Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः श्रीगुरुभ्यो नमः । अथ ब्रह्मोत्तरखंडमारंभः । ॐ नमः शिवाय । ज्योतिर्मात्रस्वरूपाय निर्मलज्ञानचक्षुषे । नमः शिवाय शांताय ब्रह्मणे लिंगमूर्त्तये

శ్రీ గణేశాయ నమః, శ్రీ గురుభ్యో నమః। ఇప్పుడు బ్రహ్మోత్తరఖండ ఆరంభము. ॐ నమః శివాయ। కేవలం జ్యోతిస్వరూపుడైనవాడికి, నిర్మల జ్ఞాననేత్రుడైనవాడికి నమస్కారం; శాంతస్వరూపుడైన శివునికి నమస్కారం; లింగమూర్తిగా ప్రకాశించే పరబ్రహ్మకు నమస్కారం।

Verse 2

ऋषय ऊचुः । आख्यातं भवता सूत विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् । समस्ताघहरं पुण्यं समसेन श्रुतं च नः

ఋషులు పలికిరి—ఓ సూతా! మీరు మాకు విష్ణువుని ఉత్తమ మహాత్మ్యాన్ని వివరించారు; అది పుణ్యప్రదం, సమస్త పాపాలను హరించేది. మేము దానిని సంపూర్ణంగా శ్రవణం చేసాము।

Verse 3

इदानीं श्रोतुमिच्छामो माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । तद्भक्तानां च माहात्म्यमशेषाघहरं परम्

ఇప్పుడు మేము త్రిపురద్వేషి (శివుడు) యొక్క మహాత్మ్యాన్ని వినదలచుకున్నాము; అలాగే ఆయన భక్తుల పరమ మహాత్మ్యాన్ని కూడా—అది ఏ పాపమూ మిగలనీయకుండా సమస్తాన్ని హరించేది।

Verse 4

तन्मंत्राणां च माहात्म्यं तथैव द्विजसत्तम । तत्कथायाश्च तद्भक्तेः प्रभावमनुवर्णय

హే ద్విజసత్తమా! ఆయన మంత్రాల మహాత్మ్యాన్ని కూడా, అలాగే ఆయన కథల ప్రభావాన్ని మరియు ఆయన భక్తి యొక్క మహిమను కూడా వివరించి చెప్పండి।

Verse 5

सूत उवाच । एतावदेव मर्त्यानां परं श्रेयः सनातनम् । यदीश्वरकथायां वै जाता भक्तिरहैतुकी

సూతుడు పలికెను—మర్త్యులకు ఇదే పరమమైన, సనాతన శ్రేయస్సు; ఈశ్వరకథలో కారణరహితమైన, నిష్కామ భక్తి జనించుటయే।

Verse 6

अतस्तद्भक्तिलेशस्य माहात्म्यं वर्ण्यते मया । अपि कल्पायुषा नालं वक्तुं विस्तरतः क्वचित्

అందుచేత ఆ భక్తి యొక్క ఒక లేశమాత్ర మహిమను నేను వర్ణించుచున్నాను; కల్పాయుష్కాలమున్నా దానిని విస్తారంగా పూర్తిగా చెప్పలేం।

Verse 7

सर्वेषामपि पुण्यानां सर्वेषां श्रेयसामपि । सर्वेषामपि यज्ञानां जपयज्ञः परः स्मृतः

సర్వ పుణ్యకర్మలలో, సర్వ శ్రేయోమార్గాలలో, సర్వ యజ్ఞాలలో—జపయజ్ఞమే పరమమని స్మరించబడింది।

Verse 8

तत्रादौ जपयज्ञस्य फलं स्वस्त्ययनं महत् । शैवं षडक्षरं दिव्यं मंत्रमाहुर्महर्षयः

అందులో మొదట జపయజ్ఞఫలం మహత్తర స్వస్త్యయనం—మంగళక్షేమం; మహర్షులు దివ్యమైన శైవ షడక్షర మంత్రాన్ని ప్రకటించుచున్నారు।

