Adhyaya 95

Verse 1

सुबाहुरुवाच । स्वर्गस्य मे गुणान्ब्रूहि सांप्रतं द्विजसत्तम । एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ करिष्यामि स्वभाविकम्

సుబాహు అన్నాడు—హే ద్విజసత్తమా, ఇప్పుడు స్వర్గంలోని గుణాలను నాకు చెప్పండి. హే ద్విజశ్రేష్ఠా, నేను ఇవన్నీ స్వభావానుగుణంగా యథావిధిగా ఆచరిస్తాను।

Verse 2

जैमिनिरुवाच । नंदनादीनि रम्याणि दिव्यानि विविधानि च । तत्रोद्यानानि पुण्यानि सर्वकामयुतानि च

జైమిని అన్నాడు—నందనాది రమ్యమైన ఉపవనాలు దివ్యమై అనేక విధాలుగా ఉన్నాయి. అక్కడ పుణ్యమైన ఉద్యానాలు కూడా ఉన్నాయి; అవి సమస్త కామనలతో సమృద్ధిగా ఉంటాయి।

Verse 3

सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभनानि समंततः । विमानानि सुदिव्यानि सेवितान्यप्सरोगणैः

చుట్టూ సర్వకామఫలములు ప్రసాదించే వృక్షాలతో శోభించే అత్యంత దివ్య విమానాలు ఉండేవి; వాటిని అప్సరాగణాలు సేవించేవారు।

Verse 4

सर्वत्रैव विचित्राणि कामगानि वशानि च । तरुणादित्यवर्णानि मुक्ताजालांतराणि च

అక్కడ అంతటా విచిత్రమైన దివ్యవస్తువులు కనిపించేవి—ఇష్టానుసారంగా కదిలేవి, పూర్తిగా వశమయ్యేవి; ఉదయసూర్యవర్ణంతో ప్రకాశిస్తూ, ముత్యాల జాలాలతో అలంకృతమై ఉండేవి।

Verse 5

चंद्रमंडलशुभ्राणि हेमशय्यासनानि च । सर्वकामसमृद्धाश्च सर्वदुःखविवर्जिताः

చంద్రమండలంలా శుభ్రంగా ప్రకాశించే స్వర్ణశయ్యలు, ఆసనాలు అక్కడ ఉన్నాయి; వారు సర్వకామసమృద్ధులు, సర్వదుఃఖవివర్జితులు।

Verse 6

नराः सुकृतिनस्तेषु विचरंति यथा भुवि । न तत्र नास्तिका यांति न स्तेना नाजितेंद्रियाः

ఆ లోకంలో పుణ్యవంతులు భూమిపై ఎలా సులభంగా సంచరిస్తారో అలాగే అక్కడ కూడా సంచరిస్తారు. అక్కడ నాస్తికులు, దొంగలు, ఇంద్రియాలను జయించని వారు ప్రవేశించరు।

Verse 7

न नृशंसा न पिशुना न कृतघ्ना न मानिनः । सत्यास्तपःस्थिताः शूरा दयावंतः क्षमापराः

అక్కడ క్రూరులు లేరు, పిశునులు లేరు, కృతఘ్నులు లేరు, అహంకారులు కూడా లేరు. వారు సత్యవంతులు, తపస్సులో స్థిరులు, శూరులు, దయావంతులు, క్షమాపరులు।

Verse 8

यज्वानो दानशीलाश्च तत्र गच्छंति ते नराः । न रोगो न जरामृत्युर्न शोको न हिमातपौ

యజ్ఞాలు చేసే వారు, దానశీలులు అయిన వారు అక్కడికి వెళ్తారు. అక్కడ రోగం లేదు, జరా-మరణం లేదు, శోకం లేదు, చలి-వేడిమి బాధ కూడా లేదు।

Verse 9

न तत्र क्षुत्पिपासा च कस्य ग्लानिर्न विद्यते । एते चान्ये च बहवो गुणाः स्वर्गस्य भूपते

అక్కడ ఎవరికీ ఆకలి దాహాలు ఉండవు, ఎవరికీ అలసట కూడా కలగదు. ఓ భూపతీ, ఇవి మరియు మరెన్నో గుణాలు స్వర్గానికి చెందినవే.

Verse 10

दोषास्तत्रैव ये संति ताञ्छृणुष्व च सांप्रतम् । शुभस्य कर्मणः कृत्स्नं फलं तत्रैव भुज्यते

ఇప్పుడు అక్కడే ఉన్న దోషాలను కూడా వినుము. శుభకర్మ యొక్క సంపూర్ణ ఫలం అక్కడే అనుభవించబడుతుంది.

