Adhyaya 94

Verse 1

कुंजल उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि तत्सर्वं कारणं सुत । यस्मात्तौ तादृशौ जातौ स्वमांसपरिभक्षकौ

కుంజలుడు పలికెను—ఓ కుమారా, వినుము; ఆ ఇద్దరు అటువంటి స్థితిలో పుట్టి తమ మాంసమే భక్షించువారై యుండుటకు కారణమైనదంతా నేను చెప్పుదును।

Verse 2

सर्वत्र कारणं कर्म शुभाशुभं न संशयः । पुण्येन कर्मणा पुत्र नरः सौख्यं प्रभुंजति

ప్రతి చోట శుభాశుభ కర్మమే కారణము—ఇందులో సందేహము లేదు. ఓ కుమారా, పుణ్యకర్మచేత మనిషి సుఖమును అనుభవించును।

Verse 3

दुष्कृतं भुंजते चात्र पापयुक्तेन कर्मणा । सूक्ष्मवर्त्मविचार्यैवं शास्त्रज्ञानेन चक्षुषा

పాపముతో కలుషితమైన కర్మలచేత జీవుడు ఇక్కడ దుష్కృతఫలమును అనుభవించును; అందువల్ల శాస్త్రజ్ఞాన నేత్రముతో కర్మ యొక్క సూక్ష్మ మార్గమును విచారించవలెను।

Verse 4

स्थूलधर्मं प्रदृष्ट्वैव सुविचार्य पुनः पुनः । समारभेन्नरः कर्म मनसा निपुणेन च

స్థూలధర్మమును ముందుగా దర్శించి, మళ్లీ మళ్లీ సువిచారము చేసి, నిపుణమైన వివేకమనసుతో మనిషి కర్మను ఆరంభించవలెను।

Verse 5

समूर्तिकारकः शिल्पी रसमावर्त्तयेद्यथा । अग्नेश्च तेजसा पुत्र ज्वालाभिश्च समंततः

మూర్తి చేయు శిల్పి కరిగిన లోహరసమును తిప్పి తిప్పి మలచినట్లు, ఓ కుమారా, అగ్ని తేజస్సుతోను చుట్టూరా జ్వాలలతోను అది వేడెక్కి రూపమును పొందును।

Verse 6

द्रवीभूतो भवेद्धातुर्वह्निना तापितः शनैः । यादृशं वत्स भक्ष्यंतु रसपक्वं निषेच्यते

అగ్నితో నెమ్మదిగా వేడిచేస్తే లోహం కరిగిపోతుంది. అలాగే వత్సా, రసంగా బాగా పక్వమై పరిపక్వమైన ఆహారమే భక్షించడానికి, దేహంలో జీర్ణమై కలిసిపోవడానికి యోగ్యం.

Verse 7

तादृशं जायते वत्स रूपं चैव न संशयः । यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते

అలాగే వత్సా, అటువంటి రూపమే జన్మిస్తుంది—ఇందులో సందేహం లేదు. ఏ విధంగా కర్మ చేయబడుతుందో, ఆ విధంగానే ఫలాన్ని అనుభవించాలి.

Verse 8

कर्म एव प्रधानं यद्वर्षारूपेण वर्त्तते । क्षेत्रेषु यादृशं बीजं वपते कृषिकारकः

కర్మమే ప్రధానము; అది ఫలరూపంగా ప్రవహిస్తుంది. పొలాల్లో రైతు ఏ రకమైన విత్తనాన్ని విత్తుతాడో, అదే రీతిగా అక్కడ పంట పుడుతుంది.

Verse 9

तादृशं भुंजते तात फलमेव न संशयः । यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते

అలాగే తాతా, అటువంటి ఫలమే అనుభవించబడుతుంది—ఇందులో సందేహం లేదు. ఏ విధంగా కర్మ చేయబడుతుందో, ఆ విధంగానే ఫలితాన్ని తప్పక అనుభవించాలి.

