Adhyaya 151

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । उत्तरे नर्मदाकूले तीर्थं परमशोभनम् । जयवाराहमाहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—నర్మదా నదికి ఉత్తర తీరమున పరమశోభనమైన తీర్థము ఉంది. అది ‘జయవారాహ’ మహాత్మ్యము; సమస్త పాపాలను నశింపజేయునది.

Verse 2

उद्धृता जगती येन सर्वदेवनमस्कृता । लोकानुग्रहबुद्ध्या च संस्थितो नर्मदातटे

భూమిని उद्धరించినవాడు—సర్వ దేవతలచే నమస్కరింపబడినవాడు—లోకహితానుగ్రహ బుద్ధితో నర్మదా తీరమున స్థితుడై ఉన్నాడు.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षते मधुसूदनम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो दशजन्मानुकीर्तनात्

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి మధుసూదనుని దర్శించినవాడు, పది జన్మలలో కూడిన మరియు స్మరించబడిన సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు।

Verse 4

मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोऽथ वामनः । रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्किश्च ते दश

మత్స్య, కూర్మ, వరాహ; తదుపరి నరసింహ, వామన; రామ, పరశురామ, కృష్ణ, బుద్ధ, కల్కి—ఇవే దశావతారాలు।

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । मत्स्येन किं कृतं तात कूर्मेण मुनिसत्तम । वराहेण च किं कर्म नरसिंहेन किं कृतम्

యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు—తాతా, మునిశ్రేష్ఠా! మత్స్యరూపంలో ఏమి చేసారు? కూర్మరూపంలో ఏమి? వరాహరూపంలో ఏ కార్యం, నరసింహరూపంలో ఏమి చేసారు?

Verse 6

वामनेन च रामेण राघवेण च किं कृतम् । बुद्धरूपेण किं वापि कल्किना किं कृतं वद

వామనరూపంలో ఏమి చేసారు? అలాగే రాఘవుడైన రామరూపంలో ఏమి చేసారు? బుద్ధరూపంలో ఏమి, కల్కిరూపంలో ఏమి చేసారో చెప్పండి।

Verse 7

एवमुक्तस्तु विप्रेन्द्रो धर्मपुत्रेण धीमता । उवाच मधुरां वाणीं तदा धर्मसुतं प्रति

ధర్ముని జ్ఞానవంతుడైన కుమారుడు ఇలా అడగగా, బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు అప్పుడు ధర్మసుతునికి మధుర వాక్యాలతో ప్రత్యుత్తరం చెప్పాడు।

Verse 8

श्रीमार्कण्डेय उवाच । मीनो भूत्वा पुरा कल्पे प्रीत्यर्थं ब्रह्मणो विभुः । समर्पयत्समुद्धृत्य वन्दान्मग्नान्महार्णवे

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—పూర్వ కల్పమున పరమ విభువు మత్స్యరూపమును ధరించి, బ్రహ్మదేవుని ప్రీతికై మహాసముద్రమున మునిగిన వేదములను పైకి తీసి సమర్పించెను।

Verse 9

अमृतोत्पादने राजन्कूर्मो भूत्वा जगद्गुरुः । मन्दरं धारयामास तथा देवीं वसुंधराम्

ఓ రాజా, అమృతోత్పాదన సమయమున జగద్గురువు కూర్మరూపమును ధరించి మందరపర్వతమును మోసెను; అలాగే దేవి వసుంధరను కూడా ఆధారమిచ్చెను।

Verse 10

उज्जहार धरां मग्नां पातालतलवासिनीम् । वाराहं रूपमास्थाय देवदेवो जनार्दनः

పాతాళతలములలో నివసిస్తూ మునిగిన భూమిని దేవదేవుడు జనార్దనుడు వారాహరూపమును ఆశ్రయించి పైకి ఎత్తి రక్షించెను।

Verse 11

नरस्यार्द्धतनुं कृत्वा सिंहस्यार्द्धतनुं तथा । हिरण्यकशिपोर्वक्षो विददार नखाङ्कुशैः

ఆయన అర్ధదేహం నరరూపముగా, అర్ధదేహం సింహరూపముగా చేసి, అంకుశసమానమైన నఖములతో హిరణ్యకశిపుని వక్షస్థలాన్ని చీల్చెను।

Verse 12

जटी वामनरूपेण स्तूयमानो द्विजोत्तमैः । तद्दिव्यं रूपमास्थाय क्रमित्वा मेदिनीं क्रमैः

జటాధారిగా వామనరూపమున, శ్రేష్ఠ ద్విజులచే స్తుతింపబడుతూ, అనంతరం దివ్య విరాట్రూపమును ధరించి మహాపదములతో భూమిని కొలిచి వ్యాపించెను।

Verse 13

कृतवांश्च बलिं पश्चात्पातालतलवासिनम् । स्थापयित्वा सुरान् सर्वान् गतो विष्णुः स्वकं पुरम्

ఆ తరువాత ఆయన బలిని పాతాళతల నివాసిగా చేసెను; సమస్త దేవతలను దృఢంగా ప్రతిష్ఠించి విష్ణువు తన స్వధామమునకు వెళ్లెను।

Verse 14

जमदग्निसुतो रामो भूत्वा शस्त्रभृतां वरः । क्षत्रियान् पृथिवीपालानवधीद्धैहयादिकान्

జమదగ్ని కుమారుడైన రాముడు శస్త్రధారులలో శ్రేష్ఠుడై, హైహయాది భూపాల క్షత్రియులను సంహరించెను।

