Adhyaya 151

Verse 1

सूत उवाच । अन्धकोऽपि परां विद्यां ज्ञात्वा शुक्रार्जितां तदा । केलीश्वर्याः प्रसादं च भक्तिजं बलवृद्धिदम्

సూతుడు పలికెను—అప్పుడు అంధకుడుకూడా శుక్రుని ద్వారా పొందిన పరావిద్యను తెలిసికొని, భక్తిజన్యమైన బలవృద్ధిదాయక కేళీశ్వరీ అనుగ్రహాన్ని పొంది శక్తిమంతుడయ్యెను.

Verse 2

अवध्यतामात्मनश्च पितामहवरोद्भवम् । महेश्वरं समुद्दिश्य कोपं चक्रे ततः परम्

అనంతరం పితామహుడు (బ్రహ్మ) ఇచ్చిన వరప్రభావంతో తనను అవధ్యుడని భావించి, మహేశ్వరుని లక్ష్యంగా కోపాన్ని కలిగించుకొని మరింతగా ఉగ్రుడయ్యాడు।

Verse 3

दूतं च प्रेषयामास कैलासं पर्वतं प्रति । गच्छ दूत हरं ब्रूहि मम वाक्येन सांप्रतम्

అతడు కైలాస పర్వతం వైపు ఒక దూతను పంపి ఇలా అన్నాడు—“వెళ్లు దూతా! ఇప్పుడు నా వాక్యముతో హరుడు (శివుడు)కు ఈ మాట చెప్పు।”

Verse 4

शक्रमेनं परित्यज्य सुखं तिष्ठात्र पर्वते । नो चेद्द्रुतं समागत्य सकैलासं सभार्यकम्

“ఈ శక్రుడు (ఇంద్రుడు)ను విడిచి ఈ పర్వతంపై సుఖంగా నివసించు; లేకపోతే త్వరగా రా—కైలాసంతో కూడి, భార్యతో కూడి।”

Verse 5

सगणं च रणे हत्वा सुखी स्थास्यामि नंदने । त्वामहं नाशयिष्यामि सत्येनात्मानमालभे

“యుద్ధంలో నిన్ను నీ గణాలతో సహా సంహరించి నేను నందనంలో సుఖంగా నిలుస్తాను; నిన్ను నేను నాశనం చేస్తాను—ఈ సత్యంతో నా ప్రాణాన్నే పణంగా పెడుతున్నాను।”

Verse 6

एवमुक्तः स दैत्येन दूतो गत्वा द्रुतं ततः । प्रोवाच शंकरं वाक्यैः परुषैः स विशेषतः

దైత్యుడు ఇలా చెప్పగా దూత వెంటనే వెళ్లి శంకరునికి ఆ మాటలను పలికాడు—అవి కఠినమైనవి, ప్రత్యేకంగా అవమానకరమైనవి।

Verse 7

ततः कोपपरीतात्मा भगवान्वृषभध्वजः । गणान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

అప్పుడు ధర్మోచిత కోపంతో ఆవరితుడైన వృషభధ్వజుడు భగవాన్ శివుడు ఆ దుర్బుద్ధిని సంహరించుటకై తన గణులను పంపెను।

Verse 8

वीरभद्रं महाकालं नंदिं हस्तिमुखं तथा । अघोरं घोरनादं च घोरघंटं महाबलम्

ఆయన వీరభద్రుడు, మహాకాలుడు, నంది, హస్తిముఖుడు; అలాగే అఘోరుడు, ఘోరనాదుడు, మహాబలుడైన ఘోరఘంటుడిని పిలిచెను।

Verse 9

एतेषामनुगाश्चान्ये कोटिरेका पृथक्पृथक् । सर्वान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

వీరి వెంట మరికొందరు అనుచరులు కూడా ఉన్నారు—ప్రత్యేకంగా ప్రతి దళం ఒక్కొక్క కోటి సంఖ్యతో—ఆ దుర్బుద్ధిని నశింపజేయుటకై వారందరినీ పంపెను।

