Adhyaya 97

Verse 1

सप्तनवतितमोऽध्यायः । कुंजल उवाच । एवमाकर्ण्य तां राजा मुनिना भाषितां तदा । धर्माधर्मगतिं सर्वां तं मुनिं समभाषत

కుంజలుడు పలికెను—అప్పుడు ముని చెప్పిన ధర్మాధర్మగతిని సమగ్రంగా విని రాజు ఆ మునిని సంభాషించెను।

Verse 2

सुबाहुरुवाच । सोहं धर्मं करिष्यामि सोहं पुण्यं द्विजोत्तम । वासुदेवं जगद्योनिं यजिष्ये नितरां मुने

సుబాహువు పలికెను—హే ద్విజోత్తమా, నేను ధర్మమును ఆచరిస్తాను, పుణ్యకర్మలను చేస్తాను; హే మునీ, జగద్యోని వాసుదేవుని నేను పరమభక్తితో ఆరాధిస్తాను।

Verse 3

होमेन तु जपेनैव पूजयेन्मधुसूदनम् । यष्ट्वा यज्ञं तपस्तप्त्वा विष्णुलोकं स भूपतिः

హోమముచేతను, కేవలం మంత్రజపముచేతను మధుసూదనుడు (విష్ణువు)ను పూజించవలెను. యజ్ఞము నిర్వహించి, తపస్సు చేసి ఆ రాజు విష్ణులోకమును పొందును.

Verse 4

पूजितः सर्वकामैश्च प्राप्तवान्सत्वरं मुदा । गते तस्मिन्महालोके देवदेवं न पश्यति

పూజింపబడినవాడు ఆనందముతో త్వరగా సమస్త కోరికలను పొందెను. కాని ఆ మహాలోకమునకు వెళ్లిన తరువాత దేవదేవుని దర్శించలేడు.

Verse 5

क्षुधा जाता महातीव्रा तृष्णा चाति प्रवर्तते । तयोश्चापि महाप्राज्ञ जीवपीडाकरा बहु

అత్యంత తీవ్రమైన ఆకలి పుట్టింది; దాహమూ బలంగా పెరిగింది. ఓ మహాప్రాజ్ఞా, ఈ రెండూ జీవులను బహుగా పీడించేవే.

Verse 6

राजापि प्रियया सार्द्धं क्षुधातृष्णाप्रपीडितः । न पश्यति हृषीकेशं दुःखेन महतान्वितः

రాజు కూడా ప్రియతో కలిసి ఉన్నప్పటికీ, ఆకలి-దాహములచే పీడింపబడి, మహా దుఃఖముతో కమ్మబడినవాడై హృషీకేశుడు (విష్ణువు)ను దర్శించలేడు.

Verse 7

सूत उवाच । एवं स दुःखितो राजा प्रियया सह सत्तम । आकुल व्याकुलो जातः पीडितः क्षुधया भृशम्

సూతుడు పలికెను—హే సత్తమా, ఈ విధంగా ఆ దుఃఖిత రాజు ప్రియతో కలిసి ఆకులుడై వ్యాకులుడై పోయెను; ఎందుకంటే అతడు ఆకలిచే తీవ్రంగా పీడింపబడెను.

Verse 8

इतश्चेतश्च वेगैश्च धावते वसुधाधिपः । सर्वाभरणशोभांगो वस्त्रचंदनभूषितः

వసుధాధిపతి ఇటూ అటూ వేగంగా పరుగెత్తెను; అతని అవయవాలు సర్వాభరణాలతో శోభించెను, వస్త్రాలు మరియు చందనలేపంతో అలంకృతుడై యుండెను।

Verse 9

पुष्पमालाप्रशोभांगो हारकुंडलकंकणैः । रत्नदीप्तिप्रशोभांगः प्रययौ स महीपतिः

పుష్పమాలలతో అతని అవయవాలు శోభించెను; హారాలు, కుండలాలు, కంకణాలతో సుసజ్జితుడై, రత్నదీప్తితో దేహం ప్రకాశించగా—ఆ రాజు ముందుకు బయలుదేరెను।

Verse 10

एवं दुःखसमाचारः स्तूयमानश्च पाठकैः । दुःखशोकसमाविष्टः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्

ఇలా దుఃఖవార్త విని, పాఠకులు స్తుతించుచున్నప్పటికీ, దుఃఖశోకంలో మునిగినవాడై తన ప్రియతో ఈ మాటలు పలికెను।

Verse 11

विष्णुलोकमहं प्राप्तस्त्वया सह सुशोभने । ऋषिभिः स्तूयमानोपि विमानेनापि भामिनि

హే సుశోభనే! నీతో కలిసి నేను విష్ణులోకాన్ని పొందితిని; హే భామిని! ఋషులచే స్తుతింపబడుచు, దివ్యవిమానంలో ప్రయాణించుచున్నప్పటికీ।

Verse 12

कर्मणा केन मे चेयं क्षुधातीव प्रवर्द्धते । विष्णुलोकं च संप्राप्य न दृष्टो मधुसूदनः

ఏ కర్మవల్ల నాలో ఈ బాధ ఆకలివలె పెరుగుచున్నది? విష్ణులోకాన్ని చేరినప్పటికీ నేను మధుసూదనుని దర్శించలేదు।

Verse 13

तत्किं हि कारणं भद्रे न भुनज्मि महत्फलम् । कर्मणाथ निजेनापि एतद्दुःखं प्रवर्त्तते

హే భద్రే, నేను మహాఫలాన్ని ఎందుకు అనుభవించలేకపోతున్నాను? నా స్వకర్మవల్లనే ఈ దుఃఖం పుట్టి నిరంతరం కొనసాగుతున్నట్లు కనిపిస్తోంది.

Verse 14

सैवं श्रुत्वा च तद्वाक्यं राजानमिदमब्रवीत्

ఆ విధంగా ఆ మాటలు విని అతడు రాజుతో ఇలా అన్నాడు.

Verse 15

भार्योवाच । सत्यमुक्तं त्वया राजन्नास्ति धर्मस्य वै फलम् । वेदशास्त्रपुराणेषु ये पठंति च ब्राह्मणाः

భార్య చెప్పింది—ఓ రాజా, నీవు చెప్పింది సత్యం; కేవలం వేదాలు, శాస్త్రాలు, పురాణాలు మాత్రమే పఠించే బ్రాహ్మణులకు ధర్మఫలం ఉండదు.

