Adhyaya 42

Verse 1

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्प्रयागस्य माहात्म्यं पुनरेव तु । यं गत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ రాజా, ప్రయాగ మహాత్మ్యాన్ని మరల వినుము. అక్కడికి వెళితే సమస్త పాపాల నుండి విముక్తి కలుగుతుంది; సందేహం లేదు.

Verse 2

आर्तानां च दरिद्राणां निश्चितव्यवसायिनाम् । स्थानं मुक्त्वा प्रयागं तु नाक्षयं तु कदाचन

ఆర్తులు, దరిద్రులు, దృఢనిశ్చయులు—తమ స్థలాన్ని విడిచి ప్రయాగానికి వచ్చినప్పుడు వారి పుణ్యలాభం ఎప్పటికీ క్షయపడదు.

Verse 3

गंगायमुनमासाद्य यस्तु प्राणान्परित्यजेत् । दीप्तकांचनवर्णाभे विमाने सूर्यवर्चसि

గంగా‑యమునలను చేరి ఎవడు ప్రాణత్యాగం చేస్తాడో, వాడు దహించే స్వర్ణవర్ణముతో, సూర్యకాంతితో ప్రకాశించే దివ్య విమానాన్ని పొందుతాడు।

Verse 4

गंधर्वाप्सरसां मध्ये स्वर्गे मोदति मानवः । ईप्सितांल्लभतेकामान्वदंति ऋषिपुंगवाः

స్వర్గంలో గంధర్వ‑అప్సరసల మధ్య ఆ మనిషి ఆనందిస్తాడు; ఋషిశ్రేష్ఠులు చెప్పునట్లు, అతడు కోరిన సుఖభోగాలను పొందుతాడు।

Verse 5

सर्वरत्नमयैर्दिव्यैर्नानाध्वजसमाकुलैः । वरांगना समाकीर्णैर्मोदते शुभलक्षणैः

సర్వ రత్నమయమైన దివ్య ప్రాసాదాలతో అలంకృతమై, నానా ధ్వజాలతో నిండిపోయి, శుభలక్షణాల వరాంగనలతో కిటకిటలాడుతూ అది వైభవంలో ఆనందిస్తుంది।

Verse 6

गीतवादित्रनिर्घोषैः प्रसुप्तः प्रतिबुध्यते । यावन्न स्मरते जन्म तावत्स्वर्गे महीयते

గీత‑వాద్యాల ఘోషతో నిద్రించినవాడు మేల్కొంటాడు; తన పూర్వజన్మను స్మరించని వరకు స్వర్గంలో మహిమతో నిలుస్తాడు।

Verse 7

तत्र स्वर्गात्परिभ्रष्टः क्षीणकर्म्मा दिवश्च्युतः । हिरण्यरत्नसंपूर्णे समृद्धे जायते कुले

అక్కడ స్వర్గం నుండి పడిపోయి—పుణ్యం క్షీణించి దివలోకం నుండి చ్యుతుడై—సువర్ణ‑రత్నసంపన్నమైన సమృద్ధ కుటుంబంలో జన్మిస్తాడు।

Verse 8

तदेव स्मरते तीर्थं स्मरणात्तत्र गच्छति । देशस्थो यदि वारण्ये विदेशे यदि वा गृहे

ఆ తీర్థాన్ని కేవలం స్మరించిన మాత్రాన స్మరణబలంతోనే అక్కడికి చేరుతాడు—స్వదేశంలో ఉన్నా, అరణ్యంలో ఉన్నా, విదేశంలో ఉన్నా, ఇంటిలో ఉన్నా।

Verse 9

प्रयागं स्मरमात्रोपि यस्तु प्राणान्परित्यजेत् । स ब्रह्मलोकमाप्नोति वदंति ऋषिपुंगवाः

ప్రయాగాన్ని కేవలం స్మరించి ప్రాణాలను విడిచినవాడు బ్రహ్మలోకాన్ని పొందుతాడు—అని ఋషిపుంగవులు ప్రకటిస్తారు।

Verse 10

सर्वकामफलावृत्ता मही यत्र हिरण्मयी । ऋषयो मुनयः सिद्धा यत्र लोके प्रगच्छति

ఎక్కడ భూమి స్వర్ణమయంగా ఉండి సమస్త కోరికల ఫలాలతో నిండివుంటుందో—ఆ లోకంలో ఋషులు, మునులు, సిద్ధులు సంచరిస్తారు।

Verse 11

स्त्रीसहस्रा कुले रम्ये मंदाकिन्यास्तटे शुभे । मोदते ऋषिभिः सार्द्धं स्वकृतेनेह कर्मणा

మందాకినీ నదీ పుణ్య తీరంలో, రమ్యమైన కులంలో, వేలాది స్త్రీలతో పరివృతుడై, అతడు ఋషులతో కలిసి ఆనందిస్తాడు—ఇది ఇక్కడ తానే చేసిన కర్మఫలమే.

Verse 12

सिद्धचारणगन्धर्वैः पूज्यते दिवि दैवतैः । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जंबुद्वीपपतिर्भवेत्

స్వర్గంలో సిద్ధులు, చారణులు, గంధర్వులు మరియు దేవతలచే అతడు పూజింపబడతాడు. ఆపై స్వర్గం నుండి చ్యుతుడై జంబూద్వీపాధిపతిగా అవతరిస్తాడు.