Verse 15

कश्यपाय महीं दत्त्वा सपर्वतवनाकराम् । तपस्तपति देवेशो महेन्द्रेऽद्यापि भारत

పర్వత-వన-ఆకరములతో కూడిన భూమిని కశ్యపునకు దానమిచ్చి, హే భారతా! ఆ దేవేశుడు నేడు కూడా మహేంద్ర పర్వతమున తపస్సు చేయుచున్నాడు।

Verse 16

ततो दाशरथी रामो रावणं देवकण्टकम् । सगणं समरे हत्वा राज्यं दत्त्वा विभीषणे

ఆ తరువాత దాశరథి రాముడు దేవతలకు కంటకమైన రావణుని అతని గణములతో సహా సమరములో సంహరించి, రాజ్యమును విభీషణునకు ప్రసాదించెను।

Verse 17

पालयित्वा नयाद्भूमिं मखैः संतर्प्य देवताः । स्वर्गं गतो महातेजा रामो राजीवलोचनः

ధర్మనీతితో భూమిని పాలించి, యజ్ఞములచే దేవతలను తృప్తిపరచి, మహాతేజస్సుగల పద్మనేత్ర రాముడు స్వర్గమునకు గమించెను।

Verse 18

वसुदेवगृहे भूयः संकर्षणसहायवान् । अवतीर्णो जगन्नाथो वासुदेवो युधिष्ठिर

ఓ యుధిష్ఠిరా! మళ్లీ వసుదేవుని గృహంలో సంకర్షణ సహాయంతో జగన్నాథుడు వాసుదేవుడు అవతరించాడు।

Verse 19

सोऽवधीत्तव सामर्थ्याद्वधार्थं दुष्टभूभृताम् । चाणूरकंसकेशीनां जरासंधस्य भारत

ఓ భారతా! నీ సామర్థ్యంతో దుష్ట రాజుల వినాశార్థం చాణూరుడు, కంసుడు, కేశి మరియు జరాసంధుడిని ఆయన సంహరించాడు।

Verse 20

तेन त्वं सुसहायेन हत्वा शत्रून्नरेश्वर । भोक्ष्यसे पृथिवीं सर्वां भ्रातृभिः सह संभृताम्

ఓ నరేశ్వరా! ఆయన బలమైన సహాయంతో నీవు శత్రువులను సంహరించి, సోదరులతో కలిసి సురక్షితమైన సమస్త భూమిని అనుభవిస్తావు।

Verse 21

तथा बुद्धत्वमपरं नवमं प्राप्स्यतेऽच्युतः । शान्तिमान्देवदेवेशो मधुहन्ता मधुप्रियः

అలాగే అచ్యుతుడు తొమ్మిదవ అవతారంగా బుద్ధత్వాన్ని పొందుతాడు—శాంతిమయుడు, దేవదేవేశుడు, మధుహంత, మధుప్రియుడు।

Verse 22

तेन बुद्धस्वरूपेण देवेन परमेष्ठिना । भविष्यति जगत्सर्वं मोहितं सचराचरम्

ఆ పరమేశ్వరుడు బుద్ధస్వరూపాన్ని ధరించగా, చరాచర సమస్త జగత్తు మోహితమవుతుంది।

Verse 23

न श्रोष्यन्ति पितुः पुत्रास्तदाप्रभृति भारत । न गुरोर्बान्धवाः शिष्या भविष्यत्यधरोत्तरम्

ఆ కాలం నుండి, ఓ భారతా, కుమారులు తండ్రి మాట వినరు; శిష్యులు మరియు బంధువులు కూడా గురువు ఉపదేశాన్ని గౌరవించరు—అధమమే ఉత్తమంపై పైచేయి అవుతుంది।

Verse 24

जितो धर्मो ह्यधर्मेण चासत्येन ऋतं जितम् । जिताश्चौरैश्च राजानः स्त्रीभिश्च पुरुषा जिताः

అధర్మం ధర్మాన్ని జయిస్తుంది, అసత్యం ఋతాన్ని (సత్యనియమాన్ని) ఓడిస్తుంది; దొంగలు రాజులను అధీనపరచుకుంటారు, స్త్రీలు పురుషులపై పైచేయి పొందుతారు।

Verse 25

सीदन्ति चाग्निहोत्राणि गुरौ पूजा प्रणश्यति । सीदन्ति मानवा धर्माः कलौ प्राप्ते युधिष्ठिर

అగ్నిహోత్ర కర్మాలు క్షీణిస్తాయి, గురుపూజ నశిస్తుంది; కలియుగం వచ్చినప్పుడు, ఓ యుధిష్ఠిరా, మానవ ధర్మనియమాలు సడలిపోతాయి।

Verse 26

द्वादशे दशमे वर्षे नारी गर्भवती भवेत् । कन्यास्तत्र प्रसूयन्ते ब्राह्मणो हरिपिङ्गलः

పన్నెండవ—లేదా పదవ—ఏటనే బాలిక గర్భవతిగా అవుతుంది; అక్కడ బాలికలే ప్రసవిస్తారు—ఇలా బ్రాహ్మణుడు హరిపింగలుడు చెప్పెను।

Verse 27

भविष्यति ततः कल्किर्दशमे जन्मनि प्रभुः

అనంతరం ప్రభువు కల్కి పదవ జన్మలో (అవతారంగా) అవతరిస్తాడు।

Verse 28

एतत्ते कथितं राजन्देवस्य परमेष्ठिनः । कारणं दश जन्मनां सर्वपापक्षयंकरम्

ఓ రాజా! పరమేశ్ఠి దేవుని పది జన్మల కారణసహితమైన ఈ వృత్తాంతాన్ని నేను చెప్పితిని; ఇది సమస్త పాపక్షయకరం.