Adhyaya 11

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । चमत्कारः कथं राजा मुक्तः कुष्ठेन सूतज । कथं तेन तपस्तप्तं कियत्कालं च भूभुजा

ఋషులు పలికిరి— ఓ సూతపుత్రా! ఏ అద్భుతం వల్ల రాజు కుష్ఠం నుండి విముక్తుడయ్యాడు? ఆ భూపతి ఎలా తపస్సు చేశాడు, ఎంతకాలం చేశాడు?

Verse 2

कतमे ब्राह्मणास्ते वै शंखतीर्थं प्रदर्शितम् । यैस्तस्य रोगमुक्त्यर्थं दुःखितस्य महात्मनः

ఆ శంఖతీర్థాన్ని అతనికి చూపించిన బ్రాహ్మణులు ఎవరు? దుఃఖితుడైన ఆ మహాత్ముని రోగముక్తి కోసం వారు దానిని వెల్లడించారు కదా?

Verse 3

कतमं शंखतीर्थं तत्कस्मिन्स्थाने व्यवस्थितम् । किंप्रभावं च निःशेषं सर्वं विस्तरतो वद

ఆ శంఖతీర్థం ఏది, అది ఏ స్థలంలో స్థాపితమై ఉంది? దాని ప్రభావం ఏమిటో—అన్నిటినీ నిశేషంగా విస్తరించి చెప్పండి.

Verse 4

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि कथामेतां मनोहराम् । सर्वपापहरां विप्राश्चमत्कारनृपोद्भवाम्

సూతుడు పలికెను—ఓ విప్రులారా, నేను మీకు ఈ మనోహరమైన కథను కీర్తిస్తాను; ఇది సమస్త పాపాలను హరించేది, చమత్కార నృపుని నుండి ఉద్భవించినది.

Verse 5

स भ्रांतः सर्वतीर्थानि प्रभासाद्यानि कृत्स्नशः । तपस्वी नियताहारो भिक्षान्नकृतभोजनः

అతడు ప్రభాస మొదలైన సమస్త తీర్థాలను పూర్తిగా సంచరించాడు; తపస్వి, నియతాహారుడు, భిక్షతో లభించిన అన్నమే భుజించేవాడు.

Verse 6

पृच्छमानो भिषग्मुख्यानौषधानि मुहुर्मुहुः । मंत्रान्मंत्रविदश्चैव रोगनाशाय नित्यतः

అతడు మళ్లీ మళ్లీ ప్రముఖ వైద్యులను ఔషధాల గురించి అడుగుతూ, అలాగే మంత్రవిదులను మంత్రాల గురించి అడుగుతూ—నిత్యం రోగనాశాన్ని కోరేవాడు.

Verse 7

न लेभे किंचिदिष्टं वा स मंत्रं भेषजं च वा । तीर्थं वा नृपशार्दूलो येन स्याद्व्याधिसंक्षयः

రాజశార్దూలుడైన ఆ నృపునికి ఏదియు ఇష్టమైనది దొరకలేదు—మంత్రం కాదు, ఔషధం కాదు, తీర్థమూ కాదు—దానివల్ల అతని వ్యాధి నశించునట్లు.

Verse 9

निवासमकरोत्तस्मिन्क्षेत्रे पुण्यतमे चिरम् । शीर्णपर्णफलाहारो भूमौ शेते सदा निशि । अन्य स्याऽन्यस्य वृक्षस्य मदाहंकारवर्जितः

అతడు ఆ పరమపుణ్యక్షేత్రంలో దీర్ఘకాలం నివాసం చేసెను. రాలిన ఆకులు, ఫలములు ఆహారంగా తీసుకొని, రాత్రి ఎల్లప్పుడూ నేలపై శయనించెను; ఒక చెట్టునుండి మరొక చెట్టుకు మారుచూ, మద-అహంకారరహితుడై ఉండెను.