Verse 10

विनाशहेतुः कर्मास्य सर्वे कर्मवशा वयम् । कर्म दायादका लोके कर्म संबंधिबांधवाः

కర్మమే వినాశానికి కారణం; మనమందరం కర్మవశులమే. ఈ లోకంలో కర్మమే మన వారసత్వం, కర్మమే బంధువుల సంబంధబంధం.

Verse 11

कर्माणि चोदयंतीह पुरुषं सुखदुःखयोः । सुवर्णं रजतं वापि यथारूपं निषिच्यते

ఇక్కడ కర్మలే పురుషుణ్ని సుఖదుఃఖాల వైపు నడిపిస్తాయి; బంగారం గానీ వెండి గానీ అచ్చులో పోస్తే దానికి తగిన రూపం దాల్చినట్లే।

Verse 12

तथा निषिच्यते जंतुः पूर्वकर्मवशानुगः । पंचैतानीह दृश्यंते गर्भस्थस्यैव देहिनः

అలాగే పూర్వకర్మవశానికి లోబడి దానిని అనుసరించే దేహధారి జీవుడు గర్భంలో స్థాపితమవుతాడు; గర్భస్థ దేహిలో ఇక్కడ ఐదు స్థితులు కనిపిస్తాయి।

Verse 13

आयुः कर्म च वित्तं च विद्यानि धनमेव च । यथा मृत्पिंडकं कर्त्ता कुरुते यद्यदिच्छति

ఆయుష్షు, కర్మ, సంపద, విద్యలు, ధనసాధనాలు—కుమ్మరి మట్టిపిండాన్ని ఎలా కోరితే అలా మలచినట్లే, విధాత తన ఇష్టానుసారం వీటిని నిర్మిస్తాడు।

Verse 14

तथा कर्मकृतं चैव कर्त्तारं प्रतिपद्यते । देवत्वमथ मानुष्यं पशुत्वं पक्षितां तथा

అలాగే చేసిన కర్మ తప్పక కర్తకే తిరిగి చేరుతుంది; దాని ఫలంగా దేవత్వం గానీ, మానవజన్మ గానీ, పశుత్వం మరియు పక్షిత్వం కూడా కలుగుతాయి।

Verse 15

तिर्यक्त्वं स्थावरत्वं वा याति जंतुः स्वकर्मभिः । स एव तु तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मनः

తన స్వకర్మల వల్ల జీవుడు తిర్యక్జన్మకైనా స్థావరస్థితికైనా చేరుతాడు; మరియు తనకై విధించబడినదాన్ని అదే జీవుడు నిత్యం యథావిధిగా అనుభవిస్తాడు।

Verse 16

आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् । गर्भशय्यामुपादाय भुंजते पूर्वदेहिकम्

దుఃఖమును తనే నిర్మించుకొనును, సుఖమును కూడా తనే నిర్మించుకొనును. గర్భమనే శయ్యను ఆశ్రయించి జీవులు పూర్వదేహకర్మఫలాన్ని అనుభవించుదురు.

Verse 17

पूर्वदेहकृतं कर्म न कश्चित्पुरुषोत्तमः । बलेन प्रज्ञया वापि समर्थः कर्तुमन्यथा

హే పురుషోత్తమా! పూర్వదేహంలో చేసిన కర్మను ఎవ్వరూ—బలంతో గానీ, ప్రজ্ঞతో గానీ—వేరుగా చేయలేరు.

Verse 18

स्वकृतान्येव भुंजंति दुःखानि च सुखानि च । हेतुतः कारणैर्वापि सोहं कारेण बाध्यते

జీవులు తాము చేసినదానినే—దుఃఖమును సుఖమును రెండింటినీ—అనుభవించుదురు. హేతువుల వల్లగానీ ఇతర కారణాల వల్లగానీ నేనూ కర్మబలంతో బద్ధుడనై ఉన్నాను.

