शिवस्तुतिवर्णनम् (Śiva-stuti-varṇanam) — “Description of Hymns in Praise of Śiva”

Verse 1

व्यास उवाच । तस्मिन् दैत्याधिपे पौरे सभ्रातरि विमोहिते । सनत्कुमार किं वासीत्तदाचक्ष्वाखिलं विभो

వ్యాసుడు పలికెను—ఆ నగరాధిపతి దైత్యరాజు తన సోదరునితో కూడ మోహగ్రస్తుడైనప్పుడు, ఓ సనత్కుమారా, అప్పుడు ఏమైంది? ఓ విభో, సమస్తమును వివరించుము।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । त्रिपुरे च तथाभूते दैत्ये त्यक्तशिवार्चने । स्त्रीधर्मे निखिले नष्टे दुराचारे व्यवस्थिते

సనత్కుమారుడు పలికెను—త్రిపురం అట్లా అయినప్పుడు—దైత్యులు శివార్చనను విడిచిపెట్టినప్పుడు; స్త్రీధర్మమంతటా నశించినప్పుడు; వారు దురాచారంలో స్థిరపడినప్పుడు—

Verse 3

कृतार्थ इव लक्ष्मीशो देवैस्सार्द्धमुमापतिम् । निवेदितुं तच्चरित्रं कैलासमगमद्धरिः

లక్ష్మీపతి హరి (విష్ణువు) కృతార్థుడైనట్లుగా భావించి దేవతలతో కలిసి కైలాసానికి వెళ్లి, ఉమాపతి పరమేశ్వరుడైన శివునికి ఆ సమస్త వృత్తాంతాన్ని నివేదించెను।

Verse 4

तस्योपकंठं स्थित्वाऽसौ देवैस्सह रमापतिः । ततो भूरि स च ब्रह्मा परमेण समाधिना

ఆయన సమీపంలో నిలిచి రమాపతి విష్ణువు దేవతలతో కలిసి అక్కడే నిలిచెను. అనంతరం బ్రహ్మదేవుడు పరమ సమాధిలో ప్రవేశించి, పరమార్థాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకొని అనేక విధాలుగా గాఢంగా ధ్యానించెను।

Verse 5

मनसा प्राप्य सर्वज्ञं ब्रह्मणा स हरिस्तदा । तुष्टाव वाग्भिरिष्ट्वाभिश्शंकरं पुरुषोत्तमः

అప్పుడు పురుషోత్తముడైన హరి బ్రహ్మతో కలిసి మనసా సర్వజ్ఞుడైన శంకరుని సమీపించి, ఇష్టమైన స్తోత్రవాక్యాలతో భక్తిపూర్వకంగా స్తుతించాడు।

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे शिवस्तुतिवर्णनं नाम षष्ठोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీశివ మహాపురాణము ద్వితీయ రుద్రసంహితలోని పంచమ యుద్ధఖండంలో ‘శివస్తుతివర్ణనం’ అనే ఆరవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।

Verse 7

एवं कृत्वा महादेवं दंडवत्प्रणिपत्य ह । जजाप रुद्रमंत्रं च दक्षिणामूर्तिसंभवम्

ఇలా చేసి అతడు మహాదేవునికి దండవత్ ప్రణామం చేసి, దక్షిణామూర్తి నుండి ప్రాదుర్భవించిన రుద్రమంత్రాన్ని జపించాడు।

Verse 8

जले स्थित्वा सार्द्धकोटिप्रमितं तन्मनाः प्रभुः । संस्मरन् मनसा शंभुं स्वप्रभुं परमेश्वरम्

జలంలో నిలిచి, ఒకన్నర కోటి కాలమంతా, ఏకాగ్రచిత్తుడైన ఆ ప్రభువు మనసులోనే తన పరమేశ్వరుడైన శంభువును స్మరించాడు।

Verse 9

तावद्देवास्तदा सर्वे तन्मनस्का महेश्वरम्

అప్పుడు ఆ సమయంలో సమస్త దేవతలు మహేశ్వరునిపై మనస్సు నిలిపి, ఆయననే ఏకాగ్రంగా ధ్యానిస్తూ నిలిచారు।

Verse 10

देवा ऊचुः । नमस्सर्वात्मने तुभ्यं शंकरायार्तिहारिणे । रुद्राय नीलकंठाय चिद्रूपाय प्रचेतसे

దేవతలు పలికిరి—హే సర్వాత్మా! నీకు నమస్కారం; హే శంకరా, ఆర్తిహరా! నీకు నమస్కారం. హే రుద్రా, నీలకంఠా, చిద్రూపా, సర్వజ్ఞా! నీకు నమస్కారం.