Verse 9

देवानां परमो देवो यथा वै त्रिपुरांतकः । मंत्राणां परमो मंत्रस्तथा शैवः षडक्षरः

దేవులలో పరమదేవుడు త్రిపురాంతకుడు (శివుడు) యెట్లనో, మంత్రాలలో పరమమంత్రం శైవ షడక్షర మంత్రము అట్లే।

Verse 10

एष पंचाक्षरो मंत्रो जप्तॄणां मुक्तिदायकः । संसेव्यते मुनिश्रेष्ठैरशेषैः सिद्धिकांक्षिभिः

ఈ పంచాక్షరీ మంత్రం జపించువారికి మోక్షప్రదం. సిద్ధిని కోరే సమస్త శ్రేష్ఠ మునులు దీనిని భక్తితో సేవించి సాధిస్తారు.

Verse 11

अस्यैवाक्षरमाहात्म्यं नालं वक्तुं चतुर्मुखः । श्रुतयो यत्र सिद्धांतं गताः परमनिर्वृताः

ఈ అక్షరమంత్ర మహిమను సంపూర్ణంగా చెప్పుటకు చతుర్ముఖ బ్రహ్మకూడా సమర్థుడు కాడు. అక్కడే వేదాలు తమ సిద్ధాంతానికి చేరి పరమ శాంతిలో నిలుస్తాయి.

Verse 12

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च सच्चिदानंदलक्षणः । स शिवो यत्र रमते शैवे पंचाक्षरे शुभे

సర్వజ్ఞుడూ పరిపూర్ణుడూ, సత్-చిత్-ఆనంద స్వరూపుడైన ఆ శివుడు శుభమైన శైవ పంచాక్షరిలో ఆనందంగా విహరిస్తాడు.

Verse 13

एतेन मंत्रराजेन सर्वोपनिषदात्मना । लेभिरे मुनयः सर्वे परं ब्रह्म निरामयम्

సర్వ ఉపనిషత్తుల సారమైన ఈ మంత్రరాజం ద్వారా సమస్త మునులు నిరామయమైన పరబ్రహ్మను పొందారు.

Verse 14

नमस्कारेण जीवत्वं शिवेऽत्र परमात्मनि । ऐक्यं गतमतो मंत्रः परब्रह्ममयो ह्यसौ

నమస్కారముచేత ఇక్కడ పరమాత్మ శివునిలో జీవభావం ఏకత్వంగా లీనమవుతుంది; అందువల్ల ఈ మంత్రం నిజంగా పరబ్రహ్మమయం.

Verse 15

भवपाशनिबद्धानां देहिनां हितकाम्यया । आहोंनमः शिवायेति मंत्रमाद्यं शिवः स्वयम्

భవపాశమున బద్ధులైన దేహధారుల హితార్థమై స్వయంగా పరమేశ్వరుడు శివుడు ఆద్యమంత్రాన్ని ప్రకటించాడు— ‘ఓం నమః శివాయ’।

Verse 16

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैः किं तीर्थैः किं तपोऽध्वरैः । यस्योंनमः शिवायेति मंत्रो हृदयगोचरः

య whose హృదయంలో ‘ఓం నమః శివాయ’ మంత్రం స్థిరమైందో, అతనికి అనేక మంత్రాలు, తీర్థయాత్రలు, తపస్సులు లేదా యజ్ఞాలు ఎందుకు?

Verse 17

तावद्भ्रमंति संसारे दारुणे दुःखसंकुले । यावन्नोच्चारयंतीमं मंत्रं देहभृतः सकृत्

దుఃఖసంకులమైన ఈ దారుణ సంసారంలో దేహధారులు, ఈ మంత్రాన్ని ఒక్కసారైనా ఉచ్చరించనంతవరకు సంచరిస్తూనే ఉంటారు.