Verse 10

ततः कतिपयाहस्य भ्रममाणो महीपतिः । सोऽपश्यद्ब्राह्मणश्रेष्ठांस्तीर्थयात्राश्रयान्बहून्

తర్వాత కొన్ని దినములు సంచరించుచుండగా, ఆ మహీపతి తీర్థయాత్రాశ్రయులైన అనేక బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులను దర్శించెను.

Verse 11

इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शंखतीर्थोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णने चमत्कारभूपतिना व्राह्मणेभ्यो नगरदानवर्णनंनामैकादशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలోని షష్ఠ నాగరఖండములో, హాటకేశ్వరక్షేత్రమాహాత్మ్యాంతర్గతంగా శంఖతీర్థోత్పత్తి-మాహాత్మ్యవర్ణనలో ‘చమత్కార భూపతి బ్రాహ్మణులకు నగరదాన వర్ణనము’ అను ఏకాదశ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.

Verse 13

अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र दैवो वा मानुषोऽपि वा । भेषजं वाऽथ मंत्रो वा येन कुष्ठं प्रशाम्यति

“ఇక్కడ ఏదైనా ఉపాయం ఉన్నదా—దైవమైనా మానుషమైనా—ఔషధమో మంత్రమో—దానివల్ల ఈ కుష్ఠము శమించునట్లు?”

Verse 15

अथवा वित्थ नो यूयं त्यक्ष्यामीह कलेवरम् । प्रविश्याग्निं जलं वाऽपि भक्षयित्वाऽथ वा विषम्

లేదా మీకు ఏ ఉపాయము తెలియకపోతే, నేను అగ్నిలో గాని, నీటిలో గాని ప్రవేశించి, లేదా విషము సేవించి ఇక్కడే నా శరీరాన్ని త్యజిస్తాను.

Verse 16

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे ते द्विजसत्तमाः । प्रोचुः कृपासमाविष्टास्ततस्तं पृथिवीश्वरम्

అతని ఆ మాటలు విని, దయతో నిండిన ఆ బ్రాహ్మణోత్తములందరూ అప్పుడు ఆ రాజుతో ఇట్లు పలికిరి.

Verse 17

अस्ति पार्थिवशार्दूल स्थानादस्माददूरतः । शंखतीर्थमिति ख्यातं सर्वरोगक्षयावहम्

ఓ రాజశ్రేష్ఠా! ఈ ప్రదేశానికి సమీపంలోనే 'శంఖతీర్థము' అని ప్రసిద్ధి చెందిన తీర్థము కలదు, అది సర్వ రోగాలను నశింపజేస్తుంది.

Verse 18

ये नरा व्याधिना ग्रस्ताः काणाश्चांधास्तथा जडाः । हीनांगाश्चाऽधिकांगाश्च कुरूपा विकृताननाः

ఏ మానవులు వ్యాధిగ్రస్తులై ఉన్నారో, ఒంటికన్ను కలవారో, గ్రుడ్డివారో, మందబుद्धि గలవారో, అవయవ లోపం ఉన్నవారో, అధిక అవయవాలు కలవారో, వికృత రూపం కలవారో—

Verse 19

तेऽपि चैत्रस्य कृष्णादौ स्नातास्तत्राकृताशनाः । भवंति नीरुजः सद्यश्चित्रासंस्थे निशाकरे

వారు కూడా చైత్ర మాస కృష్ణ పక్షం మొదట్లో ఉపవాసముండి, చంద్రుడు చిత్రా నక్షత్రంలో ఉన్నప్పుడు అక్కడ స్నానం చేస్తే, వెంటనే రోగవిముక్తులవుతారు.

Verse 20

अस्माभिः शतशो दृष्टा द्वादशार्कसमप्रभाः । कामदेवसमाकारास्तेजोवीर्यसमायुताः

మేము వందల సంఖ్యలో చూశాము—వారు పన్నెండు సూర్యుల సమాన కాంతితో ప్రకాశించుచు, కామదేవుని వంటి సుందరాకారులు, తేజస్సు మరియు వీర్యంతో సమన్వితులు.