Verse 11

न चात्र क्रियते भूयः सोऽत्र दोषो महान्स्मृतः । असंतोषश्च भवति दृष्ट्वा दीप्तां परां श्रियम्

అక్కడ మరల ఏ ప్రయత్నమూ చేయబడదు—ఇదే మహాదోషమని చెప్పబడింది. ఇతరుల దివ్యమైన పరమ సంపదను చూసి అసంతృప్తి కూడా కలుగుతుంది.

Verse 12

सुखव्याप्तमनस्कानां सहसा पतनं तथा । इह यत्क्रियते कर्म फलं तत्रैव भुज्यते

భోగసుఖాలలో మునిగిన మనస్సుల వారికి అకస్మాత్తుగా పతనం కలుగుతుంది. ఇక్కడ చేయబడిన కర్మ ఫలం ఇక్కడే (ఈ జన్మలోనే) అనుభవించబడుతుంది.

Verse 13

कर्मभूमिरियं राजन्फलभूमिरसौ स्मृता । सुबाहुरुवाच । महांतस्तु इमे दोषास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः

ఓ రాజా, ఇది కర్మభూమి అని, ఆ లోకం ఫలభూమి అని స్మరించబడుతుంది. సుబాహు అన్నాడు—మీరు స్వర్గానికి చెందిన ఈ మహాదోషాలనే వర్ణించారు.

Verse 14

निर्दोषाः शाश्वता येन्ये तांस्त्वं लोकान्वद द्विज । जैमिनिरुवाच । आब्रह्मसदनादेव दोषाः संति च वै नृप

ద్విజుడు అన్నాడు—హే ద్విజా, నిర్దోషమై శాశ్వతమైన ఇతర లోకాలను నాకు చెప్పుము. జైమిని అన్నాడు—హే రాజా, బ్రహ్మసదనం వరకు కూడా దోషాలు నిజంగా ఉన్నాయి.

Verse 15

अतएव हि नेच्छंति स्वर्गप्राप्तिं मनीषिणः । आब्रह्मसदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम्

అందుకే మునివర్యులు స్వర్గప్రాప్తిని కోరరు; బ్రహ్మసదనం కంటే పైగా విష్ణువின் పరమపదం ఉంది.

Verse 16

शुभं सनातनं ज्योतिः परंब्रह्मेति तद्विदुः । न तत्र मूढा गच्छंति पुरुषा विषयात्मकाः

విద్వాంసులు దానిని శుభమై సనాతనమైన జ్యోతిగా—పరబ్రహ్మగా—తెలుసుకొందురు; విషయాసక్తులైన మూఢ పురుషులు అక్కడికి వెళ్లరు.

Verse 17

दंभमोहभयद्रोह क्रोधलोभैरभिद्रुताः । निर्ममा निरहंकारा निर्द्वंद्वास्संयतेंद्रियाः

దంభం, మోహం, భయం, ద్రోహం, క్రోధం, లోభం వీటిచే బాధింపబడి వారు మమకారరహితులు, అహంకారరహితులు, ద్వంద్వాతీతులు, ఇంద్రియనిగ్రహముతో యుక్తులగుదురు.

Verse 18

ध्यानयोगरताश्चैव तत्र गच्छंति साधवः । एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि

ధ్యానయోగంలో నిమగ్నులైన సాధువులే అక్కడికి వెళ్తారు. నన్ను నీవు ఏది అడిగితివో, అది సమస్తం నేను నీకు వివరించితిని.

Verse 19

एवं स्वर्गगुणं श्रुत्वा सुबाहुः पृथिवीपतिः । तमुवाच महात्मानं जैमिनिं वदतांवरम्

ఇలా స్వర్గగుణాలను విని భూపతి సుబాహువు, వక్తలలో శ్రేష్ఠుడైన మహాత్మ జైమినిని ఉద్దేశించి పలికెను।

Verse 20

सुबाहुरुवाच । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि न चैवेच्छाम्यहं मुने । यस्माच्च पतनं प्रोक्तं तत्कर्म न करोम्यहम्

సుబాహువు పలికెను—హే మునీ, నేను స్వర్గానికి వెళ్లను; దానిని కోరను కూడా. పతనానికి కారణమని చెప్పబడిన ఆ కర్మను నేను చేయను।

Verse 21

दानमेकं महाभाग नाहं दास्येकदाध्रुवम् । दानाच्च फललोभाच्च तस्मात्पतति वै नरः

హే మహాభాగా, నేను ఒక్కసారి మాత్రమే దానం చేయను—నిశ్చయంగా కాదు. దానంలో ఫలలోభం కలిగితే మనిషి ధర్మం నుండి పడిపోతాడు।

Verse 22

इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा सुबाहुः पृथिवीपतिः । ध्यानयोगेन देवेशं यजिष्ये कमलाप्रियम्

