Adhyaya 122

Verse 1

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि द्विजोत्तमाः । यथा स निहतो देव्या महिषाख्यो दनूत्तमः

సూతుడు పలికెను—ఓ ద్విజోత్తములారా, మీరు నన్ను అడిగినదంతయు నేను వివరించితిని—దేవి చేత మహిష అనే దానవశ్రేష్ఠుడు ఎలా నిహతుడయ్యెనో।

Verse 2

सांप्रतं कीर्तयिष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । केदारसंभवां पुण्यां तां शृणुध्वं समाहिताः

ఇప్పుడు నేను పాపనాశినీ కథను కీర్తించెదను—కేదారసంభవమైన ఆ పుణ్యకథను; మీరు సమాహితచిత్తులై వినుడి।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । केदारः श्रूयते सूत गंगाद्वारे हिमाचले । स कथं चेह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

ఋషులు పలికిరి—ఓ సూతా, కేదారం హిమాచలములో గంగాద్వారమందు ఉన్నదని వినుచున్నాము; అయితే అది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చెను? సమస్తమును విస్తరించి చెప్పుము।

Verse 4

सूत उवाच । एतत्सत्यं गिरौ तस्मिन्स्वयंभूः संस्थितः प्रभुः । परं तत्र वसेद्देवो यावन्मासाष्टकं द्विजाः

సూతుడు పలికెను—ఇది సత్యము; ఆ పర్వతమున స్వయంభూ ప్రభువు స్వయంగా స్థితుడై ఉన్నాడు. కాని హే ద్విజులారా, అక్కడ దేవుడు ఎనిమిది నెలల వరకే నివసించును.

Verse 5

यावद्घर्मश्च वर्षा च तावत्तत्र वसेत्प्रभुः । शीतकाले पुनश्चात्र क्षेत्रे संतिष्ठते सदा

ఎంతకాలం గ్రీష్మమూ వర్షాకాలమూ కొనసాగునో, అంతకాలం ప్రభువు అక్కడ నివసించును; మరల శీతకాలములో ఈ క్షేత్రమున ఆయన సదా స్థిరంగా నిలిచియుండును.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । किं तत्कार्यं वसेद्येन क्षेत्रे मासचतुष्टयम् । हिमाचले यथैवाष्टौ सूतपुत्र वदस्व नः

ఋషులు పలికిరి—ఏ కార్యార్థమున ఈ పుణ్యక్షేత్రమున నాలుగు నెలలు నివసించవలెను? అలాగే హిమాచలమున ఎనిమిది నెలలు ఎందుకు? హే సూతపుత్రా, మాకు చెప్పుము.

Verse 7

सूत उवाच । पूर्वं स्वायंभुवस्यादौ मनोर्दैत्यो महाबलः । हिरण्याक्षो महातेजास्तपोवीर्यसमन्वितः

సూతుడు పలికెను—పూర్వము, స్వాయంభువ మన్వంతర ఆరంభమున, మనువు కాలమున ఒక మహాబలుడైన దైత్యుడు ఉండెను—హిరణ్యాక్షుడు; మహాతేజస్సుతో, తపోవీర్యముతో సమన్వితుడు.

Verse 8

तैर्व्याप्तं जगदेतद्धि निरस्य त्रिदशाधिपम् । यज्ञ भागाश्चदेवानां हृता वीर्यप्रभावतः

వారిచేత ఈ జగత్తు వ్యాపించబడెను; త్రిదశాధిపతి (ఇంద్రుడు)ను కూడా తరిమివేసిరి. తమ వీర్యప్రభావముచేత దేవతల యజ్ఞభాగములను కూడ హరించిరి.

Verse 9

अथ शक्रः सुरैः सार्धं गंगाद्वारं समाश्रितः । तपस्तेपे सुदुःखार्तो राज्यश्रीपरिवर्जितः

అప్పుడు శక్రుడు (ఇంద్రుడు) దేవులతో కలిసి గంగాద్వారాన్ని ఆశ్రయించాడు. తీవ్రమైన దుఃఖంతో బాధపడుతూ, రాజ్యశ్రీని కోల్పోయి తపస్సు చేశాడు.

