఆ సంవత్సరాంతంలో అతనికి బ్రహ్మజ్ఞానం జనిస్తుంది; మరియు అవి (పవిత్ర ఆధారాలు) శక్తి తన స్వదర్శనవృద్ధి కొరకు అక్కడ స్థాపించినవి।

Verse 55

लोकानां मुक्तिकामानां ब्रह्मज्ञानसुखावहे । मम तातो गतस्तत्र ततश्च ज्ञानवान्स्थितः

ముక్తిని కోరువారికి ఇది బ్రహ్మజ్ఞానసుఖాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. నా తండ్రి అక్కడికి వెళ్లి, ఆపై జ్ఞానవంతుడై స్థిరంగా నిలిచాడు।

Verse 56

तस्यादेशादहं तत्र गतः संवत्सरं स्थितः । पादुके पूजयामास ततो ज्ञानं च संस्थितम्

ఆయన ఆజ్ఞచే నేను అక్కడికి వెళ్లి ఒక సంవత్సరం నిలిచాను. పాదుకలను పూజించాను; అప్పుడు జ్ఞానం నాలో దృఢంగా స్థిరపడింది।

Verse 57

यत्किञ्चिद्वा श्रुतं लोके पुराणाग्र्यं व्यवस्थितम् । वर्तमानं भविष्यच्च तदहं वेद्मि भो द्विजाः

లోకంలో ఏదైనా వినబడినది, మరియు శ్రేష్ఠ పురాణంలో స్థిరమైనది—వర్తమానమో భవిష్యత్తో—అది అంతా నేను ఎరుగుదును, ఓ ద్విజులారా!

Verse 58

तत्प्रसादादसंदिग्धं प्रमाणं चात्र संस्थितम् । मुक्त्वैकं वेदपठनं सूतत्वं च यतो मयि

ఆయన కృపవలన ఇక్కడ నిస్సందేహమైన ప్రమాణమూ ప్రామాణ్యమూ స్థాపితమయ్యాయి. నాలో ఒక్కటే లోటు—వేదపఠనం—ఎందుకంటే నేను సూతస్థానంలో ఉన్నాను.

Verse 59

तस्यापि वेद्मि सर्वार्थं भर्तृयज्ञो यथा मुनिः । अस्मादत्रैव गच्छध्वं यदि मुक्तेः प्रयोजनम्

దాని సమస్త తాత్పర్యమూ నాకు తెలుసు; ముని భర్తృయజ్ఞునికి తెలిసినట్లే. కాబట్టి మీ లక్ష్యం ముక్తియైతే, ఇక్కడినుంచి వెంటనే బయలుదేరండి.

Verse 60

किमेतैः स्वर्गदैः सत्रैः पुनरावृत्तिकारकैः । आराधयध्वं ते गत्वा पादुके सिद्धिदे नृणाम् । येन संवत्सरस्यान्ते ब्रह्मज्ञानं प्रजायते

స్వర్గాన్ని ఇచ్చినా మళ్లీ పునర్జన్మకు కారణమయ్యే ఈ సత్రయాగాల వల్ల ఏమి ప్రయోజనం? వెళ్లి ఆ పాదుకలను ఆరాధించండి—అవి మనుష్యులకు సిద్ధిని ప్రసాదించేవి; వాటివల్ల ఒక సంవత్సరం చివర బ్రహ్మజ్ఞానం జనిస్తుంది.

Verse 61

ऋषय ऊचुः । साधुसाधु महाभाग ह्युपदेशः कृतो महान् । तेन संतारिताः सर्वे वयं संसारसागरात्

ఋషులు అన్నారు: సాధు సాధు, మహాభాగా! మీరు మహత్తర ఉపదేశం చేశారు. దానివల్ల మేమందరం సంసారసాగరాన్ని దాటిపోయాము.

Verse 62

यास्यामोऽपि वयं तत्र सत्रे द्वादशवार्षिके । समाप्तेऽस्मिन्न संदेहः सर्वे च कृतनिश्चयाः

మేము కూడా అక్కడ ఆ ద్వాదశవార్షిక సత్రానికి వెళ్తాము. ఇది ముగిసిన వెంటనే సందేహం లేదు—మేమందరం దృఢనిశ్చయం చేసుకున్నాము.

Verse 194

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मज्ञानप्राप्त्यर्थं कुमारिकातीर्थद्वयगर्तक्षेत्रस्थपादुकामाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, షష్ఠ నాగరఖండంలో, హాటకేశ్వర క్షేత్రమాహాత్మ్యంలో, బ్రహ్మజ్ఞానప్రాప్తి నిమిత్తం కుమారికా తీర్థద్వయం మరియు ద్వయగర్త ప్రాంతస్థ పాదుకల మహాత్మ్యవర్ణనమనే 194వ అధ్యాయం।