Adhyaya 110

Verse 1

कुंजल उवाच । आमंत्र्य स मुनीन्सर्वान्वशिष्ठं तपतांवरम् । समुत्सुको गंतुकामो नहुषो दानवं प्रति

కుఞ్జలుడు పలికెను—సర్వ మునులను, ముఖ్యంగా తపస్వులలో శ్రేష్ఠుడైన వశిష్ఠుని, వీడ్కోలు చెప్పి నహుషుడు ఉత్సాహంతో దానవుని వైపు ప్రయాణమయ్యెను।

Verse 2

ततस्ते मुनयः सर्वे वशिष्ठाद्यास्तपोधनाः । आशीर्भिरभिनंद्यैनमायुपुत्रं महाबलम्

అనంతరం వశిష్ఠాది తపోధనులైన సమస్త మునులు ఆయుపుత్రుడైన మహాబలవంతుడు నహుషుని ఆశీర్వచనాలతో అభినందించిరి।

Verse 3

आकाशे देवताः सर्वा जघ्नुर्वै दुंदुभीन्मुदा । पुष्पवृष्टिं प्रचक्रुस्ते नहुषस्य च मूर्धनि

ఆకాశంలో సమస్త దేవతలు హర్షంతో దుందుభులను మ్రోగించి, నహుషుని శిరస్సుపై పుష్పవృష్టిని కురిపించిరి।

Verse 4

अथ देवः सहस्राक्षः सुरैः सार्द्धं समागतः । ददौ शस्त्राणि चास्त्राणि सूर्यतेजोपमानि च

అప్పుడు సహస్రాక్షుడైన దేవేంద్రుడు సురులతో కలిసి వచ్చి, సూర్యతేజస్సుతో సమానమైన శస్త్రాలు మరియు దివ్యాస్త్రాలను ప్రసాదించెను।

Verse 5

देवेभ्यो नृपशार्दूलो जगृहे द्विजसत्तम । तानि दिव्यानि चास्त्राणि दिव्यरूपोपमोऽभवत्

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ఆ నృపశార్దూలుడు దేవతల నుండి ఆ దివ్య శస్త్రాస్త్రాలను స్వీకరించెను; ఆ దివ్యాయుధాల వల్ల అతడు దివ్యరూపసమానంగా ప్రకాశించెను।

Verse 6

अथ ता देवताः सर्वाः सहस्राक्षमथाब्रुवन् । स्यंदनो दीयतामस्मै नहुषाय सुरेश्वर

అప్పుడు సమస్త దేవతలు సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు)తో పలికిరి— “హే సురేశ్వరా, నహుషునికి రథము దీయబడుగాక.”

Verse 7

देवानां मतमाज्ञाय वज्रपाणिः स्वसारथिम् । आहूय मातलि तं तु आदिदेश ततो द्विज

దేవతల నిర్ణయమును గ్రహించిన వజ్రపాణి (ఇంద్రుడు) తన సారథి మాతలిని పిలిపించి, హే ద్విజా, అనంతరం ఆజ్ఞాపించెను.

Verse 8

एनं गच्छ महात्मानमुह्यतां स्यंदनेन वै । सध्वजेन महाप्राज्ञमायुजं समरोद्यतम्

ఆ మహాత్ముని యొద్దకు వెళ్ళుము; ధ్వజముతో కూడిన ఈ రథమునందు అతనిని మోసికొనిపో— మహాప్రాజ్ఞుడైన అయుజుడు సమరానికి సిద్ధుడై యుద్ధోన్ముఖుడై ఉన్నాడు.

Verse 9

स चोवाच सहस्राक्षं करिष्ये तवशासनम् । एवमुक्त्वा जगामाशु ह्यायुपुत्रं रणोद्यतम्

అతడు సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు)తో— “నీ ఆజ్ఞను నేను నెరవేర్చుదును” అని చెప్పి, అలా పలికి, రణోద్యతుడైన ఆయుపుత్రుని యొద్దకు శీఘ్రముగా వెళ్లెను.

Verse 10

राजानं प्रत्युवाचैव देवराजस्य भाषितम् । विजयी भव धर्मज्ञ रथेनानेन संगरे

అనంతరం అతడు రాజునకు దేవరాజుని వాక్యమును తెలియజేసెను— “హే ధర్మజ్ఞా, ఈ రథముతో సంగ్రామమందు విజయం పొందుము.”

Verse 11

इत्युवाच सहस्राक्षस्त्वामेव नृपतीश्वर । जहि त्वं दानवं संख्ये तं हुंडं पापचेतनम्

అప్పుడు సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) ఇలా పలికెను—“హే నృపతీశ్వరా! నీవే; యుద్ధంలో పాపచిత్తుడైన హుండ దానవుని సంహరించు।”

Verse 12

समाकर्ण्य स राजेंद्र सानंदपुलकोद्गमः । प्रसादाद्देवदेवस्य वशिष्ठस्य महात्मनः

ఇది విని, ఓ రాజేంద్రా, అతడు ఆనందరోమాంచితుడయ్యెను; దేవదేవుని ప్రసాదముచేత, మహాత్మ వశిష్ఠుని కృపవలన।

Verse 13

दानवं सूदयिष्यामि समरे पापचेतनम् । देवानां च विशेषेण मम मायापचारितम्

యుద్ధంలో పాపచిత్తుడైన ఆ దానవుని నేను సంహరించెదను; నా మాయావశమై, విశేషంగా దేవతలకు విరోధిగా నిలిచినవాడు అతడు।

