Adhyaya 177

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति गौरी वै पञ्चपिंडिका । लक्ष्म्या संस्थापिता चैव मानुषत्वंव्यवस्थया

సూతుడు పలికెను—అక్కడ మరొక రూపమూ ఉంది—‘పంచపిండికా’ అని ప్రసిద్ధమైన గౌరీదేవి. మానవహితార్థమైన వ్యవస్థ ప్రకారమే ఆమెను స్వయంగా లక్ష్మీ స్థాపించింది।

Verse 2

तस्या दर्शनमात्रेण नारी सौभाग्यमामुयात् । ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे वृषस्थे च दिवाकरे

ఆమె దర్శనమాత్రముచేతనే స్త్రీ సౌభాగ్యాన్ని పొందుతుంది—ప్రత్యేకంగా జ్యేష్ఠమాస శుక్లపక్షంలో, సూర్యుడు వృషభరాశిలో ఉన్నప్పుడు।

Verse 3

तस्या उपरि नारी या जलयन्त्रं दधाति वै । स्राव्यमाणं दिवानक्तं सौभाग्यं परमं लभेत्

ఆమెపై స్త్రీ ఎవరు జలయంత్రాన్ని ఉంచుతుందో, అది పగలు-రాత్రి నీరు చుక్కలుగా జారేలా ఉంటే, ఆమె పరమ సౌభాగ్యాన్ని పొందుతుంది।

Verse 4

यत्फलं लभते नारी समस्तैर्विहितैर्व्रतैः । गौरीसमुद्भवैश्चैव दानैर्दत्तैस्तदिष्टजैः । तत्फलं लभते सर्वं जलयन्त्रस्य कारणात्

విధిపూర్వకంగా చేసిన సమస్త వ్రతాల వల్ల, అలాగే గౌరీసంబంధమైన ఆమెకు ప్రీతికరమైన దానాల వల్ల స్త్రీ పొందే ఫలం—ఆ సమస్త ఫలమూ జలయంత్ర స్థాపన కారణంగా లభిస్తుంది।

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्त्रीभिः सौभाग्यकारणात् । जलयन्त्रं विधातव्यं ज्येष्ठे गौर्याः प्रयत्नतः

కాబట్టి సౌభాగ్యహేతువుగా స్త్రీలు సమస్త ప్రయత్నంతో, ముఖ్యంగా జ్యేష్ఠ మాసంలో, గౌరీదేవికి భక్తితో జాగ్రత్తగా జలయంత్రాన్ని ఏర్పాటు చేయవలెను।

Verse 6

किं व्रतैर्नियमैर्वापि स्त्रीणां ब्राह्मणसत्तमाः । जपैर्होमैः कृतैरन्यैर्बहुक्लेशकरैश्च तैः

హే బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా, స్త్రీలకు వ్రతనియమాలేంటి అవసరం? అలాగే ఎంతో కష్టసాధ్యమైన జప, హోమాది ఇతర కర్మలేంటి అవసరం?

Verse 7

स्त्रीणां ब्राह्मणशार्दूला जलेयन्त्रे धृते सति । गौर्या उपरि सद्भक्त्या वृषस्थे तीक्ष्णदीधितौ

హే బ్రాహ్మణశార్దూలా, తీక్ష్ణ కిరణాల సూర్యుడు వృషభరాశిలో ఉన్నప్పుడు, గౌరీదేవిపై సద్భక్తితో జలయంత్రం స్థాపించబడితే, స్త్రీలకు ఫలసిద్ధి నిశ్చయంగా కలుగుతుంది।

Verse 8

नैवं संजायते वंध्या काकवन्ध्या न जायते । न दौर्भाग्यसमोपेता सप्तजन्मांतराणि सा

ఈ విధంగా ఆమె వంధ్యగా మారదు; ‘కాక-వంధ్యత’ కూడా కలుగదు; అలాగే ఆమె ఏడు జన్మల వరకు దౌర్భాగ్యంతో కూడినదిగా ఉండదు।

