Adhyaya 12

Verse 1

। सूत उवाच । एवं स वसुधापालो ब्राह्मणेभ्यः स्वशक्तितः । ददौ तु नगरं कृत्वा पुरंदरपुरोपमम्

సూతుడు పలికెను—ఇట్లు ఆ వసుధాపాలుడు తన శక్తి మేరకు, పురందరపురమునకు సమానమైన నగరమును నిర్మించి, బ్రాహ్మణులకు దానముగా ఇచ్చెను।

Verse 2

मुक्ताप्रवालवैडूर्यरत्नहेमविचित्रितैः । भ्राजमानं गृहश्रेष्ठैर्द्यौर्नक्षत्रगणैरिव

ముత్యాలు, ప్రవాళాలు, వైడూర్యమణులు, రత్నాలు, స్వర్ణములతో విచిత్రితమై, శ్రేష్ఠ గృహములతో అది ప్రకాశించెను; నక్షత్రగణములతో ద్యౌరిలా।

Verse 3

प्रासादैः स्फाटिकैश्चैव कैलासशिखरोपमैः । पताकाशोभितैर्दिव्यैः समंतात्परिवारितम्

అది సర్వదిక్కులా స్ఫటికసమాన ప్రాసాదములతో పరివారితమై యుండెను; అవి కైలాసశిఖరములవలె ఉండి, దివ్య పతాకలతో శోభించెను।

Verse 4

कांचनैः सुविचित्रैश्च प्रोन्नतैरमलैः शुभैः । तोरणानां सहस्रैश्च शोभितं सुमनोहरम्

ఆ నగరం వేలాది తోరణాలతో అలంకృతమై అత్యంత మనోహరంగా ఉండెను—సువర్ణమయమైనవి, విచిత్రకృతులు, ఎత్తైనవి, నిర్మలమైనవి, శుభప్రదమైనవి।

Verse 5

मणिसोपानशोभाभिर्दीर्घिकाभिः समंततः । आरामकूपयंत्राद्यैः सर्वोपकरणैर्युतम् । निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां कृतकृत्यो बभूव सः

చుట్టూరా మణిమయ సోపానాలతో శోభించే దీర్ఘికలతో నగరాన్ని అలంకరించి, ఆరామాలు, బావులు, జలోత్థాపన యంత్రాలు మొదలైన సమస్త ఉపకరణాలతో సమృద్ధిగా చేసి, బ్రాహ్మణేంద్రులకు విధివిధానంగా నివేదించెను; అప్పుడు అతడు కృతకృత్యుడయ్యెను।

Verse 6

शंखतीर्थे स्थितो नित्यं समाहूय ततः सुतान् । पुत्रान्पौत्रांस्तथा भृत्यान्वाक्यमेतदुवाच ह

అతడు నిత్యం శంఖతీర్థంలో నివసిస్తూ, తరువాత తన కుమారులను, మనుమలను, సేవకులను పిలిపించి ఈ మాటలు పలికెను।

Verse 7

एतत्पुरं मया कृत्वा ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् । भवद्भिर्मम वाक्येन रक्षणीयं प्रयत्नतः

ఈ నగరాన్ని నేను నిర్మించి బ్రాహ్మణులకు సమర్పించితిని; నా ఆజ్ఞ ప్రకారం మీరు అందరూ దీన్ని యత్నపూర్వకంగా రక్షించవలెను।

Verse 9

यथा स्युर्ब्राह्मणाः सर्वे सुखिनो हृष्टमानसाः । युष्माभिः पालनं कार्यं तथा सर्वैः समाहितैः । यश्चैतान्भक्तिसंयुक्तः पालयिष्यति भूमिपः । अन्योऽपि परमं तेजः स संप्राप्स्यति भूतले

సర్వ బ్రాహ్మణులు సుఖంగా, హర్షితమనస్సుతో ఉండునట్లు మీరు అందరూ సమాహితచిత్తులై పాలన-రక్షణ చేయవలెను। ఎవడు భక్తిసంయుక్తుడై వీరిని (మరియు వీరి దానధర్మాన్ని) కాపాడునో, అతడు—తరువాతి ఇతర రాజైనా—భూమిపై పరమ తేజస్సును పొందును।

Verse 10

अजेयः सर्वशत्रूणां प्रतापी स्फी तिसंयुतः । भविष्यति न सन्देहो ब्राह्मणानां स पालनात्

అతడు సమస్త శత్రువులచే అజేయుడై, పరాక్రమశాలియై, శ్రీ-సంపదలతో యుక్తుడై ఉంటాడు—ఇందులో సందేహం లేదు; బ్రాహ్మణుల రక్షణ వల్లనే ఇది కలుగుతుంది।

Verse 11

पुत्रपौत्रसुभृत्याढ्यो दीर्घायू रोगवर्जितः । ब्राह्मणानां प्रसादेन मम वाक्याद्भविष्यति

బ్రాహ్మణుల ప్రసాదంతో, నా వాక్యబలంతో అతడు పుత్ర-పౌత్రులు మరియు సత్పరిచారకులతో సమృద్ధుడై, దీర్ఘాయుష్మంతుడై, రోగరహితుడై ఉంటాడు।

Verse 12

यः पुनर्द्वेषसंयुक्तः संतापं चैव नेष्यति । एतान्ब्राह्मणशार्दूलान्नरकं स प्रयास्यति

కాని ద్వేషంతో కూడినవాడు తప్పక తాపాన్ని అనుభవిస్తాడు; ఈ వ్యాఘ్రసమాన బ్రాహ్మణులను హింసించేవాడు నరకానికి పోతాడు।

Verse 13

तथा दुःखानि संप्राप्य दृष्ट्वा नैकान्पराभवान् । वियोगानिष्टबन्धूनां व्याधिग्रस्तो विगर्हितः

అతడు అనేక విధాల దుఃఖాలను పొందుతూ, ఎన్నో పరాభవాలను చూస్తూ, ప్రియ బంధువుల వియోగంతో, వ్యాధిగ్రస్తుడై, నిందింపబడతాడు।

Verse 14

वंशोच्छेदं समासाद्य गमिष्यति यमालयम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षणीयमिदं पुरम् । मम वाक्याद्विशेषेण हितमिच्छद्भिरात्मनः

వంశనాశాన్ని పొందిన తరువాత అతడు యమాలయానికి వెళ్తాడు. కాబట్టి తమ హితాన్ని కోరువారు—ప్రత్యేకంగా నా వాక్యానుసారం—ఈ పట్టణాన్ని సర్వప్రయత్నంతో రక్షించాలి।

Verse 15

एवं स भूपतिः सर्वांस्ता नुक्त्वा तपसि स्थितः । तेऽपि सर्वे तथा चक्रुर्यथा तेन च शिक्षिताः

ఈ విధంగా ఆ భూపతి వారందరికీ చెప్పి తపస్సులో స్థిరుడయ్యెను; అతడు బోధించినట్లే వారందరూ అలాగే ప్రవర్తించిరి।