Adhyaya 46

Verse 1

षट्चत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । श्वसंतीं शूकरीं दृष्ट्वा पतितां पुत्रवत्सलाम् । सुदेवावकृपयाविष्टा गत्वा तां दुःखितां प्रति

నలభై ఆరవ అధ్యాయం. సుకలుడు పలికెను—పిల్లలపై అపార వాత్సల్యమున్న శ్వసంతీ అనే ఆడపందిని పడిపోయినదిగా చూచి, సుదేవా కరుణతో కదిలి ఆ దుఃఖితురాలివద్దకు వెళ్లింది.

Verse 2

अभिषिच्य मुखं तस्याः शीतलेनोदकेन च । पुनः सर्वांगमेवापि दुःखितां रणशालिनीम्

అతడు శీతల జలంతో ఆమె ముఖాన్ని అభిషేకించి, మళ్లీ బాధతో క్షోభితమైన ఆ రణనిపుణ స్త్రీ యొక్క సర్వాంగాన్నీ జలంతో అభిషేకించాడు।

Verse 3

पुण्येन शीततोयेन सा उवाचाभिषिंचतीम् । उवाच मानुषीं वाचं सुस्वरं नृपतिप्रियाम्

పుణ్యమైన శీతల జలంతో అభిషేకం చేస్తూ ఆమె పలికింది—మనుష్యుల వాక్యంగా, మధుర స్వరంతో, రాజుకు ప్రీతికరంగా।

Verse 4

सुखं भवतु ते देवि अभिषिक्ता त्वया यदि । संपर्काद्दर्शनात्तेद्य गतो मे पापसंचयः

దేవీ, నీకు సుఖం కలుగుగాక. నీవు నన్ను అభిషేకించి శుద్ధి చేసినట్లయితే, నేడు నీ స్పర్శం మరియు దర్శనం వల్ల నా పాపసంచయం తొలగిపోయింది।

Verse 5

तदाकर्ण्य महद्वाक्यमद्भुताकारसंयुतम् । चित्रमेतन्मया दृष्टं कृतं तेऽनामयं वचः

అద్భుతార్థసంపన్నమైన ఆ మహావాక్యాన్ని విని అతడు అన్నాడు—“ఇది ఆశ్చర్యం; నేను దీన్ని చూశాను. నీ క్షేమార్థం హానిలేని మంగళవాక్యాన్ని పలికాను।”

Verse 6

पशुजातिमतीचेयं सौष्ठवं भाषते स्फुटम् । स्वरव्यंजनसंपन्नं संस्कृतमुत्तमं मम

ఇది పశుజాతికి చెందినదైనా స్పష్టంగా, సౌష్టవంగా మాట్లాడుతుంది; స్వరవ్యంజనసంపన్నమైన నా ఉత్తమ సంస్కృతాన్ని ఉచ్చరిస్తుంది।

Verse 7

हर्षेण विस्मयेनापि कृत्वा साहसमुत्तमम् । तत्रस्था सा महाभागा तं पतिं वाक्यमब्रवीत्

హర్షం, విస్మయం నిండగా, అత్యుత్తమమైన సాహసకార్యాన్ని చేసి, అక్కడ నిలిచిన ఆ మహాభాగ్యవతి తన భర్తతో ఈ మాటలు పలికింది।

Verse 8

पश्य राजन्नपूर्वेयं संस्कृतं भाषते महत् । पशुयोनिगता चेयं यथा वै मानुषो वदेत्

ఓ రాజా, చూడుము—ఇది అపూర్వం; పశుయోనిలో జన్మించినదైనా, ఆమె శుద్ధ సంస్కృతాన్ని స్పష్టంగా పలుకుతోంది, మనిషి పలికినట్లే।

Verse 9

तदाकर्ण्य ततो राजा सर्वज्ञानवतां वरः । अद्भुतमद्भुताकारं यन्न दृष्टं श्रुतं मया

అది విని, జ్ఞానులలో శ్రేష్ఠుడైన రాజు అన్నాడు—“ఇది నిజంగా అద్భుతం, ఆశ్చర్యరూపం; ఇలాంటి దాన్ని నేను చూడలేదు, వినలేదు కూడా।”

Verse 10

तामुवाच ततो राजा सुदेवां सुप्रियां तदा । पृच्छ चैनां शुभां कांते का चेयं तु भविष्यति

అప్పుడు రాజు తన ప్రియమైన సుదేవాతో అన్నాడు—“ఓ శుభకాంతే, ఈ పుణ్యస్త్రీని అడుగు—ఆమె ఎవరు, ఆమెకు ఇక ఏమి జరుగుతుంది?”

