Adhyaya 87

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

కుంజలుడు పలికెను—హరిని ఆరాధించే వివిధ వ్రతభేదాలను నేను వివరించుదును—జయా, విజయా, అలాగే పాపనాశినీ జయంతీ.

Verse 2

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा । अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

త్రిస్పృశా, వంజులీ అనే మరొకటి; అలాగే తిలదగ్ధా అనే ఇంకొకటి; అఖండాచారకన్యా మరియు మనోరథా—ఇవన్నీ సుపుత్రలాభంతో ధన్యులయ్యాయి.

Verse 3

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा । अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

ఓ కుమారా, ఏకాదశీ వ్రతాలకు అనేక భేదాలు ఉన్నాయి. మరొకటి ‘అశూన్యశయన’ వ్రతం; అలాగే ‘జన్మాష్టమీ’ మహావ్రతం కూడా ఉంది.

Verse 4

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च । प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ఈ మహాపుణ్య వ్రతాల వలన పాపం దూరమై పోతుంది; ప్రాణులకు ఇందులో ఎలాంటి సందేహమూ లేదు. నేను సత్యం—సత్యమే—చెప్పుచున్నాను.

Verse 5

कुंजल उवाच । स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् । सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

కుంజలుడు పలికెను—ఇప్పుడు నేను పాపరాశులను నశింపజేసే ఆ స్తోత్రాన్ని ప్రకటిస్తాను. అది ‘సుపుత్ర-శతనామ’మని ప్రసిద్ధి, మనుష్యులకు సద్గతిని ప్రసాదించేది.

Verse 6

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् । संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

ఆ దేవస్వరూపుడైన శ్రీకృష్ణుని ఉత్తమ ‘శతనామ’ాన్ని నేను ఇప్పుడే ప్రకటిస్తాను; ఓ శ్రేష్ఠ కుమారా, దాన్ని వినుము.

Verse 7

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् । देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

విష్ణువின் శతనామానికి సంబంధించిన ఋషి, ఛందస్సును నేను చెప్పుదును; అలాగే అధిష్ఠాతృ దేవతనూ—ఓ మహాభాగ—ఇది సమస్త పాపాలను శుద్ధి చేస్తుంది.

Verse 8

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः । ओंकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

విష్ణు శతనామానికి ఋషిగా బ్రహ్మను కీర్తించారు; దేవతగా ఓంకారాన్ని చెప్పారు; ఛందస్సు కూడా అనుష్టుప్‌నే.

Verse 9

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः । अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य । ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

ఈ స్తోత్రం సమస్త కోరికల సిద్ధి మరియు మోక్షార్థం వినియోగించదగినది. ఈ విష్ణు-శతనామ-స్తోత్రానికి ఋషి బ్రహ్మ, దేవత విష్ణువు, ఛందస్సు అనుష్టుప్. సమస్త కోరికల సమృద్ధి మరియు సమస్త పాపక్షయార్థం దీని వినియోగం.

Verse 10

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् । सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

నేను హృషీకేశునికి, కేశవునికి, మధుసూదనునికి నమస్కరిస్తాను—సర్వ దైత్యులను సంహరించువాడైన; వ్యాధి-శోకరహితుడైన నిర్మల నారాయణునికి ప్రణామం।

Verse 11

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः । विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

తదుపరి జయంతుడు, విజయుడు, కృష్ణుడు, అనంతుడు, వామనుడిని స్మరిస్తాను; అలాగే విష్ణువు—విశ్వేశ్వరుడు, పుణ్యుడు, విశ్వాధారం, దేవతలచే ఆరాధితుడు।

Verse 12

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् । श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

నీవు అనఘుడవు, పాపహంతుడవైన నరసింహుడు, శ్రీ (లక్ష్మీ)కి ప్రియుడు; శ్రీపతి, శ్రీధర, శ్రీదాత, శ్రీనివాస—ఓ మహోదయా!