Verse 9

ऋषय ऊचुः । गौरी चतुर्भुजा प्रोक्ता दृश्यते परमेश्वरी । पञ्चपिंडा कथं जाता ह्येतं नः संशयं वद

ఋషులు పలికిరి—గౌరీ పరమేశ్వరి చతుర్భుజగా చెప్పబడుతుంది, అలాగే దర్శనమిస్తుంది. అయితే ‘పంచపిండా’ రూపం ఎలా ఏర్పడింది? మా సందేహాన్ని నివృత్తి చేయండి।

Verse 10

सूत उवाच । यदा च प्रलयो भावि तदा त्मानं करोत्यसौ । पश्चपिंडीमयं विप्राः कुरुते रूपमुत्तमम्

సూతుడు పలికెను—ప్రళయకాలము సమీపించినప్పుడు, ఓ బ్రాహ్మణులారా, ఆ దేవి తనను తాను పంచపిండమయమైన అత్యుత్తమ రూపముగా ధరించును।

Verse 11

एषा सा परमा शक्तिः सर्वं व्याप्य सुरेश्वरी । तया सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ఆమెయే పరమశక్తి—దేవాధిదేవి, సర్వవ్యాపిని. ఆమెచేత ఈ సమస్త త్రైలోక్యము చరాచరములతో కూడి వ్యాపించియున్నది।

Verse 12

पृथिव्यापश्च तेजश्च वायुराकाशमेव च । सृष्ट्यर्थं रक्षयेदेषा ततः स्यात्पंचपिंडिका

పృథివి, జలము, తేజస్సు, వాయువు, ఆకాశము—ఈ ఐదింటిని సృష్టి నిమిత్తము ఆమె రక్షించును; అందువల్ల ఆమె ‘పంచపిండికా’ అని ప్రసిద్ధి।

Verse 13

यदस्यां पूजितायां तु प्रत्यक्षायां प्रजायते । सहस्रत्रिगुणं तच्च यत्र स्यात्पञ्चपिण्डिका

ఆమె ప్రత్యక్షంగా ఉన్నప్పుడు ఆమెను పూజించుటవలన కలుగు ఫలము, పంచపిండికా ఉన్న ఆ స్థలములో సహస్రగుణముగా, మరల త్రిగుణముగా వృద్ధి చెందును।

Verse 14

ज्येष्ठे मासि विशेषेण जलयंत्रार्चनेन च । अत्र वः कीर्तयिष्यामि त्विति हासं पुरातनम्

జ్యేష్ఠమాసములో విశేషముగా, అలాగే జలయంత్రార్చనచేత కూడ—ఇక్కడ నేను మీకు ఈ పురాతనాఖ్యానమును కీర్తించెదను।

Verse 15

यद्वृत्तं काशिराजस्य भार्याया द्विजसत्तमाः । यच्च प्रोक्तं पुरा लक्ष्म्या विष्णवे परिपृष्टया

హే ద్విజశ్రేష్ఠులారా! కాశీరాజుని భార్యకు సంబంధించిన వృత్తాంతమును నేను చెప్పుదును; అలాగే విష్ణువు ప్రశ్నించగా లక్ష్మీ పూర్వము చెప్పిన మాటలనూ వినుడి।

Verse 16

लक्ष्मी रुवाच । काशिराजः पुरा ह्यासीज्जयसेन इति श्रुतः । तस्य भार्यासहस्रं तु ह्यासीद्रूपसमन्वितम्

లక్ష్మీ పలికెను—పూర్వకాలమున కాశీదేశమున ‘జయసేన’ అను నామముతో ప్రసిద్ధుడైన రాజు ఉండెను. అతనికి రూపసంపన్నమైన వెయ్యి భార్యలు ఉండిరి।

Verse 17

अथ चान्या प्रिया तेन लब्धा भार्या सुशोभना । मनुष्यत्वव्यवस्थाया मम चांशकला हि या । सुता मद्राधिराजस्य विष्वक्सेनस्य धीमतः

అనంతరం అతనికి మరొక ప్రియమైన, అతి శోభనమైన భార్య లభించెను—మానవలోక వ్యవస్థలో ఆమె నా అంసకళయే. ఆమె ధీమంతుడైన మద్రాధిరాజు విష్వక్సేనుని కుమార్తె.