Verse 10

अथ संप्रेषितास्तेन गणास्ते विकृताननाः । हर्षेण महताविष्टा गर्जमाना यथा घनाः

అప్పుడు ఆయన పంపిన ఆ వికృతముఖ గణులు మహా హర్షంతో నిండిపోయి మేఘాలవలె గర్జిస్తూ ముందుకు దూసుకెళ్లిరి।

Verse 11

धृतायुधा गताः सर्वे युद्धार्थं यत्र सा पुरी । शक्रस्यासादिता तेन दानवेन बलीयसा

వారందరూ ఆయుధాలు ధరించి యుద్ధార్థం ఆ నగరమునకు వెళ్లిరి; ఆ నగరాన్ని శక్రుని శత్రువైన ఆ బలవంతుడైన దానవుడు దాడి చేసెను।

Verse 12

अथ प्राप्तान्गणान्दृष्ट्वा दानवास्ते धृतायुधाः । निश्चक्रमुर्वै सहसा युद्धार्थमतिगर्विताः

అప్పుడు వచ్చిన గణులను చూచి, ఆయుధధారులైన ఆ దానవులు అతిగర్వంతో ఉబ్బి, అకస్మాత్తుగా యుద్ధార్థం బయలుదేరిరి।

Verse 13

ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । परस्परं महारौद्रं मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

తదుపరి గణులకును దానవులకును మధ్య యుద్ధం చెలరేగెను—పరస్పరం మహారౌద్రమైనది—వెనుదిరగడం మరణధరగా చేసినట్లు।

Verse 14

ततो हरगणाः सर्वे दानवैस्तै रणाजिरे । जिता जग्मुर्दिशो भीता हरवीक्षणतत्पराः

అప్పుడు రణభూమిలో ఆ దానవులచేత జయింపబడి, హరుని గణులందరు భయంతో దిక్కులవైపు పారిరి; హరదర్శన-శరణం కోరుచు తపించిరి।

Verse 15

हरोऽपि तान्गणान्भग्नान्दृष्ट्वा कोपाद्विनिर्ययौ । हरं दृष्ट्वा ततो दैत्या दुद्द्रुवुस्ते दिशो दश

హరుడు కూడా తన భగ్న గణులను చూచి కోపంతో బయలుదేరెను; హరుని చూచిన వెంటనే ఆ దైత్యులు భయంతో దశదిక్కులకూ పారిపోయిరి।

Verse 16

अन्धकोऽपि हरं दृष्ट्वा युद्धार्थं संमुखो ययौ । ततो युद्धं समभवदंधकस्य हरेण तु । वृत्रवासवयोः पूर्वं यथा युद्धमभून्महत्

అంధకుడు కూడా హరుని చూచి యుద్ధార్థం ఎదురుగా సాగెను. అప్పుడు అంధకునికీ హరునికీ మధ్య మహాయుద్ధం జరిగింది; పూర్వం వృత్ర-వాసవ (ఇంద్ర) యుద్ధంలాగా ఘోరమైనది।

Verse 17

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । एवं न शक्यते हंतुं दानवो विविधायुधैः

చక్రం, బాణాలు, ఇనుప శూలాలు, ఖడ్గం, ముద్గరము మొదలైన అనేక ఆయుధాలతో కొట్టినా ఆ దానవుని ఈ విధంగా సంహరించుట సాధ్యము కాలేదు।

Verse 18

अस्त्रयुद्धं परित्यज्य बाहु युद्धमुपागतौ । करं करेण संगृह्य मुष्टिप्रहरणौ तदा

అస్త్రయుద్ధాన్ని విడిచి వారు ఇద్దరూ బాహుయుద్ధానికి దిగారు. చేయి చేతితో పట్టుకొని, అప్పుడు పరస్పరం ముష్టులతో ప్రహరించారు।