Verse 16

दुःखशोकौ विधूयेह सर्वदोषैः प्रमुच्यते । नामोच्चारेण देवस्य विष्णोश्चैव सुचक्रिणः

ఇక్కడ దుఃఖశోకాలను తొలగించి, సమస్త దోషాల నుండి విముక్తి పొందుతాడు—శుభచక్రధారి దేవుడు విష్ణువు నామోచ్చారణ మాత్రముచేతనే.

Verse 17

पुण्यात्मानो महाभागा ध्यायमाना जनार्दनम् । त्वयैवाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

హే పుణ్యాత్ములారా, మహాభాగ్యులారా, జనార్దనుని ధ్యానిస్తూ—శంఖచక్రగదాధారి దేవుని ఆరాధన మీరే చేశారు.

Verse 18

अन्नादिदानं विप्रेभ्यो न प्रदत्तं द्विजोदितम् । फलं तस्य प्रजानामि न दृष्टो मधुसूदनः

ద్విజులు విధించిన ప్రకారం బ్రాహ్మణులకు అన్నమునూ తదితర దానములూ ఇవ్వని వానికి ఫలితము నాకు తెలుసు—అటువంటి వాడు మధుసూదనుడు (విష్ణువు) దర్శనము పొందడు।

Verse 19

क्षुधा मे बाधते राजंस्तृष्णा चैव प्रशोषयेत् । कुंजल उवाच । एवमुक्तस्तु प्रियया राजा चिंताकुलेंद्रियः

“ఓ రాజా, ఆకలి నన్ను బాధిస్తోంది; దాహం నిజంగా నన్ను ఎండబెడుతోంది”—అని కుంజలుడు చెప్పాడు. ప్రియురాలి మాటలతో రాజు, చింతతో కలవరపడిన ఇంద్రియములతో, తీవ్రంగా వ్యాకులుడయ్యాడు।

Verse 20

ततो दृष्ट्वा महापुण्यमाश्रमं श्रमनाशनम् । दिव्यवृक्षसमाकीर्णं तडागैरुपशोभितम्

అనంతరం వారు మహాపుణ్యమైన, శ్రమను తొలగించే ఆశ్రమాన్ని చూశారు; అది దివ్య వృక్షాలతో నిండిపోయి, తడాగములతో శోభిల్లుతోంది।

Verse 21

वापीकुंडतडागैश्च पुण्यतोयप्रपूरितैः । हंसकारंडवाकीर्णं कह्लारैरुपशोभितम्

వాపీలు, కుండాలు, తడాగాలు పుణ్యజలంతో నిండివున్నవి; అది హంసలు, కారండవ పక్షులతో కిటకిటలాడుతూ, వికసించిన కహ్లార పుష్పాలతో శోభిల్లింది।

Verse 22

आश्रमः शोभते पुत्र मुनिभिस्तत्त्ववेदिभिः । दिव्यवृक्षसमाकीर्णं मृगव्रातैश्च शोभितम्

“కుమారా, ఈ ఆశ్రమం తత్త్వాన్ని తెలిసిన మునులతో శోభిస్తోంది; ఇది దివ్య వృక్షాలతో నిండిపోయి, మృగసమూహాలతో కూడ అలంకృతమైంది.”

Verse 23

नानापुष्पसमाकीर्णं हृद्यगंधसमाकुलम् । द्विजसिद्धैः समाकीर्णमृषिशिष्यैः समाकुलम्

అది నానావిధ పుష్పాలతో నిండిపోయి మనోహర సువాసనతో పరిపూర్ణమై ఉండెను; సిద్ధ ద్విజులతో కిటకిటలాడి, ఋషులు వారి శిష్యగణాలతో నిండియుండెను.

Verse 24

योगियोगेंद्र संघुष्टं देववृंदैरलंकृतम् । कदलीवनसंबाधैः सुफलैः परिशोभितम्

అది యోగులు, యోగీంద్రుల కీర్తినాదాలతో మార్మోగుచుండెను; దేవవృందములతో అలంకృతమై, దట్టమైన కదళీవనములు మరియు శ్రేష్ఠ ఫలములతో విశేషంగా శోభించెను.

Verse 25

नानावृक्षसमाकीर्णं सर्वकामसमन्वितम् । श्रीखंडैश्चारुगंधैश्च सुफलैः शोभितं सदा

అది నానావిధ వృక్షములతో నిండిపోయి సమస్త కామ్యసుఖములతో సమన్వితమై ఉండెను; సదా మనోహర సువాసన గల శ్రీఖండ (చందన) వృక్షములు మరియు శ్రేష్ఠ ఫలములతో శోభించెను.

Verse 26

एवं पुण्यं समाकीर्णं ब्रह्मलक्ष्मसमायुतम् । स सुबाहुस्ततो राजा तया सुप्रियया सह

ఇలా అది పుణ్యసంపదతో నిండినదై, బ్రహ్మా-లక్ష్మీ అనుగ్రహంతో సమాయుతమై ఉండెను; అప్పుడు రాజు సుబాహు తన పరమప్రియ రాణితో కలిసి ముందుకు సాగెను.

Verse 27

प्रविवेश महापुण्यं तद्वनं सर्वकामदम् । भासमानो दिशः सर्वा यत्रास्ते सूर्यसंनिभः

అతడు ఆ మహాపుణ్యప్రదమైన, సర్వకామదాయకమైన వనంలో ప్రవేశించెను; అక్కడ సూర్యసమాన తేజస్సుగల ఒక మహాపురుషుడు సమస్త దిశలను ప్రకాశింపజేస్తూ నివసించుచుండెను.