Verse 21

राजोवाच । शंखतीर्थं कथं ज्ञेयं मया ब्राह्मणसत्तमाः । कथं चैव समुत्पन्नं वदध्वं मम विस्तरात्

రాజు పలికెను—ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా, శంఖతీర్థాన్ని నేను ఎలా గుర్తించగలను? అది ఎలా ఉద్భవించింది? దయచేసి వివరంగా చెప్పండి.

Verse 22

ब्राह्मणा ऊत्रुः । आसीत्पूर्वं मुनिश्रेष्ठो लिखिताख्यो महीतले । शांडिल्यस्य मुनेः पुत्रस्तपोवीर्यसमन्वितः

బ్రాహ్మణులు పలికిరి—పూర్వకాలంలో భూమిపై ‘లిఖిత’ అనే మునిశ్రేష్ఠుడు ఉండెను; ఆయన ముని శాండిల్యుని కుమారుడు, తపోబలంతో సమన్వితుడు.

Verse 23

अथ तस्यानुजो जज्ञे शंखाख्यो धर्मशास्त्रवित् । कन्दमूलफलाहारः सदैव तपसि स्थितः

ఆపై ఆయనకు అనుజుడుగా ‘శంఖ’ జన్మించెను—ధర్మశాస్త్రవేత్త; కందమూలఫలాహారంతో, సదా తపస్సులో స్థిరంగా ఉండెను.

Verse 24

कस्यचित्त्वथ कालस्य लिखितस्याऽश्रमं ययौ । शंखः स्वादुफलार्थाय पीडितोतिबुभुक्षया

ఒక సమయంలో తీవ్రమైన ఆకలితో బాధపడిన శంఖుడు, తియ్యని ఫలాల కోసము లిఖితుని ఆశ్రమానికి వెళ్లెను.

Verse 25

स शून्यमाश्रमं प्राप्य लिखितस्य महात्मनः । आत्मीयानीति मन्वानः फलानि जगृहे ततः

అతడు మహాత్ముడు లిఖితుని ఆశ్రమానికి చేరి, అది శూన్యంగా ఉండటం చూసి ‘ఇవి నా వాటిలే’ అని భావించి ఆ ఫలాలను తీసుకున్నాడు।

Verse 26

भक्षयामास भूरीणि पक्वानि मधुराणि च । एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तो लिखितः शिष्यसंयुतः

అతడు అనేక పండిన, మధురమైన ఫలాలను భక్షించాడు. అంతలో శిష్యుడితో కూడిన లిఖితుడు అక్కడికి వచ్చాడు।

Verse 27

स गृहीतफलं दृष्ट्वा शंखं प्रोवाच कोपतः

ఫలాలు తీసుకున్నట్టు చూసి, అతడు కోపంతో శంఖునితో పలికాడు।

Verse 28

अदत्तानि मया पाप फलानि हृतवानसि । कस्मात्त्वं चौर्यरूपेण नानुबन्धमवेक्षसे

“ఓ పాపీ! నేను ఇవ్వని ఫలాలను నీవు తీసుకున్నావు. దొంగరూపంలో ఉండి, దాని అనుబంధ ఫలితాలను ఎందుకు ఆలోచించవు?”

Verse 29

शंख उवाच । सत्यमेतद्द्विजश्रेष्ठ यत्त्वया परिकीर्तितम् । फलानि प्रगृहीतानि विजनेऽत्र तवाश्रमे

శంఖుడు అన్నాడు— “ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా! మీరు చెప్పింది సత్యమే. ఈ నిర్జన స్థలంలో, మీ ఆశ్రమంలో, నేను ఫలాలను తీసుకున్నాను.”