Verse 18

सा गत्वा प्रातरुत्थाय शुभे गंगातटे तदा । पञ्चपिंडात्मिकां गौरीं कृत्वा कर्द्दमसंभवाम्

ఆమె ప్రాతఃకాలమున లేచి, అప్పుడు శుభమైన గంగాతీరమునకు వెళ్లి, పవిత్ర కర్దమముతో పంచపిండాత్మిక గౌరీదేవిని రూపింపజేసెను।

Verse 19

ततः संपूजयामास मन्त्रैः पंचभिरेव च । ततो गन्धैः परैर्माल्यैर्धूपै र्वस्त्रैः सुशोभनैः

తదుపరి ఆమె ఐదు మంత్రాలతో దేవిని సంపూర్ణంగా పూజించెను. ఆపై శ్రేష్ఠ గంధాలు, మాలలు, ధూపము, సుందర వస్త్రాలు సమర్పించి దేవిని ఆరాధించెను।

Verse 20

नैवेद्यैः परमान्नैश्च गीतैर्नृत्यैः प्रवादितैः । ततो विसृज्य तां देवीं तदुद्देशेन वै ततः

నైవేద్యాలు, ఉత్తమాన్నభోజ్యాలు, గీతాలు, నృత్యాలు, వాద్యనాదాలతో ఆమె పూజను కొనసాగించింది. అనంతరం దేవిని భక్తితో విసర్జించి, ఆమెకే అంకితమైన వ్రతాచరణ ప్రకారం తదుపరి కార్యానికి సాగింది.

Verse 21

दत्त्वा दानानि भूरीणि गौरिणीनां द्विजन्मनाम् । ततश्च गृहमभ्येति भूरिवादित्रनिःस्वनैः

గౌరవనీయ ద్విజులకు విరివిగా దానాలు ఇచ్చి, అనేక వాద్యాల ఘననాదాల మధ్య ఆమె ఇంటికి తిరిగి వస్తుంది.

Verse 22

यथायथा च तां पूजां तस्या गौर्या करोति सा । तथातथा तु सौभाग्यं तस्याश्चाप्यधिकं भवेत्

ఆమె గౌరీదేవి పూజను ఏ విధంగా, ఎంత మేరకు చేస్తుందో, అదే మేరకు ఆమె సౌభాగ్యం పెరుగుతుంది—మరింత మరింతగా అభివృద్ధి చెందుతుంది.

Verse 23

सर्वासां च सपत्नीनां सौभाग्यं वाधिकं भवेत्

అన్ని సహపత్నులలో ఆమె సౌభాగ్యం అత్యధికంగా, శ్రేష్ఠంగా నిలుస్తుంది.

Verse 24

अथ तस्याः सपत्न्यो याः सर्वा दुःखसमन्विताः । दृष्ट्वा सौभाग्यवृद्धिं तां तस्या एव दिनेदिने

అప్పుడు ఆమె సహపత్నులందరూ, దుఃఖంతో నిండినవారు, ఆమె సౌభాగ్యం రోజురోజుకు పెరుగుతుండటాన్ని చూసి…

Verse 25

एकाः प्रोचुः कर्म चैतद्यदेषा कुरुते सदा । मृन्मयांश्च समादाय पूजयेत्पंचपिंडकान्

కొంతమంది అన్నారు—ఇదే ఆమె నిత్యకర్మ; ఆమె మట్టితో పిండాలు చేసి ఐదు పిండకాలను పూజిస్తుంది।

Verse 26

अन्यास्तां मंत्रसंसिद्धां प्रवदंति महर्षयः । अन्या वदन्ति पुण्यानि ह्यस्याः पूर्वकृतानि च

ఇతరులు అన్నారు—మహర్షులు ఆమెను ‘మంత్రసంసిద్ధ’ అని ప్రకటించారు; మరికొందరు—ఇది ఆమె పూర్వకృత పుణ్యఫలమే అన్నారు।