Verse 28

राजमानो महादीप्त्या परया सूर्यसंनिभः । योगासनसमारूढो योगपट्टेन संवृतः

పరమ మహాతేజస్సుతో ప్రకాశిస్తూ, సూర్యుని వలె కాంతిమంతుడై, ఆయన యోగాసనంపై ఆసీనుడై యోగపట్టంతో దృఢంగా బద్ధుడై ఉన్నాడు।

Verse 29

वामदेवऋषिश्रेष्ठो वैष्णवानां वरस्तथा । ध्यायमानो हृषीकेशं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

వామదేవుడు—ఋషుల్లో శ్రేష్ఠుడు, వైష్ణవుల్లో వరుడు—భుక్తి ముక్తి ప్రసాదించే హృషీకేశుని ధ్యానిస్తూ ఉన్నాడు।

Verse 30

वामदेवं महात्मानं तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् । त्वरं गत्वा प्रणम्यैव स राजा प्रियया सह

మహాత్ముడైన మునిసత్తమ వామదేవుని చూచి, రాజు తన ప్రియ రాణితో కలిసి త్వరగా ముందుకు వెళ్లి నమస్కరించాడు।

Verse 31

वामदेवस्ततो दृष्ट्वा प्रणतं राजसत्तमम् । आशीर्भिरभिनंद्यैव राजानं प्रिययान्वितम्

అప్పుడు వామదేవుడు నమస్కరించి నిలిచిన రాజసత్తముని చూచి, ప్రియతో కూడిన ఆ రాజును ఆశీర్వదించి అభినందించాడు।

Verse 32

उपवेश्यासने पुण्ये सुबाहुं राजसत्तमम् । आसनादि ततः पाद्यैरर्घपूजादिभिस्तथा

ఆయన రాజసత్తముడైన సుబాహువును పుణ్యాసనంపై కూర్చోబెట్టి, తరువాత ఆసనాది, పాద్యము, అర్ఘ్యము, పూజ మొదలైన ఉపచారాలతో విధివిధానంగా సత్కరించాడు।

Verse 33

मुनिना पूजितो भूपः प्रियया सह चागतः । अथ पप्रच्छ राजानं महाभागवतोत्तमम्

మునిచే పూజింపబడి సత్కరింపబడిన రాజు తన ప్రియ రాణితో కలిసి అక్కడికి వచ్చెను. అనంతరం అతడు ఆ రాజును—మహాభాగవతోత్తముడైన పరమ ధన్య భక్తుని—ప్రశ్నించెను.

Verse 34

वामदेव उवाच । त्वामहं विष्णुधर्मज्ञं विष्णुभक्तं नरोत्तमम् । जाने ज्ञानेन राजेंद्र दिव्येन चोलभूमिपम्

వామదేవుడు పలికెను—హే నరోత్తమా! హే రాజేంద్రా, చోళభూమి అధిపతీ! దివ్యజ్ఞానముచే నిన్ను విష్ణుధర్మజ్ఞుడవు, విష్ణుభక్తుడవు అని నేను తెలుసుకొనుచున్నాను.

Verse 35

निरामयश्चागतोसि तार्क्ष्यया भार्यया सह । राजोवाच । निरामयश्चागतोऽस्मि प्राप्तो विष्णोः परं पदम्

“నీ భార్య తార్క్ష్యాతో కలిసి నీవు క్షేమంగా తిరిగి వచ్చితివి.” రాజు పలికెను—“నేనును క్షేమంగా తిరిగి వచ్చితిని; విష్ణువు యొక్క పరమపదమును పొందితిని.”

Verse 36

मया हि परया भक्त्या देवदेवो जनार्दनः । आराधितो जगन्नाथो भक्तिप्रीतः सुरेश्वरम्

నేను పరమభక్తితో దేవదేవుడైన జనార్దనుని, జగన్నాథుని ఆరాధించితిని; ఆ సురేశ్వరుడు భక్తిచే ప్రసన్నుడయ్యెను.

Verse 37

कस्मात्पश्याम्यहं तात न देवं कमलापतिम् । क्षुधा मे बाधते तात तृष्णातीव सुदारुणा

హే తాతా! నేను కమలాపతి దేవుని ఎందుకు దర్శించలేకపోతున్నాను? హే తండ్రి! ఆకలి నన్ను బాధించుచున్నది, అలాగే అత్యంత భయంకరమైన దాహమును కూడా అనుభవిస్తున్నాను.

Verse 38

ताभ्यां शांतिं न गच्छाव सुखं विंदाव नैव च । एतन्मेकारणं दुःखं संजातं मुनिसत्तम

ఆ రెండింటి వల్ల మాకు శాంతి కలగదు, సుఖమూ దొరకదు. ఓ మునిశ్రేష్ఠా, నాకు కలిగిన దుఃఖానికి ఇదే ఏకైక కారణం.

Verse 39

तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि प्रसादात्सुमुखो भव । वामदेव उवाच । त्वं तु भक्तोसि राजेंद्र श्रीकृष्णस्य सदैव हि

“దానికి కారణం నాకు చెప్పండి; కృపచేసి ప్రసన్నముఖుడవండి.” వామదేవుడు అన్నాడు—“ఓ రాజేంద్రా, నీవు నిజంగా ఎల్లప్పుడూ శ్రీకృష్ణుని భక్తుడవు.”

Verse 40

आराधितस्त्वया भक्त्या परया मधुसूदनः । भक्त्योपचारैः स्नानाद्यैर्गंधपुष्पादिभिस्तथा

నీవు పరమభక్తితో మధుసూదనుని ఆరాధించావు—భక్త్యుపచారాలతో, స్నానాది విధులతో, అలాగే గంధం, పుష్పం మొదలైనవి సమర్పిస్తూ.

Verse 41

न पूजितोऽथ नैवेद्यैः फलैश्च जगतांपतिः । दशमीं प्राप्य राजेंद्र त्वयैव च सदा कृतम्

ఓ రాజేంద్రా, జగత్పతికి (ఇతరంగా) నైవేద్యాలు, ఫలాలతో పూజ జరగలేదు; దశమి వచ్చినప్పుడల్లా ఆ పూజను నీవే ఎల్లప్పుడూ చేసావు.

Verse 42

एकभक्तं न दत्तं तु ब्राह्मणाय सुभोजनम् । एकादशीं तु संप्राप्य न कृतं भोजनं त्वया

నీవు ఏకభక్త వ్రతంలో బ్రాహ్మణునికి శ్రేష్ఠ భోజనం ఇవ్వలేదు; అలాగే ఏకాదశి వచ్చినప్పటికీ నీవు ఉపవాస నియమాన్ని పాటించలేదు.

Verse 43

विष्णुमुद्दिश्य विप्राय न दत्तं भोजनं त्वया । अन्नं चामृतरूपेण पृथिव्यां संस्थितं सदा

నీవు విష్ణువును ఉద్దేశించి బ్రాహ్మణునికి భోజనం దానం చేయలేదు. అయితే అన్నము భూమిపై నిత్యము నిలిచి, స్వభావతః అమృతస్వరూపముగా స్థిరమై ఉంది.

Verse 44

अन्नदानं विशेषेण कदा दत्तं न हि त्वया । ओषध्यश्च महाराज नानाभेदास्तु ताः शृणु

నీవు ప్రత్యేకంగా ఎప్పుడూ అన్నదానం చేయలేదు. ఓ మహారాజా, ఔషధులకు అనేక భేదాలు ఉన్నాయి—వాటిని వినుము.