Verse 18

मंत्राधिराजराजोऽयं सर्ववेदांतशेखरः । सर्वज्ञाननिधानं च सोऽयं चैव षडक्षरः

ఇది మంత్రాధిరాజులకూ మహారాజు, సమస్త వేదాంతమునకు శిరోమణి, సమస్త జ్ఞాననిధి— ఇదే షడక్షర మంత్రం.

Verse 19

कैवल्यमार्गदीपोऽयमविद्यासिंधुवाडवः । महापातकदावाग्निः सोऽयं मंत्रः षडक्षरः

ఈ షడక్షర మంత్రం కైవల్యమార్గానికి దీపం; అవిద్యాసముద్రాన్ని ఎండబెట్టే వాడవాగ్ని; మహాపాతకాలను దహించే దావాగ్ని.

Verse 21

नास्य दीक्षा न होमश्च न संस्कारो न तर्पणम् । न कालो नोपदेशश्च सदा शुचिरयं मनुः

ఈ మంత్రానికి దీక్ష అవసరం లేదు, హోమం లేదు, సంస్కారం లేదు, తర్పణం కూడా లేదు. ప్రత్యేక కాలం లేదు, విస్తృత ఉపదేశమూ లేదు—ఈ మంత్రం సదా పవిత్రం.

Verse 22

महापातकविच्छित्त्यै शिव इत्यक्षरद्वयम् । अलं नमस्कियायुक्तो मुक्तये परिकल्पते

మహాపాతకాలను ఛేదించుటకు ‘శి-వ’ అనే రెండు అక్షరాలే చాలు; నమస్కారంతో కూడి జపిస్తే అవే మోక్షానికి ప్రత్యక్ష సాధనం అవుతాయి.

Verse 23

उपदिष्टः सद्गुरुणा जप्तः क्षेत्रे च पावने । सद्यो यथेप्सितां सिद्धिं ददातीति किमद्भुतम्

సద్గురువు ఉపదేశించినదిగా, పవిత్ర క్షేత్రంలో జపిస్తే ఇది వెంటనే ఇష్టసిద్ధిని ప్రసాదిస్తుంది—అందులో ఆశ్చర్యమేంటి?

Verse 24

अतः सद्गुरुमाश्रित्य ग्राह्योऽयं मंत्रनायकः । पुण्यक्षेत्रेषु जप्तव्यः सद्यः सिद्धिं प्रयच्छति

కాబట్టి సద్గురువును ఆశ్రయించి ఈ మంత్రనాయకుని స్వీకరించాలి; పుణ్యక్షేత్రాలలో జపించాలి—ఇది వెంటనే సిద్ధిని ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 25

गुरवो निर्मलाः शांताः साधवो मितभाषिणः । कामक्रोधविनिर्मुक्ताः सदाचारा जितेंद्रियाः

గురువులు నిర్మలులు, శాంతులు—సాధువులు, మితభాషులు, కామక్రోధరహితులు, సదాచారస్థులు, ఇంద్రియజయులు.

Verse 26

एतैः कारुण्यतो दत्तो मंत्रः क्षिप्रं प्रसिद्ध्यति । क्षेत्राणि जपयोग्यानि समासात्कथयाम्यहम्

ఇలాంటి గురువులు కరుణతో ప్రసాదించిన మంత్రం త్వరగా సిద్ధి, ప్రసిద్ధి పొందుతుంది. జపానికి యోగ్యమైన పుణ్యక్షేత్రాలను ఇప్పుడు సంక్షేపంగా నేను చెబుతున్నాను.

Verse 27

प्रयागं पुष्करं रम्यं केदारं सेतुबंधनम् । गोकर्णं नैमिषारण्यं सद्यः सिद्धिकरं नृणाम्

ప్రయాగ, రమ్యమైన పుష్కరం, కేదారం, సేతుబంధనం, గోకర్ణం, నైమిషారణ్యం—ఇవి మనుష్యులకు తక్షణ సిద్ధిని ప్రసాదించే క్షేత్రాలు.