Verse 19

दानवेनाथ देवेशो बंधेनाक्रम्य पीडितः । निष्पंदभावमापन्नस्ततो मूर्च्छामुपागतः

అప్పుడు దానవుడు బంధనంతో దేవేశ్వరుని అదిమి బాధించాడు. ఆయన నిశ్చలుడై అక్కడే మూర్ఛకు లోనయ్యాడు।

Verse 20

मूर्छागतं तु तज्ज्ञात्वा ह्यन्धको निर्ययौ गृहात् । तावत्स्थाणुः क्षणाल्लब्ध्वा चेतनामात्तकार्मुकः

ఆయన మూర్ఛపోయినట్లు తెలిసి అంధకుడు తన నివాసం నుండి బయటికి వచ్చాడు. అంతలో స్థాణువు క్షణంలోనే చైతన్యం పొందీ ధనుస్సును పట్టుకున్నాడు।

Verse 21

आयसीं लकुटीं गृह्य प्रभुर्भारसहसि काम् । दानवेन्द्रं ततः प्राप्य ताडयामास मूर्धनि

అప్పుడు ప్రభువు భారమైన ఇనుప లకుటిని తీసుకొని దానవేంద్రుని చేరి అతని శిరస్సుపై బలంగా కొట్టాడు।

Verse 22

सोऽपि खड्गेन देवेशं ताडयामास वेगतः । अथ देवोऽपि सस्मार कौबेरास्त्रं महाहवे

అతడు కూడా వేగంగా కత్తితో దేవేశునిపై దాడి చేశాడు. అప్పుడు ఆ మహా యుద్ధంలో దేవుడు కూడా కౌబేరాస్త్రాన్ని స్మరించాడు.

Verse 23

अस्त्रेण तेन हृदये ताडयामास दानवम् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

ఆ అస్త్రంతో ఆయన దానవుని హృదయంపై కొట్టాడు. దాని దెబ్బకు అతడు రక్తాన్ని కక్కుతూ నేలకొరిగాడు.

Verse 24

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । शूलाग्रसंस्थितः पापश्चक्रवद्भ्रमते ततः

అతడు తలక్రిందులుగా పడిపోయి, త్రిశూలంతో పొడవబడ్డాడు. త్రిశూలం కొనపై ఉన్న ఆ పాపి చక్రంలా తిరగసాగాడు.

Verse 25

अन्धकोऽपि तदात्मानं तथावस्थमवेक्ष्य च । ततो वाग्भिः सुपुष्टाभिरस्तौद्देवं महेश्वरम्

అంధకుడు కూడా తనను ఆ స్థితిలో చూసుకుని, గొప్ప మాటలతో దేవుడైన మహేశ్వరుని స్తుతించాడు.

Verse 26

अन्धक उवाच । नमस्ते जगतां धात्रे शर्वाय त्रिगुणात्मने । वृषभासनसंस्थाय शशांककृतभूषण

అంధకుడు పలికెను - జగత్తును ధరించేవాడా, త్రిగుణాత్ముడా, శర్వా! నీకు నమస్కారం. వృషభంపై ఆసీనుడైనవాడా, చంద్రుని ఆభరణంగా ధరించినవాడా!

Verse 27

नमः खट्वांगहस्ताय नमः शूलधराय च । नमो डमरुकोदण्डकपालानलधारिणे

ఖట్వాంగాన్ని చేతబూనినవానికి నమస్కారం, శూలధారికి నమస్కారం। డమరు, దండం, కపాలం, అగ్ని ధరించువాడైన ప్రభువుకు నమో నమః॥