Verse 45

कटु तिक्त कषायाश्च मधुराम्लाश्च क्षारकाः । हिंग्वाद्योपस्कराः सर्वे नानारूपाश्च भूपते

కటు, తిక్త, కషాయములు; అలాగే మధుర, ఆమ్లములు మరియు క్షారములు—హింగు మొదలైన అన్ని ఉపస్కరములు (మసాలాలు) నానారూపములుగా ఉన్నాయి, ఓ భూపతే.

Verse 46

अमृताज्जज्ञिरे सर्वा ओषध्यः पुष्टिहेतवः । अन्नमेव सुसंस्कृत्य औषधव्यंजनान्वितम्

అమృతమునుండి అన్ని ఔషధులు జన్మించాయి; అవి పుష్టికి కారణములు. కాబట్టి అన్నమును సుసంస్కృతంగా చేసి, ఔషధి మరియు తగిన వ్యంజనములతో కలిపి సిద్ధం చేయాలి.

Verse 47

देवेभ्यो विष्णुरूपेभ्य इति संकल्प्य दीयते । पितृभ्यो विष्णुरूपेभ्यो हस्ते च ब्राह्मणस्य हि

‘విష్ణురూప దేవతలకు’ అని సంకల్పించి దానం ఇవ్వాలి. అలాగే ‘విష్ణురూప పితృదేవతలకు’ అని కూడా; ఎందుకంటే అది నిజంగా బ్రాహ్మణుని చేతిలోనే సమర్పింపబడుతుంది.

Verse 48

अतिथिभ्यस्ततो दत्वा परिजनं प्रभोजयेत् । स्वयं तु भुंजते पश्चात्तदन्नममृतोपमम्

ముందుగా అతిథులకు అన్నం సమర్పించి, తరువాత తన కుటుంబాన్ని భోజింపజేయాలి; ఆపై మాత్రమే తానే భుజించాలి—అటువంటి అన్నం అమృతసమమని చెప్పబడింది.

Verse 49

प्रेत्य दुःखं न चैवास्ति तस्य सौख्यं तु भूपते । ब्राह्मणाः पितरो देवाः क्षत्ररूपाश्च भूपते

మరణానంతరం అతనికి దుఃఖం ఉండదు, ఓ భూపతే; అతనికి సుఖమే కలుగుతుంది. బ్రాహ్మణులు, పితృదేవతలు, దేవతలు—క్షత్రియరూపంగా—ఓ రాజా, అనుగ్రహిస్తారు.

Verse 50

यथा हि कर्षकः कश्चित्सुकृषिं कुरुते सदा । तद्वन्मर्त्यः कृषिं कुर्यात्क्षेत्रे विप्रास्यके नृप

ఎలా రైతు ఎల్లప్పుడూ మంచి సాగు చేస్తాడో, అలాగే, ఓ నృపా, మనిషి బ్రాహ్మణుని క్షేత్రంలో పుణ్యరూప సాగు—సత్కర్మ—చేయాలి.

Verse 51

स्वभावलांगलेनापि श्रद्धा शस्त्रेण भेदयेत् । वृषभौ तु मतौ नित्यं बुद्धिश्चैव तपस्तथा

స్వభావరూప దున్నతోనైనా, శ్రద్ధారూప ఆయుధంతో (అడ్డంకులను) ఛేదించాలి. సమ్యక్ నిశ్చయం నిత్యం ఎద్దులవలె (పనిని లాగుతుంది); అలాగే బుద్ధి, తపస్సు కూడా సహాయకాలు.

Verse 52

सत्यज्ञानानुभावीशः शुद्धात्मा तु प्रतोदकः । विप्रनाम्नि महाक्षेत्रे नमस्कारैर्विसर्जयेत्

సత్యజ్ఞాన ప్రభావంతో విభూషితుడైన ఈశ్వరుడు, శుద్ధాత్మ—అతడే ‘ప్రతోదక’ అని చెప్పబడాడు. ‘విప్రనామ’ అనే మహాక్షేత్రంలో నమస్కారాలతో అతనిని విసర్జించాలి.

Verse 53

स्फोटयेत्कल्मषं नित्यं कृषिको हि यथा नृप । क्षेत्रस्य उद्यमे युक्तो विष्णुकामः प्रसादयेत्

హే రాజా! రైతు తన పొలంలోని మలినాన్ని నిత్యం తొలగించునట్లు, అలాగే క్షేత్రసాధనలో నిమగ్నుడైన విష్ణుభక్తుడు సదా పాపాన్ని తొలగించి శ్రీవిష్ణువును ప్రసన్నం చేయాలి।

Verse 54

तद्वद्वाक्यैः शुभैः पुण्यैर्विप्रांश्चापि प्रसादयेत् । पर्वतीर्थाप्तिकालश्च घनरूपोभिवर्षणे

అదేవిధంగా శుభమైన పుణ్యవాక్యాలతో బ్రాహ్మణులను కూడా ప్రసన్నం చేయాలి. పర్వతతీర్థాన్ని చేరే సమయంలో మేఘసమూహంలా ఘన వర్షం కురుస్తుంది।

Verse 55

वप्तुकामो भवेत्क्षेत्री ततः क्षेत्रे प्रवापयेत् । तद्वद्भूपप्रसन्नाय विप्राय परिदीयते

రైతు విత్తనాలు వేయదలచితే ముందుగా పొలాన్ని సిద్ధం చేసి, ఆపై అదే పొలంలో విత్తనాన్ని చల్లాలి. అలాగే రాజుకు ప్రసన్నుడై అనుకూలుడైన బ్రాహ్మణునికి దానం సమర్పించాలి।

Verse 56

क्षेत्रस्य उप्तबीजस्य यथा क्षेत्री प्रभुंजति । फलमेव महाराज तथा दाता भुनक्ति च

హే మహారాజా! పొలంలో విత్తిన విత్తన ఫలాన్ని రైతు అనుభవించునట్లు, అలాగే దాత కూడా తన దానఫలాన్ని అనుభవిస్తాడు।

Verse 57

प्रेत्य चात्रैव नित्यं च तृप्तो भवति नान्यथा । ब्राह्मणाः पितरो देवाः क्षेत्ररूपा न संशयः

మరణానంతరం కూడా, ఈ జీవితంలో కూడా మనిషి నిత్యం తృప్తి పొందుతాడు; ఇతరథా కాదు. బ్రాహ్మణులు, పితృదేవతలు, దేవతలు క్షేత్రరూపులే—సందేహం లేదు।

Verse 58

मानवानां महाराज वापिताः प्रददंति च । फलमेवं न संदेहो यादृशं तादृशं ध्रुवम्

ఓ మహారాజా, మనుష్యులు నిర్మింపజేసిన చెరువులు కూడా ఫలాన్ని ప్రసాదిస్తాయి. ఇందులో సందేహం లేదు—యే విధమైన కర్మ, అటువంటి ఫలం నిశ్చయంగా కలుగుతుంది.