Verse 27

एवं तासां सुदुःखानां महान्कालो जगाम ह । कस्यचित्त्वथ कालस्य सर्वाः संमंत्र्य ता मिथः

ఇలా తీవ్ర దుఃఖితులైన ఆ స్త్రీలకి చాలా కాలం గడిచింది; తరువాత ఒక సమయంలో వారు అందరూ పరస్పరం సంప్రదించుకున్నారు।

Verse 28

तस्याः संनिधिमाजग्मुस्तस्मिन्नेव जलाशये । यत्र सा पूजयेद्गौरीं कृत्वा तां पञ्च पिंडिकाम्

అప్పుడు వారు అందరూ ఆమె సమీపానికి, అదే జలాశయానికి వచ్చారు; అక్కడ ఆమె ఐదు చిన్న పిండికలు చేసి గౌరీని పూజించేది।

Verse 29

ततः सर्वाः समालोक्य त्यक्त्वा गौरीप्रपूजनम् । संमुखी प्रययौ तूर्णं कृतांजलिपुटा स्थिता

వారందరిని చూసి ఆమె గౌరీపూజను విరమించి వెంటనే వారి ఎదురుగా వెళ్లింది; అంజలి ముద్రతో భక్తిగా నిలిచింది।

Verse 30

स्वागतं वो महा भागा भूयः सुस्वागतं च वः । कृत्यं निवेद्यतां शीघ्रं येनाशु प्रकरोम्यहम्

హే మహాభాగ్యవతులారా, మీకు స్వాగతం—మళ్లీ సుస్వాగతం. చేయవలసిన కార్యాన్ని త్వరగా తెలియజేయండి, నేను వెంటనే దాన్ని నిర్వర్తించుదును.

Verse 31

सपत्न्य ऊचुः । वयं सर्वाः समायाताः कौतुके तवांतिकम् । दौर्भाग्यवह्निनिर्दग्धास्तव सौभाग्यजेनच

సపత్నులు అన్నారు: కుతూహలంతో మేమందరం నీ సమీపానికి వచ్చాము. మా దుర్భాగ్యాగ్నితో దగ్ధులమై, నీ సౌభాగ్య తేజస్సు చేత ఆకర్షితులమై ఇక్కడికి వచ్చాము.

Verse 32

तस्माद्वद महाभागे मृन्मयां पंचपिंडिकाम् । नित्यमर्चयसि त्वं किं सौभा ग्यस्य विवर्धनम्

కాబట్టి, హే మహాభాగ్యవతీ, చెప్పు—నీవు నిత్యం అర్చించే మట్టితో చేసిన ఆ ‘పంచపిండిక’ ఏమిటి? అది సౌభాగ్యాన్ని ఎలా వృద్ధి చేస్తుంది?

Verse 33

किं ते कारणमेतद्धि किं वा मन्त्रसमुद्भवः । प्रभावोऽयं महाभागेगुह्यं चेन्नो वदस्व नः

దీనికి కారణం ఏమిటి? లేక ఈ ప్రభావం మంత్రజన్యమా? హే మహాభాగ్యవతీ, ఇది గోప్యమై ఉండనక్కరలేకపోతే మాకు చెప్పు.

Verse 34

पद्मावत्युवाच । रहस्यं परमं गुह्यं यत्पृष्टास्मि शुभाननाः । अवक्तव्यं वदिष्यामि भवतीनां तथापि च

పద్మావతి చెప్పింది: హే శుభముఖులారా, మీరు నన్ను పరమ రహస్యమైన, అత్యంత గూఢమైన విషయాన్ని అడిగారు. చెప్పకూడనిదైనప్పటికీ, మీకోసం నేను దానిని చెప్పుదును.

Verse 35

गौरीपूजनकाले तु यस्माच्चैव समागताः । सर्वा मम भगिन्यः स्थ ईर्ष्याधर्मो न मेऽस्ति च

గౌరీపూజా సమయంలో మీరు అందరూ ఇక్కడ సమాగమించారు; మీరు అందరూ నాకు సోదరీమణులవలె. నాలో ఈర్ష్యాభావం లేదు.

