Adhyaya 104

Verse 1

कुंजल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दत्तात्रेये महामुनौ । आजगाम महाराज आयुश्च स्वपुरं प्रति

కుంజలుడు అన్నాడు—అత్యంత భాగ్యవంతుడైన మహాముని దత్తాత్రేయుడు వెళ్లిపోయిన తరువాత, మహారాజు ఆయు తన నగరానికి తిరిగి వచ్చాడు.

Verse 2

इंदुमत्या गृहं हृष्टः प्रविवेश श्रियान्वितम् । सर्वकामसमृद्धार्थमिंद्रस्य सदनोपमम्

ఆనందంతో అతడు ఇందుమతీ గృహంలో ప్రవేశించాడు—శ్రీతో సమృద్ధిగా, సమస్త కామ్యసంపదలతో నిండినది, ఇంద్రభవనసమానమైనది.

Verse 3

राज्यं चक्रे स मेधावी यथा स्वर्गे पुरंदरः । स्वर्भानुसुतया सार्द्धमिंदुमत्या द्विजोत्तम

హే ద్విజోత్తమా! ఆ మేధావి స్వర్భానువు కుమార్తె ఇందుమతితో కలిసి, స్వర్గంలో పురందరుడు (ఇంద్రుడు) యథావిధిగా పాలించునట్లు రాజ్యాన్ని స్థాపించి పాలించాడు।

Verse 4

सा च इंदुमती राज्ञी गर्भमाप फलाशनात् । दत्तात्रेयस्य वचनाद्दिव्यतेजः समन्वितम्

అనంతరం రాణి ఇందుమతి ఫలాన్ని భుజించుటవలన గర్భం ధరించింది; దత్తాత్రేయుని వచనప్రభావంతో ఆ గర్భం దివ్య తేజస్సుతో సమన్వితమైంది।

Verse 5

इंदुमत्या महाभाग स्वप्नं दृष्टमनुत्तमम् । रात्रौ दिवान्वितं तात बहुमंगलदायकम्

హే మహాభాగా! ఇందుమతి ఒక అనుత్తమ స్వప్నాన్ని చూసింది—రాత్రివేళ అయినా పగటి వెలుగుతో నిండినదిగా, హే తాత—అనేక మంగళాలను ప్రసాదించునది।

Verse 6

गृहांतरे विशंतं च पुरुषं सूर्यसन्निभम् । मुक्तामालान्वितं विप्रं श्वेतवस्त्रेणशोभितम्

మరియు (ఆమె) ఇంటి అంతర్భాగంలో ప్రవేశించుచున్న సూర్యసమాన కాంతిమంతుడైన పురుషుని చూచింది—ముత్యాల మాల ధరించిన, తెల్ల వస్త్రాలతో శోభించిన విప్రుని।

Verse 7

श्वेतपुष्पकृतामाला तस्य कंठे विराजते । सर्वाभरणशोभांगो दिव्यगंधानुलेपनः

తెల్ల పుష్పాలతో చేసిన మాల అతని కంఠంలో విరాజిల్లింది; సమస్త ఆభరణాల శోభతో అతని అవయవాలు ప్రకాశించాయి, మరియు అతడు దివ్య సుగంధ అనులేపనంతో లేపింపబడ్డాడు।

Verse 8

चतुर्भुजः शंखपाणिर्गदाचक्रासिधारकः । छत्रेण ध्रियमाणेन चंद्रबिंबानुकारिणा

ఆయన చతుర్భుజుడు; చేతిలో శంఖం ధరించి, గదా, చక్రం, ఖడ్గం మోసినవాడు. ఆయనపై పట్టిన ఛత్రం చంద్రబింబంలా కనిపిస్తూ నీడనిచ్చింది.

Verse 9

शोभमानो महातेजा दिव्याभरणभूषितः । हारकंकणकेयूर नूपुराभ्यां विराजितः

ఆయన మహాతేజస్సుతో ప్రకాశిస్తూ, దివ్యాభరణాలతో అలంకృతుడయ్యాడు. హారాలు, కంకణాలు, కేయూరాలు, నూపురాలతో మరింతగా విరాజిల్లాడు.

Verse 10

चंद्रबिंबानुकाराभ्यां कुंडलाभ्यां विराजितः । एवंविधो महाप्राज्ञो नरः कश्चित्समागतः

చంద్రబింబంలాంటి జత కుండలాలతో ఆయన విరాజిల్లాడు. ఇలాంటి రూపంతో మహాప్రాజ్ఞుడైన ఒక పురుషుడు అక్కడికి వచ్చాడు.

Verse 11

इंदुमतीं समाहूय स्नापिता पयसा तदा । शंखेन क्षीरपूर्णेन शशिवर्णेन भामिनी

అప్పుడు ఇందుమతిని పిలిపించి, ఆ భామినిని పాలతో స్నానింపజేశారు. చంద్రవర్ణమైన పాలతో నిండిన శంఖంతో ఆమెకు అభిషేకం చేశారు.

Verse 12

रत्नकांचनबद्धेन संपूर्णेन पुनः पुनः । श्वेतं नागं सुरूपं च सहस्रशिरसं वरम्

రత్నాలు, స్వర్ణంతో బంధించిన సంపూర్ణ అలంకారాలతో మళ్లీ మళ్లీ (అతనిని/దానిని) పూర్తిగా అలంకరించారు—ఆ శ్వేత, సురూప, సహస్రశిరస్సు గల శ్రేష్ఠ నాగుని గౌరవించారు.