Verse 59

कटुकाद्धि न जायेत राजन्मधुर एव च । तद्वच्च मधुराख्याच्च न जायेत्कटुकः पुनः

ఓ రాజా, కటువైన దానినుంచి మధురత్వం పుట్టదు; కటుత్వమే పుడుతుంది. అలాగే ‘మధురం’ అని పిలువబడిన దానినుంచి మళ్లీ కటుత్వం పుట్టదు.

Verse 60

यादृशं वपते बीजं तादृशं फलमश्नुते । न वापयति यः क्षेत्रं न स भुंजति तत्फलम्

ఎలాంటి విత్తనం విత్తుతాడో, అలాంటి ఫలమే అనుభవిస్తాడు. ఎవడు పొలంలో విత్తనము వేయడో, వాడు ఆ పంట ఫలాన్ని పొందడు.

Verse 61

तद्वद्विप्राश्च देवाश्च पितरः क्षेत्ररूपिणः । दर्शयंति फलं राजन्दत्तस्यापि न संशयः

అలాగే, ఓ రాజా, క్షేత్రస్వరూపులైన బ్రాహ్మణులు, దేవతలు, పితృదేవతలు—దానఫలాన్ని నిశ్చయంగా వెల్లడిస్తారు; ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 62

यादृशं हि कृतं कर्म त्वयैव च शुभाशुभम् । तादृशं भुंक्ष्व वै राजन्नन्यथा तन्न जायते

ఓ రాజా, నీవే చేసిన శుభమో అశుభమో ఏ కర్మయైతే ఉందో, దానికి తగిన ఫలాన్ని నీవు తప్పక అనుభవించాలి; అది వేరుగా జరగదు.

Verse 63

न पुरा देवविप्रेभ्यः पितृभ्यश्च कदाचन । मिष्टान्नपानमेवापि दत्तं सुमनसा तदा

పూర్వకాలంలో నీవు దేవులకు, బ్రాహ్మణులకు, పితృదేవతలకు—మధురాన్నపానమును కూడ—సంతోషమనసుతో ఎప్పుడూ దానం చేయలేదు।

Verse 64

सुभोज्यैर्भोजनैर्मृष्टैर्मधुरैश्चोष्यपेयकैः । सुभक्ष्यैरात्मना भुक्तं कस्मै दत्तं न च त्वया

నీవు స్వయంగా రుచికరమైన ఉత్తమ భోజనాలు, మధుర వంటకాలు, పానీయాలు, శ్రేష్ఠ భక్ష్యాలు భుజించావు; కానీ నీవు ఎవరికైనా ఏదైనా ఇచ్చావా? నీవు ఏమీ ఇవ్వలేదు।

Verse 65

स्वशरीरं त्वया पुष्टमन्नैरमृतसन्निभैः । यस्मात्कृतं महाराज तस्मात्क्षुधा प्रवर्तते

మహారాజా! అమృతసమానమైన అన్నములతో నీవు నీ శరీరాన్ని పోషించావు; ఆ పోషణతోనే దేహం నిర్మితమై నిలుస్తుంది, అందుకే ఆకలి ప్రవర్తిస్తుంది।

Verse 66

कर्मैव कारणं राजन्नराणां सुखदुःखयोः । जन्ममृत्य्वोर्महाभाग भुंक्ष्व तत्कर्मणः फलम्

హే రాజా! మనుష్యుల సుఖదుఃఖాలకు కారణం కర్మ మాత్రమే. హే మహాభాగ! జన్మమరణాలలో అదే కర్మఫలాన్ని నీవు అనుభవించవలసిందే।

Verse 67

पूर्वेपि च महात्मानो दिवं प्राप्ताः स्वकर्मणा । पुनः प्रयाता भूर्लोकं कर्मणः क्षयकालतः

పూర్వకాలంలో కూడా మహాత్ములు తమ కర్మబలంతో స్వర్గాన్ని పొందారు; కాని ఆ కర్మపుణ్యం క్షయమైనప్పుడు వారు మళ్లీ భూలోకానికి వచ్చారు।

Verse 68

नलो भगीरथश्चैव विश्वामित्रो युधिष्ठिरः । कर्मणैव हि संप्राप्ताः स्वर्गं राजन्स्वकालतः

నలుడు, భగీరథుడు, విశ్వామిత్రుడు, యుధిష్ఠిరుడును—హే రాజా, వారు తమ తమ నియతకాలంలో కేవలం కర్మఫలముచేతనే స్వర్గాన్ని పొందిరి.

Verse 69

दिष्टं हि प्राक्तनं कर्म तेन दुःखं सुखं लभेत् । तदुल्लंघयितुं राजन्कः समर्थोपि हीश्वरः

నిజముగా పూర్వకృత కర్మమే ‘దిష్టం’; దానివలననే మనుష్యుడు దుఃఖమో సుఖమో పొందును. హే రాజా, ఆ నియమాన్ని ఎవరు—ఎంత శక్తిమంతుడైనా—అతిక్రమించగలరు?

Verse 70

अथ तस्मान्नृपश्रेष्ठ स्वर्गतस्यापि तेऽभवत् । क्षुत्तृष्णासंभवो वेगस्ततो दुष्टं हि कर्म ते

అప్పుడు, హే నృపశ్రేష్ఠా, స్వర్గాన్ని పొందినప్పటికీ నీలో ఆకలి దాహములవలన పుట్టిన ఒక ఉద్ధృతి కలిగెను; అందుచేత నీ కర్మాచరణం దుష్టమైంది.

Verse 71

यदि ते क्षुत्प्रतीकारो ह्यभीष्टो नृपसत्तम । तद्गत्वा भुंक्ष्व कायं स्वमानंदारण्यसंस्थितम्

హే నృపసత్తమా, నీ ఆకలికి నిజంగా ప్రతికారము కావలెననుకుంటే, అక్కడికి వెళ్లి ఆనందారణ్యంలో ఉన్న నీ స్వశరీరమునే భుజించుము.