Verse 19

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विंदति मातरम् । तद्वच्छुभाशुभं कर्म कर्तारमनुगच्छति

వేల గోవుల మధ్య దూడ తన తల్లిని కనుగొనునట్లు, అలాగే శుభాశుభ కర్మ కర్తను అనుసరించి తప్పక అతనిని చేరును.

Verse 20

उपभोगादृते यस्य नाश एव न विद्यते । प्राक्तनं बंधनं कर्म कोन्यथाकर्तुमर्हति

భోగం చేయకుండ దాని నాశం కలుగదు; అటువంటి పూర్వకాల బంధనకర్మను ఎవరు ఇతరథా చేయగలరు?

Verse 21

सुशीघ्रमनुधावंतं विधानमनुधावति । शोभते संनिपातेन यथाकर्म पुराकृतम्

మనిషి వేగంగా పరుగెత్తినా, దైవవిధానం అతనిని వేగంగా అనుసరిస్తుంది. రెండూ కలిసినపుడు పూర్వకృత కర్మానుసారంగా ఫలం స్పష్టమవుతుంది.

Verse 22

उपतिष्ठति तिष्ठंतं गच्छं तमनुगच्छति । करोति कुर्वतः कर्मच्छायेवानु विधीयते

నిలిచినవానిని అది ఆశ్రయిస్తుంది; వెళ్లినవానిని అనుసరిస్తుంది; చేసినవాని కర్మానుసారమే కార్యాన్ని జరిపిస్తుంది. నీడలాగా కర్మ వెనుక అది తప్పక వెంట వస్తుంది.

Verse 23

यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम् । उपसर्गा हि विषया उपसर्गा जरादयः

నీడ మరియు ఎండ ఎల్లప్పుడూ పరస్పరం బలంగా అనుబంధమై ఉన్నట్లే, విషయభోగాలు కూడా ఉపసర్గాల నుండి విడదీయలేవు; జరాదులు వంటి క్లేశాలే ఉపసర్గాలు.

Verse 24

पीडयंति नरं पश्चात्पीडितं पूर्वकर्मणा । येन यत्रोपभोक्तव्यं दुःखं वा सुखमेव च

పూర్వకర్మ వల్ల ఇప్పటికే బాధపడుతున్న మనిషిని అవి తరువాత మరింత పీడిస్తాయి; ఏ విధంగా, ఏ చోట ఏది అనుభవించవలసినదో—దుఃఖమో సుఖమో—అది తప్పక అనుభవించాల్సి వస్తుంది.

Verse 25

स तत्र बद्ध्वा रज्ज्वेव बलाद्दैवेन नीयते । दैवं प्राहुश्च भूतानां सुखदुःखोपपादनम्

అతడు అక్కడ దైవం చేత బలవంతంగా—తాడుతో కట్టినవాడిలా—లాగబడుతూ తీసుకుపోబడతాడు. జీవులకు సుఖదుఃఖాలను కలిగించేదే ‘దైవం’ అని చెప్పబడింది.

Verse 26

अन्यथा कर्मतच्चिंत्यं जाग्रतः स्वपतोपि वा । अन्यथा ह्युद्यते दैवं बध्यते च जिघांसति

ఎవరైనా ఆ కర్మను విపరీతంగా ఆలోచిస్తే—జాగ్రత్తలో గానీ, నిద్రలో స్వప్నంలో గానీ—అప్పుడు దైవం కూడా వేరే విధంగా ఉద్భవిస్తుంది; అది మనిషిని బంధించి వినాశానికి దోహదం చేస్తుంది।

Verse 27

शस्त्राग्निविषदुर्गेभ्यो रक्षितव्यं सुरक्षति । यथा पृथिव्यां बीजानि वृक्षगुल्मतृणान्यपि

శస్త్రాలు, అగ్ని, విషం, దుర్గమమైన ప్రమాదాల నుండి జాగ్రత్తగా రక్షించుకోవాలి; అప్రమత్తతే నిజమైన రక్షణ. భూమిలో విత్తనాలు దాగి ఉండి వృక్షాలు, పొదలు, గడ్డి రూపంగా వెలువడినట్లే।