Verse 28

स्मरदेहविनाशाय मूर्त्यष्टकमयात्मने । नमः स्वरूपदेहाय ह्यरूपबहुरू पिणे

స్మరుడు (కాముడు) దేహాన్ని నశింపజేసినవాడికి, అష్టమూర్తిమయాత్మునికి నమః। స్వరూపదేహుడై, నిరాకారుడైనా అనేకరూపాలుగా ప్రకాశించువాడికి నమస్కారం॥

Verse 29

उत्तमांगविनाशाय विरिंचेः सृष्टिकारिणे । स्मशानवासिने नित्यं नमो भैरवरूपिणे

ఉత్తమాంగం (అహంకార శిఖరం) నశింపజేసినవాడికి, విరించి (బ్రహ్మ) సృష్టికి కారణభూతుడికి నమః। శ్మశానవాసి భైరవరూప ప్రభువుకు నిత్యం నమస్కారం॥

Verse 30

सर्वगः सर्वकर्ता च त्वं हर्ता नान्य एव हि । त्वं भूमिस्त्वं रजश्चैव त्वं ज्योतिस्त्वं तमस्तथा

నీవు సర్వవ్యాపివి, సర్వకర్తవు; నీవే సంహర్తవు—ఇతరుడు లేడు. నీవే భూమి, నీవే రజస్సు; నీవే జ్యోతి, నీవే తమస్సు కూడా॥

Verse 31

त्वं वपुः सर्वभूतानां जीवभूतो महेश्वर । अस्तौदेवं दानवेन्द्रो देवशूलाग्र संस्थितः

హే మహేశ్వరా, నీవు సమస్త భూతాల దేహమువి; వారి జీవరూపంగా నిలిచివున్నావు. ఈ విధంగా దానవేంద్రుడు దేవత్రిశూలాగ్రంపై స్థితుడై దేవుని స్తుతించాడు॥

Verse 32

सूत उवाच । एवं तस्य स्तुतिं श्रुत्वा परितुष्टो महेश्वरः । ततः प्रोवाच तं हर्षाच्छूलाग्रस्थं दनूत्तमम्

సూతుడు పలికెను—ఇలా అతని స్తుతిని విని మహేశ్వరుడు పరమ సంతోషించెను. తదుపరి హర్షంతో త్రిశూలాగ్రంపై నిలిచిన ఆ శ్రేష్ఠ దనుసంతానునితో పలికెను.

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नेदं वीरव्रतं दैत्य यच्छत्रुकरपीडनात् । प्रोच्यन्ते सामवाक्यानि विशेषाद्दैत्यजन्मना

శ్రీభగవానుడు పలికెను—హే దైత్యా! శత్రువు చేతి పీడన వల్ల సామవాక్యాలు పలకడం వీరవ్రతం కాదు; ముఖ్యంగా నీవు దైత్యజన్ముడవు కదా.

Verse 34

अन्धक उवाच । निर्विण्णोऽस्मि सुरश्रेष्ठ त्रिशूलाऽग्रं समाश्रितः । तस्मात्सूदय मां येन द्रुतं स्यान्मे व्यथाक्षयः

అంధకుడు పలికెను—హే సురశ్రేష్ఠా! నేను పూర్తిగా అలసిపోయి త్రిశూలాగ్రాన్ని ఆశ్రయించి ఉన్నాను. కనుక నన్ను సంహరించండి; నా వ్యథ త్వరగా నశించుగాక.

Verse 35

श्रीभगवानुवाच । न तेऽस्ति मरणं दैत्य कथंचिच्चिंतितं मया । तेनेत्थं विधृतं व्योम्नि भित्त्वा शूलेन वक्षसि

శ్రీభగవానుడు పలికెను—హే దైత్యా! నీకు మరణం లేదు; అలా నేను నిర్ణయించితిని. అందుకే శూలంతో నీ వక్షస్థలాన్ని ఛేదించి నిన్ను ఆకాశంలో ఇలా నిలిపి ఉంచితిని.