Verse 30

तस्मात्कुरु यथार्हं मे निग्रहं चौर्यसंभवम् । इह लोकः परश्चैव येन मे स्यात्सुखावहः

కాబట్టి నా ఈ చౌర్యజన్య అపరాధానికి తగిన శిక్ష/నిగ్రహాన్ని నాపై విధించండి; దానివల్ల ఇహలోకమూ పరలోకమూ నాకు మంగళకరమై సుఖప్రదమగునుగాక।

Verse 31

ततः स हस्तमादाय हस्ते शंखस्य तत्क्षणात् । चकर्त कोपमाविष्टो वार्यमाणोऽपि तापसैः

అప్పుడు అతడు శంఖుని చేతిని పట్టుకొని, క్షణమాత్రంలోనే కోపావేశంతో—తపస్వులు ఆపబోయినా—ఆ చేతిని నరికివేశాడు।

Verse 32

छिन्नहस्तोऽपि शंखस्तु तपश्चक्रे सुदारुणम् । विशेषेण समासाद्य स्वाश्रमे भूय एव तु

చేతి తెగిపోయినప్పటికీ శంఖుడు అత్యంత దారుణమైన తపస్సు చేశాడు; తన ఆశ్రమానికి మళ్లీ చేరి, ప్రత్యేకంగా మరింత తీవ్రంగా ఆచరించాడు।

Verse 33

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य कालेन केन चित् । प्रोवाच दर्शनं गत्वा तं च शंखमुनीश्वरम्

తరువాత కొంతకాలానికి మహాదేవుడు అతనిపై ప్రసన్నుడయ్యాడు; అతని వద్దకు వచ్చి దర్శనం ఇచ్చి, ఆ మునీశ్వరుడు శంఖునితో పలికాడు।

Verse 34

महेश्वर उवाच । भोभो मुने महासत्त्व दुष्करं कृतवानसि । वरं गृहाण मत्तस्त्वं मनसा समभीप्सितम्

మహేశ్వరుడు పలికెను—ఓ ఓ మునీ, మహాసత్త్వా! నీవు అత్యంత దుష్కరమైన కార్యాన్ని సాధించితివి. నా నుండి నీ మనసు నిజంగా కోరిన వరాన్ని స్వీకరించు।

Verse 35

शंख उवाच । यदि तुष्टोसि मे देव वरं चेद्यच्छसि प्रभो । स्यातां मे तादृशौ हस्तौ भूयोऽपि सुरसत्तम

శంఖుడు అన్నాడు—హే దేవా! నీవు నాపై ప్రసన్నుడవై, ప్రభూ వరం ప్రసాదించదలచితే, హే సురశ్రేష్ఠా, నాకు మునుపటివలెనే రెండు చేతులు మళ్లీ కలుగునట్లు చేయుము।

Verse 36

तथेदं मम नामांकं तीर्थं स्यात्सुरसत्तम । विख्यातं सर्वलोकेषु सर्वपापहरं नृणाम्

అలాగే హే సురశ్రేష్ఠా, ఈ తీర్థం నా పేరుతోనే ప్రసిద్ధి పొందుగాక. ఇది సమస్త లోకాలలో ఖ్యాతి పొందుతూ, మనుష్యుల సమస్త పాపాలను హరించును।

Verse 37

हीनांगो वाधिकांगो वा व्याधिना ग्रस्त एव च । अत्र स्नानं करोत्याशु स भूयः स्यात्पुनर्नवः

ఎవడు అవయవహీనుడైనా, అదనపు అవయవమున్నవాడైనా, లేదా వ్యాధితో బాధపడుతున్నవాడైనా—ఇక్కడ స్నానం చేస్తే అతడు త్వరగా మళ్లీ నూతనుడై, సంపూర్ణుడైనట్లవుతాడు।

Verse 38

भगवानुवाच । एतत्तीर्थं तु विख्यातं तव नाम्ना भविष्यति । अद्यप्रभृति विप्रेन्द्र देहिनां पापनाशनम्

భగవానుడు పలికెను—హే విప్రశ్రేష్ఠా! ఈ తీర్థం నీ పేరుతోనే ప్రసిద్ధి పొందును. ఈ రోజునుండి ఇది దేహధారుల పాపాలను నాశనం చేయును।