Verse 28

अत्रानुवर्ण्यते सद्भिरितिहासः पुरातनः । असकृद्वा सकृद्वापि शृण्वतां मंगलप्रदः

ఇక్కడ సద్గుణులు ఒక ప్రాచీన పవిత్ర ఇతిహాసాన్ని వర్ణిస్తారు. ఎన్నిసార్లు విన్నా, ఒక్కసారి విన్నా, వినేవారికి ఇది మంగళాన్ని ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 29

मथुरायां यदुश्रेष्ठो दाशार्ह इति विश्रुतः । बभूव राजा मतिमान्महोत्साहो महाबलः

మథురలో యదువులలో శ్రేష్ఠుడైన ‘దాశార్హ’ అని ప్రసిద్ధుడైన ఒక రాజు ఉండెను; అతడు మతిమంతుడు, మహోత్సాహి, మహాబలవంతుడు.

Verse 30

शास्त्रज्ञो नयवाक्छूरो धैर्यवानमितद्युतिः । अप्रधृष्यः सुगंभीरः संग्रामेष्वनिवर्त्तितः

అతడు శాస్త్రజ్ఞుడు, నీతి-వాక్యంలో శూరుడు, ధైర్యవంతుడు, అపార తేజస్సు కలవాడు; అజేయుడు, గంభీర స్వభావుడు, యుద్ధంలో ఎప్పుడూ వెనుదిరగనివాడు.

Verse 31

महारथो महेष्वासो नानाशास्त्रार्थकोविदः । वदान्यो रूपसंपन्नो युवा लक्ष णसंयुतः

అతడు మహారథుడు, మహాధనుర్ధారి, అనేక శాస్త్రార్థాలలో నిపుణుడు. దానశీలుడు, రూపవంతుడు, యౌవనవంతుడు, శుభలక్షణాలు మరియు సద్గుణాలతో యుక్తుడు.

Verse 32

स काशिराजतनयामुपयेमे वराननाम् । कांतां कलावतीं नाम रूपशीलगुणान्विताम्

అతడు కాశీరాజుని కుమార్తె, శ్రేష్ఠముఖశ్రీతో కాంతిమంతమైన—కలావతి అనే—రూపశీలగుణసంపన్నురాలిని వివాహం చేసుకున్నాడు.

Verse 33

कृतोद्वाहः स राजेंद्रः संप्राप्य निजमंदिरम् । रात्रौ तां शयनारूढां संगमाय समाह्वयत्

వివాహం పూర్తిచేసిన ఆ రాజేంద్రుడు తన మందిరానికి చేరాడు. రాత్రి ఆమె శయ్యపై ఆరూఢగా ఉండగా, సంగమార్థం ఆమెను పిలిచాడు.

Verse 34

सा स्वभर्त्रा समाहूता बहुशः प्रार्थिता सती । न बबंध मनस्तस्मिन्न चागच्छ तदंतिकम्

భర్త పిలిచినా, ఎన్నిసార్లు ప్రార్థించినా, ఆ సతీమణి మనసును అతనిపై నిలపలేదు; అతని సమీపానికీ రాలేదు.

Verse 35

संगमाय यदाहूता नागता निजवल्लभा । बलादाहर्तुकामस्तामुदतिष्ठन्महीपतिः

సంగమార్థం పిలిచినా ప్రియ భార్య రాకపోవడంతో, ఆమెను బలవంతంగా తీసుకురావాలనే కోరికతో ఆ మహీపతి లేచాడు.

Verse 36

राज्ञ्युवाच । मा मां स्पृश महाराज कारणज्ञां व्रते स्थिताम् । धर्माधर्मौ विजानासि मा कार्षीः साहसं मयि

రాణి పలికింది—ఓ మహారాజా, నన్ను తాకవద్దు. కారణం నాకు తెలుసు; నేను వ్రతంలో స్థితురాలిని. మీరు ధర్మాధర్మాలను ఎరుగుదురు; నాపై సాహసం లేదా హింస చేయవద్దు.