Verse 11

गतिर्नस्सर्वदा त्वं हि सर्वापद्विनिवारकः । त्वमेव सर्वदात्माभिर्वंद्यो देवारिसूदन

నీవే సదా మా గతి, మా శరణు; నీవే సమస్త ఆపదలను నివారించువాడవు. హే దేవశత్రుసూదనా, నీవే ఎల్లప్పుడూ సమస్తులచే వందనీయుడవు।

Verse 12

त्वमादिस्त्वमनादिश्च स्वानंदश्चाक्षयः प्रभुः । प्रकृतेः पुरुषस्यापि साक्षात्स्रष्टा जगत्प्रभुः

నీవే ఆది, నీవే అనాది; నీవే స్వానందస్వరూపుడవు, అక్షయ ప్రభువు. ప్రకృతి మరియు పురుషునికీ సాక్షాత్ సృష్టికర్త నీవే, జగదీశ్వరుడవు.

Verse 13

त्वमेव जगतां कर्ता भर्ता हर्ता त्वमेव हि । ब्रह्मा विष्णुर्हरो भूत्वा रजस्सत्त्वतमोगुणैः

నీవే నిజంగా లోకాల సృష్టికర్త, పోషకుడు, లయకర్త. రజస్, సత్త్వ, తమస్ అనే గుణాల ద్వారా బ్రహ్మ, విష్ణు, హర రూపమై నీవే ఈ కార్యాలను నిర్వహిస్తావు.

Verse 14

तारकोसि जगत्यस्मिन्सर्वेषामधिपोऽव्ययः । वरदो वाङ्मयो वाच्यो वाच्यवाचकवर्जितः

ఈ జగత్తులో మీరు తారకుడు—సర్వులను దాటించేవారు; మీరు అందరికీ అవ్యయ అధిపతి. మీరు వరదాత; మీరు వాక్స్వరూపుడు. మీరు వాక్యాలతో సూచ్యమైన సత్యమే, అయినా వాచ్య-వాచక ద్వైతం నుండి అతీతుడు.

Verse 15

याच्यो मुक्त्यर्थमीशानो योगिभिर्योगवित्तमैः । हृत्पुंडरीकविवरे योगिनां त्वं हि संस्थितः

మోక్షార్థం యోగతత్త్వంలో పరమ నిపుణులైన యోగులు, హే ఈశానా, మిమ్మునే ప్రార్థించి ఆహ్వానిస్తారు. యోగుల హృదయ-పద్మంలోని అంతర్గుహలో మీరు నివసిస్తారు.

Verse 16

वदंति वेदास्त्वां संतः परब्रह्मस्वरूपिणम् । भवंतं तत्त्वमित्यद्य तेजोराशिं परात्परम्

వేదాలు మరియు సిద్ధసంతులు మిమ్మును పరబ్రహ్మస్వరూపుడని చెబుతారు. ఈ నాటికీ వారు మిమ్మునే పరమ తత్త్వంగా—సర్వాతీతమైన, దివ్య తేజస్సు యొక్క అతుల రాశిగా—ప్రకటిస్తారు.

Verse 17

परमात्मानमित्याहुररस्मिन् जगति यद्विभो । त्वमेव शर्व सर्वात्मन् त्रिलोकाधिपते भव

హే సర్వవ్యాపి విభో! ఈ జగత్తులో నిన్నే పరమాత్ముడని ప్రకటిస్తారు. హే శర్వా, హే సర్వాత్మన్, హే త్రిలోకాధిపతీ—మాకు శరణమై కృపతో సమీపంగా నిలిచియుండుము.

Verse 18

दृष्टं श्रुतं स्तुतं सर्वं ज्ञायमानं जगद्गुरो । अणोरल्पतरं प्राहुर्महतोपि महत्तरम्

హే జగద్గురో! కనిపించినది, వినబడినది, స్తుతించబడినది, తెలిసినదంతా నీ అంసమాత్రమే. ఋషులు చెబుతారు—నీవు అణువుకన్నా సూక్ష్ముడు, మహత్తుకన్నా మహానుభావుడు.