Verse 39

हीनांगो वाधिकांगो वा योऽत्र स्नानं करिष्यति । चैत्रे शुक्ले निराहारश्चित्रासंस्थे निशाकरे । सुवर्णांगः स तेजस्वी भविष्यति न संशयः

అంగహీనుడైనా, అదనపు అవయవమున్నవాడైనా—ఎవడు ఇక్కడ స్నానం చేస్తాడో, చైత్ర శుక్లపక్షంలో ఉపవాసంతో, చంద్రుడు చిత్రా నక్షత్రంలో ఉన్నప్పుడు—అతడు స్వర్ణాంగుడై తేజస్సుతో ప్రకాశించును; సందేహం లేదు।

Verse 40

सकामो यदि विप्रेंद्र ध्यायमानः सुरूपताम् । निष्कामो वा परं स्थानं गमि ष्यति शिवात्मकम्

హే విప్రేంద్రా! ఎవడు సకామభావంతో సౌందర్యాన్ని ధ్యానిస్తూ ఇది ఆచరిస్తాడో అతడు సురూపాన్ని పొందుతాడు; నిష్కాముడైతే శివస్వరూపమైన పరమస్థానానికి చేరుతాడు।

Verse 41

अत्र श्राद्धे कृते ब्रह्मंश्चतुर्दश्यां निशाकरे । चित्रास्थिते प्रयास्यंति पितरस्तृप्तिमुत्तमाम्

హే బ్రాహ్మణా! ఇక్కడ చతుర్దశి నాడు, చంద్రుడు చిత్రా నక్షత్రంలో ఉన్నప్పుడు శ్రాద్ధం చేస్తే పితృదేవతలు పరమ తృప్తిని పొందుతారు।

Verse 42

अद्यैव विप्रशार्दूल चैत्रशुक्लांत उत्तमः । अपराह्णे निशानाथश्चित्रायोगं प्रयास्यति

హే విప్రశార్దూలా! నేడు చైత్ర శుక్లపక్షపు ఉత్తమాంత్యంలో, అపరాహ్ణ సమయంలో, నిశానాథుడు చంద్రుడు చిత్రా-యోగంలో ప్రవేశిస్తాడు।

Verse 43

तत्रोपवासयुक्तस्य सम्यक्स्नातस्य तत्क्षणात् । स्यातां हस्तौ सुरूपाढ्यौ यथा पूर्वं तथा हि तौ

అక్కడ ఉపవాసంతో ఉండి సమ్యక్ స్నానం చేసినవానికి, ఆ క్షణమే, రెండు చేతులు సురూపసంపన్నమవుతాయి—మునుపటిలానే తిరిగి అవుతాయి।

Verse 44

एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । शंखोऽपि कुतपे काले तत्र स्नानमथाकरोत्

ఇలా చెప్పి ఆ భగవాన్ అనంతరం అదృశ్యుడయ్యాడు. తరువాత శంఖుడు కూడా కుతపకాలంలో అక్కడ స్నానం చేశాడు।

Verse 45

ततश्च तत्क्षणाज्जातौ हस्तौ तस्य यथा पुरा । रक्तोत्पलनिभौ कांतौ मत्स्यचिह्नेन चिह्नितौ

అప్పుడే ఆ క్షణంలో అతని రెండు చేతులు మునుపటిలానే మళ్లీ ఉద్భవించాయి—ఎర్ర తామరలవలె కాంతిమంతంగా, మత్స్యచిహ్నంతో చిహ్నితమై।

Verse 46

ब्राह्मणा ऊचुः । एवं तद्धरणीपृष्ठे तीर्थं जातं नृपोत्तम । प्रभावाद्देवदेवस्य चंद्रांकस्य शुभावहम्

బ్రాహ్మణులు పలికిరి—ఓ నృపోత్తమా! ఈ విధంగా భూమి పৃষ্ঠంపై ఒక తీర్థం ఉద్భవించింది; దేవదేవుడు చంద్రాంకుని ప్రభావంతో అది శుభప్రదం, మంగళకరం।