Verse 11

श्रुत्वा तु नृपतेर्वाक्यं सा पप्रच्छ च सूकरीम् । का भविष्यसि त्वं भद्रे चित्रं ते दृश्यते बहु

రాజు మాటలు విని ఆమె ఆ సూకరిని అడిగింది—“ఓ భద్రే, నీవు ఇక ఏమవుతావు? నీలో అనేక విచిత్ర లక్షణాలు కనిపిస్తున్నాయి।”

Verse 12

पशुयोनिगता त्वं वै भाषसे मानुषं वचः । सौष्ठवं ज्ञानसंपन्नं वद मे पूर्वचेष्टितम्

పశుయోనిలో ఉన్నప్పటికీ నీవు మనుష్యవాక్యమే పలుకుతున్నావు—సుసంస్కృతంగా, జ్ఞానసంపన్నంగా. నీ పూర్వకర్మలను, పూర్వచేష్టితాన్ని నాకు చెప్పు.

Verse 13

भर्तुश्चापि महाराज भटस्यास्य महात्मनः । कोयं धर्मो महावीर्यो गतः स्वर्गं पराक्रमैः

మహారాజా, ఈ మహాత్మ వీరుని భర్త విషయములోనూ చెప్పండి—ఏ ధర్మం వల్ల ఆ మహావీరుడు తన పరాక్రమంతో స్వర్గాన్ని పొందాడు?

Verse 14

आत्मनश्च स्वभर्तुश्च सर्वं पूर्वानुगं वद । एवमुक्त्वा महाभागा विरराम नृपप्रिया

నీ విషయమూ, నీ భర్త విషయమూ—ముందు జరిగినదంతా పూర్తిగా చెప్పు. ఇలా చెప్పి రాజుకు ప్రియమైన ఆ మహాభాగ్యవతి మౌనమైంది.

Verse 15

शूकर्युवाच । यदि पृच्छसि मां भद्रे ममास्य च महात्मनः । तत्सर्वं ते प्रवक्ष्यामि चरितं पूर्वचेष्टितम्

శూకరీ చెప్పింది—హే భద్రే, నన్ను మరియు ఈ మహాత్ముని గురించి నీవు అడిగితే, నేను నీకు అన్నిటినీ చెబుతాను—అతని చరితం, పూర్వచేష్టితం.

Verse 16

अयमेष महाप्राज्ञो गंधर्वो गीतपंडितः । रंगविद्याधरो नाम सर्वशास्त्रार्थकोविदः

ఇతడే మహాప్రాజ్ఞుడైన గంధర్వుడు, గీతంలో పండితుడు. ఇతని పేరు రంగవిద్యాధరుడు; సమస్త శాస్త్రార్థాలలో నిపుణుడు.

Verse 17

मेरुं गिरिवरश्रेष्ठं चारुकंदरनिर्झरम् । तमाश्रित्य महातेजाः पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

మనోహర గుహలు, జలపాతాలతో అలంకృతమైన పర్వతశ్రేష్ఠుడు మేరువును ఆశ్రయించి, మహాతేజస్సుగల మునిశ్రేష్ఠుడు పులస్త్యుడు అక్కడ నివసించెను।

Verse 18

तपश्चचार तेजस्वी निर्व्यलीकेन चेतसा । विद्याधरस्तत्र गतः स्वेच्छया स महाप्रभो

హే మహాప్రభో! ఆ తేజస్సుగలవాడు కపటరహితమైన మనస్సుతో తపస్సు చేసెను; మరియు ఒక విద్యాధరుడు స్వేచ్ఛతో అక్కడికి వచ్చెను।