Verse 37

क्वचित्प्रियेण भुक्तं यद्रोचते तु मनीषिणाम् । दंपत्योः प्रीतियोगेन संगमः प्रीतिवर्द्धनः

కొన్నిసార్లు ప్రియుడు స్వీకరించినదీ జ్ఞానులకు ఇష్టమవుతుంది. దంపతుల పరస్పర ప్రీతితో కలిగే సంగమం ప్రేమను వృద్ధి చేస్తుంది.

Verse 38

प्रियं यदा मे जायेत तदा संगस्तु ते मयि । का प्रीतिः किं सुखं पुंसां बलाद्भोगेन योषिताम्

నా హృదయంలో ప్రీతి పుట్టినప్పుడు మాత్రమే నీతో నా సంగమం ఉంటుంది. బలవంతంగా స్త్రీని భోగించడం వల్ల పురుషునికి ఏ ప్రేమ, ఏ సుఖం కలుగుతుంది?

Verse 39

अप्रीतां रोगिणीं नारीमंतर्वत्नीं धृतव्रताम् । रजस्वलामकामां च न कामेत बलात्पुमान्

అనిచ్ఛతో ఉన్న, రోగిణి, గర్భిణి, వ్రతధారిణి, రజస్వల, లేదా కామేచ్ఛలేని స్త్రీని పురుషుడు బలవంతంగా కోరరాదు.

Verse 40

प्रीणनं लालनं पोषं रंजनं मार्दवं दयाम् । कृत्वा वधूमुपगमेद्युवतीं प्रेमवान्पतिः । युवतौ कुसुमे चैव विधेयं सुखमिच्छता

ప్రేమగల భర్త ముందుగా ఆమెను సంతోషపెట్టి, స్నేహంగా లాలించి, పోషించి, రంజింపజేసి, మృదుత్వం మరియు దయ చూపి; ఆపై తన యువతి వధువును సమీపించాలి. సుఖం కోరేవాడు యువతిని పుష్పంలా సున్నితంగా సంరక్షించాలి.

Verse 41

इत्युक्तोऽपि तया साध्व्या स राजा स्मरविह्वलः । बलादाकृष्य तां हस्ते परिरेभे रिरंसया

ఆ సాధ్వి అలా చెప్పినప్పటికీ రాజు కామవిహ్వలుడయ్యాడు. బలవంతంగా ఆమె చేతిని పట్టుకొని, భోగాసక్తితో ఆమెను ఆలింగనం చేసాడు।

Verse 42

तां स्पृष्टमात्रां सहसा तप्तायःपिंडसन्निभाम् । निर्दहंतीमिवात्मानं तत्याज भयविह्वलः

ఆమెను తాకిన క్షణమే ఆమె వేడెక్కిన ఇనుప ముద్దలా అనిపించింది. తననే కాల్చుతున్నట్లుగా భావించి, భయంతో వణుకుతూ ఆమెను వదిలేశాడు।

Verse 43

राजोवाच । अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं तव प्रिये । कथमग्निसमं जातं वपुः पल्लवकोमलम्

రాజు అన్నాడు—“అహో ప్రియే! నేను మహా ఆశ్చర్యాన్ని చూశాను. పల్లవంలా কোমలమైన నీ దేహం అగ్నిసమానంగా ఎలా అయింది?”

Verse 44

इत्थं सुविस्मितो राजा भीतः सा राजवल्लभा । प्रत्युवाच विहस्यैनं विनयेन शुचिस्मिता

ఇలా రాజు అత్యంత ఆశ్చర్యపడి భయపడెను. అప్పుడు రాజప్రియురాలు, శుచిస్మిత, మృదువుగా నవ్వుతూ వినయంతో అతనికి ప్రత్యుత్తరం చెప్పింది।

Verse 45

राज्ञ्युवाच । राजन्मम पुरा बाल्ये दुर्वासा मुनिपुंगवः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यां कारुण्येनोपदिष्टवान्

రాణి చెప్పింది—“హే రాజా! నా బాల్యంలో పూర్వం మునిపుంగవుడు దుర్వాసుడు కరుణతో నాకు శైవ పంచాక్షరీ విద్యను ఉపదేశించాడు।”

Verse 46

तेन मंत्रानुभावेन ममांगं कलुषोज्झितम् । स्प्रष्टुं न शक्यते पुंभिः सपापैर्देवैवर्जितैः

ఆ మంత్ర ప్రభావంతో నా దేహం కలుషరహితమైంది; పాపభారితులై దైవాచారరహితులైన పురుషులు నన్ను స్పర్శించలేరు.