Verse 28

तथैवात्मनि कर्माणि तिष्ठंति प्रभवंति च । तैलक्षयाद्यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति

అదేవిధంగా ఆత్మలో కర్మలు నిలిచి ఉంటాయి, అక్కడినుంచే ఉద్భవిస్తాయి; నూనె క్షయమైతే దీపం నిర్వాణాన్ని—ఆరిపోవడాన్ని—అందుకున్నట్లే।

Verse 29

कर्मक्षयात्तथा जंतोः शरीरं नाशमृच्छति । कर्मक्षयात्तथा मृत्युस्तत्त्वविद्भिरुदाहृतम्

కర్మక్షయంతోనే జీవి యొక్క శరీరం నాశాన్ని పొందుతుంది; అలాగే కర్మక్షయంతోనే మరణం సంభవిస్తుంది అని తత్త్వవిదులు ప్రకటించారు।

Verse 30

विविधाः प्राणिनां रोगाः स्मृतास्तेषां च हेतवः । तस्मात्तत्त्वप्रधानस्तु कर्म एव हि प्राणिनाम्

ప్రాణులకు అనేక విధాల రోగాలు మరియు వాటి కారణాలు స్మృతుల్లో చెప్పబడ్డాయి; అందువల్ల తత్త్వంగా ప్రాణులపై ప్రధాన నియామకం కర్మమే।

Verse 31

यत्पुरा क्रियते कर्म तदिहैव प्रभुज्यते । यत्त्वया दृष्टमेवापि पृच्छितं तात सांप्रतम्

మునుపు చేయబడిన కర్మ ఫలం ఇదే జన్మలోనే నిశ్చయంగా అనుభవించబడుతుంది. నీవు స్వయంగా చూచినదానినే, తాత, ఇప్పుడు అడుగుచున్నావు।

Verse 32

तस्यार्थं तु मया प्रोक्तं भुंजाते तौ हि सांप्रतम् । आनंदे कानने दृष्टं तयोः कर्मसुदारुणम्

దాని అర్థాన్ని నేను నిశ్చయంగా వివరించాను; ఆ ఇద్దరూ ఇప్పుడు ఫలాన్ని అనుభవిస్తున్నారు. ఆనంద-కాననంలో వారి అత్యంత దారుణ కర్మం వెల్లడై దర్శనమైంది।

Verse 33

तयोश्चेष्टां प्रवक्ष्यामि शृणु वत्स प्रभाषतः । कर्मभूमिरियं तात अन्या भोगार्थभूमयः

వారి వారి ప్రవర్తనను నేను చెప్పుదును—వత్సా, నా మాట విను. ఈ లోకం కర్మభూమి, తాత; ఇతర లోకాలు భోగార్థ భూములు।

Verse 34

सर्गादीनां महाप्राज्ञ तासु गत्वा सुभुंजति । सूत उवाच । चौलदेशे महाप्राज्ञः सुबाहुर्नाम भूमिपः

హే మహాప్రాజ్ఞ, సర్గాది ఆ లోకాలలోకి వెళ్లి అక్కడ సుఖంగా భోగం పొందుతారు. సూతుడు పలికెను—చోళదేశంలో సుబాహు అనే మహా ప్రాజ్ఞుడైన రాజు ఉండెను।

Verse 35

रूपवान्गुणवान्धीरः पृथिव्यां नास्ति तादृशः । विष्णुभक्तो महाप्राज्ञो वैष्णवानां च सुप्रियः

అతడు రూపవంతుడు, గుణవంతుడు, ధీరుడు; భూమిపై అతనితో సమానుడు లేడు. అతడు విష్ణుభక్తుడు, మహాప్రాజ్ఞుడు, వైష్ణవులకు అత్యంత ప్రియుడు।