Verse 13

ततः शुभानि कर्माणि चिंतयानः पुनः पुनः । गुणवान्वित्तसंपन्नो भवतीह न संशयः

కాబట్టి ఎవడు పునఃపునః శుభకర్మాలను మనసులో ధ్యానిస్తాడో, వాడు ఈ లోకంలోనే గుణవంతుడై ధనసంపన్నుడవుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 14

कर्मणा मनसा वाचा सत्यधर्मप्रतिष्ठितः । गंगायमुनयोर्मध्ये यस्तु दानं प्रयच्छति

కర్మతో, మనసుతో, వాక్తో సత్యధర్మంలో స్థిరుడై గంగా-యమునల మధ్య ప్రాంతంలో ఎవడు దానం చేస్తాడో—

Verse 15

सुवर्णंमणिमुक्तां वा यदि धान्यं प्रतिग्रहम् । स्वकार्ये पितृकार्ये वा देवताभ्यर्चनेऽपि वा

సువర్ణం, మణులు-ముత్యాలు లేదా ధాన్యం—ఇవేవైనా దానంగా స్వీకరించినా, అది స్వకార్యానికైనా, పితృకార్యానికైనా, దేవతార్చనకైనా—

Verse 16

निष्फलं तस्य तत्तीर्थं यावत्तत्फलमश्नुते । एवं तीर्थेन गृह्णीयात् पुण्येष्वायतनेषु च

అది ఇచ్చే ఫలాన్ని అతడు అనుభవించేవరకు ఆ తీర్థం అతనికి నిష్ఫలమే. ఇదే విధంగా తీర్థయాత్రల ద్వారా, అలాగే ఇతర పుణ్యస్థానాల ద్వారా కూడా పుణ్యాన్ని సంపాదించాలి।

Verse 17

निमित्तेषु च सर्वेषु अप्रमत्तो द्विजो भवेत् । कपिलां पाटलावर्णां प्रयागे यः प्रयच्छति

అన్ని సందర్భాలలో ద్విజుడు అప్రమత్తుడై ఉండాలి. ఎవడు ప్రయాగంలో కపిలా, పాటలవర్ణ (గులాబీ-ఎరుపు) గోవును దానం చేస్తాడో, వాడు మహాపుణ్యాన్ని పొందుతాడు।

Verse 18

स्वर्णशृंगीं रौप्यखुरां चैलकंठीं पयस्विनीम् । प्रयागे श्रोत्रियं साधुं ग्राहयित्वा यथाविधि

ప్రయాగంలో విధివిధానంగా శ్రోత్రియుడైన, సద్గుణసంపన్నుడైన బ్రాహ్మణునికి స్వర్ణశృంగాలు, రజతఖురాలు, వస్త్రబద్ధ కంఠం గల పాలిచ్చే గోవును దానంగా స్వీకరింపజేయాలి।

Verse 19

शुक्लांबरधरं शांतं धर्मज्ञं वेदपारगम् । सा गौस्तस्मै च दातव्या गंगायमुनसंगमे

తెల్ల వస్త్రధారుడై, శాంతస్వరూపుడై, ధర్మజ్ఞుడై, వేదపారంగతుడైన ఆ పురుషునికి గంగా-యమున సంగమంలో ఆ గోవును దానంగా ఇవ్వాలి।

Verse 20

वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च । यावद्रोमाणि तस्या गोः संति गात्रेषु सत्तम

హే సత్తమా! ఆ గోవు శరీరంలో ఎంత రోమాలు ఉన్నాయో, అంతే సంఖ్యలో మహార్హ వస్త్రాలు మరియు నానావిధ రత్నాలు (ఫలంగా) లభిస్తాయి।

Verse 21

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । यत्रासौ लभते जन्म सा गौस्तत्राभिजायते

అంతే వేల సంవత్సరాలు అతడు స్వర్గలోకంలో గౌరవింపబడతాడు; తరువాత అతడు ఎక్కడ జన్మ పొందుతాడో, అక్కడే ఆ గోవు కూడా జన్మిస్తుంది।

Verse 22

न च पश्यत्यसौ घोरं नरकं तेन कर्मणा । उत्तरान्स कुरून्प्राप्य मोदते कालमक्षयम्

ఆ కర్మఫలంగా అతడు ఘోర నరకాన్ని చూడడు; ఉత్తర కురువులను చేరి అక్షయ కాలం ఆనందిస్తాడు।

Verse 23

गवां शतसहस्रेभ्यो दद्यादेकां पयस्विनीम् । पुत्रान्दारान्तथा भृत्यान्गौरेका प्रतितारयेत्

లక్షల గోవులలోనూ ఒక పాలు ఇచ్చే గోవును దానం చేయాలి. ఆ ఒక్క గోవుదానంతోనే కుమారులు, భార్య మరియు సేవకులకూడా తరింపబడుతారు.

Verse 24

तस्मात्सर्वेषु दानेषु गोदानं तु विशिष्यते । दुर्गमे विषमे घोरे महापातकसंभवे । गौरेव रक्षां कुरुते तस्माद्देया द्विजातये

అందువల్ల అన్ని దానాలలో గోదానం విశిష్టమైనది. దుర్గమమైన, విషమమైన, భయంకరమైన పరిస్థితుల్లో—మహాపాతక సంభవించే చోట—గోవే రక్షణ చేస్తుంది; కాబట్టి ద్విజునికి గోవును దేయం.

Verse 42

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे द्विचत्वारिंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మ మహాపురాణంలోని స్వర్గఖండంలో నలభై రెండవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.