Verse 19

सर्वतः पाणिपादांतं सर्वतोक्षिशिरोमुखम् । सर्वतश्श्रवणघ्राणं त्वां नमामि च सर्वतः

నేను నిన్ను అన్ని వైపుల నుండీ నమస్కరిస్తున్నాను—నీ చేతులు, పాదాలు సర్వదిశలలో వ్యాపించి ఉన్నాయి; నీ నేత్రాలు, శిరస్సు, ముఖాలు సర్వత్ర; నీ శ్రవణం, ఘ్రాణం కూడా సర్వవ్యాపకం।

Verse 20

सर्वज्ञं सर्वतो व्यापिन् सर्वेश्वरमनावृतम् । विश्वरूपं विरूपाक्षं त्वां नमामि च सर्वतः

నేను నిన్ను అన్ని వైపుల నుండీ నమస్కరిస్తున్నాను—నీవు సర్వజ్ఞుడు, సర్వవ్యాపి, సర్వేశ్వరుడు, అనావృతుడు. హే విరూపాక్షా, నీ రూపమే విశ్వరూపం।

Verse 21

सर्वेश्वरं भवाध्यक्षं सत्यं शिवमनुत्तमम् । कोटि भास्करसंकाशं त्वां नमामि च सर्वतः

నేను నిన్ను అన్ని వైపుల నుండీ నమస్కరిస్తున్నాను—హే సర్వేశ్వరా, భవాధ్యక్షా, సత్యస్వరూపా, అనుత్తమ శివా; నీ తేజస్సు కోటి సూర్యుల సమానము।

Verse 22

विश्वदेवमनाद्यंतं षट्त्रिंशत्कमनीश्वरम् । प्रवर्तकं च सर्वेषां त्वां नमामि च सर्वतः

హే విశ్వదేవా! నీవు అనాది-అనంతుడు; ముప్పైఆరు తత్త్వసమూహంగా ప్రకాశించినా నీవే అనుత్తర ఈశ్వరుడు. సమస్తానికి ప్రవర్తకుడవు; నేను సర్వతో సర్వథా నీకు నమస్కరిస్తున్నాను.

Verse 23

प्रवर्तकं च प्रकृतेस्सर्वस्य प्रपितामहम् । सर्वविग्रहमीशं हि त्वां नमामि च सर्वतः

హే ప్రభూ! నీవు ప్రకృతిని ప్రవర్తింపజేసేవాడు, సమస్త జగత్తుకు ఆద్య ప్రపితామహుడు. నీవే సర్వరూపధారి ఈశ్వరుడు; అందుకే నేను సర్వతో సర్వథా నీకు నమస్కరిస్తున్నాను.

Verse 24

एवं वदंति वरदं सर्वावासं स्वयम्भुवम् । श्रुतयः श्रुतिसारज्ञं श्रुतिसारविदश्च ये

శ్రుతులు ఇలా ప్రకటిస్తాయి—స్వయంభువైన ప్రభువు వరదుడు, సమస్తంలో నివసించే ఆశ్రయము, వేదసారాన్ని తెలిసినవాడు; వేదసారవిదులు కూడా ఇదే విధంగా చెబుతారు.

Verse 25

अदृश्यमस्माभिरनेकभूतं त्वया कृतं यद्भवताथ लोके । त्वामेव देवासुरभूसुराश्च अन्ये च वै स्थावरजंगमाश्च

అనేక భూతాలలో వ్యాపించి కూడా మాకు కనబడనిది, మీరు ఈ లోకంలో ప్రత్యక్షం చేశారు. నిజంగా దేవులు, అసురులు, భూసురులు మరియు ఇతర స్థావర-జంగమ సమస్త ప్రాణులు చివరికి మిమ్మునే దర్శించి అంగీకరిస్తారు.

Verse 26

पाह्यनन्यगतीञ्शंभो सुरान्नो देववल्लभ । नष्टप्रायांस्त्रिपुरतो विनिहत्यासुरान्क्षणात्

హే శంభో, ఇతర ఆశ్రయం లేనివారికి శరణు—హే దేవులకు ప్రియుడా—మా దేవులను రక్షించండి. త్రిపుర వల్ల మేము దాదాపు నశించిపోయాము; క్షణంలో అసురులను సంహరించి మమ్మల్ని उद्धరించండి.

Verse 27

मायया मोहितास्तेऽद्य भवतः परमेश्वर । विष्णुना प्रोक्तयुक्त्या त उज्झिता धर्मतः प्रभो

హే పరమేశ్వరా! నేడు వారు నీ మాయచేత మోహితులయ్యారు. హే ప్రభో, విష్ణువు చెప్పిన యుక్తివలన వారు ధర్మమునుండి దూరమై సత్పథాన్ని విడిచారు.