Verse 36

कर्मणा त्रिविधेनापि प्रध्यायन्मधुसूदनम् । अश्वमेधादिकान्यज्ञान्यजेत सकलान्नृप

హే నృపా! కర్మ యొక్క త్రివిధ మార్గముల ద్వారా మధుసూదనుడు (విష్ణువు)ను ధ్యానించువాడు, అశ్వమేధాది సమస్త యజ్ఞముల పూర్ణ పుణ్యఫలమును పొందును।

Verse 37

पुरोधास्तस्य चैवास्ति जैमिनिर्नाम ब्राह्मणः । स चाहूय सुबाहुं तमिदं वचनमब्रवीत्

అతనికి పురోహితుడుగా జైమిని అనే బ్రాహ్మణుడు కూడా ఉన్నాడు. అతడు సుబాహువును పిలిపించి ఈ వచనములు పలికెను।

Verse 38

राजन्देहि सुदानानि यैः सुखं तु प्रभुंज्यत । दानैस्तु तरते लोकान्दुर्गान्प्रेत्य गतो नरः

హే రాజా! శ్రేష్ఠమైన దానములు ఇవ్వుము, వాటివల్ల నిజమైన సుఖము అనుభవించబడును; దానములచేత మనిషి పరలోకమునకు వెళ్లిన తరువాత దుర్గమ లోకములను దాటును।

Verse 39

दानेन सुखमाप्नोति यशः प्राप्नोति शाश्वतम् । दानेन चातुला कीर्तिर्जायते मृत्युमंडले

దానముచేత సుఖము లభించును, శాశ్వత యశస్సు పొందును. దానమువల్ల ఈ మృత్యులోకమున అతుల కీర్తి జన్మించును.

Verse 40

यावत्कीर्तिः स्थिता चात्र तावत्कर्ता दिवं वसेत् । तद्दानं दुष्करं प्राहुर्दातुं नैव प्रशक्यते

ఇక్కడ కీర్తి నిలిచినంతకాలం దాత స్వర్గమున నివసించును. అటువంటి దానము దుష్కరమని చెబుతారు—దానిని సంపూర్ణంగా ఇవ్వడం నిజముగా సాధ్యం కాదు.

Verse 41

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्यं मानवैः सदा । सुबाहुरुवाच । दानाच्च तपसो वापि द्वयोर्मध्ये सुदुष्करम्

అందుచేత మనుష్యులు సర్వప్రయత్నంతో ఎల్లప్పుడూ దానం చేయవలెను. సుబాహువు పలికెను—దానం, తపస్సు ఈ రెండింటిలో నిజమైన దానమే అత్యంత దుష్కరం.

Verse 42

किं वा महत्फलं प्रेत्य तन्मे ब्रूहि द्विजोत्तम । जैमिनिरुवाच । दानान्न दुष्करतरं पृथिव्यामस्ति किंचन

‘మరణానంతరం మహత్తర ఫలమేది? ఓ ద్విజోత్తమా, నాకు చెప్పండి.’ జైమిని పలికెను—‘భూమిపై దానంకన్నా దుష్కరమైనది మరొకటి లేదు.’

Verse 43

राजन्प्रत्यक्षमेवैकं दृश्यते लोकसाक्षिकम् । परित्यज्य प्रियान्प्राणान्धनार्थं लोभमोहिताः

ఓ రాజా, ఒక విషయం ప్రత్యక్షంగా కనిపిస్తుంది; సమస్త లోకమే దానికి సాక్షి—లోభమోహితులు ధనార్థం తమ ప్రియ ప్రాణాలనైనా విడిచిపెడతారు.

Verse 44

प्रविशंति नरा लोके समुद्रमटवीं तथा । सेवामन्ये प्रपद्यंतेऽश्ववृत्तिरिति या स्थिता

లోకంలో కొందరు సముద్రంలోకీ అరణ్యంలోకీ ప్రవేశిస్తారు; మరికొందరు సేవను ఆశ్రయిస్తారు—ఇదే ‘అశ్వవృత్తి’ అని స్థిరపడిన జీవికా మార్గం.