Verse 10

तस्यैवं तप्यमानस्य तपस्तीव्रं महात्मनः । माहिषं रूपमास्थाय निश्चक्राम धरातलात्

ఆ మహాత్ముడు ఇలా ఘోర తపస్సు చేస్తుండగా, (భగవంతుడు) మహిషరూపాన్ని ధరించి భూమి ఉపరితలాన్ని చీల్చుకొని బయలుదేరాడు.

Verse 11

स्वयमेव महादेवस्ततः शक्रमुवाच ह । केदारयामि मे शीघ्रं ब्रूहि सर्वं सुरोत्तम । दैत्यानामथ सर्वेषां रूपेणानेन वासव

అప్పుడు స్వయంగా మహాదేవుడు శక్రునితో పలికాడు—“ఓ దేవోత్తమా, త్వరగా అన్నీ చెప్పు. ఓ వాసవా, ఈ రూపంతోనే నేను సమస్త దైత్యులను చీల్చి నశింపజేస్తాను.”

Verse 12

इन्द्र उवाच । हिरण्याक्षो महादैत्यः सुबाहुर्वक्र कन्धरः । त्रिशृंगो लोहिताक्षश्च पंचैतान्दारय प्रभो । हतैरेतैर्हतं सर्वं दानवानामसंशयम्

ఇంద్రుడు అన్నాడు—“హిరణ్యాక్షుడు మహాదైత్యుడు; అలాగే సుబాహు, వక్రకంధర, త్రిశృంగ, లోహితాక్ష—ప్రభూ, ఈ ఐదుగురిని చీల్చి సంహరించు. వీరు హతులైతే నిస్సందేహంగా సమస్త దానవులు హతులైనట్టే.”

Verse 13

किमन्यैः कृपणैर्ध्वस्तैर्यैः किंचिन्नात्र सिध्यति । तस्य तद्वचनश्रुत्वा भगवांस्तूर्णमभ्यगात् । यत्र दानवमुख्योऽसौ हिरण्याक्षो महाबलः

“ఇక్కడ ఏమీ సాధ్యం కాని, ఇప్పటికే నశించిన దయనీయ శత్రువులతో ఇంకేమి పని?” అతని మాటలు విని భగవంతుడు వెంటనే బయలుదేరి, దానవుల నాయకుడైన మహాబలుడు హిరణ్యాక్షుడు ఉన్న చోటికి చేరాడు.

Verse 14

अथ तं दूरतो दृष्ट्वा महिषं पर्वतोपमम् । आयातं रौद्ररूपेण दानवाः सर्वतश्च ते

అప్పుడు దూరం నుంచే పర్వతసమానమైన ఆ మహిషం రౌద్రరూపంతో సమీపించుట చూచి, దానవులు అన్ని దిక్కుల నుంచీ కూడిరి।

Verse 15

ततो जघ्नुश्च पाषाणैर्लगुडैश्च तथापरे । क्ष्वेडितास्फोटितांश्चक्रुस्तथान्ये बलगर्विताः

అప్పుడు కొందరు రాళ్లతోను లగుడాలతోను కొట్టిరి; మరికొందరు బలగర్వంతో గర్జించి, చప్పట్లు కొట్టి, వేళ్లు చిటికించుచు దర్పం చూపిరి।

Verse 16

अथवमन्य तान्देवः प्रहारं लीलया ददौ । यत्रास्ते दानवेन्द्रोऽसौ चतुर्भिः सचिवैः सह

అప్పుడు దేవుడు వారిని లెక్కచేయక, లీలగా ప్రహారం చేసి, ఆ దానవరాజు నాలుగు మంత్రులతో కూడి నిలిచిన చోటికి చేరెను।

Verse 17

ततः शस्त्रं समुद्यम्य यावद्धावति सम्मुखः । तावच्छृंगप्रहारेण सोनयद्यमसादनम्

తర్వాత శత్రువు ఆయుధం ఎత్తుకొని ఎదురుగా పరుగెత్తగా, ప్రభువు శృంగప్రహారంతో అతనిని యమసదనానికి పంపెను।

Verse 18

हत्वा तं सचिवान्पश्चात्सुबाहुप्रमुखांश्च तान् । जघान हन्यमानोऽपि समन्ताद्दानवैः परैः

ఆ తరువాత సుబాహు మొదలైన మంత్రులను సంహరించి, మిగిలిన దానవులు చుట్టుముట్టి దాడి చేసినప్పటికీ వారినీ అతడు వధించెను।