Verse 36

अहमासं पुरा कन्या पुरे कुसुमसंज्ञिते । वीरसेनस्य शूद्रस्य वणिक्पुत्रस्य धीमतः । तेन दत्ताऽस्मि धर्मेण विवाहार्थं महात्मना

పూర్వం నేను ‘కుసుమ’ అనే నగరంలో ఒక కన్యను. అక్కడ వాణిజ్యకులంలో జన్మించి శూద్రస్థితిగల జ్ఞానవంతుడు వీరసేనునకు, ఆ మహాత్ముడు ధర్మప్రకారం వివాహార్థం నన్ను ఇచ్చెను.

Verse 37

ततो विवाहसमये मम दत्तानि वृद्धये । पंचाक्षराणि श्रेष्ठानि योषिता दीक्षया सह । गौरी पूजाकृते चैव प्रोक्ता चाहं ततः परम्

తర్వాత నా వివాహసమయంలో నా అభివృద్ధికై ఆ స్త్రీ దీక్షతో కూడిన శ్రేష్ఠమైన పంచాక్షరీ మంత్రాన్ని నాకు ప్రసాదించింది; ఆపై గౌరీపూజ నిర్వహణకు మరింత ఉపదేశం నాకు కలిగింది.

Verse 38

यावत्पुत्रि त्वमात्मानमेतैः पूजयसेऽक्षरैः । जलपानं न कर्तव्यं तावच्चैव कथञ्चन

‘కుమార్తె, నీవు ఈ అక్షరాలతో పూజ చేస్తున్నంతకాలం, పూజ పూర్తయ్యే వరకు ఏ విధంగానూ నీరు త్రాగకూడదు.’

Verse 39

येन संप्राप्स्यसेऽभीष्टं तत्प्रभावाद्यदीप्सितम् । तथेति च मया प्रोक्तं तस्याश्चैव वरानने

‘దాని ప్రభావంతో నీవు నీకు ఇష్టమైన, కోరుకున్న లక్ష్యాన్ని పొందుతావు’ అని ఆమె చెప్పింది. ఓ సుందరముఖీ, నేను ఆమెకు ‘తథాస్తు’ అని ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చాను.

Verse 40

ततो विवाहे निर्वृत्ते गताऽहं पतिना सह । श्वशुर स्तिष्ठते यत्र श्वश्रूश्चैव सुदारुणा

ఆపై వివాహం పూర్తైన తరువాత నేను నా భర్తతో కలిసి, నా మామగారు నివసించే చోటుకు వెళ్లాను; అక్కడ అత్తగారు కూడా అత్యంత కఠిన స్వభావముగలది।

Verse 41

गौरीपूजाकृते मां च निवारयति सर्वदा । ततोऽहं भयसन्त्रस्ता गौरीभक्तिपरायणा । जलार्थं यत्र गच्छामि तस्मिंश्चैव जलाश्रये

గౌరీపూజ చేయుట వలన అతడు నన్ను ఎల్లప్పుడూ అడ్డుకుంటాడు. అందువల్ల నేను భయంతో వణికినా గౌరీభక్తిలో నిమగ్నమై, నీళ్ల కోసం వెళ్లినప్పుడల్లా అదే జలాశ్రయానికి వెళ్తాను।

Verse 42

ततः कर्द्दममादाय मन्त्रैः पंचभिरेवच । तैरेव पूजयाम्येव गौरीं भक्तिपरायणा

ఆపై నేను కర్దమం (మట్టి) తీసుకొని కేవలం ఐదు మంత్రాలతోనే, ఆ మంత్రాల ద్వారానే భక్తిపరాయణగా గౌరీదేవిని పూజిస్తాను।

Verse 43

प्रक्षिपामि तत स्तोये ततो गच्छामि मन्दिरम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य भर्ता मे प्रस्थितः शुभः । देशांतरं वणिग्वृत्त्या सोऽपि मार्गं तमाश्रितः