Verse 36

तस्मात्त्वं गणतां गच्छ सांप्रतं पापवर्जितः । त्यक्त्वा दानवजं भावं श्रद्धया परया युतः

కాబట్టి ఇప్పుడు పాపరహితుడై నా గణత్వాన్ని పొందుము. దానవభావాన్ని విడిచి పరమశ్రద్ధతో యుక్తుడవై ఉండు.

Verse 37

अन्धक उवाच । गतो मे दानवो भावः सांप्रतं तव किंकरः । भविष्यामि न सन्देहः सत्येनात्मानमालभे

అంధకుడు అన్నాడు—నా దానవ స్వభావం ఇప్పుడు తొలగిపోయింది; ప్రస్తుతం నేను నీ సేవకుడను. సందేహం లేదు; సత్యాన్ని సాక్షిగా చేసుకొని నన్ను నీకు సమర్పిస్తున్నాను.

Verse 38

शंकर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स ब्रूहि यत्तेऽभिवांछितम् । प्रार्थयस्व प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

శంకరుడు అన్నాడు—వత్సా, నేను నీపై సంతోషించాను. నీకు నిజంగా కావలసినదేమిటో చెప్పు. కోరుకో; అది అత్యంత దుర్లభమైనదైనా నేను ప్రసాదిస్తాను.

Verse 39

अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण शृलाग्रस्थितमत्तनुम् । यो मर्त्योर्च्चां प्रकृत्वा ते स्थापयिष्यति भूतले

అంధకుడు అన్నాడు—ఇదే రూపంలో, త్రిశూలాగ్రంపై నిలిచిన నీ దేహాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని—ఏ మానవుడు నీ ఆరాధనార్థం ప్రతిమను తయారు చేసి భూమిపై స్థాపిస్తాడో…

Verse 40

तस्य मोक्षस्त्वया देयो मद्वाक्यात्सुरसत्तम । तथेत्युक्त्वा महेशस्तं शूलाग्रात्प्रमुमोच ह । अस्थिशेषं कृशांगं च चामुण्डासदृशं द्विजाः

హే దేవశ్రేష్ఠా, నా వాక్యమునుబట్టి అతనికి మోక్షాన్ని ప్రసాదించండి. అప్పుడు మహేశుడు “తథాస్తు” అని పలికి అతనిని త్రిశూలాగ్రం నుండి విడిపించాడు. ఓ ద్విజులారా, అతడు ఎముకల మిగులు, కృశదేహి, చాముండాసదృశుడై మిగిలాడు.

Verse 41

ततः स गणतां प्राप्तो गीतं चक्रे मनोहरम् । पुरतो देवदेवस्य पार्वत्याश्च विशेषतः

ఆ తరువాత అతడు గణత్వాన్ని పొందాడు; దేవదేవుని సమక్షంలో—ప్రత్యేకంగా పార్వతీ సమీపంలో—మనోహరమైన స్తోత్రగీతాన్ని పాడాడు.

Verse 42

भृंगवद्रटनं यस्मात्तस्य श्रोत्रसुखा वहम् । भृंगीरिटि इति प्रोक्तस्ततः स त्रिपुरारिणा

అతని ధ్వని తేనెటీగ గుంజనవలె చెవులకు మధురంగా ఉండెను; అందుచేత త్రిపురారి శివుడు అతనిని “భృంగీరిటి” అని పిలిచెను।

Verse 43

एवं स गणतां प्राप्तो देवदेवस्य शूलिनः । विश्वास्यः सर्वकृत्येषु तत्परं समपद्यत

ఇలా దేవదేవుడైన త్రిశూలధారి యొక్క గణత్వాన్ని పొందిన అతడు, సమస్త కార్యాలలో విశ్వాస్యుడై, ఆ సేవలో పరమ నిష్ఠతో లీనమయ్యెను।