Verse 19

न तस्य लगते क्वापि शस्त्रं गात्रे कथंचन । यत्नतोऽपि विसृष्टं च लब्धलक्षैः प्रहारिभिः

అతని శరీరంపై ఎక్కడా ఏ విధంగానూ ఆయుధం అంటలేదు; లక్ష్యాన్ని బాగా పట్టి దాడిచేసినవారు సంపూర్ణ యత్నంతో విసిరినా అది తాకలేదు।

Verse 20

एवं पंच प्रधानास्तान्हत्वा दैत्यान्महेश्वरः । भूयो जगाम तं देशं यत्र शक्रो व्यवस्थितः । अब्रवीच्च प्रहष्टात्मा ततः शक्रं तपोन्वितम्

ఇలా ఐదుగురు ప్రధాన దైత్యులను సంహరించిన మహేశ్వరుడు మళ్లీ శక్రుడు (ఇంద్రుడు) ఉన్న చోటికి వెళ్లాడు; ఆపై హర్షభరిత హృదయంతో తపోన్వితుడైన శక్రునితో పలికాడు।

Verse 22

मत्तोऽन्यदपि देवेश वरं प्रार्थय वांछितम् । कैलासशिखरं येन गच्छामि त्वरयाऽन्वितः

హే దేవేశా! నన్ను మరొక వరం కోరుము—నీకు ఇష్టమైనదే; దానివల్ల నేను త్వరగా కైలాస శిఖరానికి వెళ్లగలను।

Verse 23

इन्द्र उवाच । अनेनैव हि रूपेण तिष्ठ त्वं चात्र शंकर । त्रैलोक्यरक्षणार्थाय धर्माय च शिवाय च

ఇంద్రుడు అన్నాడు—హే శంకరా! ఇదే రూపంతో ఇక్కడే నిలిచియుండుము; త్రిలోక రక్షణకై, ధర్మార్థమై, శివమంగళార్థమై।

Verse 24

श्रीभगवानुवाच । एतद्रूपं मया शक्र कृतं तस्य वधाय वै । अवध्यः सर्वभूतानां यतोन्येषां मया हतः

శ్రీభగవానుడు పలికెను—హే శక్రా! అతని వధార్థమే నేను ఈ రూపాన్ని ధరించాను; అతడు సమస్త భూతాలకు అవధ్యుడు, అందుకే ఇతరులు కాదు—నేనే అతన్ని సంహరించాను।

Verse 25

तस्मादत्रैव ते वाक्यात्स्थास्यामि सुर सत्तम । अनेनैव तु रूपेण मोक्षदः सर्वदेहिनाम्

కాబట్టి, హే దేవశ్రేష్ఠా! నీ వాక్యముచే నేను ఇక్కడనే నిలిచియుందును; ఇదే రూపముతో సమస్త దేహధారులకు మోక్షమును ప్రసాదించెదను।

Verse 26

एवमुक्त्वा विरूपाक्षश्चक्रे कुंडं ततः परम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं सुस्वादुक्षीरवत्प्रियम्

ఇట్లు పలికిన విరూపాక్షుడు (శివుడు) అనంతరం ఒక పుణ్యకుండమును నిర్మించెను. అది శుద్ధ స్ఫటికమువలె ప్రకాశించెను; దాని జలము పాలవలె మధురమై అందరికీ ప్రియమైంది।

Verse 27

ततः प्रोवाच देवेन्द्रं मेघगंभीरया गिरा । शृण्वतां सर्वदेवानां भगवांस्त्रिपुरातकः

అనంతరం భగవాన్ త్రిపురాంతకుడు, సమస్త దేవతలు వినుచుండగా, మేఘగంభీరమైన వాణితో దేవేంద్రుని ఉద్దేశించి పలికెను।

Verse 28

यो मां दृष्ट्वा शुचिर्भूत्वा कुंडमेतत्प्रपश्यति । त्रिः पीत्वा वामसव्येन द्वाभ्यां चैव ततो जलम्

ఎవడు నన్ను దర్శించి శుచియై ఈ కుండమును దర్శించునో—ఆ కుండజలమును మూడుసార్లు ఆచమించి, ఆపై ఎడమ మరియు కుడి (చేతులతో) ఆ జలమును గ్రహించునో…