ఆపై నేను దానిని నీటిలో వేసి, తరువాత మందిరానికి వెళ్తాను. కొంతకాలానికే నా శుభభర్త బయలుదేరాడు; వ్యాపారవృత్తితో ఇతర దేశానికి వెళ్లి, అదే మార్గాన్ని ఆశ్రయించాడు।

Verse 44

स गच्छन्मरुमार्गेण मां समादाय स्नेहतः । संप्राप्तो निर्जलं देशं सुरौद्रं मरुमंडलम्

అతడు ఎడారి మార్గంలో ప్రయాణిస్తూ స్నేహంతో నన్ను వెంట తీసుకొని, నీరు లేని దేశమైన అత్యంత ఉగ్రమైన ఎడారి మండలానికి చేరుకున్నాడు।

Verse 45

तथा रौद्रतरे काले वृषस्थे दिवसाधिपे । ततः सार्थः समस्तश्च विश्रांतः स्थलमध्यगः

అత్యంత దహనమైన ఆ కాలంలో, దినాధిపతి సూర్యుడు వృషభరాశిలో నిలిచినప్పుడు, సమస్త సార్థము భూమి మధ్యభాగంలో ఆగి విశ్రాంతి పొందెను।

Verse 46

कूपमेकं समाश्रित्य गम्भीरं जलदोपमम् । एतस्मिन्नेव काले तु मया दृष्टः समीपगः । तोयाकारो मरु द्देशस्तश्चित्ते विचिन्तितम्

జలమేఘసమానంగా కనిపించే గంభీరమైన ఒక కూపాన్ని ఆశ్రయించి, అదే సమయంలో నేను సమీపంలో నీటిలా కనిపించే మరుదేశాన్ని చూచి, మనసులో విచారించితిని।

Verse 47

यत्तच्च दृश्यते तोयं समीपस्थं तथा बहु । अत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा गौरीमभ्यर्च्य भक्तितः । पिबामि सलिलं पश्चात्सुस्वादु सरसीभवम्

ఇక్కడ సమీపంలో విస్తారంగా కనిపించే ఆ జలంలో నేను స్నానమాచరించి శుద్ధుడనై, భక్తితో గౌరీదేవిని ఆరాధించి, అనంతరం సరస్సు నుండి పుట్టినట్లైన అత్యంత మధుర జలాన్ని పానము చేస్తాను।

Verse 48

ततः संप्रस्थिता यावत्प्रगच्छामि पदात्पदम् । यावद्दूरतरं यामि तावत्सा मृगतृष्णिका

అనంతరం నేను బయలుదేరి అడుగడుగునా ముందుకు సాగుతుంటే, ఎంత దూరంగా వెళ్తానో అంతవరకూ ఆ మృగతృష్ణిక అలాగే నిలిచియుంటుంది।

Verse 49

एतस्मिन्न न्तरे प्राप्तो नभोमध्यं दिवाकरः । वृषस्थो येन दह्यामि ह्युपरिष्टाच्छुभानना

ఇంతలో దివాకరుడు ఆకాశమధ్యానికి చేరెను; వృషభరాశిలో స్థితుడై ఉన్న అతడే పై నుండి నన్ను దహింపజేస్తున్నాడు, ఓ శుభాననా।

Verse 50

अधोभागे सुतप्ताभिर्वालुकाभिः समंततः । तृष्णार्ताऽहं ततस्तस्मिन्मरुदेशे समाकुला

క్రింద అన్ని వైపులా బాగా మండిన ఇసుక విస్తరించి ఉంది. దాహంతో బాధపడుతూ నేను ఆ ఎడారి దేశంలో వ్యాకులమై అయోమయానికి లోనయ్యాను.

Verse 51

ततश्च पतिता भूमौ विस्फोटकसमावृता । ततो मया स्मृता चित्ते कथा भारतसंभवा

తర్వాత నేను నేలపై పడిపోయాను; నా శరీరం పుండ్లు-పొట్లాలతో కప్పబడింది. ఆ క్షణంలో భారత సంప్రదాయంలో పుట్టిన ఒక కథ నా మనసులో మెదిలి హృదయంలో స్మరణకు వచ్చింది.