Verse 19

तमाश्रित्य गिरिश्रेष्ठं गीतमभ्यसते तदा । स्वरतालसमोपेतं सुस्वरं चारुहासिनि

హే చారుహాసిని! అప్పుడు ఆ పర్వతశ్రేష్ఠుని ఆశ్రయించి ఆమె గానాభ్యాసం చేసెను—స్వరతాళ సమన్వయంతో, మధుర స్వరంతో।

Verse 20

गीतं श्रुत्वा मुनिस्तस्य ध्यानाच्चलितमानसः । गायंतं तमुवाचेदं गीतविद्याधरं प्रति

అతని గీతాన్ని విని ముని మనస్సు ధ్యానమునుండి చలించెను; గానమాడుచున్న గీతవిద్యలో నిపుణుడైన ఆ విద్యాధరునితో ఇలా పలికెను।

Verse 21

भवद्गीतेन दिव्येन देवा मुह्यंति नान्यथा । सुस्वरेण सुपुण्येन तालमानेन पंडित

హే పండితా! నీ దివ్య గానంతో దేవతలుకూడా మోహితులవుతారు—ఇతరథా కాదు. నీవు మధుర స్వరంతో, మహాపుణ్యంతో, సంపూర్ణ తాళమానంతో పాడుచున్నావు।

Verse 22

लययुक्तेन भावेन मूर्च्छना सहितेन च । मे मनश्चलितं ध्यानाद्गीतेनानेन सुव्रत

లయభరిత భావంతో, మూర్ఛనాసహితంగా ఉన్న ఈ గీతం నా మనసును ధ్యానంనుండి చలింపజేసింది, ఓ సువ్రత।

Verse 23

इदं स्थानं परित्यज्य अन्यस्थानं व्रजस्व तत् । गीतविद्याधर उवाच । आत्मज्ञानसमं गीतमन्यस्थानं व्रजामि किम्

“ఈ స్థలాన్ని విడిచి మరొక స్థలానికి వెళ్ళు.” అని చెప్పగా, గీత-విద్యాధరుడు పలికెను—“ఈ గీతం ఆత్మజ్ఞానంతో సమానం; మరెక్కడికి నేను ఎందుకు వెళ్ళాలి?”

Verse 24

दुःखं ददे न कस्यापि सुखदो नृषु सर्वदा । गीतेनानेन दिव्येन सर्वास्तुष्यंति देवताः

ఎవరికీ దుఃఖం కలిగించకూడదు; మనుష్యులలో ఎల్లప్పుడూ సుఖదాతగా ఉండాలి. ఈ దివ్య గీతంతో సమస్త దేవతలు తృప్తి చెందుతారు.

Verse 25

शंभुश्चापि समानीतो गीतध्वनिरतो द्विज । गीतं सर्वरसं प्रोक्तं गीतमानंददायकम्

ఓ ద్విజా, గీతధ్వనిలో లీనమైన శంభువును కూడా ఆహ్వానించారు. గీతం సర్వరసస్వరూపమని చెప్పబడింది; సంగీతం ఆనందదాయకం.

Verse 26

शृंगाराद्यारसाः सर्वे गीतेनापि प्रतिष्ठिताः । शोभामायांति गीतेन वेदाश्चत्वार उत्तमाः

శృంగారాది సమస్త రసాలు గీతం ద్వారానే స్థాపితమవుతాయి. గీతం వల్ల నాలుగు ఉత్తమ వేదాలు కూడా శోభను పొందుతాయి.

Verse 27

गीतेन देवताः सर्वास्तोषमायांति नान्यथा । तदेवं निन्दसे गीतं मामेवं परिचालयेः

పవిత్ర గానంతోనే సమస్త దేవతలు ప్రసన్నులవుతారు; ఇతర మార్గంతో కాదు. అయినా నీవు గీతాన్ని నిందిస్తున్నావు; నన్ను ఇలా బాధించకు.

Verse 28

अन्यायोऽयं महाभाग तवैव इह दृश्यते । पुलस्त्य उवाच । सत्यमुक्तं त्वयाद्यैव गीतार्थं बहुपुण्यदम्

“ఇది అన్యాయం, ఓ మహాభాగ; ఇక్కడ అది నీకే సంబంధించినదిగా కనిపిస్తోంది.” పులస్త్యుడు అన్నాడు—“నీవు ఇప్పుడే చెప్పింది సత్యమే; గీతార్థం ఎంతో పుణ్యప్రదం.”