Verse 30

वामेन मातृकं पक्षं दक्षिणेनाथ पैतृकम् । उभाभ्यामथ चात्मानं कराभ्यां मद्वचो यथा

ఎడమ చేతితో మాతృపక్షమును, కుడి చేతితో పితృపక్షమును (పవిత్రపరచాలి); ఆపై రెండు చేతులతో తనను తాను పవిత్రపరచాలి—నేను చెప్పిన విధముగా।

Verse 31

इन्द्र उवाच । अहमागत्य नित्यं त्वां स्वर्गाद्वृषभवाहन । अत्रस्थं पूजयिष्यामि पास्यामि च तथोदकम्

ఇంద్రుడు పలికెను—హే వృషభధ్వజ ప్రభూ! నేను స్వర్గం నుండి ప్రతిదినం ఇక్కడికి వచ్చి, ఈ స్థలంలో నివసిస్తున్న నిన్ను పూజించి, ఈ పవిత్ర జలమును కూడా పానము చేస్తాను।

Verse 32

के दारयामि यत्प्रोक्तं त्वया महिषरूपिणा । केदार इति नाम्ना त्वं ततः ख्यातो भविष्यसि

మహిషరూపంలో నీవు పలికిన మాటను నేను ధరిస్తాను, నిలుపుతాను. అందువల్ల నీవు ఇకపై ‘కేదార’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి చెందుతావు।

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । यद्येवं कुरुषे शक्र ततो दैत्यभयं न ते । भविष्यति परं तेजो गात्रे संपत्स्यतेऽखिलम्

భగవానుడు పలికెను—హే శక్రా! నీవు ఇలా చేస్తే దానవుల భయం నీకు ఉండదు. పరమ తేజస్సు నీ దేహమంతటా సంపూర్ణంగా వ్యాపిస్తుంది।

Verse 34

एवमुक्तः सहस्राक्षस्ततः प्रासादमुत्तमम् । तदर्थं निर्मयामास साध्वालोकं मनोहरम्

ఇలా ఉపదేశం పొందిన సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) ఆ కార్యార్థం ఒక ఉత్తమ ప్రాసాదం (దేవాలయం) నిర్మింపజేశాడు—సద్జనులు దర్శించదగినంత మనోహరమూ రమణీయమూ గా।

Verse 35

ततः प्रणम्य तं देवमनुमन्त्र्य ततः परम् । जगाम निजमावासं मेरुशृंगाग्रसंस्थितम्

ఆపై అతడు ఆ దేవునికి నమస్కరించి, భక్తితో అనుమతి తీసుకొని, మేరు శిఖరాగ్రంపై ఉన్న తన నివాసానికి వెళ్లెను।

Verse 36

ततश्चागत्य नित्यं स स्वर्गाद्देवस्य शूलिनः । केदारस्य सुभक्त्याढ्यां पूजां चक्रे समाहितः

అనంతరం అతడు స్వర్గం నుండి నిత్యం వచ్చి, త్రిశూలధారి దేవుడైన కేదారునికి పరమభక్తితో, ఏకాగ్రచిత్తముగా పూజను నిర్వహించెను।

Verse 37

मन्त्रोदकं च त्रिः पीत्वा ययौ ब्राह्मणसत्तमाः । कस्यचित्त्वथ कालस्य यावत्तत्र समाययौ

మంత్రసంస్కృత జలాన్ని మూడుసార్లు త్రాగి ఆ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణుడు వెళ్లిపోయెను; కొంతకాలం గడిచిన తరువాత మళ్లీ అదే స్థలానికి వచ్చెను।

Verse 38

तावद्धिमेन तत्सर्वं गिरेः शृंगं प्रपूरितम् । तच्च कुण्डं स देवश्च प्रासादेन समन्वितः

అంతలోనే హిమంతో పర్వతశిఖరం అంతటా నిండిపోయెను; అలాగే ఆ కుండము మరియు ఆ దేవుడు కూడా శోభాయమాన ప్రాసాదంతో సహా ప్రత్యక్షమయ్యెను।

Verse 39

ततो दुःखपरीतात्मा भक्त्या परमया युतः । तां दिशं प्रणिपत्योच्चैर्जगाम निजमंदिरम्

అప్పుడు దుఃఖంతో నిండిన హృదయమున్నప్పటికీ పరమభక్తితో యుక్తుడై, ఆ దిశకు నమస్కరించి తన నివాసమందిరానికి వెళ్లిపోయెను।