Verse 47

त्वया राजन्प्रकृतिना कुलटागणिकादयः । मदिरास्वादनिरता निषेव्यंते सदा स्त्रियः

ఓ రాజా, నీ స్వభావమే అటువంటిది; నీవు ఎల్లప్పుడూ కులటలు, గణికలు మొదలైన మదిరారసాసక్త స్త్రీలతో సంగమిస్తుంటావు.

Verse 48

न स्नानं क्रियते नित्यं न मंत्रो जप्यते शुचिः । नाराध्यते त्वयेशानः कथं मां स्प्रष्टुमर्हसि

నీవు నిత్యం స్నానం చేయవు, శుచిగా మంత్రజపం చేయవు, ఈశానుడు (శివుడు) ఆరాధన కూడా చేయవు; అప్పుడు నన్ను స్పర్శించడానికి నీవెట్లా అర్హుడవు?

Verse 49

राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये

రాజు అన్నాడు—హే సుశ్రోణీ, ఆ శుభమైన శైవ పంచాక్షరీని నాకు చెప్పు. ఆ విద్యతో నా పాపాలు నశించిన తరువాత, ప్రియే, నేను నీతో రతిని కోరుతున్నాను.

Verse 50

राज्ञ्युवाच । नाहं तवोपदेशं वै कुर्यां मम गुरुर्भवान् । उपातिष्ठ गुरुं राजन्गर्गं मंत्र विदांवरम्

రాణి చెప్పింది—నేను నీకు ఉపదేశం చేయను; నీవు నా భర్తవు, నాకు గురువుతో సమానుడు. ఓ రాజా, మంత్రవిద్యలో శ్రేష్ఠుడైన గురు గర్గుని ఆశ్రయించు.

Verse 51

सूत उवाच । इति संभाषमाणौ तौ दंपती गर्गसन्निधिम् । प्राप्य तच्चरणौ मूर्ध्ना ववंदाते कृताञ्जली

సూతుడు పలికెను—ఇట్లు పరస్పరం సంభాషించుచు ఆ దంపతులు గర్గముని సన్నిధికి వచ్చి, ఆయన పాదములపై శిరస్సు వంచి, కృతాంజలులై నమస్కరించిరి।

Verse 52

अथ राजा गुरुं प्रीतमभिपूज्य पुनःपुनः । समाचष्ट विनीतात्मा रहस्यात्ममनोरथम्

అనంతరం వినీతాత్ముడైన రాజు ప్రసన్నుడైన గురువును పునఃపునః పూజించి, తన హృదయాంతర్గత రహస్య మనోరథాన్ని నివేదించెను।

Verse 53

राजोवाच । कृतार्थं मां कुरु गुरो संप्राप्तं करुणार्द्रधीः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यामुपदेष्टुं त्वमर्हसि

రాజు పలికెను—ఓ గురుదేవా, నన్ను కృతార్థునిగా చేయుము. కరుణార్ద్రబుద్ధితో మీరు ఇక్కడికి వచ్చితిరి; కనుక శైవ పంచాక్షరీ విద్యను నాకు ఉపదేశించుటకు మీరు అర్హులు।

Verse 54

अनाज्ञातं यदाज्ञातं यत्कृतं राजकर्मणा । तत्पापं येन शुद्ध्येत तन्मंत्रं देहि मे गुरो

రాజకర్మచేత తెలియక గాని తెలిసి గాని చేసిన పాపమేదైనా, దానితో శుద్ధి కలుగునట్లు—ఓ గురుదేవా, ఆ మంత్రాన్ని నాకు ప్రసాదించుము।