Verse 28

संत्यक्तसर्वधर्मांश्च बोद्धागमसमाश्रिताः । अस्मद्भाग्यवशाज्जाता दैत्यास्ते भक्तवत्सल

సర్వ (వైదిక) ధర్మాలను విడిచి బౌద్ధాగమాన్ని ఆశ్రయించి, మా దుర్భాగ్యబలముచేతనే ఆ దైత్యులు జన్మించారు—హే భక్తవత్సలా।

Verse 29

सदा त्वं कार्यकर्त्ताहि देवानां शरणप्रद । वयं ते शरणापन्ना यथेच्छसि तथा कुरु

నీవే సదా దేవతల కార్యసాధకుడవు, శరణప్రదాతవు. మేము నీ శరణు పొందితిమి; నీకు ఇష్టమైనట్లు చేయుము।

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । इति स्तुत्वा महेशानं देवास्तु पुरतः स्थिताः । कृतांजलिपुटा दीना आसन् संनतमूर्तयः

సనత్కుమారుడు పలికెను—ఇట్లు మహేశానుని స్తుతించి దేవతలు ఆయన ఎదుట నిలిచిరి. కృతాంజలులై, దీనులై, నతమూర్తులై వారు నిలిచియుండిరి।

Verse 31

स्तुतश्चैवं सुरेन्द्राद्यैर्विष्णोर्जाप्येन चेश्वरः । अगच्छत्तत्र सर्वेशो वृषमारुह्य हर्षितः

ఇంద్రాది దేవతల స్తుతులతోను, విష్ణువు చేసిన జపారాధనతోను సంతుష్టుడైన సర్వేశ్వరుడు ఈశ్వరుడు హర్షంతో వృషభంపై అధిరోహించి ఆ స్థలానికి వెళ్లెను।

Verse 32

विष्णुमालिंग्य नंदिशादवरुह्य प्रसन्नधीः । ददर्श सुदृशा तत्र नन्दीदत्तकरोऽखिलान्

విష్ణువును ఆలింగనం చేసి, నందీశుడు (నంది) మీద నుండి దిగిన ప్రసన్నబుద్ధి గల ఆ సునేత్రుడు, అక్కడ నంది ఇచ్చిన సహాయంతో ఉన్న వారందరినీ చూచెను।

Verse 33

अथ देवान् समालोक्य कृपादृष्ट्या हरिं हरः । प्राह गंभीरया वाचा प्रसन्नः पार्वतीपतिः

అప్పుడు పార్వతీపతి హరుడు దేవతలను చూచి, హరి (విష్ణు) పై కరుణాదృష్టి వేసి, ప్రసన్నుడై గంభీర వాణితో పలికెను।

Verse 34

शिव उवाच । ज्ञातं मयेदमधुना देवकार्यं सुरेश्वर । विष्णोर्मायाबलं चैव नारदस्य च धीमतः

శివుడు పలికెను—హే సురేశ్వరా! ఇప్పుడు ఈ దేవకార్యాన్ని నేను గ్రహించితిని; విష్ణువు యొక్క మాయాబలమును, ధీమంతుడైన నారదుని ఉద్దేశ్యమును కూడ తెలుసుకొనితిని.

Verse 35

तेषामधर्मनिष्ठानां दैत्यानां देवसत्तम । पुरत्रयविनाशं च करिष्येऽहं न संशयः

హే దేవసత్తమా! అధర్మనిష్ఠులైన ఆ దైత్యుల త్రిపురనాశమును నేను చేయుదును—ఇందులో సందేహము లేదు.

Verse 36

परन्तु ते महादैत्या मद्भक्ता दृढमानसाः । अथ वध्या मयैव स्युर्व्याजत्यक्तवृषोत्तमाः

కానీ ఆ మహాదైత్యులు నా భక్తులు, దృఢమనస్సులు. అందుచేత, హే వృషోత్తమా, వారు నాద్వారానే వధ్యులు—ఎందుకంటే వారు వ్యాజముతో ధర్మమార్గాన్ని విడిచిరి.

Verse 37

विष्णुर्हन्यात्परो वाथ यत्त्याजितवृषाः कृताः । दैत्या मद्भक्तिरहितास्सर्वे त्रिपुरवासिनः

విష్ణువు వారిని సంహరించుగాక, లేక మరే శక్తియైనాగాక—త్రిపురవాసులైన ఆ దైత్యులందరిని ధర్మత్యాగులుగా చేయబడింది; వారు నా (శివుని) భక్తి లేనివారే.