Verse 40

एवमागच्छतस्तस्य गतं मासचतुष्टयम् । अपश्यतो महादेवं दिदृक्षागतचेतसः

ఇలా వచ్చుచూ పోవుచూ అతనికి నాలుగు నెలలు గడిచిపోయెను; దర్శనాభిలాషతో మనస్సు నిలిచినప్పటికీ మహాదేవుని చూడలేకపోయెను।

Verse 41

ततः प्राप्ते पुनर्विप्रा घर्मकाले हिमालये । संयातो दृक्पथं देवः स तथारूपसंस्थितः

అనంతరం, ఓ విప్రులారా, హిమాలయంలో ఘర్మకాలము మళ్లీ వచ్చినప్పుడు, ఆ దేవుడు అదే రూపంలో స్థితుడై దృష్టిపథంలో ప్రత్యక్షమయ్యాడు।

Verse 42

ततः पूजां विधायोच्चैश्चातुर्मास्यसमुद्भवाम् । गीतवाद्यादिकं चक्रे तत्पुरः श्रद्धयान्वितः

తదుపరి అతడు చాతుర్మాస్య వ్రతసంబంధమైన పూజను విధివిధానంగా నిర్వహించి, శ్రద్ధతో ఆయన సమక్షంలో గీతాలు, వాద్యాలు మొదలైనవి సమర్పించాడు।

Verse 43

अथ देवः समालोक्य तां श्रद्धां तस्य गोपतेः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा भगवांस्त्रिपुरांतकः

అప్పుడు దేవుడు—భగవాన్ త్రిపురాంతకుడు—ఆ గోపతి యొక్క శ్రద్ధను చూచి, దర్శనమిచ్చుటకు అతని సమక్షానికి వచ్చి అతనితో పలికాడు।

Verse 44

परितुष्टोऽस्मि देवेश भक्त्या चानन्ययाऽनया । तस्मात्प्रार्थय दास्यामि यं कामं हृदिसंस्थितम्

‘ఓ దేవేశా! నీ ఈ అనన్య భక్తితో నేను పూర్తిగా సంతుష్టుడను. కావున హృదయంలో ఉన్న ఏ కోరికయైనా అడుగు; నేను దానిని ప్రసాదిస్తాను.’

Verse 45

शक्र उवाच । तव प्रसादात्संजातं ममैश्वर्यमनुत्तमम् । यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु तत्सर्वं गृहसंस्थितम्

శక్రుడు అన్నాడు—‘నీ ప్రసాదంతో నాకు అనుత్తమమైన ఐశ్వర్యం కలిగింది. మూడు లోకాలలో ఉన్నదంతా నా గృహాధికారంలో స్థిరంగా నిలిచింది.’

Verse 46

तस्माद्यदि प्रसादं मे करोषि वृषभध्वज । वरं वा यच्छसि प्रीतस्तत्कुरुष्व वचो मम

కాబట్టి, ఓ వృషభధ్వజా! నాపై ప్రసన్నుడై కృప చూపినయెడల, లేదా సంతోషించి వరం ఇచ్చినయెడల, నా ఈ ప్రార్థనను నెరవేర్చుము।

Verse 47

पर्वतोऽयं भवेद्गम्यो मासानष्टौ सुरेश्वर । यावन्मीनस्थितो भानुः प्रगच्छति श्रुतं मया

హే సురేశ్వరా! నేను వినిన ప్రకారం, సూర్యుడు మీనరాశిలో స్థితుడై సంచరించు కాలమంతా ఈ పర్వతం ఎనిమిది నెలలు గమ్యమై ఉంటుంది।

Verse 48

ततः परमगम्यश्च हिमपूरेण संवृतः । यदा स्याच्चतुरो मासान्यावत्कुम्भगतो रविः

ఆ తరువాత ఇది ఘనమైన మంచుతో కప్పబడి అత్యంత దుర్గమమవుతుంది; సూర్యుడు కుంభరాశిలో ప్రవేశించే వరకు, నాలుగు నెలలు ఈ స్థితి ఉంటుంది।

Verse 49

संजायतेऽप्यगम्यश्च ममापि त्रिपुरांतक । किं पुनः स्वल्पसत्त्वानां नरादीनां सुरेश्वर

హే త్రిపురాంతకా! ఇది నాకే అగమ్యమైపోతుంది; మరి స్వల్పబలులైన మనుష్యాదుల సంగతి ఏమనాలి, హే సురేశ్వరా!