Verse 13

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

నేను శ్రీరాముడు, మాధవుడు—మోక్షస్వరూపుడు—మరియు క్షమాస్వరూపుడైన జనార్దనునికి నమస్కరిస్తాను; ఆయన సర్వజ్ఞుడు, సర్వవేత్త, సర్వదాత, సర్వనాయకుడు।

Verse 14

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् । आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

నేను హరి—మురారి, గోవింద, పద్మనాభ, ప్రజాపతి—ని ఆరాధిస్తాను; ఆయన ఆనందస్వరూపుడు, జ్ఞానసంపన్నుడు, జ్ఞానదాత, జ్ఞాననాయకుడు।

Verse 15

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् । युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

నేను అచ్యుతునికి నమస్కరిస్తున్నాను—బలవంతుడు, చంద్రసమ కాంతిమంతుడు, చక్రధారి; పరా-అపరాలకు అతీతుడు, యుగాధారం, జగద్యోని, బ్రహ్మస్వరూప మహేశ్వరుడు।

Verse 16

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् । वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

ఆ ముకుందునికి నమస్కారం—ఆయనే పరమ వైకుంఠుడు, ఏకరూపుడు, జగత్పతి వాసుదేవుడు; మహాత్ముడు, బ్రహ్మధర్మనిష్ఠుడు, బ్రాహ్మణప్రియుడు।

Verse 17

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् । यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

ఆయన గోప్రియుడు, గోహితకారి; ఆయనే యజ్ఞం, యజ్ఞాంగం, యజ్ఞవర్ధకుడు; యజ్ఞఫలాన్ని శుభంగా భోగించే వాడు, వేద-వేదాంగపారగుడు—ఆయనకు నమస్కారం।

Verse 18

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् । अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

వేదజ్ఞుడు, వేదస్వరూపుడు; సర్వవిద్యాధామం, సురేశ్వరుడు; అవ్యక్తుడు, మహాహంసుడు, శంఖపాణి, పురాతనుడు—ఆయనకు నేను నమస్కరిస్తున్నాను।

Verse 19

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् । प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

నేను పురుషోత్తముడు, పద్మాక్షుడు; వరాహుడు, ధరణీధరుడు; ప్రద్యుమ్నుడు, కామపాలుడు; వ్యాసుడు, వ్యాళుడు, మహేశ్వరుడు—వారిని స్మరిస్తూ స్తుతిస్తాను।

Verse 20

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् । योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

ఆయనే సమస్త సుఖమూ, పరమ సుఖమూ; ఆయనే మోక్షమూ పరమేశ్వరుడూ. ఆయన యోగస్వరూప మహాజ్ఞానం, యోగులకు పరమగతిని ప్రసాదించే ప్రియుడు.

Verse 21

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् । गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

నేను ఆ మురారి—లోకపాలకుడిని—ఆరాధిస్తాను; ఆయన చేతిలో పద్మం, గదాధారి. ఆయన హృదయగుహలో నివసించే వాడు, సమస్తానికి ఆశ్రయం, పరమ పుణ్యధామం, మహాబాహువు.

Verse 22

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् । गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

నేను వృందావననాథుడైన—విశాల స్వరూపుడైన—పావనుడిని, పాపనాశకుడిని నమస్కరిస్తాను; గోపీనాథ, గోపసఖ, గోపాల, గోగణాశ్రయుడైన ప్రభువుకు ప్రణామం.

Verse 23

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् । नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

నేను కపిలుడైన—పరమాత్మ, పరాధీశుడైన—ప్రభువుకు నిత్యం అచలభావంతో నమస్కరిస్తాను; దివ్య కార్యార్థం మానవరూపం ధరించినవాడికి మనసా, వాక్కు, కాయము, కర్మలతో.

Verse 24

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण । स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

స్థిరమైన మనస్సుతో కేవలం వంద నామాలతోనైనా శ్రీకృష్ణుని స్తుతించే మహాపుణ్యకర్త, పుణ్యపవిత్రుడై ఇక్కడి లోకాలను విడిచి మధుసూదనుని లోకాన్ని పొందుతాడు.

Verse 25

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् । जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

నామశత జపము మహాపుణ్యప్రదము, సమస్త పాపములను శోధించునది. అనన్యమనస్సుతో జపించి, ఏకాగ్రధ్యానసహితంగా ధ్యానించవలెను.