Verse 29

शृणु त्वं मामकं वाक्यं मानं त्यज महामते । नाहं गीतं प्रकुत्सामि गीतं वंदामि नान्यथा

నా మాట విను, ఓ మహామతీ; గర్వాన్ని విడిచిపెట్టు. నేను గీతాన్ని తక్కువచేయను; గీతాన్నే వందిస్తాను, వేరేలా కాదు.

Verse 30

विद्याश्चतुर्दशैवैता एकीभावेन भावदाः । प्राणिनां सिद्धिमायांति मनसा निश्चलेन च

ఈ పద్నాలుగు విద్యలు ఏకత్వభావంతో ఏకమైతే నిజమైన అనుభూతిని ప్రసాదిస్తాయి; స్థిరమైన, అచంచలమైన మనస్సుతో జీవులు సిద్ధిని పొందుతారు.

Verse 31

तपश्च तद्वन्मंत्राश्च सुसिद्ध्यंत्येकचिंतया । हृषीकाणां महावर्गश्चपलो मम संमतः

తపస్సు మరియు అలాగే మంత్రాలు—ఏకాగ్ర చింతనతో సుసిద్ధమవుతాయి. కానీ ఇంద్రియాల మహాసమూహం నా దృష్టిలో చంచలమూ అస్థిరమూ.

Verse 32

विषयेष्वेव सर्वेषु नयत्यात्मानमुच्चकैः । चालयित्वा मनस्तस्माद्ध्यानादेव न संशयः

మనస్సు అన్ని విషయాల వైపే ఆత్మను బలంగా నడిపిస్తుంది. కాబట్టి మనస్సును స్థిరపరచి ధ్యానమాత్రంలోనే నిమగ్నమవాలి—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 33

यत्र शब्दं न रूपं च युवती नैव तिष्ठति । मुनयस्तत्र गच्छंति तपःसिद्ध्यर्थमेव हि

ఎక్కడా విక్షేపకరమైన శబ్దం లేదు, మోహకరమైన రూపం లేదు, యువతి నివసించదు—అక్కడికి మునులు తపస్సు సిద్ధి కోసమే వెళ్తారు.

Verse 34

अयं गीतः पवित्रस्ते बहुसौख्यप्रदायकः । न पश्येम वयं वीर तिष्ठामो वनसंस्थिताः

నీ ఈ గీతం పవిత్రమైనది, అపార సుఖాన్ని ప్రసాదించేది. కానీ ఓ వీరా, మేము నిన్ను చూడలేము; ఎందుకంటే మేము అరణ్యంలో నివసిస్తున్నాము.

Verse 35

अन्यत्स्थानं प्रयाहि त्वं नोवा वयं व्रजामहे । गीतविधाधर उवाच । इंद्रियाणां बलं वर्गं जितं येन महात्मना

“నీవు మరో చోటికి వెళ్లిపో; లేకపోతే మేము వెళ్లిపోతాము.” గీతవిధాధరుడు అన్నాడు—“ఆ మహాత్ముడు ఇంద్రియాల బలమైన సమూహాన్ని జయించాడు.”

Verse 36

स जयी कथ्यते योगी स च वीरः ससाधकः । शब्दं श्रुत्वाथ वा दृष्ट्वा रूपमेवं महामते

ఆ యోగినే జయి అని అంటారు; అతడే వీరుడు, అతడే నిజమైన సాధకుడు. ఓ మహామతీ, శబ్దం విన్నా లేదా రూపం చూసినా అతడు ఇలానే స్థిరంగా ఉంటాడు.

Verse 37

चलते नैव यो ध्यानात्स धीरस्तपसाधकः । भवांस्तु तेजसा हीन इंद्रियैर्विजितो यतः

ధ్యానమునుండి చలించని వాడే ధీరుడు, తపస్సును సిద్ధిచేసేవాడు. కాని నీవు అంతఃతేజస్సు లేనివాడవు; అందుచేత ఇంద్రియాలచే జయింపబడ్డావు.