Verse 50

तस्मात्स्वर्गेऽथ पाताले मर्त्ये वा त्रिदशेश्वर । कुरुष्वानेनरूपेण स्थितिं मासचतुष्टयम् । येन न स्यात्प्रतिज्ञाया हानिर्मम सुरेश्वर

కాబట్టి, హే త్రిదశేశ్వరా! స్వర్గంలో గానీ, పాతాళంలో గానీ, మర్త్యలోకంలో గానీ—ఈ రూపముతోనే నాలుగు నెలలు నివసించుము; అప్పుడు నా ప్రతిజ్ఞ భంగం కాకుండా ఉంటుంది, హే సురేశ్వరా।

Verse 51

सूत उवाच । ततो देवश्चिरं ध्यात्वा प्रोवाच बलसूदनम् । परं संतोषमापन्नो मेघनिर्घोषनिःस्वनम्

సూతుడు పలికెను—అప్పుడు దేవుడు దీర్ఘంగా ధ్యానించి బలసూదనుని ఉద్దేశించి పలికెను; పరమ సంతోషంతో అతని వాక్కు మేఘగర్జనవలె నినదించింది।

Verse 52

आनर्तविषये क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । अस्मदीयं सहस्राक्ष विद्यते धरणीतले

ఆనర్త దేశంలో హాటకేశ్వరమని పిలువబడే ఒక పుణ్యక్షేత్రం ఉంది; ఓ సహస్రాక్షా, అది మనదే, భూమిపై స్థితమై ఉంది।

Verse 53

तत्राहं वृश्चिकस्थेऽर्के सदा स्थास्यामि वासव । यावत्कुम्भस्य पर्यंतं तव वाक्यादसंशयम्

ఓ వాసవా! అక్కడ నేను నిత్యంగా నివసిస్తాను—సూర్యుడు వృశ్చికరాశిలో ఉన్న కాలం నుండి కుంభరాశి అంతం వరకు; నీ వాక్యమువల్ల ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 54

तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । मम रूपं प्रतिष्ठाप्य कुरुपूजा यथोचिताम् । येन तत्र निजं तेजो धारयामि तवार्थतः

కాబట్టి అక్కడికి త్వరగా వెళ్లి ఉత్తమమైన ప్రాసాదం (ఆలయం) నిర్మించు, నా రూపాన్ని ప్రతిష్ఠించి, యథావిధిగా పూజ నిర్వహించు; అప్పుడు నీ హితార్థం నేను అక్కడ నా దివ్య తేజస్సును ధరించగలను।

Verse 55

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा सहस्राक्षो देवदेवस्य शूलिनः । गत्वा तत्र ततश्चक्रे यद्देवेनेरितं वचः

సూతుడు పలికెను—ఇది విని సహస్రాక్షుడు దేవదేవుడైన శూలినుని ఆజ్ఞను స్వీకరించి అక్కడికి వెళ్లి, దేవుడు చెప్పినట్లే అన్నిటిని నిర్వహించాడు।

Verse 56

प्रासादं निर्मयित्वाथ रूपं संस्थाप्य शूलिनः । कुण्डं चक्रे च तद्रूपं स्वच्छोदकसमावृतम्

ప్రాసాదాన్ని నిర్మించి అనంతరం శూలినుడు (శివుడు) యొక్క రూపాన్ని ప్రతిష్ఠించి, ఆ రూపానుగుణమైన కుండాన్ని నిర్మించాడు; అది చుట్టూరా స్వచ్ఛమైన జలంతో నిండివుండెను.

Verse 57

ततश्चाराधयामास पुष्पधूपानुलेपनैः । स्नात्वा कुण्डेऽपिबत्तोयं त्रिःकृत्वा च यथापुरा

అనంతరం పుష్పాలు, ధూపం, సుగంధ లేపనాలతో భగవంతుని ఆరాధించాడు. కుండంలో స్నానం చేసి, పూర్వాచార ప్రకారం మూడుసార్లు ఆ నీటిని పానము చేశాడు.