Verse 52

नृगेण तु यथा यज्ञो वालुकाभिर्विनिर्मितः । कूपान्तः क्षिप्यमाणेन तृणलोष्टांबुवर्जितम्

నాకు గుర్తొచ్చింది—రాజు నృగుని విషయంలో, అతన్ని బావి అడుగునకు తోసివేస్తుండగా, గడ్డి, మట్టిముద్దలు, నీరు కూడా లేని స్థితిలో, కేవలం ఇసుకతోనే యజ్ఞం నిర్మించబడింది.

Verse 53

भक्तिग्राह्यास्ततो देवास्तुष्टास्तस्य महात्मनः । तदहं वालुकाभिश्च पूजयामि हरप्रियाम्

భక్తితోనే ప్రసన్నమయ్యే దేవతలు ఆ మహాత్మునిపై తృప్తి చెందారు. అందువల్ల నేనూ ఇసుకను అర్పించి హరప్రియ దేవిని పూజిస్తున్నాను.

Verse 54

तेन तुष्टा तु सा देवी मम राज्यं प्रयच्छति । अद्य देहान्तरे प्राप्ते मनोभीष्टमनंतकम्

దానితో సంతుష్టమైన ఆ దేవి నాకు రాజ్యాధికారాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. ఈ రోజు కూడా, మరో దేహం (నవజన్మం) పొందిన నాకు, నా మనసు కోరినదాన్ని అంతులేని, అచ్యుతంగా అనుగ్రహిస్తుంది.

Verse 55

ततस्तु पंचभिर्मन्त्रैस्तैरेव स्मृतिमागतैः । पंचभिर्मुष्टिभिर्देवी वालुकोत्थैः प्रपूजिता

అప్పుడు స్మృతికి వచ్చిన అదే ఐదు మంత్రాలతో, ఇసుక యొక్క ఐదు ముష్టులు తీసుకొని నేను దేవిని సంపూర్ణంగా విధివిధానంగా పూజించితిని।

Verse 56

ततः पञ्चत्वमापन्ना तत्कालेऽहं वरांगनाः । दशार्णाधिपतेर्जाता सदने लोकविश्रुते

ఆపై కాలక్రమేణ నేను దేహత్యాగం చేసి, మళ్లీ ఒక శ్రేష్ఠ స్త్రీగా—దశార్ణాధిపతి యొక్క లోకప్రసిద్ధ గృహంలో జన్మించితిని।

Verse 57

जातिस्मरणसंयुक्ता तस्या देव्याः प्रसादतः । भवतीनां कनिष्ठास्मि ज्येष्ठा सौभाग्यतः स्थिता

ఆ దేవి ప్రసాదంతో నాకు పూర్వజన్మస్మరణ కలదు; మీలో నేను కనిష్ఠురాలినైనా, సౌభాగ్యంలో అగ్రస్థానంలో నిలిచియున్నాను।

Verse 58

एत स्मात्कारणाद्गौरीं मुक्त्वैतान्पञ्चपिण्डकान् । कर्द्दमेन विधायाथ पूजयामि दिनेदिने

అందుకే ఈ ఐదు పిండాలను విడిగా ఉంచి, మట్టితో మలచి, నేను గౌరీదేవిని ప్రతిదినం పూజించుచున్నాను।

Verse 59

एतद्गुह्यं मया ख्यातं भवतीनामसंशयम् । सत्येनानेन मे गौरी मनोभीष्टं प्रयच्छतु

ఈ గుహ్య విషయాన్ని నేను మీకు నిస్సందేహంగా వెల్లడించితిని; ఈ సత్యబలంతో నా గౌరీ నాకు మనోభీష్టాన్ని ప్రసాదించుగాక।

Verse 61

प्रसादं कुरु चास्माकं दीयतां मन्त्रपंचकम् । तदेव येन ते देवी तुष्टा सा परमेश्वरी

మాపై కూడా అనుగ్రహం చూపుము; మాకు మంత్రపంచకమును ప్రసాదించుము. హే దేవీ, ఆ మంత్రపంచకముచేతనే పరమేశ్వరీ నీపై ప్రసన్నురాలైంది.