Verse 26

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् । तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

మనుష్యుడు పుణ్యకర్మలచేత నిత్యమే గంగాస్నానఫలాన్ని పొందగలడు. అందువల్ల స్థిరుడై, సమాహితమనస్సుతో జపించవలెను.

Verse 27

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

నియమపరుడై నియమాలలో స్థితుడై త్రికాలములు జపించు మర్త్యునికి అశ్వమేధ యాగఫలము కలుగును; ఇందులో సందేహము లేదు.

Verse 28

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः । जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

ఏ మర్త్యుడు ఏకాదశీ ఉపవాసముచేసి మాధవుని సన్నిధిలో జాగరణమందు జపించునో, అతని పుణ్యమును నేను ప్రకటించుచున్నాను.

Verse 29

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः । तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

తులసీ సన్నిధిలో నిలిచి మనసా జపించు నరుడు పుండరీక యాగఫలమును పొందును.

Verse 30

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः । शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

ఒక సంవత్సరంలోనే మనిషి రాజసూయ యజ్ఞఫలాన్ని పొందుతాడు—ఎక్కడెక్కడ శాలగ్రామశిల ఉన్నదో, ఎక్కడెక్కడ ద్వారావతీశిల ఉన్నదో అక్కడ.

Verse 31

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता । बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

సుఖాన్ని కోరువాడు ఆ రెండింటి సన్నిధిలో జపం చేయవలెను; అపార సుఖాన్ని అనుభవించి తన వంశంలోని వంద తరాలకూ ఉపకారం/ఉద్ధారం కలుగజేస్తాడు.

Verse 32

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् । कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

కార్తిక మాసంలో పవిత్రస్నానం చేసి మధుసూదనుడు (విష్ణువు)ను పూజించువాడు, ఆ మానవుడు తనతో పాటు మరొకరినీ ఉద్ధరిస్తాడు.

Verse 33

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् । माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

నియమశీలుడై శుద్ధచిత్తంతో ఈ స్తోత్రాన్ని పఠించువాడు పరమగతిని పొందుతాడు; మాఘమాసంలో స్నానం చేసి భక్తితో హరి—మధుసూదనుడిని—పూజించాలి.

Verse 34

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा । सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

హృషీకేశుని ధ్యానించాలి, లేదా నామజపం చేయాలి, లేక వినాలి కూడా; సురాపానం మొదలైన పాపాలను విడిచి పరమపదాన్ని పొందుతాడు.

Verse 35

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् । श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

ఓ కుమారా, మనిషి విఘ్నములేక జనార్దనుని (విష్ణువును) చేరుతాడు—శ్రాద్ధకాలంలో బ్రాహ్మణులు భోజనం చేస్తున్నప్పుడు వారి ముందర నిలిచి ఉండే మర్త్యుడు విశేష ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 36

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् । पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

పాపనాశకమైన శతనామ స్తోత్రాన్ని ఎవడు జపిస్తాడో, అతని పితృదేవతలు సంతోషిస్తారు; తృప్తులై వారు పరమగతిని పొందుతారు।

Verse 37

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् । धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

బ్రాహ్మణుడు వేదవిద్వాంసుడవ్వాలి; క్షత్రియుడు భూమి (రాజ్యాధికారం) పొందుతాడు; ధన-ఋద్ధిని అనుభవించాలి; మరియు ఎల్లప్పుడూ జపించే వైశ్యుడు దాని ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 38

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति । प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

శూద్రుడు సుఖాన్ని అనుభవించి బ్రాహ్మణత్వాన్నికూడా పొందుతాడు; ఓ వత్సా, మరొక జన్మ పొందిన తరువాత వేదవిద్యను సంపాదిస్తాడు।

Verse 39

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः । केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

ఈ స్తోత్రం సుఖమును, మోక్షమును ప్రసాదించేది; సందేహం లేకుండా దీనిని జపించాలి. కేశవుని ప్రసాదంతో మనిషి సర్వసిద్ధిని పొందుతాడు।

Verse 87

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము భూమిఖండములో, వేనోపాఖ్యానము, గురుతీర్థవర్ణనము మరియు చ్యవనచరిత్ర ప్రసంగములో ఎనభైఏడవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।