Verse 47

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र तत्र स्नानं समाचर । चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां चित्रासंस्थे निशाकरे

కాబట్టి, ఓ రాజేంద్రా! నీవు కూడా అక్కడ స్నానం ఆచరించు—చైత్ర శుక్ల చతుర్దశిన, చంద్రుడు చిత్రా నక్షత్రంలో ఉన్నప్పుడు।

Verse 48

भविष्यसि न संदेहः सर्वरोगविवर्जितः । वयं ते दर्शयिष्यामः प्राप्ते काले यथोदिते

నీవు నిస్సందేహంగా సమస్త రోగాల నుండి విముక్తుడవుతావు. చెప్పిన ప్రకారం, తగిన కాలం వచ్చినప్పుడు మేము నిన్ను తీసుకెళ్లి (విధి మరియు స్థలాన్ని) చూపిస్తాము।

Verse 49

सूत उवाच । ततः कतिपयाहेन चैत्रकृष्णादिरागतः । चित्रासंस्थे निशानाथे संप्राप्ता च चतुर्दशी

సూతుడు పలికెను—కొన్ని దినముల తరువాత చైత్ర కృష్ణ పక్షము వచ్చెను; చంద్రుడు చిత్రా నక్షత్రంలో ఉన్నప్పుడు చతుర్దశి తిథి కూడా చేరింది।

Verse 50

ततस्ते ब्राह्मणा भूपं समादाय च तत्क्षणात् । शंखतीर्थं समुद्दिश्य गतास्तस्य हितैषिणः

అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణులు రాజు క్షేమాన్ని కోరుతూ, క్షణమాత్రంలోనే రాజును వెంటబెట్టుకొని శంఖతీర్థాన్ని లక్ష్యంగా బయలుదేరారు।

Verse 51

ततः स मनसि ध्यात्वा कुष्ठव्याधिपरिक्षयम् । स्नानं चक्रे यथान्यायं श्रद्धया परया युतः

తర్వాత అతడు మనసులో కుష్ఠవ్యాధి సంపూర్ణ నాశాన్ని ధ్యానించి, పరమ శ్రద్ధతో నియమానుసారం స్నానం చేశాడు।

Verse 52

ततः कुष्ठविनिर्मुक्तो द्वादशार्कसमप्रभः । निष्क्रांतः सलिलात्तस्माद्धर्षेण महतान्वितः

అప్పుడు అతడు కుష్ఠం నుండి విముక్తుడై పన్నెండు సూర్యుల వలె ప్రకాశిస్తూ, అపార హర్షంతో ఆ నీటిలోనుంచి బయటకు వచ్చాడు।

Verse 53

ततः प्रणम्य तान्सर्वान्ब्राह्मणान्वेदपारगान् । कृतांजलिपुटो भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

తర్వాత అతడు వేదపారంగతులైన ఆ బ్రాహ్మణులందరికీ నమస్కరించి, అంజలి బద్ధుడై ఈ మాటలు పలికాడు।

Verse 54

प्रसादेन हि युष्माकं मुक्तोऽहं ब्राह्मणोत्तमाः । कुष्ठव्याधेर्महाकालं गर्हितोस्म्येव देहिनाम्

‘హే బ్రాహ్మణోత్తములారా! మీ ప్రసాదం వల్ల నేను కుష్ఠవ్యాధి నుండి విముక్తుడనయ్యాను; ఇది దీర్ఘకాలం భయంకరమైనది, దేహధారులలో నిందితమైనది.’

Verse 55

तस्मान्नाहं करिष्यामि राज्यं ब्राह्मणसत्तमाः । तीर्थेऽत्रैवाधुना नित्यं चरिष्यामि महत्तपः

కాబట్టి, ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా, ఇక నేను రాజ్యాన్ని ఆశ్రయించను. ఈ తీర్థంలోనే ఇప్పటినుంచి నిత్యం మహత్తపస్సు ఆచరిస్తాను.