Verse 62

मया प्रोक्ताश्च ता सर्वाः प्रार्थयध्वं यथेच्छया । अहं सर्वं प्रदास्यामि तत्सत्यं वचनं मम

నేను అవన్నీ చెప్పితిని; మీ ఇష్టమునుబట్టి ప్రార్థించుడి. నేను సమస్తమును ప్రసాదించెదను—ఇది నా సత్యవాక్యం.

Verse 63

ततो देव मया प्रोक्तं तासां तन्मंत्रपंचकम् । शिष्यत्वं गमितानां च वाङ्मनःकायकर्मभिः

అనంతరం, ఓ దేవా, నేను వారికి ఆ మంత్రపంచకమును ఉపదేశించితిని. వాక్కు, మనస్సు, కాయకర్మలతో వారిని శిష్యత్వమునకు స్వీకరించితిని.

Verse 64

विष्णुरुवाच । ममापि वद देवेशि कीदृक्तन्मन्त्रपञ्चकम् । यत्त्वयाऽनुष्ठितं पूर्वं तया तासां निवेदि तम्

విష్ణువు పలికెను—హే దేవేశీ, ఆ మంత్రపంచకము ఏ విధమైనదో నాకును చెప్పుము. నీవు పూర్వం యథావిధిగా అనుష్ఠించినట్లే, వారికి దానిని వివరించుము.

Verse 65

लक्ष्मीरुवाच । नमः पृथिव्यै क्षांतीशि नम आपोमये शुभे । तेजस्विनि नमस्तुभ्यं नमस्ते वायुरूपिणि

లక్ష్మీ పలికెను—హే క్షాంతీశీ, భూమిరూపిణీ, నీకు నమస్కారం. హే శుభే, జలమయీ, నీకు నమస్కారం. హే తేజస్వినీ, నీకు నమస్కారం; హే వాయురూపిణీ, నీకు నమస్కారం.

Verse 66

आकाशरूपसंपन्ने पंचरूपे नमोनमः

ఆకాశస్వరూపసంపన్నా, పంచరూపిణీ దేవికి పునఃపునః నమస్కారం।

Verse 67

एभिर्मन्त्रैर्मया पूर्वं पूजिता परमेश्वरी । तेन राज्यं मया प्राप्तं सर्वस्त्रीणां सुदुर्लभम्

పూర్వం ఈ మంత్రాలతో నేను పరమేశ్వరీని పూజించాను; దాని ఫలంగా నాకు రాజ్యప్రాప్తి కలిగింది—అది సమస్త స్త్రీలకు అత్యంత దుర్లభం.

Verse 68

ततश्च स्थापिता देवी कृत्वा रत्नमयी शुभा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे मया तत्र सुरेश्वर

ఆపై నేను శుభదేవిని రత్నమయీ రూపంగా నిర్మించి అక్కడే స్థాపించాను; ఓ సురేశ్వరా, హాటకేశ్వర క్షేత్రంలోనే ఆమెను ప్రతిష్ఠించాను.

Verse 69

तां या पूजयते नारी सद्योऽपि पतिवल्लभा । जायते नात्र सन्देहः सर्वपापविवर्जिता

ఆ దేవిని పూజించే స్త్రీ తక్షణమే భర్తకు ప్రియమవుతుంది; ఇందులో సందేహం లేదు—ఆమె సమస్త పాపాల నుండి విముక్తురాలవుతుంది.

Verse 177

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पञ्चपिंडिकोत्पत्ति माहात्म्य वर्णनं नाम सप्तसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీస్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, షష్ఠ నాగరఖండంలో, హాటకేశ్వరక్షేత్రమాహాత్మ్యంలో ‘పంచపిండికోత్పత్తి-మాహాత్మ్య వర్ణనం’ అనే నూట డెబ్బై ఏడవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.