Verse 38

स्वर्गेपि नास्ति सामर्थ्यं मम गीतस्य धर्षणे । वर्जयंति वनं सर्वे हीनवीर्या न संशयः

స్వర్గంలోనూ నా గీతబలాన్ని తట్టుకునే సామర్థ్యం లేదు. వీర్యహీనులు అందరూ అరణ్యాన్ని వదిలివెళ్తారు—సందేహమే లేదు.

Verse 39

अयं साधारणो विप्र वनदेशो न संशयः । देवानां सर्वजीवानां यथा मम तथा तव

ఓ విప్రా, ఈ అరణ్యప్రదేశం అందరికీ సామాన్యమే—సందేహం లేదు. దేవులకు, సమస్త జీవులకు ఇది ఎంత నా దో అంతే నీది.

Verse 40

कथं गच्छाम्यहं त्यक्त्वा वनमेवमनुत्तमम् । यूयं गच्छंतु तिष्ठंतु यद्भव्यं तत्तु नान्यथा

ఇంత ఉత్తమమైన, అనుపమమైన అరణ్యాన్ని విడిచి నేను ఎలా వెళ్తాను? మీరు వెళ్లండి లేదా ఉండండి; ఏది విధి, అది తప్పక జరుగుతుంది—ఇతరథా కాదు.

Verse 41

एवमाभाष्य तं विप्रं गीतविद्याधरस्तदा । समाकर्ण्य ततस्तेन मुनिना तस्य उत्तरम्

ఇలా ఆ విప్రునితో పలికి, గీతవిద్యలో నిపుణుడైన విద్యాధరుడు ఆ ముని ఇచ్చిన ఉత్తరాన్ని శ్రద్ధగా ఆలకించాడు.

Verse 42

चिंतयामास मेधावी किं कृत्वा सुकृतं भवेत् । क्षमां कृत्वा जगामाथ अन्यत्स्थानं द्विजोत्तमः

మెధావి బ్రాహ్మణుడు ఆలోచించాడు— “ఏం చేస్తే పుణ్యం కలుగుతుంది?” తరువాత క్షమాపణ చేసి, ఆ శ్రేష్ఠ ద్విజుడు మరొక స్థలానికి వెళ్లాడు।

Verse 43

तपश्चचार धर्मात्मा योगासनगतः सदा । कामं क्रोधं परित्यज्य मोहं लोभं तथैव च

ధర్మాత్ముడు సదా యోగాసనంలో స్థిరంగా ఉండి తపస్సు చేశాడు; కామం, క్రోధం, అలాగే మోహం, లోభం విడిచిపెట్టాడు।

Verse 44

सर्वेन्द्रियाणि संयम्य मनसा सममेव च । एवं स्थितस्तदा योगी पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

అన్ని ఇంద్రియాలను నియమించి, మనస్సును సంపూర్ణ సమత్వంలో స్థిరపరచి, అప్పుడు యోగి పులస్త్యుడు—మునిశ్రేష్ఠుడు—ఆ స్థితిలోనే నిలిచాడు।

Verse 45

सुकलोवाच । गते तस्मिन्महाभागे पुलस्त्ये मुनिपुंगवे । कालादिष्टेन तेनापि गीतविद्याधरेण च

సుకలా అన్నాడు— ఆ మహాభాగ్యుడు, మునిపుంగవుడు పులస్త్యుడు వెళ్లిపోయిన తరువాత, గీతవిద్యలో నిపుణుడైన ఆ విద్యాధరుడూ కాల ఆజ్ఞచే ప్రయాణమయ్యాడు।

Verse 46

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । षट्चत्वारिंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ పద్మపురాణం భూమిఖండంలో వేనోపాఖ్యానం మరియు సుకలా చరిత్రలో నలభై ఆరవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।

Verse 47

ज्ञात्वा पद्मात्मजसुतमेकांतवनशालिनम् । गतो वराहरूपेण तस्याश्रममनुत्तमम्

పద్మజుని కుమారుని కుమారుడైన, ఏకాంత వనంలో నివసించువానిని తెలిసికొని, అతడు వరాహరూపం ధరించి అతని అనుత్తమ ఆశ్రమమునకు వెళ్లెను।

Verse 48

आसनस्थं महात्मानं तेजोज्वालासमाविलम् । दृष्ट्वा चकार वै क्षोभं तस्य विप्रस्य भामिनि