Verse 72

तव चेयं महाराज्ञी क्षुत्क्षामातीव दृश्यते । सुबाहुरुवाच । कियत्कालमिदं कर्म कर्तव्यं प्रियया सह

మరియు, హే మహారాజా, నీ ఈ మహారాణి కూడా ఆకలిచేత అత్యంత క్షీణంగా కనిపించుచున్నది. సుబాహువు అన్నాడు—“ప్రియతో కలిసి ఈ కర్మ ఎంతకాలం చేయవలెను?”

Verse 73

तन्मे ब्रूहि महाभागानुग्रहो दृश्यते कदा । कस्य दानेन किं पुण्यं द्रव्यस्य मुनिसत्तम

హే మహాభాగుడా! నాకు చెప్పుము—దైవానుగ్రహం ఎప్పుడు ప్రత్యక్షమవుతుంది? ఏ దానంతో ఏ పుణ్యఫలం కలుగుతుంది, ఓ మునిశ్రేష్ఠా?

Verse 74

तत्प्रब्रूहि महाप्राज्ञ यदि तुष्टोसि सांप्रतम् । वामदेव उवाच । अन्नदानान्महासौख्यमुदकस्य महामते

హే మహాప్రాజ్ఞా! మీరు ఇప్పుడు సంతుష్టులైతే దానిని చెప్పుము. వామదేవుడు పలికెను—అన్నదానంతో మహాసుఖం కలుగుతుంది; అలాగే జలదానంతోనూ, ఓ మహామతీ.

Verse 75

भुंजंति मर्त्याः स्वर्गं वै पीड्यंते नैव पातकैः । यदा दानं न दत्तं तु भवेदपि हि मानवैः

మనుష్యులు స్వర్గసుఖాన్ని అనుభవిస్తారు, పాపాలచే బాధింపబడరు—ప్రజలు దానం చేసినప్పుడు; కాని మనుష్యులు దానం చేయనప్పుడు వారు తప్పక బాధపడతారు.

Verse 76

मृत्युकालेपि संप्राप्ते दानं सर्वे ददंति च । आदावेव प्रदातव्यमन्नं चोदकसंयुतम्

మరణకాలం వచ్చినప్పటికీ అందరూ దానం చేస్తారు; కానీ అన్నాన్ని జలంతో కూడి ముందుగానే (సమయానికే) దానం చేయాలి.

Verse 77

सुच्छत्रोपानहौ दद्याज्जलपात्रं सुशोभनम् । भूमिं सुकांचनं धेनुमष्टौ दानानि योऽर्पयेत्

మంచి ఛత్రం, పాదుకలు, అలాగే శోభనమైన జలపాత్రం దానం చేయాలి; భూమి, ఉత్తమ స్వర్ణం, ధేనువును కూడా—ఈ ఎనిమిది దానాలు అర్పించువాడు.

Verse 78

स्वर्गे न जायते तस्य क्षुधातृष्णादिसंभवः । क्षुधा न बाधते राजन्नन्नदानात्स तृप्तिमान्

స్వర్గంలో అతనికి ఆకలి, దాహం మొదలైనవి కలుగవు. ఓ రాజా, అన్నదానం వల్ల అతడు తృప్తిమంతుడవుతాడు; అందుచేత ఆకలి అతనిని బాధించదు।

Verse 79

तृष्णा तीव्रा नहि स्याद्वै तृप्तो भवति सर्वदा । पादुकायाः प्रदानेन च्छत्रदानेन भूपते

ఓ భూపతే, పాదుకలను దానం చేయడం మరియు ఛత్రదానం చేయడం వల్ల తీవ్రమైన తృష్ణ కలగదు; అతడు ఎల్లప్పుడూ తృప్తిగా ఉంటాడు।

Verse 80

छायामाप्नोति दाता वै वाहनं च नृपोत्तम । उपानहप्रदानेन अन्यदेवं वदाम्यहम्

ఓ నృపోత్తమా, దాత నిశ్చయంగా నీడను మరియు వాహనాన్ని పొందుతాడు. ఇప్పుడు పాదుకాదానం వల్ల కలిగే మరో ఫలితాన్ని నేను చెప్పుచున్నాను।

Verse 81

भूमिदानान्महाभाग सर्वकामानवाप्नुयात् । गोदानेन महाराज रसैः पुष्टो भवेत्सदा

ఓ మహాభాగా, భూమిదానం వల్ల మనిషి అన్ని కోరికలను పొందుతాడు. ఓ మహారాజా, గోదానం వల్ల అతడు ఎల్లప్పుడూ రసాలతో పుష్టిగా బలంగా ఉంటాడు।

Verse 82

सर्वान्भोगान्प्रभुंजानः स्वर्गलोके वसेन्नरः । तृप्तो भवति वै दाता गोदानेन न संशयः

అన్ని భోగాలను అనుభవిస్తూ మనిషి స్వర్గలోకంలో నివసిస్తాడు. గోదానం వల్ల దాత నిశ్చయంగా సంపూర్ణ తృప్తిని పొందుతాడు—సందేహం లేదు।

Verse 83

नीरुजः सुखसंपन्नः संतुष्टस्तु धनान्वितः । कांचनेन सुवर्णस्तु जायते नात्र संशयः

అతడు నిరోగిగా, సుఖసంపన్నుడిగా, సంతుష్టుడిగా, ధనవంతుడిగా అవుతాడు. కాంచన దానము/సేవనముతో స్వర్ణప్రాప్తి కలుగుతుంది—సందేహం లేదు.

Verse 84

श्रीमांश्च रूपवांस्त्यागी रत्नभोक्ता भवेन्नरः । मृत्युकाले तु संप्राप्ते तिलदानं प्रयच्छति

మనిషి శ్రీమంతుడుగా, రూపవంతుడుగా, త్యాగశీలిగా, రత్నభోగిగా అవుతాడు; మరణకాలం సమీపించినప్పుడు తిలదానం సమర్పిస్తాడు.

Verse 85

सर्वभोगपतिर्भूत्वा विष्णुलोकं प्रयाति सः । एवं दानविशेषेण प्राप्यते परमं सुखम्

సర్వభోగాల అధిపతిగా మారి అతడు విష్ణులోకాన్ని చేరుతాడు. ఈ విధంగా దానంలోని ఈ విశేషతచేత పరమసుఖం లభిస్తుంది.