ఇలా చెప్పి ధర్మాత్ముడైన భూపతి సుబాహువు పలికెను—ధ్యానయోగంతో నేను దేవేశుడైన కమలాప్రియ భగవంతుని ఆరాధిస్తాను।

Verse 23

दाहप्रलयसंवर्जं विष्णुलोकं व्रजाम्यहम् । जैमिनिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया भूप सर्वश्रेयः समाकुलम्

అగ్నిదాహప్రలయాన్ని అతిక్రమించిన విష్ణులోకానికి నేను వెళ్తాను. జైమిని పలికెను—హే భూపా, నీవు సత్యమే చెప్పితివి; అది సర్వశ్రేయస్సుతో నిండిన వాక్యం।

Verse 24

राजानो धर्मशीलाश्च महायज्ञैर्यजंति ते । सर्वदानानि दीयंते यज्ञेषु नृपनंदन

హే నృపనందనా! ధర్మనిష్ఠులైన రాజులు మహాయజ్ఞాలను ఆచరిస్తారు; ఆ యజ్ఞాలలో అన్ని విధాల దానధర్మాలు సమర్పించబడతాయి।

Verse 25

आदावन्नं तु यज्ञेषु वस्त्रं तांबूलमेव च । कांचनं भूमिदानं च गोदानं प्रददंति च

యజ్ఞారంభంలో వారు అన్నం, వస్త్రం, తాంబూలం అర్పిస్తారు; అలాగే స్వర్ణం, భూమిదానం మరియు గోదానమును కూడా ప్రసాదిస్తారు।

Verse 26

सुयज्ञैर्वैष्णवं लोकं ते प्रयांति नरोत्तमाः । दानेन तृप्तिमायांति संतुष्टाः संति भूमिपाः

సుయజ్ఞాల వలన ఆ నరోత్తములు వైష్ణవలోకాన్ని పొందుతారు; దానధర్మం వలన రాజులు తృప్తిని పొందీ సంతృప్తిగా ఉంటారు।

Verse 27

तपस्विनो महात्मानो नित्यमेवं यजंति ते । सुभिक्षां याचयित्वा तु स्वस्थानं तु समागताः

తపస్సులో స్థిరమైన మహాత్ములు నిత్యం ఇలానే యజన-ఆరాధన చేస్తారు; సుభిక్షం కోరుకొని తమ స్వస్థానానికి తిరిగి చేరారు।

Verse 28

भिक्षार्थं तस्य भागानि प्रकुर्वंति च भूपते । ब्राह्मणाय विभागैकं गोग्रासं तु महामते

హే భూపతే! భిక్షార్థంగా వారు దాని భాగాలను పంచుతారు; హే మహామతే, ఒక భాగం బ్రాహ్మణునికి, ఒక ముద్ద గోవుకు విడిగా ఉంచుతారు।

Verse 29

सुपार्श्ववर्तिनां चैकं प्रयच्छंति तपोधनाः । तस्यान्नस्य प्रदानेन फलं भुंजंति मानवाः

తపస్సు-ధనముతో సమృద్ధులైన మునులు పక్కన నిలిచినవారికీ ఒక భాగం ఇస్తారు. ఆ అన్నదానముచేత మనుష్యులు దాని పుణ్యఫలాన్ని అనుభవిస్తారు.

Verse 30

क्षुधातृषाविहीनास्ते विष्णुलोकं व्रजंति वै । तस्मात्त्वमपि राजेंद्र देहि न्यायार्जितं धनम्

వారు ఆకలి దాహముల నుండి విముక్తులై నిజముగా విష్ణులోకమునకు వెళ్తారు. కనుక, ఓ రాజేంద్రా, న్యాయార్జిత ధనమును నీవు కూడా దానం చేయుము.

Verse 31

दानाज्ज्ञानं ततः प्राप्य ज्ञानात्सिद्धिं प्रयास्यति । य इदं शृणुयान्मर्त्यः पुण्याख्यानमनुत्तमम्

దానమువలన జ్ఞానం లభిస్తుంది; ఆ జ్ఞానముతో సిద్ధికి చేరువవుతాడు. ఈ అనుత్తమ పుణ్యాఖ్యానాన్ని వినే మానవుడు కూడా ఫలాన్ని పొందుతాడు.

Verse 32

तस्य सर्वार्थसिद्धिः स्यात्पापं सर्वं विलीयते । विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं सगच्छति

అతనికి సమస్తార్థసిద్ధి కలుగుతుంది; అన్ని పాపములు లయమవుతాయి. సర్వపాపవిముక్తుడై అతడు విష్ణులోకమునకు వెళ్తాడు.

Verse 95

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे पंचनवतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము భూమిఖండములో, వెనోపాఖ్యానాంతర్గతంగా గురుతీర్థము మరియు చ్యవనచరిత్రము విషయమైన తొంభై ఐదవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.