ఓ భామిని, ఆసనస్థుడైన ఆ మహాత్మ బ్రాహ్మణుని, తేజోజ్వాలలతో ఆవరితుడై ఉన్నవానిని చూచి ఆమె నిజముగా కలత చెందెను।

Verse 49

धर्षयेन्नियतं विप्रं तुंडाग्रेण कुचेष्टया । पशुं ज्ञात्वा महाराज क्षमते तस्य दुष्कृतम्

ఓ మహారాజా, నియతుడైన బ్రాహ్మణుని ముక్కు/చుంచు అగ్రంతోను కామభావ చేష్టతోను వేధించినచో, అతడు అపరాధిని పశువని తెలిసి ఆ దుష్కృతాన్ని క్షమించును।

Verse 50

मूत्रयेत्पुरतः कृत्वा विष्ठां च कुरुते ततः । नृत्यते क्रीडते तत्र पतति प्रोच्चलेत्पुनः

అతడు ముందే మూత్రం విడిచెను; తరువాత మలమును కూడా విసర్జించెను. అక్కడే నర్తించుచు క్రీడించుచు పడిపోవును, మళ్లీ లేచును।

Verse 51

पशुं ज्ञात्वा परित्यक्तो मुनिना तेन भूपते । एकदा तु तथायाते तेन रूपेण वै पुनः

ఓ భూపతే, అతడిని పశువని తెలిసి ఆ ముని అతడిని విడిచిపెట్టెను. అయితే ఒకసారి మళ్లీ అతడు అలాగే వచ్చినప్పుడు, అదే రూపంతోనే తిరిగి వచ్చెను।

Verse 52

अट्टाट्टहासेन पुनर्हास्यमेवं कृतं तदा । रोदनं च कृतं तत्र गीतं गायति सुस्वरम्

అప్పుడు అతడు అట్టహాసంతో మళ్లీ హాస్యచేష్టలు చేశాడు; అక్కడే ఏడ్చి, మధుర స్వరంతో పాట పాడాడు।

Verse 53

तथा तमागतं विप्रो गीतविद्याधरं नृप । चेष्टितं तस्य वै दृष्ट्वा घोणिरेष भवेन्नहि

ఓ రాజా, ఆ బ్రాహ్మణుడు గీతవిద్యలో విద్యాధరసమానుడైన అతడు వచ్చినట్లు చూసి, అతని చేష్టలను గమనించి—“ఇతడు ఘోణి కాడు” అని గ్రహించాడు।

Verse 54

ज्ञात्वा तस्य तु वृत्तांतं मामेवं परिचालयेत् । पशुं ज्ञात्वा मया त्यक्तो दुष्ट एष सुनिर्घृणः

“అతని ప్రవర్తన తెలిసిన తరువాత అతడు నన్ను ఇలా వేధించకూడదు. అతడిని పశువుగా తెలుసుకొని నేను వదిలేశాను—ఇతడు దుష్టుడు, పరమ నిర్దయుడు.”

Verse 55

एवं ज्ञात्वा महात्मानं गंधर्वाधममेव हि । चुकोप मुनिशार्दूलस्तं शशाप महामतिः

ఇలా తెలుసుకొని ‘మహాత్ముడు’ అని పేరున్నవాడు నిజానికి అధమ గంధర్వుడని గ్రహించిన మునిశార్దూలుడు కోపించాడు; ఆ మహామతి అతనికి శాపం ఇచ్చాడు।

Verse 56

यस्माच्छूकररूपेण मामेवं परिचालयेः । तस्माद्व्रज महापाप पापयोनिं तु शौकरीम्

నీవు శూకరరూపంతో నన్ను ఇలా వేధించినందున, ఓ మహాపాపీ, వెళ్ళు—పాపయోని అయిన శౌకరీ గర్భంలో ప్రవేశించు।

Verse 57

शप्तस्तेनापि विप्रेण गतो देवं पुरंदरम् । तमुवाच महात्मानं कंपमानो वरानने

ఆ బ్రాహ్మణుని శాపంతో శపింపబడి అతడు పురందర దేవుడు (ఇంద్రుడు) వద్దకు వెళ్లాడు. ఓ సుందరముఖీ, వణుకుతూ ఆ మహాత్మ ప్రభువుతో ఇలా పలికాడు।