Verse 44

ततःप्रभृति लोकेऽत्र देवदेवो महेश्वरः । तादृशेनैव रूपेण स्थाप्यते भूतले जनैः

అప్పటినుండి ఈ లోకంలో దేవదేవుడైన మహేశ్వరుడు, జనులచే భూతలమున అదే రూపముతోనే ప్రతిష్ఠింపబడుచున్నాడు।

Verse 45

प्राप्यतेऽत्र परा सिद्धिस्तत्प्रसादादलौ किकी । कस्यचित्त्वथ कालस्य राज्याद्भ्रष्टो महीपतिः

ఇక్కడ ఆయన కృపవలన కలియుగములోనూ పరమ సిద్ధి లభించును; తరువాత కొంతకాలానికి ఒక రాజు తన రాజ్యమునుండి చ్యుతుడయ్యెను।

Verse 46

सुरथाख्यः प्रसिद्धोऽत्र सूर्यवंशसमुद्भवः । ततो वसिष्ठमासाद्य स चात्मीयं पुरो हितम् । प्रोवाच प्रणतो भूत्वा बाष्पव्याकुललोचनः

ఇక్కడ సూర్యవంశసంభవుడైన సురథనామక ప్రసిద్ధ రాజు ఉండెను. అతడు తన కులపురోహితుడైన వసిష్ఠుని సమీపించి, ప్రణమించి, కన్నీళ్లతో కలవరపడిన నేత్రాలతో పలికెను.

Verse 47

त्वया नाथेन मे ब्रह्मन्संस्थितेनाऽपि शत्रुभिः । बलाच्च यद्धृतं राज्यं मन्द भाग्यस्य सांप्रतम्

హే బ్రాహ్మణా! మీరు నా నాథుడై రక్షకుడై ఉన్నప్పటికీ శత్రువులు బలవంతంగా నా రాజ్యాన్ని అపహరించారు. ప్రస్తుతం నా భాగ్యం అతి మాంద్యంగా ఉంది.

Verse 48

तस्मात्कुरु प्रसादं मे येन मे राज्यसंस्थितिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन नान्या मे विद्यते गतिः

అందువల్ల నాపై కరుణ చూపండి; దానివల్ల నా రాజ్యం దృఢంగా స్థాపితమగును. మళ్లీ మళ్లీ కూడా మీ అనుగ్రహమే నాకు ఆధారం—ఇతర గతి నాకు లేదు.

Verse 49

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं ते महाराज मद्वाक्यात्सत्वरं व्रज । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम्

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఇలా అయితే, ఓ మహారాజా, నా వాక్యముచే వెంటనే వెళ్లుము. హాటకేశ్వర క్షేత్రం సర్వసిద్ధులను ప్రసాదించేది.

Verse 50

तत्र भैरवरूपेण स्थापयित्वा महेश्वरम् । भुजोद्यतोग्रशूलाग्रविद्धान्धककलेवरम्

అక్కడ భైరవరూపంలో మహేశ్వరుని ప్రతిష్ఠించుము—ఆయన భుజం ఎత్తబడినది, ఉగ్ర త్రిశూలాగ్రంతో అంధకుని దేహం ఛేదింపబడినది.

Verse 51

नारसिंहेन मंत्रेण ततः पूजय तं नृप । रक्तपुष्पैस्तथा धूपै रक्तैश्चैवानुलेपनैः

తర్వాత, ఓ నృపా, నారసింహ మంత్రంతో ఆయనను పూజించుము—ఎర్ర పుష్పాలతో, ఎర్ర ధూపంతో, ఎర్ర అనులేపనాలతో.