Verse 56

एतद्राज्यं च देशं च हस्त्यश्वादि तथापरम् । यत्किंचिद्विद्यते मह्यं तद्गृह्णंतु द्विजोत्तमाः

ఈ రాజ్యమును, ఈ దేశమును, ఏనుగులు-గుర్రాలు మొదలైనవాటిని, ఇంకా నాకు ఉన్నదంతటినీ—ద్విజోత్తములు స్వీకరించుగాక.

Verse 57

ममैवानुग्रहार्थाय दयां कृत्वा बृहत्तराम् । दीनस्य भक्तियुक्तस्य विरक्तस्य विशेषतः

నాకు అనుగ్రహం కలగునట్లు దయచేసి మరింత మహత్తర కరుణ చూపండి—ప్రత్యేకంగా దీనుడైన, భక్తియుక్తుడైన, విరక్తుడైన నాపై.

Verse 58

ब्राह्मणा ऊचुः । न वयं रक्षितुं शक्ता राज्यं पार्थिवसत्तम । तत्किं तेन गृहीतेन येन स्याद्राज्यविप्लवः

బ్రాహ్మణులు పలికిరి—ఓ రాజశ్రేష్ఠా, మేము రాజ్యాన్ని రక్షించగలవారు కాము. అయితే దానిని స్వీకరించడం వల్ల రాజ్యవిప్లవం కలిగితే దాని ప్రయోజనం ఏమిటి?

Verse 59

जामदग्न्येन रामेण पुरा दत्ता वसुन्धरा । त्रिःसप्त क्षत्रियैर्हीनां कृत्वास्माकं नृपोत्तम

ఓ నృపోత్తమా, పూర్వకాలంలో జామదగ్న్య రాముడు (పరశురాముడు) క్షత్రియులను ఇరవై ఒక్కసార్లు నిర్మూలించి ఈ వసుంధరను మాకు దానమిచ్చెను.

Verse 60

सा भूयोपि हृताऽस्माकं क्षत्रियैर्बलवत्तरैः । तिरस्कृत्य द्विजान्सर्वांल्लीलयापि मुहुर्मुहुः

మళ్లీ మళ్లీ బలవంతులైన క్షత్రియులు అది మా నుండి హరించారు; వారు సమస్త ద్విజులను తృణీకరించి, ఆటలాగైనా పదేపదే అవమానించారు.

Verse 61

राजोवाच । अहं वः प्रकरिष्यामि रक्षां ब्राह्मणसत्तमाः । तपस्थितोऽपि कार्येऽत्र न भीः कार्या कथंचन

రాజు పలికెను— ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా! నేను మీకు రక్షణను ఏర్పాటు చేస్తాను. నేను తపస్సులో ఉన్నా, ఈ విషయంలో మీరు ఏ విధంగానూ భయపడవలసిన అవసరం లేదు.

Verse 62

ब्राह्मणा ऊचुः । अवश्यं यदि ते श्रद्धा विद्यते दानसंभवा । क्षेत्रेऽत्रापि महापुण्ये कृत्वा देहि पुरोत्तमम्

బ్రాహ్మణులు పలికిరి— దానంగా పరిపక్వమయ్యే నిజమైన శ్రద్ధ నీలో తప్పక ఉంటే, ఈ మహాపుణ్యక్షేత్రంలో ఒక ఉత్తమ పురాన్ని నిర్మించి మాకు దానంగా ఇవ్వుము.

Verse 63

सर्वेषां ब्राह्मणेंद्राणां प्राकारपरिखान्वितम् । सुखेन येन तिष्ठामः स्नात्वा तीर्थैः पृथग्विधैः । गृहस्थधर्मिणः सर्वे स्वाध्यायनिरता सदा

సర్వ బ్రాహ్మణేంద్రులకై ప్రాకార-పరిఖలతో కూడిన పురం ఉండాలి; వివిధ తీర్థాలలో స్నానమాచరించి మేము సుఖంగా నివసించగలగాలి; మేమందరం గృహస్థధర్మంలో నిలిచి సదా స్వాధ్యాయంలో నిమగ్నులమై ఉండాలి.