Verse 38

इति शंभोस्तु वचनं श्रुत्वा सर्वे दिवौकसः । विमनस्का बभूवुस्ते हरिश्चापि मुनीश्वर

శంభువు (శివుడు) పలికిన మాటలు విని స్వర్గవాసులైన దేవతలందరూ నిరుత్సాహులయ్యారు; ఓ మునీశ్వరా, హరి (విష్ణువు) కూడా శోకంతో నిండిపోయాడు.

Verse 39

देवान् विष्णुमुदासीनान् दृष्ट्वा च भवकृद्विधिः । कृतांजलिपुरश्शंभुं ब्रह्मा वचनमब्रवीत्

దేవతలను, విష్ణువును కూడా నిర్లిప్తంగా నిలిచినట్లు చూసి, లోకసృష్టికర్త విధాత బ్రహ్మ కృతాంజలిగా శంభువుని సమీపించి ఈ మాటలు పలికెను.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । न किंचिद्विद्यते पापं यस्मात्त्वं योगवित्तमः । परमेशः परब्रह्म सदा देवर्षिरक्षकः

బ్రహ్మ పలికెను—ప్రభూ, నీ విషయములో పాపమనే దానికి స్థానం లేదు; నీవు యోగవిద్యలో పరమజ్ఞాని. నీవే పరమేశ్వరుడు, పరబ్రహ్మ; నిత్యం దేవర్షుల రక్షకుడు.

Verse 41

तवैव शासनात्ते वै मोहिताः प्रेरको भवान् । त्यक्तस्वधर्मत्वत्पूजाः परवध्यास्तथापि न

నిజముగా నీ ఆజ్ఞచేతనే వారు మోహితులయ్యారు; ప్రేరేపించే శక్తి నీవే. స్వధర్మాన్ని విడిచి వారు ఇతరులచేత సంహారయోగ్యులైనప్పటికీ, అయినా వారు (సంహరింపబడవలసినవారు) కారు.

Verse 42

अतस्त्वया महादेव सुरर्षिप्राणरक्षक । साधूनां रक्षणार्थाय हंतव्या म्लेच्छजातयः

కావున ఓ మహాదేవా, దేవతల మరియు ఋషుల ప్రాణరక్షకుడా, సాధువుల రక్షణ కోసం మ్లేచ్ఛ జాతులను సంహరించాలి.

Verse 43

राज्ञस्तस्य न तत्पापं विद्यते धर्मतस्तव । तस्माद्रक्षेद्द्विजान् साधून्कंटकाद्वै विशोधयेत्

ధర్మానుసారంగా నడుచుకునే ఆ రాజుకు ఎటువంటి పాపం అంటదు. కాబట్టి అతను ద్విజులను, సాధువులను రక్షించాలి మరియు కంటకాలను తొలగించాలి.

Verse 44

एवमिच्छेदिहान्यत्र राजा चेद्राज्यमात्मनः । प्रभुत्वं सर्वलोकानां तस्माद्रक्षस्व मा चिरम्

ఒక రాజు ఈ లోకంలో తన రాజ్యాన్ని కాపాడుకోవాలని మరియు సర్వలోకాలపై ప్రభుత్వాన్ని నిలబెట్టుకోవాలని కోరుకుంటే, ఆలస్యం చేయకుండా రక్షించాలి.

Verse 45

मुनीन्द्रेशास्तथा यज्ञा वेदाश्शास्त्रादयोखिलाः । प्रजास्ते देवदेवेश ह्ययं विष्णुरपि ध्रुवम्

ఓ దేవదేవేశా, మునీశ్వరులు, యజ్ఞాలు, వేదాలు మరియు సమస్త శాస్త్రాలు, అలాగే ఈ ప్రజలందరూ నీవారే. నిశ్చయంగా ఈ విష్ణువు కూడా నీపైనే ఆధారపడి ఉన్నాడు.

Verse 46

देवता सार्वभौमस्त्वं सम्राट्सर्वेश्वरः प्रभो । परिवारस्तवैवैष हर्यादि सकलं जगत्

ఓ ప్రభూ, నీవు సార్వభౌమ చక్రవర్తివి మరియు సర్వేశ్వరుడవు. హరి (విష్ణువు) నుండి మొదలుకొని ఈ సమస్త జగత్తు నీ పరివారమే మరియు నీ అధికారంలోనే ఉన్నది.