Verse 58

शृणु वाक्यं सहस्राक्ष तव कार्यं कृतं मया । तप एव हि कुर्वन्सन्दारुणं मुनिपुंगवः

ఓ సహస్రాక్ష (ఇంద్రా), నా మాట విను—నీ కార్యాన్ని నేను నెరవేర్చాను. ఆ మునిపుంగవుడు నిజంగా ఘోరమైన, కఠినమైన తపస్సు చేస్తున్నాడు।

Verse 59

तस्मात्तपःप्रभावात्तु चालितः क्षोभितो मया । शप्तस्तेनास्मि विप्रेण देवरूपं प्रणाशितम्

అందువల్ల అతని తపస్సు ప్రభావంతో నేను కదిలిపోయి కలత చెందాను. ఆ బ్రాహ్మణుడు నన్ను శపించాడు; నా దివ్యరూపం నశించింది।

Verse 60

पशुयोनिं गतं शक्र मामेवं परिरक्षय । ज्ञात्वा तस्य स वृत्तांतं गीतविद्याधरस्य च

“ఓ శక్రా (ఇంద్రా), నేను పశుయోనిలో పడిపోయాను—ఈ విధంగా నన్ను రక్షించు.” అతని వృత్తాంతమును, అలాగే విద్యాధరుల గాయకుని కథను తెలుసుకొని అతడు తగినట్లు కార్యం చేశాడు।

Verse 61

तेन सार्धंगतश्चेंद्रस्तं मुनिं पर्यभाषत । दीयतामनुग्रहो नाथ सिद्धिज्ञोसि द्विजोत्तम

అతనితో కలిసి వెళ్లిన ఇంద్రుడు ఆ మునిని ఇలా సంభాషించాడు—“ఓ నాథా, అనుగ్రహం ప్రసాదించండి. ఓ ద్విజోత్తమా, మీరు సిద్ధిజ్ఞులు.”

Verse 62

क्षम्यतां मुनिवर्यास्मिन्क्रियतां शापमोक्षणम् । इति संप्रार्थितो विप्रो महेंद्रेणाह हृष्टधीः

హే మునివర్యా! నన్ను క్షమించి ఈ శాపమోక్షాన్ని కలుగజేయుము—అని మహేంద్రుడు ప్రార్థించగా, ఆ బ్రాహ్మణుడు హర్షితచిత్తంతో పలికెను।

Verse 63

पुलस्त्य उवाच । वचनात्तव देवेश क्षंतव्यं च मयापि हि । भविष्यति महाराज मनुपुत्रो महाबलः

పులస్త్యుడు పలికెను—హే దేవేశా! నీ వచనానుసారంగా నేనూ తప్పక క్షమించవలసిందే। హే మహారాజా! మనువు యొక్క మహాబలవంతుడైన కుమారుడు జన్మించును।

Verse 64

इक्ष्वाकुर्नाम धर्मात्मा सर्वधर्मानुपालकः । तस्य हस्ताद्यदा मृत्युरस्यैव च भविष्यति

ఇక్ష్వాకు అనే ధర్మాత్ముడైన రాజు ఉండెను; అతడు సమస్త ధర్మాలను అనుసరించువాడు. అతనికి మరణం వచ్చినప్పుడు, అది అతని స్వహస్తం నుండే సంభవించును।

Verse 65

तदैष वै स्वकं देहं प्राप्स्यते नात्र संशयः । एतत्ते सर्ववृत्तांतं शूकरस्य निवेदितम्

అప్పుడు అతడు నిశ్చయంగా తన స్వదేహాన్ని పొందును—ఇందులో సందేహం లేదు. శూకరుని సమస్త వృత్తాంతం నీకు నివేదించబడినది।

Verse 66

आत्मनश्च प्रवक्ष्यामि पत्या सार्धं शृणुष्व हि । मया च पातकं घोरं कृतं यत्पापया पुरा

ఇప్పుడు నా విషయమును కూడా చెప్పుదును—భర్తతో కలిసి వినుడి. పూర్వం పాపినైన నేను ఒక ఘోర పాతకాన్ని చేసితిని।