Verse 58

एवं स भगवांस्तत्र शक्रेणाराधितः पुरा । समायातोऽत्र विप्रेंद्राः सुरम्यात्तु हिमाचलात्

ఈ విధంగా ఆ భగవంతుడు పూర్వకాలంలో అక్కడ శక్రుడు (ఇంద్రుడు) చేత ఆరాధింపబడ్డాడు. ఓ విప్రేంద్రులారా, సురమ్యమైన హిమాచలం నుండి ఆయన ఇక్కడికి వచ్చెను.

Verse 59

यस्तमाराधयेत्सम्यक्सदा मासचतुष्टयम् । हिमपातोद्भवे मर्त्यः स शिवाय प्रपद्यते

హిమపాతమునుండి ఉద్భవించిన ఆ తీర్థంలో ఎవడు నాలుగు నెలలు నిరంతరం సమ్యకంగా ఆయనను ఆరాధించునో, ఆ మానవుడు శివుని శరణు పొందును.

Verse 60

शेषकालेऽपि यः पूजां करोत्येव सुभक्तितः । स पापं क्षालयेत्प्राज्ञ आजन्ममरणांतिकम्

ఆ కాలం కాకపోయినా ఎవడు సుభక్తితో పూజ చేస్తాడో, ఓ ప్రాజ్ఞులారా, అతడు జన్మ నుండి మరణాంతం వరకు ఉన్న పాపాన్ని కడిగివేస్తాడు.

Verse 61

तत्र गीतं प्रशंसंति नृत्यं चैव पृथग्विधम् । देवस्य पुरतः प्राज्ञाः सर्वशास्त्रविशारदाः

అక్కడ దేవుని సమక్షంలో, సమస్త శాస్త్రాలలో నిపుణులైన జ్ఞానులు పవిత్ర గీతాన్ని ప్రశంసించి, నానావిధ నృత్యాలను ప్రదర్శిస్తారు।

Verse 62

अत्र श्लोकः पुरा गीतो नारदेन सुरर्षिणा । तद्वोऽहं कीर्तयिष्यामि श्रूयतां ब्राह्मणोत्तमाः

ఇక్కడ పూర్వం దేవర్షి నారదుడు ఒక శ్లోకాన్ని గానంచేశాడు। అదే నేను ఇప్పుడు మీకు కీర్తిస్తాను—ఓ బ్రాహ్మణోత్తములారా, వినండి।

Verse 63

केदारे सलिलं पीत्वा गयापिडं प्रदाय च । ब्रह्मज्ञानमथासाद्य पुनर्जन्म न विद्यते

కేదారంలో జలాన్ని పానంచేసి, గయలో పిండదానం చేసి, అనంతరం బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని పొందితే పునర్జన్మ ఉండదు।

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं केदारस्य च संभवम् । आख्यानं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా, కేదారుని ఉద్భవం మరియు ప్రాకట్యంతో కూడిన ఈ సమస్తం మీకు వివరించాను। ఈ ఆఖ్యానం సమస్త పాపాలను నశింపజేస్తుంది।

Verse 65

यश्चैतत्छृणुयात्सम्यक्पठेद्वा तस्य चाग्रतः । श्रावयेद्वापि वा विप्राः सर्वपातकनानम् । केदारस्य स पापौघैर्मुच्यते तत्क्षणान्नरः

ఓ విప్రులారా, ఎవడు దీనిని సక్రమంగా వింటాడో, లేదా మరొకరి సమక్షంలో చదువుతాడో, లేదా వినిపింపజేస్తాడో—ఈ ఆఖ్యానం సమస్త పాపాలను నశింపజేస్తుంది। కేదార సంబంధమైన పాపసమూహాల నుండి ఆ మనిషి తక్షణమే విముక్తుడవుతాడు।

Verse 294

कराभ्यां स पुमान्नूनं तारयेच्च कुलत्रयम् । अपि पापसमाचारं नरकेऽपि व्यव स्थितम्

ఆ మనిషి తన స్వహస్తాలతోనే నిశ్చయంగా తన వంశంలోని మూడు తరాలను తరింపజేస్తాడు—పాపాచారుడైనా, నరకంలో ఉన్నవాడైనా కూడా।