Verse 47

युवराजो हरिस्तेज ब्रह्माहं ते पुरोहितः । राजकार्यकरः शक्रस्त्वदाज्ञापरि पालकः

హే తేజోవంతుడైన హరి! నీవు యువరాజవు అవుతావు. నేను బ్రహ్మను నీ పురోహితుడనై ఉంటాను. శక్రుడు (ఇంద్రుడు) రాజకార్యాలను నిర్వహించి నీ ఆజ్ఞలను విశ్వాసంగా పరిపాలిస్తాడు।

Verse 48

देवा अन्येपि सर्वेश तव शासनयन्त्रिताः । स्वस्वकार्यकरा नित्यं सत्यं सत्यं न संशयः

హే సర్వేశ్వరా! ఇతర దేవతలూ నీ ఆజ్ఞా-వ్యవస్థచే నియంత్రితులే. వారు నిత్యం తమ తమ కార్యాలను నిర్వహిస్తారు—ఇది సత్యం, సత్యమే; సందేహం లేదు।

Verse 49

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य ब्रह्मणः परमेश्वरः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा शंकरस्सुरपो विधिम्

సనత్కుమారుడు పలికెను— బ్రహ్ముని ఆ మాటలు విని పరమేశ్వరుడు శంకరుడు ప్రసన్నాత్ముడై దేవాధిపుడు విధాత (బ్రహ్మ)కు ప్రత్యుత్తరం పలికెను।

Verse 50

शिव उवाच । हे ब्रह्मन् यद्यहं देवराजस्सम्राट् प्रकीर्त्तितः । तत्प्रकारो न मे कश्चिद्गृह्णीयां यमिह प्रभुः

శివుడు పలికెను—హే బ్రహ్మన్, నేను దేవరాజునికీ సమ్రాట్‌గా కీర్తింపబడినను గానీ, ఇక్కడ అటువంటి ప్రభుత్వాన్ని నేను స్వీకరించను; ఈ విషయంలో పాలకుడిలా అధికారాన్ని చేపట్టను।

Verse 51

रथो नास्ति महादिव्यस्तादृक् सारथिना सह । धनुर्बाणादिकं चापि संग्रामे जयकारकम्

అత్యంత దివ్యమైన రథమూ లేదు, దానికి తగిన సారథియూ లేదు; అలాగే ధనుస్సు-బాణాలు మొదలైనవి కూడా యుద్ధంలో తప్పక జయం కలిగించేవి కావు।

Verse 52

यमास्थाय धनुर्बाणान् गृहीत्वा योज्य व मनः । निहनिष्याम्यहं दैत्यान् प्रबलानपि संगरे

యముడిని ఆశ్రయించి, ధనుర్బాణాలను ధరించి, మనస్సును లగ్నం చేసి, యుద్ధంలో బలవంతులైన దైత్యులను కూడా నేను సంహరిస్తాను.

Verse 53

सनत्कुमार उवाच । अद्य सब्रह्मका देवास्सेन्द्रोपेन्द्राः प्रहर्षिताः । श्रुत्वा प्रभोस्तदा वाक्यं नत्वा प्रोचुर्महेश्वरम्

సనత్కుమారుడు ఇలా అన్నాడు: ఈరోజు బ్రహ్మ, ఇంద్రుడు మరియు ఉపేంద్రుడితో సహా దేవతలందరూ ఎంతో సంతోషించారు. ప్రభువు మాటలు విని, వారు నమస్కరించి మహేశ్వరుడితో ఇలా అన్నారు.

Verse 54

देवा ऊचुः वयं भवाम देवेश तत्प्रकारा महेश्वर । रथादिका तव स्वा मिन्संनद्धास्संगराय हि

దేవులు పలికిరి—హే దేవేశా, హే మహేశ్వరా! నీ ఆజ్ఞానుసారమే మేము సిద్ధంగా ఉన్నాము. హే స్వామీ, మా రథాదులు మరియు సమస్త యుద్ధసామగ్రి యుద్ధానికి సుసన్నద్ధమై ఉన్నాయి.

Verse 55

इत्युक्त्वा संहतास्सर्वे शिवेच्छामधिगम्य ह । पृथगूचुः प्रसन्नास्ते कृताञ्जलिपुटास्सुराः

ఇట్లు పలికి, సమస్త దేవతలు సమూహంగా చేరి శివుని సంకల్పాన్ని గ్రహించి, ప్రసన్నులై అంజలి ఘటించి, ఒక్కొక్కరుగా ఆయనను సంభోదించిరి.