Verse 45

हिंसाप्रायां बहुक्लेशां कृषिं चैव तथा पुरा । तस्य दुःखार्जितस्यापि प्राणेभ्योपि गरीयसः

పూర్వకాలంలో వ్యవసాయం ఎక్కువగా హింసాప్రాయమై, అనేక కష్టాలతో నిండిఉండేది; అయినా ఆ దుఃఖార్జిత ధనాన్ని ప్రజలు ప్రాణాలకన్నా గొప్పదిగా భావిస్తారు.

Verse 46

अर्थस्य पुरुषव्याघ्र परित्यागः सुदुष्करः । विशेषतो महाराज तस्य न्यायार्जितस्य च

హే పురుషవ్యాఘ్రా! ధనాన్ని త్యజించడం అత్యంత దుర్లభం; విశేషంగా, హే మహారాజా, న్యాయంగా సంపాదించిన ధనాన్ని విడిచిపెట్టడం మరింత కష్టం।

Verse 47

श्रद्धया विधिवत्पात्रे दत्तस्यांतो न विद्यते । श्रद्धा धर्मसुता देवी पावनी विश्वतारिणी

శ్రద్ధతో, విధివిధానంగా, యోగ్య పాత్రకు ఇచ్చిన దానానికి పుణ్యఫలానికి అంతం లేదు. శ్రద్ధ ధర్మసుత దేవి—పావనకారిణి, విశ్వతారిణి।

Verse 48

सावित्री प्रसवित्री च संसारार्णवतारिणी । श्रद्धया साध्यते धर्मो महद्भिर्न्नार्थराशिभिः

ఆ శ్రద్ధే సావిత్రి, ప్రసవిత్రి కూడా—సంసారసముద్రాన్ని దాటించేది. ధర్మసాధన శ్రద్ధతోనే జరుగుతుంది; మహా ధనరాశులతో కాదు।

Verse 49

निष्किंचनास्तु मुनयः श्रद्धाधर्मा दिवं गताः । संति दानान्यनेकानि नानाभेदैर्नृपोत्तम

నిష్కించన మునులు, శ్రద్ధా-ధర్మాలలో నిష్ఠగలవారు, స్వర్గాన్ని పొందారు. హే నృపోత్తమా! దానాలు అనేకం; అవి నానా భేదాలతో విభజితమై ఉన్నాయి।

Verse 50

अन्नदानात्परं नास्ति प्राणिनां गतिदाकयम् । तस्मादन्नंप्रदातव्यंपयसाचसमन्वितम्

ప్రాణులకు అన్నదానానికి మించిన దానం లేదు; అది వారికి గతి మరియు క్షేమాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. కాబట్టి పాలతో కూడిన అన్నాన్ని దానం చేయాలి।

Verse 51

मधुरेणापि पुण्येन वचसा च समन्वितम् । नास्त्यन्नात्तु परं दानमिहलोके परत्र च

మధురమైన పుణ్యవాక్యాలతో కూడిన దానమైనా సరే, అన్నదానముకన్నా గొప్ప దానం లేదు—ఇహలోకంలోనూ పరలోకంలోనూ.

Verse 52

तारणाय हितायैव सुखसंपत्तिहेतवे । श्रद्धया विधिवत्पात्रे निर्मलेनापि चेतसा

తారణార్థం, నిజమైన హితార్థం, సుఖసంపత్తికి కారణంగా, శ్రద్ధతో విధివిధానంగా యోగ్యపాత్రునికి—నిర్మలమైన మనస్సుతో—దానం చేయవలెను.

Verse 53

अन्नैकस्य प्रदानस्य फलं भुंक्ते भवेन्नरः । ग्रासाद्ग्रासं प्रदातव्यं मुष्टिप्रस्थं न संशयः

అన్నం ఒక్క భాగం దానం చేసిన ఫలమును కూడా మనిషి పొందుతాడు. కాబట్టి గ్రాసం గ్రాసంగా అన్నదానం చేయాలి—ముష్టి మేరకైనా, ప్రస్థ ప్రమాణమైనా, సందేహం లేదు.