Verse 52

ततः सद्वीर्य मासाद्य तेजोवीर्यसमन्वितः । हनिष्यस्यखिलाञ्छत्रूंस्तत्प्रसादादसंशयम्

అప్పుడు నీవు సత్య పరాక్రమాన్ని పొందీ, తేజస్సు మరియు బలంతో సమన్వితుడవై, ఆయన అనుగ్రహం వల్ల నిస్సందేహంగా సమస్త శత్రువులను సంహరిస్తావు।

Verse 53

परं शौचसमेतेन संपूज्यो भगवांस्त्वया । अन्यथा प्राप्स्यसे विघ्नान्सत्यमेतन्मयोदितम्

కానీ నీవు పరమ శుచితో భగవంతుని విధివిధానంగా పూజించాలి; లేకపోతే నీకు విఘ్నాలు కలుగుతాయి—ఇది నేను సత్యంగా ప్రకటిస్తున్నాను।

Verse 54

अथ तस्य वचः श्रुत्वा स राजा सत्वरं ययौ । तत्र क्षेत्रे ततो देवं स्थापयामास भैरवम्

ఆ మాటలు విని ఆ రాజు వేగంగా వెళ్లాడు; మరియు ఆ పుణ్యక్షేత్రంలో అతడు భైరవ దేవుని స్థాపించాడు।

Verse 55

ततः संपूजयामास नारसिंहेन भक्तितः । मन्त्रेण प्रयतो भूत्वा ब्रह्मचर्यपरायणः

తర్వాత అతడు భక్తితో నారసింహ మంత్రంతో (భైరవుని) విధివిధానంగా పూజించాడు; నియమబద్ధుడై బ్రహ్మచర్యంలో నిమగ్నుడయ్యాడు।

Verse 56

ततो दशसहस्रांते तस्य मंत्रस्य संख्यया । भैरवस्तुष्टिमापन्नः प्रोवा च तदनन्तरम्

ఆ మంత్ర జపసంఖ్య పది వేల పూర్తయ్యాక భైరవుడు ప్రసన్నుడై, వెంటనే అనంతరం పలికాడు।

Verse 57

श्रीभैरव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते राजन्मंत्रेणानेन पूजितः । तस्मात्प्रार्थय यच्चेष्टं येन सर्वं ददाम्यहम्

శ్రీభైరవుడు పలికెను—ఓ రాజా, ఈ మంత్రంతో నన్ను పూజించినందున నేను నీపై పూర్తిగా ప్రసన్నుడను. కావున నీకు ఇష్టమైనదాన్ని కోరుము; నేను నీకు సమస్తమును ప్రసాదించెదను।

Verse 58

सुरथ उवाच । शत्रुभिर्मे हृतं राज्यं त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर । तन्मे भवतु भूयोऽपि शत्रुभिः परिवर्ज्जितम्

సురథుడు పలికెను—ఓ సురేశ్వరా, శత్రువులు నా రాజ్యాన్ని హరించారు. నీ ప్రసాదముచేత అదే రాజ్యం నాకు మళ్లీ కలుగుగాక; ఈసారి శత్రువుల బాధ లేకుండుగాక।

Verse 59

अन्योऽपि यः पुमानित्थं त्वामिहागत्य पूजयेत् । अनेनैव तु मंत्रेण तस्य सिद्धिस्त्वया विभो

ఇంకెవడైనా ఈ విధంగా ఇక్కడికి వచ్చి ఇదే మంత్రంతో నిన్ను పూజిస్తే, ఓ విభో, అతనికి నీ కృపవలన సిద్ధి కలుగును।

Verse 60

देया देव सहस्रांते यथा मम सुरेश्वर । तथेति तं प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं हरः

ఓ సురేశ్వరా, ఓ దేవా, సహస్రాంతంలో నాకు ఇవ్వవలసినదాన్ని వాగ్దానించినట్లే దయచేయుము. ‘తథాస్తు’ అని హరుడు ప్రతిజ్ఞ చేసి అదృశ్యుడయ్యెను।

Verse 61

सुरथोऽपि निजं राज्यं प्राप हत्वा रणे रिपून्

సురథుడు కూడా యుద్ధంలో శత్రువులను సంహరించి తన స్వరాజ్యాన్ని మళ్లీ పొందెను।