Verse 14

एवमुक्ते महावाक्ये नहुषेण महात्मना । अथायातः स्वयं देवः शंखचक्रगदाधरः

మహాత్ముడు నహుషుడు ఈ మహావాక్యములు పలికిన వెంటనే, శంఖచక్రగదాధారియైన స్వయంభగవానుడు అక్కడికి వచ్చెను।

Verse 15

चक्राच्चक्रं समुत्पाट्य सूर्यबिंबोपमं महत् । ज्वलता तेजसा दीप्तं सुवृत्तारं शुभावहम्

ఒక చక్రం నుండి మరొక చక్రాన్ని లాగి తీసినట్లు, ఆయన సూర్యబింబసమానమైన మహాచక్రాన్ని ప్రదర్శించెను—జ్వలంత తేజస్సుతో ప్రకాశిస్తూ, సంపూర్ణ వృత్తాకారమై, శుభఫలప్రదమై।

Verse 16

नहुषाय ददौ देवो हर्षेण महता किल । तस्मै शूलं ददौ शंभुः सुतीक्ष्णं तेजसान्वितम्

దేవుడు మహా హర్షంతో నహుషునికి అది ప్రసాదించాడు. ఆపై శంభువు (శివుడు) అతనికి అత్యంత తీక్ష్ణమైన, తేజస్సుతో నిండిన త్రిశూలాన్ని ఇచ్చాడు.

Verse 17

तेन शूलवरेणासौ शोभते समरोद्यतः । द्वितीयः शंकरश्चासौ त्रिपुरघ्नो यथा प्रभुः

ఆ ఉత్తమ త్రిశూలాన్ని ధరించి అతడు యుద్ధానికి సిద్ధుడై ప్రకాశిస్తాడు—రెండవ శంకరుడిలా, త్రిపురఘ్న ప్రభువులా.

Verse 18

ब्रह्मास्त्रं दत्तवान्ब्रह्मा वरुणः पाशमुत्तमम् । चंद्र तेजःप्रतीकाशं शंखं च नादमंगलम्

బ్రహ్ముడు బ్రహ్మాస్త్రాన్ని ఇచ్చాడు, వరుణుడు ఉత్తమ పాశాన్ని ఇచ్చాడు; చంద్రతేజస్సులా ప్రకాశించే, మంగళనాదమయమైన శంఖమూ (లభించింది).

Verse 19

वज्रमिंद्रस्तथा शक्तिं वायुश्चापं समार्गणम् । आग्नेयास्त्रं तथा वह्निर्ददौ तस्मै महात्मने

ఇంద్రుడు అతనికి వజ్రాన్ని ఇచ్చాడు, వాయువు శక్తిని ఇచ్చాడు; అలాగే ధనుస్సు, బాణాల తూణీరం కూడా. అగ్ని (వహ్ని) ఆ మహాత్మునికి ఆగ్నేయాస్త్రాన్ని ప్రసాదించాడు.

Verse 20

शस्त्राण्यस्त्राणि दिव्यानि बहूनि विविधानि च । ददुर्देवा महात्मानस्तस्मै राज्ञे महौजसे

మహాత్ములైన దేవతలు ఆ మహౌజస్వి రాజుకు అనేక విధాలైన, అనేకమైన దివ్య శస్త్రాస్త్రాలను ప్రసాదించారు.

Verse 21

कुंजल उवाच । अथ आयुसुतो वीरो दैवतैः परिमानितः । आशीर्भिर्नंदितश्चापि मुनिभिस्तत्त्ववेदिभिः

కుంజలుడు పలికెను—అప్పుడు ఆయువు కుమారుడైన వీరుడు దేవతలచే యథోచితంగా సత్కరింపబడి, తత్త్వవేత్త మునుల ఆశీర్వచనాలతో కూడా హర్షించెను।

Verse 22

आरुरोह रथं दिव्यं भास्वरं रत्नमालिनम् । घंटारवैः प्रणदंतं क्षुद्रघंटासमाकुलम्

అతడు భాస్వరమై రత్నమాలలతో అలంకృతమైన దివ్య రథాన్ని అధిరోహించెను; ఘంటారవాలతో మ్రోగుతూ, అనేక చిన్న ఘంటికల మ్రోగింపులతో నిండియుండెను।

Verse 23

रथेन तेन दिव्येन शुशुभे नृपनदंनः । दिविमार्गे यथा सूर्यस्तेजसा स्वेन वै किल

ఆ దివ్య రథముపై అధిరోహించిన రాజకుమారుడు, దివ్యమార్గమున తన తేజస్సుతో ప్రకాశించే సూర్యునివలె శోభించెను।

Verse 24

प्रतपंस्तेजसा तद्वद्दैत्यानां मस्तकेषु सः । जगाम शीघ्रं वेगेन यथा वायुः सदागतिः

అతడు తన తేజస్సుతో దైత్యుల మస్తకాలపై అలాగే ప్రతాపం చూపుతూ, అత్యంత శీఘ్ర వేగంతో సాగెను—సదా చలించే వాయువువలె।

Verse 25

यत्रासौ दानवः पापस्तिष्ठते स्वबलैर्युतः । तेन मातलिना सार्द्धं वाहकेन महात्मना

ఆ పాపి దానవుడు తన బలగాలతో కూడి ఎక్కడ నిలిచియుండెనో, అక్కడికి మహాత్ముడైన సారథి మాతలితో కలిసి (అతడు) చేరెను।