Verse 54

अक्षयं जायते तस्य दानस्यापि महाफलम् । न च प्रस्थं न वा मुष्टिं नरस्य हि न संभवेत्

ఆ దానమునకు మహాఫలము అక్షయంగా కలుగుతుంది. ఎందుకంటే మనిషికి ప్రస్థమూ లేక, ముష్టి కూడా లేక—ఇలా ఉండటం సాధ్యం కాదు.

Verse 55

अनास्तिक्यप्रभावेण पर्वणि प्राप्य मानवः । श्रद्धया ब्राह्मणं चैकं भक्त्या चैव प्रभोजयेत्

అనాస్తిక్య ప్రభావంతో పర్వదినం వచ్చినా, మనిషి శ్రద్ధా భక్తులతో ఒక్క బ్రాహ్మణునికైనా భోజనం పెట్టాలి.

Verse 56

एकस्यापिप्रधानस्यअन्नस्यापिप्रजेश्वर । जन्मांतरं सुसंप्राप्य नित्यं चान्नं प्रभुंजति

హే ప్రజేశ్వరా! ఒక్క శ్రేష్ఠమైన అన్నదాన పుణ్యంతోనే మనిషి శుభజన్మం పొందీ నిత్యం సమృద్ధిగా అన్నాన్ని అనుభవిస్తాడు।

Verse 57

पूर्वजन्मनि यद्दत्तं भक्त्या पात्रे सकृन्नरैः । जन्मांतरं सुसंप्राप्य नित्यमेव भुनक्ति च

పూర్వజన్మలో భక్తితో యోగ్యపాత్రునికి మనిషి ఒక్కసారైనా ఏ దానం చేసాడో, మరుజన్మలో దాన్ని పొందీ దాని ఫలాన్ని నిత్యం అనుభవిస్తాడు।

Verse 58

अन्नदानं प्रयच्छंति ब्राह्मणेभ्यो हि नित्यशः । मिष्टान्नपानं भुंजंति ते नरा अन्नदायिनः

బ్రాహ్మణులకు నిత్యంగా అన్నదానం చేసే వారు, ఆ అన్నదాతలు మధురమైన భోజనమూ పానీయమూ అనుభవిస్తారు।

Verse 59

अन्नमेव वदंत्येत ऋषयो वेदपारगाः । प्राणभूतं न संदेहममृताद्धि समुद्भवम्

వేదపారంగత ఋషులు ఇలా అంటారు—అన్నమే ప్రాణస్వరూపం; ఇందులో సందేహం లేదు, ఎందుకంటే అది అమృతతత్త్వం నుండి ఉద్భవించింది।

Verse 60

प्राणास्तेन प्रदत्ता हि येन चान्नं समर्पितम् । अन्नदानं महाराज देहि त्वं तु प्रयत्नतः

ఎవడు అన్నం సమర్పిస్తాడో, వాడే ప్రాణాలను దానమిచ్చినవాడవుతాడు; కాబట్టి హే మహారాజా, నీవు శ్రద్ధతో అన్నదానం చేయుము।

Verse 61

एवमाकर्ण्य वै राजा जैमिनेस्तु महात्मनः । पुनः पप्रच्छ तं विप्रं जैमिनिं ज्ञानपंडितम्

ఇలా మహాత్ముడైన జైమినியின் వచనాన్ని విని రాజు మరల ఆ బ్రాహ్మణుడైన జ్ఞానపండిత జైమినిని ప్రశ్నించాడు।

Verse 94

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुर्नवतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ పద్మపురాణం భూమిఖండంలో వెనోపాఖ్యానం, గురుతీర్థమాహాత్మ్యం మరియు చ్యవనచరిత్రలో నాలుగవ తొంభై నాలుగవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।