Verse 13

महामणियुतं दीप्तं धामज्वालासमाकुलम् । क्षिप्तं तेन मुखप्रांते दत्तं मुक्ताफलं पुनः

మహామణులతో అలంకృతమై, దీప్తిమంతమై, తేజోజ్వాలలతో నిండినదానిని అతడు ముఖప్రాంతం వైపు విసిరి, మరల ముక్తాఫలము (ముత్యఫలం) దానమిచ్చెను.

Verse 14

कंठे तस्याः स देवेश इंदुमत्या महायशाः । पद्मं हस्ते ततो दत्वा स्वस्थानं प्रति जग्मिवान्

అనంతరం దేవేశుడు, మహాయశస్వి ప్రభువు, దానిని ఇందుమతీ కంఠమున ఉంచెను; తరువాత ఆమె చేతిలో పద్మమును ఇచ్చి తన స్వస్థానమునకు వెళ్లెను.

Verse 15

एवंविधं महास्वप्नं तया दृष्टं सुतोत्तमम् । समाचष्ट महाभागा आयुं भूमिपतीश्वरम्

ఇలాంటి మహాస్వప్నమును దర్శించిన ఆ మహాభాగ్యవతి, తన సుతోత్తముడైన భూమిపతీశ్వరుడు ఆయువుకు సమగ్రంగా వివరించెను.

Verse 16

समाकर्ण्य महाराजश्चिंतयामास वै पुनः । समाहूय गुरुं पश्चात्कथितं स्वप्नमुत्तमम्

ఇది విని మహారాజు మరల ఆలోచించెను; అనంతరం గురువును పిలిపించి ఆ ఉత్తమ స్వప్నమును వివరించెను.

Verse 17

शौनकं सुमहाभागं सर्वज्ञं ज्ञानिनां वरम् । राजोवाच । अद्य रात्रौ महाभाग मम पत्न्या द्विजोत्तम

సుమహాభాగుడూ, సర్వజ్ఞుడూ, జ్ఞానులలో శ్రేష్ఠుడైన శౌనకునితో రాజు పలికెను—“హే మహాభాగ, హే ద్విజోత్తమ! ఈ రాత్రి నా భార్య…”

Verse 18

विप्रो गेहं विशन्दृष्टः किमिदं स्वप्नकारणम् । शौनक उवाच । वरो दत्तस्तु ते पूर्वं दत्तात्रेयेण धीमता

బ్రాహ్మణుని గృహం అలా విచిత్రంగా కనిపించగా అతడు ఆశ్చర్యపడి—“ఇది స్వప్నంలా కనిపించడానికి కారణం ఏమిటి?” అన్నాడు. శౌనకుడు పలికెను—“మునుపు ధీమంతుడైన దత్తాత్రేయుడు నీకు వరం ప్రసాదించాడు.”

Verse 19

आदिष्टं च फलं राज्ञां सुगुणं सुतहेतवे । तत्फलं किं कृतं राजन्कस्मै त्वया निवेदितम्

రాజులకు సుగుణవంతమైన పుత్రప్రాప్తి కోసం నిర్దేశించిన ఆ శ్రేష్ఠ ఫలాన్ని, ఓ రాజా, నీవు ఏమి చేశావు? దానిని ఎవరికీ నివేదించావు?

Verse 20

सुभार्यायै मया दत्तमिति राज्ञोदितं वचः । श्रुत्वोवाच महाप्राज्ञः शौनको द्विजसत्तमः

రాజు చెప్పిన—“నేను దానిని నా సుభార్యకు ఇచ్చాను”—అనే మాటలు విని, మహాప్రాజ్ఞుడైన ద్విజశ్రేష్ఠుడు శౌనకుడు పలికెను.

Verse 21

दत्तात्रेयप्रसादेन तव गेहे सुतोत्तमः । वैष्णवांशेन संयुक्तो भविष्यति न संशयः

దత్తాత్రేయుని ప్రసాదంతో నీ గృహంలో ఉత్తమ కుమారుడు జన్మిస్తాడు; అతడు విష్ణ్వంశంతో యుక్తుడై ఉంటాడు—సందేహం లేదు.

Verse 22

स्वप्नस्य कारणं राजन्नेतत्ते कथितं मया । इंद्रोपेंद्र समः पुत्रो दिव्यवीर्यो भविष्यति

ఓ రాజా, స్వప్నానికి కారణాన్ని నేను నీకు తెలిపాను. నీ కుమారుడు ఇంద్ర-ఉపేంద్రుల సమానుడై, దివ్య పరాక్రమంతో ఉండును.

Verse 23

पुत्रस्ते सर्वधर्मात्मा सोमवंशस्य वर्द्धनः । धनुर्वेदे च वेदे च सगुणोसौ भविष्यति

నీ కుమారుడు సర్వధర్మాత్ముడై, సోమవంశాన్ని వృద్ధి పరచువాడై ఉంటాడు; ధనుర్వేదములోను వేదములోను గుణసంపన్నుడై నిపుణుడగును।

Verse 24

एवमुक्त्वा स राजानं शौनको गतवान्गृहम् । हर्षेण महताविष्टो राजाभूत्प्रियया सह

ఇట్లు రాజునితో పలికి శౌనకుడు తన గృహమునకు వెళ్లెను. రాజు తన ప్రియతో కూడి మహా హర్షముతో నిండిపోయెను।

Verse 104

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुरधिकशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము భూమిఖండములో, వేనోపాఖ్యానము, గురుతీర్థమాహాత్మ్యము మరియు చ్యవనచరిత్రములోని నూట నాలుగవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।