Verse 86

गोदानं भूमिदानं तु अन्नोदके च वै त्वया । जीवमानेन राजेंद्र न दत्तं ब्राह्मणाय वै

ఓ రాజేంద్రా! నీవు జీవించి ఉన్నప్పుడు బ్రాహ్మణునికి గోదానం, భూదానం, అలాగే అన్నం-నీటి దానమును ఇవ్వలేదు.

Verse 87

मृत्युकालेपि नो दत्तं तस्मात्क्षुधा प्रवर्तते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं जातं कर्मवशानुगम्

మరణకాలంలో కూడా నీవు దానం చేయలేదు; అందువల్ల నీకు క్షుధ బాధిస్తోంది. ఇది కారణమని నేను చెప్పాను—కర్మవశానుసారంగా ఏర్పడినది.

Verse 88

यादृशं तु कृतं कर्म तादृशं परिभुज्यते । सुबाहुरुवाच । कथं क्षुधा प्रशांतिं मे प्रयाति मुनिसत्तम

యెట్లాంటి కర్మ చేయబడితే అట్లాంటి ఫలమే అనుభవించవలసి ఉంటుంది. సుబాహు అన్నాడు—ఓ మునిశ్రేష్ఠా, నా ఆకలి ఎలా శాంతిస్తుంది?

Verse 89

अनया शोषितः कायो ह्यतीव परिदूयते । क्षुधां प्रति द्विजश्रेष्ठ प्रायश्चित्तं वदस्व नौः

ఈ ఆకలిచేత మా దేహం ఎండిపోయి అత్యంతంగా బాధపడుతోంది. ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, ఆకలికి సంబంధించిన ప్రాయశ్చిత్తాన్ని మాకు చెప్పండి.

Verse 90

कर्मणश्चास्यघोरस्य यथा शांतिर्भवेन्मम । वामदेव उवाच । प्रायश्चित्तं न चैवास्ति ऋतेभोगान्नृपोत्तम

‘అతని ఈ ఘోర కర్మ విషయంలో నాకు శాంతి ఎలా కలుగుతుంది?’ వామదేవుడు అన్నాడు—ఓ నృపోత్తమా, ఫలభోగం తప్ప దీనికి ప్రాయశ్చిత్తం లేదు.

Verse 91

कर्मणोस्य फलं सर्वं भवान्स्वस्थः प्रभोक्ष्यति । यत्र ते पतितः कायः प्रियायाश्चैव भूपते

ఓ భూపతీ, ఈ కర్మ యొక్క సమస్త ఫలాన్ని మీరు క్షేమంగా అనుభవిస్తారు—మీ దేహం మరియు మీ ప్రియ దేహం పడిన అదే స్థలంలోనే.

Verse 92

युवाभ्यां हि प्रगंतव्यमितश्चैव न संशयः । उभाभ्यामपि भोक्तव्यं कायमक्षयमेव तत्

మీ ఇద్దరూ ఇక్కడి నుండి తప్పక వెళ్లవలసిందే—దీనిలో సందేహం లేదు. మరియు ఆ అక్షయ పదాన్ని మీ ఇద్దరూ అనుభవించవలసి ఉంటుంది.

Verse 93

स्वंस्वं राजन्न संदेहस्त्वया वै प्रियया सह । राजोवाच । कियत्कालं प्रभोक्तव्यं मयैवं प्रियया सह

ఓ రాజా, ప్రతి ఒక్కరు తమ తమ సంకల్పంలో సందేహం లేకుండ ఉండాలి—ప్రత్యేకించి నీవు నీ ప్రియతో కలిసి. రాజు పలికెను—ఓ ప్రభూ, నేను నా ప్రియతో ఈ విధంగా ఎంతకాలం భోగించవలెను?

Verse 94

तदादिश महाभाग प्रमाणं तद्वचो मम । वामदेव उवाच । वासुदेव महास्तोत्रं महापातकनाशनम्

కాబట్టి ఓ మహాభాగా, నాకు ఉపదేశించుము; నీ వాక్యమే నాకు ప్రమాణం. వామదేవుడు పలికెను—వాసుదేవ మహాస్తోత్రం మహాపాతకనాశనం.

Verse 95

यदा त्वं श्रोष्यसे पुण्यं तदा मोक्षं प्रयास्यसि । एतत्ते सर्वमाख्यातं गच्छ राजन्प्रभुंक्ष्वहि

నీవు ఈ పుణ్యమైన ఉపదేశాన్ని వినినప్పుడు, అప్పుడు మోక్షాన్ని పొందుదువు. ఇవన్నీ నీకు చెప్పితిని; ఇక వెళ్లు ఓ రాజా, ఇక్కడ రాజ్యభోగాన్ని అనుభవించు.

Verse 96

एवं श्रुत्वा ततो राजा भार्यया सह वै पुनः । स्वशरीरस्य वै मांसं भक्षते प्रियया सह

ఇట్లు విని రాజు మరల భార్యతో కలిసి, ప్రియతో సహా తన శరీర మాంసమును భక్షించెను.

Verse 97

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये । च्यवनचरित्रे सप्तनवतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము భూమిఖండములో, వేనోపాఖ్యానాంతర్గత గురుతీర్థమాహాత్మ్యము మరియు చ్యవనచరిత్రములో తొంభైఏడవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.

Verse 98

यथायथा च राजा च भक्षते च कलेवरम् । हसेते वै सदा नार्यौ तयोर्भावं वदाम्यहम्

రాజు మళ్లీ మళ్లీ తన దేహాన్నే భక్షించినట్లే, ఆ ఇద్దరు స్త్రీలు నిత్యం నవ్వుతుంటారు; వారి అంతరభావాన్ని నేను చెప్పుదును।

Verse 99

प्रज्ञा सार्द्धं महासाध्वी चरित्रं तस्य भूपतेः । हास्यं हि कुरुते नित्यं तस्य श्रद्धानपायिनी

ఓ రాజా, ప్రజ్ఞతో కూడిన ఆ మహాసాధ్వి అతని చరిత్రను చూచి నిత్యం మృదుహాసం చేస్తుంది; ఆమె శ్రద్ధ అతనిపై ఎప్పుడూ తొలగదు।

Verse 100

प्रज्ञया प्रेर्यमाणेन न दत्तं श्रद्धयान्वितम् । ब्राह्मणेभ्यः सुसंकल्प्य अन्नमुद्दिश्य वैष्णवे