Verse 64

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स महीपालस्तथेत्युक्त्वा प्रहर्षितः । नगरं कल्पयामास स्थाने तत्र महत्तमम्

సూతుడు పలికెను— అది విని ఆ రాజు పరమానందంతో ‘తథాస్తు’ అని పలికి, అదే స్థలంలో మహత్తరమైన నగరాన్ని స్థాపింపజేశాడు.

Verse 65

प्राकारेण सुतुंगेन परिखाद्येन सर्वतः । आयामव्यासतश्चैव क्रोशमात्रं मनोहरम्

ఆ నగరం నాలువైపులా ఎత్తైన ప్రాకారము, పరీఖా మొదలైన వాటితో చుట్టుముట్టబడి, పొడవు-వెడల్పులలో ఒక క్రోశమాత్రం విస్తరించి, మనోహరంగా ఉండెను।

Verse 66

त्रिकचत्वरसंशुद्धं शोभितं सर्वतो ध्वजैः । प्रासादैः प्रोन्नतैः कान्तैः समंतात्सुधया वृतैः

మూడు, నాలుగు కూడళ్ల వద్ద శుద్ధింపబడిన ఆ నగరం, అన్ని వైపులా ధ్వజాలతో అలంకృతమై, చుట్టూరా ఎత్తైన, కాంతిమంతమైన, సున్నపు పూతతో మెరిసే ప్రాసాదాలతో ఆవరించబడెను।

Verse 67

मत्तवारणकोपेतैर्बहुभिर्भूभिरेव च । संपूर्णं सत्यकामाद्यैः साधुलोकप्रशंसितैः

ఆ నగరం మత్తగజాలతో కూడిన అనేక రాజులతో నిండిపోయి, సత్యకాముడు మొదలైన ధర్మనిష్ఠ పాలకులతో సంపూర్ణమై, సాధుజనులచే ప్రశంసింపబడెను।

Verse 68

ततो गृहाणि सर्वाणि पूरयित्वा स भूमिपः । सुवर्णमणिमुक्तादिपदार्थैरपरैरपि

అనంతరం ఆ రాజు అన్ని ఇళ్లను బంగారం, మణులు, ముత్యాలు మొదలైనవీ మరియు ఇతర విలువైన వస్తువులతో నింపెను।

Verse 69

ब्राह्मणेभ्यः कुलीनेभ्यो वेदविद्भ्यो विशेषतः । श्रोत्रियेभ्यश्च दांतेभ्यः स तु श्रद्धासमन्वितः

శ్రద్ధతో కూడిన అతడు ప్రత్యేకంగా కులీనులైన, వేదవిదులైన బ్రాహ్మణులకు, అలాగే శ్రోత్రియులకు మరియు దాంతులకు (సంయములకు) దానమిచ్చెను।

Verse 70

यथाज्येष्ठं यथाश्रेष्ठं प्रक्षाल्य चरणौ ततः । शास्त्रोक्तेन विधानेन प्रददौ द्विजसत्तमाः

అనంతరం జ్యేష్ఠత, శ్రేష్ఠత క్రమమున వారి పాదములను ప్రక్షాళన చేసి, శాస్త్రోక్త విధానమున ద్విజసత్తములకు దానములు సమర్పించెను।

Verse 97

ततश्च पार्थिवश्रेष्ठो वैराग्यं परमं गतः । एकाकी यतचित्तात्मा सर्वसत्त्वविराजिते

అనంతరం ఆ రాజశ్రేష్ఠుడు పరమ వైరాగ్యమును పొందెను; ఏకాకిగా ఉండి, మనస్సు-ఆత్మలను నియమించి, సమస్త సత్త్వములతో ప్రకాశించే స్థలమున నివసించెను।