Verse 55

एवमभ्यर्थितो राज्ञा गर्गो ब्राह्मणपुंगवः । तौ निनाय महापुण्यं कालिंद्यास्तटमुत्तमम्

ఇట్లు రాజు ప్రార్థించగా బ్రాహ్మణపుంగవుడైన గర్గముని ఆ దంపతులను కాలిందీ (యమునా) నది యొక్క మహాపుణ్యమైన ఉత్తమ తీరానికి నడిపించెను।

Verse 56

तत्र पुण्यतरोर्मूले निषण्णोऽथ गुरुः स्वयम् । पुण्यतीर्थजले स्नातं राजानं समुपोषितम्

అక్కడ పుణ్యవృక్షమూలంలో గురువు స్వయంగా ఆసీనుడయ్యాడు. పుణ్యతీర్థజలంలో స్నానం చేసి ఉపవాసం ఆచరించిన రాజు సిద్ధంగా అక్కడ నిలిచెను।

Verse 57

प्राङ्मुखं चोपवेश्याथ नत्वा शिवपदाम्बुजम् । तन्मस्तके करं न्यस्य ददौ मंत्रं शिवात्मकम्

రాజును తూర్పుముఖంగా కూర్చోబెట్టి, శివపాదపద్మాలకు నమస్కరించి, అతని శిరస్సుపై చేయి ఉంచి శివాత్మక మంత్రాన్ని ప్రసాదించాడు।

Verse 58

तन्मंत्रधारणादेव तद्गुरोर्हस्तसंगमात् । निर्ययुस्तस्य वपुषो वायसाः शतकोटयः

ఆ మంత్రాన్ని ధారణ చేసిన వెంటనే, గురువు హస్తస్పర్శం వల్ల, రాజు దేహం నుండి శతకోట్ల కాకులు బయలుదేరినవి।

Verse 59

ते दग्धपक्षाः क्रोशंतो निपतंतो महीतले । भस्मीभूतास्ततः सर्वे दृश्यंते स्म सहस्रशः

వారి రెక్కలు దగ్ధమై, కేకలు వేస్తూ భూమిపై పడిపోయారు. ఆపై వారు అందరూ భస్మమై, వేల సంఖ్యలో కనిపించిరి।

Verse 60

दृष्ट्वा तद्वायसकुलं दह्यमानं सुविस्मितौ । राजा च राजमहिषी तं गुरुं पर्यपृच्छताम्

ఆ కాకుల గుంపు దహించబడుట చూచి రాజు మరియు రాజమహిషి అత్యంత ఆశ్చర్యపడి ఆ గురువును ప్రశ్నించిరి।

Verse 61

भगवन्निदमाश्चर्यं कथं जातं शरीरतः । वायसानां कुलं दृष्टं किमेतत्साधु भण्यताम्

భగవాన్! ఇది ఆశ్చర్యం—ఇది శరీరంనుండి ఎలా ఉద్భవించింది? కాకుల సమూహం కనిపిస్తోంది; ఇది ఏమిటి? దయచేసి సమ్యకంగా వివరించండి।

Verse 62

श्रीगुरुरुवाच राजन्भवसहस्रेषु भवता परिधावता । संचितानि दुरन्तानि संति पापान्यनेकशः

శ్రీగురు పలికెను—ఓ రాజా, వేల జన్మలలో నీవు సంచరిస్తూ, అంతులేని విధంగా అనేక రకాల పాపాలను అపారంగా కూడబెట్టుకున్నావు।

Verse 63

तेषु जन्मसहस्रेषु यानि पुण्यानि संति ते । तेषामाधिक्यतः क्वापि जायते पुण्ययोनिषु

ఆ వేల జన్మలలో ఉన్న పుణ్యాలు—అవి ప్రబలినప్పుడు, ఎక్కడో శుభమైన పుణ్యయోనుల్లో జననం కలుగుతుంది।

Verse 64

तथा पापीयसीं योनिं क्वचित्पापेन गच्छति । साम्ये पुण्यान्ययोश्चैव मानुषीं योनिमाप्तवान्