శ్రద్ధ లేక కేవలం లెక్కచేసే బుద్ధి ప్రేరణతో ఇవ్వబడని అన్నాన్ని, శుద్ధ సంకల్పంతో బ్రాహ్మణులకు దానమిచ్చి, వైష్ణవుడైన విష్ణువుకు అర్పణగా ఉద్దేశించాలి।

Verse 101

एवं स भक्षते मांसं स्वस्य कायस्य नित्यदा । योषिदप्यात्मकायं च रसैश्चामृतसन्निभैः

ఇలా అతడు నిత్యం తన దేహ మాంసాన్నే భక్షిస్తాడు; అలాగే స్త్రీ కూడా అమృతసమాన రుచులైన భోగాలలో మునిగి తన దేహాన్నే (మానసికంగా) భక్షించినట్లవుతుంది।

Verse 102

ततो वर्षशतांते तु वामदेवं महामुनिम् । स्मृत्वा स गर्हयामास आत्मानं प्रति सुव्रत

అనంతరం వంద సంవత్సరాల చివర మహాముని వామదేవుని స్మరించి, ఆ సువ్రతుడు తనను తానే గర్హించి పశ్చాత్తాపపడ్డాడు।

Verse 103

न दत्तं पितृदेवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यः कदा मया । न दत्तमतिथिभ्यो हि वृद्धेभ्यश्च विशेषतः

నేను ఎప్పుడూ పితృదేవతలకు గానీ దేవతలకు గానీ దానం చేయలేదు; బ్రాహ్మణులకు కూడా ఎప్పుడూ ఇవ్వలేదు. అతిథులకు కూడా ఇవ్వలేదు; ముఖ్యంగా వృద్ధులకు అయితే అసలే ఇవ్వలేదు.

Verse 104

दीनेभ्यो हि न दत्तं च कृपया चातुराय च । एवं स भुंक्ते स्वं मांसं गर्हयन्स्वीय कर्म च

కరుణతోనైనా దరిద్రులు, బాధితులకు దానం చేయని వానికి ఇదే ఫలం—అతడు ‘తన స్వమాంసం’ తినే స్థితికి చేరి, తన కర్మలను తానే గర్హిస్తాడు.

Verse 105

एवं स्वमांसं भुंजानं सुबाहुं प्रियया सह । हसेते च तदा दृष्ट्वा प्रज्ञा श्रद्धा च द्वे स्त्रियौ

ఇలా ప్రియతో కలిసి సుబాహు తన స్వమాంసం తింటున్నదాన్ని చూసి, ఆ క్షణంలో ప్రజ్ఞా మరియు శ్రద్ధ అనే ఆ ఇద్దరు స్త్రీలు నవ్వారు.

Verse 106

तस्य कर्मविपाकस्य शुभात्मा हसते नृप । मम संगप्रसंगेन न दत्तं पापचेतन

ఓ నృపా! అతని కర్మవిపాకం పండినదాన్ని చూసి శుభాత్ముడు నవ్వుతాడు. నా సంగతివల్ల ఆ పాపచేతనుడు దానం చేయలేదు.

Verse 107

प्रज्ञा च वचनैस्तैस्तु राजानं हसते पुनः । क्वगतोसौ महामोहो येन त्वं मोहितो नृप

మరియు ప్రజ్ఞా అదే మాటలతో రాజును మళ్లీ నవ్వుతూ అడిగింది: “ఓ నృపా! నిన్ను మోహింపజేసిన ఆ మహామోహం ఎక్కడికి పోయింది?”

Verse 108

लोभेन मोहयुक्तेन तमोगर्ते निपात्यते । तत्रापतित्वा मामैव पतितं दुःखसंकटे

లోభముతో మోహము కలసి మనుష్యుడు తమోగర్తములో పడవేయబడును. అక్కడ పడినవాడు తానే దుఃఖసంకటపు బంధనములో మునిగినవాడగును.

Verse 109

दानमार्गं परित्यज्य लोभमार्गं गतो नृप । भार्यया सह भुंक्ष्व त्वं व्यापितः क्षुधया भृशम्

హే నృపా! దానమార్గమును విడిచి నీవు లోభమార్గమునకు వెళ్లితివి. ఇప్పుడు భార్యతో కూడ భుజించుము; నీవు తీవ్రమైన క్షుధతో బాగా బాధపడుచున్నావు.

Verse 110

एवं तं हसते प्रज्ञा सुबाहुं प्रिययान्वितम् । एतद्धि कारणं सर्वं तयोर्हासस्य पुत्रक

ఇట్లుగా ప్రియతో కూడిన సుబాహువును చూచి ప్రాజ్ఞ స్త్రీ నవ్వెను. చెప్పెను—హే పుత్రా! వారి ఇద్దరి నవ్వుకు ఇదే సమస్త కారణము.

Verse 111

भक्ष्यमाणस्य भूपस्य देहं स्वं दुःखिते तदा । ऊचतुर्देहिदेहीति याच्यमानः सदैव हि

రాజు భక్షింపబడుచుండగా అతని స్వదేహము బాధతో క్షోభించుచుండెను. అప్పుడు వారు పదేపదే ‘దేహి, దేహి’ అని పలికిరి; ఎందుకంటే అతడు ఎల్లప్పుడూ దానమునకు యాచింపబడెను.

Verse 112

क्षुधातृष्णामहाप्राज्ञ भीमरूपे भयानके । पयसा मिश्रितं भक्षं याचेते नृपतीश्वरम्

హే మహాప్రాజ్ఞా! భయంకరమైన భీమరూప క్షుధా తృష్ణలు రాజాధిరాజుని పాలమిశ్రిత భక్ష్యమును యాచించిరి.

Verse 113

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम् । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि तद्वदस्व महामते

నీవు అడిగినదంతా నీకు వివరించితిని. ఇక నేను మరేమి చెప్పుదును? ఓ మహామతీ, నీవే పలుకుము.

Verse 114

विज्वल उवाच । वासुदेवाभिधानं तत्स्तोत्रं कथय मे पितः । येन मोक्षं व्रजेद्राजा तद्विष्णोः परमं पदम्

విజ్వలుడు పలికెను—ఓ తండ్రీ, ‘వాసుదేవ’ అనే ఆ స్తోత్రమును నాకు చెప్పుము; దానివలన రాజు మోక్షమును పొంది విష్ణువின் పరమపదమును చేరును.