అలాగే పాపం వల్ల కొన్నిసార్లు మరింత పాపమయమైన (నీచ) యోనికి వెళ్తాడు; పుణ్యపాపాలు సమంగా ఉన్నప్పుడు మానవయోని లభిస్తుంది।

Verse 66

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागम्यकोटयः । स्वर्णस्तेयसुरापानभ्रूणहत्या दिकोटयः । भवकोटिसहस्रेषु येऽन्ये पातकराशयः

బ్రహ్మహత్య వంటి పాపాలు కోట్లు, నిషిద్ధ సంగమాల కోట్లు కోట్లు; స్వర్ణస్తేయం, సురాపానం, భ్రూణహత్య మొదలైన అపరాధాలూ దిక్కులన్నీ నిండే కోట్లు—మరియు కోటి సహస్ర జన్మలలో కూడిన ఇతర పాతకరాశులూ ఉన్నాయి।

Verse 67

क्षणाद्भस्मीभवंत्येव शैवे पंचाक्षरे धृते । आसंस्तवाद्य राजेंद्र दग्धाः पातककोटयः

శైవ పంచాక్షరాన్ని దృఢంగా ధరిస్తే పాపాలు క్షణంలోనే భస్మమవుతాయి. ఓ రాజేంద్రా, నేడు నీలోని పాపకోటులు దగ్ధమయ్యాయి.

Verse 68

अनया सह पूतात्मा विहरस्व यथासुखम् । इत्याभाष्य मुनिश्रेष्ठस्तं मंत्रमुपदिश्य च

“ఆమెతో కలిసి ఆత్మశుద్ధితో యథాసుఖంగా విహరించు.” అని చెప్పి, మునిశ్రేష్ఠుడు అతనికి ఆ మంత్రాన్ని కూడా ఉపదేశించాడు.

Verse 69

शैवी पंचाक्षरी विद्या यदा ते हृदयं गता । अघानां कोटयस्त्वत्तः काकरूपेण निर्गताः

శైవ పంచాక్షరీ విద్య నీ హృదయంలో ప్రవేశించినప్పుడు, నీ పాపకోటులు కాకుల రూపంలో నీ నుండి బయలుదేరిపోయాయి.

Verse 70

ततः स्वभवनं प्राप्य रेजतुःस्म महाद्युती राजा दृढं समाश्लिष्य पत्नीं चन्दनशीतलाम् । संतोषं परमं लेभे निःस्वः प्राप्य यथा धनम्

తర్వాత తమ స్వగృహానికి చేరి ఆ మహాతేజస్సు గల జంట ప్రకాశించింది. రాజు చందనంలా శీతలమైన భార్యను దృఢంగా ఆలింగనం చేసి, దరిద్రుడు ధనం పొందినట్లు పరమ సంతోషాన్ని పొందాడు.

Verse 71

अशेषवेदोपनिषत्पुराणशास्त्रावतंसोऽयमघांतकारी । पंचाक्षरस्यैव महाप्रभावो मया समासात्कथितो वरिष्ठः

ఈ ఉపదేశం సమస్త వేదాలు, ఉపనిషత్తులు, పురాణాలు, శాస్త్రాల శిరోభూషణమై పాపనాశకమైంది. ఓ ఉత్తముడా, పంచాక్షర మహాప్రభావాన్ని నేను సంక్షేపంగా తెలిపాను.

Verse 120

तस्मात्सर्वप्रदो मंत्रः सोऽयं पञ्चाक्षरः स्मृतः । स्त्रीभिः शूद्रैश्च संकीर्णैर्धार्यते मुक्तिकांक्षिभिः

అందుచేత సర్వఫలప్రదమైన ఈ మంత్రం ‘పంచాక్షర’మని ప్రసిద్ధి. స్త్రీలు, శూద్రులు, సంకీర్ణవర్ణులూ—మోక్షకాంక్షులు—దీనిని ధారించి జపించవలెను.