The Classification and Explanation of Yakṣiṇī Mantras (Kālī and Tārā Vidyās)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । वाग्देवता वतारोऽन्यः कालिकेति प्रकीर्तिता । तस्या मन्त्रं प्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् ॥ १ ॥

సనత్కుమారుడు పలికెను—వాగ్దేవి యొక్క మరొక అవతారం ‘కాలికా’ అని ప్రసిద్ధి. ఇప్పుడు ఆమె మంత్రాన్ని ప్రకటిస్తాను; అది మనుష్యులకు భోగమూ మోక్షమూ ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 2

सृष्टिक्रियान्विता शांतिर्बिद्वाढ्या च त्रिधा पुनः । अरुणाक्ष्यादीपिका च बिंदुयुक्ता द्विधा ततः ॥ २ ॥

‘సృష్టిక్రియతో కూడిన’ శాంతి-ప్రకారం చెప్పబడింది; ‘బిద్వాఢ్యా’ అనే రూపం మళ్లీ మూడు విధాలు. అలాగే ‘అరుణాక్షీ’ మరియు ‘దీపికా’ కూడా గుర్తించబడ్డాయి; చివరగా ‘బిందుయుక్తా’ ప్రకారం రెండు భేదాలుగా ఉంది।

Verse 3

मायाद्वयं ततः पश्चाद्दक्षिणे कालिके पदम् । पुनश्च सप्तबीजानि स्वाहांतोऽयं मनूत्तमः ॥ ३ ॥

తదుపరి ‘మాయా’ అనే రెండు అక్షరాలను స్థాపించుము; ఆపై కుడివైపు ‘కాలికా’ పదాన్ని ఉంచుము. మళ్లీ ఏడు బీజాక్షరాలను జోడించుము—ఈ ఉత్తమ మంత్రం ‘స్వాహా’తో ముగుస్తుంది।

Verse 4

भैरवोऽस्य ऋषिश्छन्द उष्णिक्काली तु देवता । बीजं मायादीर्घवर्त्म शक्तिरुक्ता मुनीश्वर ॥ ४ ॥

ఈ మంత్రానికి ఋషి భైరవుడు, ఛందస్సు ఉష్ణిక్, దేవత కాళీ. బీజం ‘మాయా’; శక్తి ‘దీర్ఘవర్త్మా’ అని చెప్పబడింది, ఓ మునీశ్వరా।

Verse 5

षड्दीर्धाढ्ये बीजेन विद्याया अंगमीरितम् । मातृकार्णान्दश दश हृदये भुजयोः पदोः ॥ ५ ॥

ఆరు దీర్ఘ స్వరాలతో సమృద్ధమైన బీజమంత్రంతో విద్య యొక్క అంగన్యాసం విధించబడింది. మాతృకా అక్షరాలను పది పది చొప్పున హృదయంలో, భుజాలలో, పాదాలలో స్థాపించాలి।

Verse 6

विन्यस्य व्यापकं कुर्यान्मूलमंत्रेण साधकः । शिरः कृपाणमभयं वरं हस्तैश्च बिभ्रतीम् ॥ ६ ॥

ఇలా న్యాసం చేసి సాధకుడు మూలమంత్రంతో సర్వవ్యాపక రక్షాక్రియను చేయాలి; తరువాత ఛిన్నమస్తక, కృపాణం, అభయముద్ర, వరముద్రలను ధరించిన దేవిని ధ్యానించాలి।

Verse 7

मुंडस्रङ्मस्तकां मुक्तकेशां पितृवनस्तिताम् । सर्वालंकृतवर्णां च श्यामांगीं कालिकां स्मरेत् ॥ ७ ॥

కాలికాను స్మరించుము—ముండమాలతో అలంకృత శిరస్సు, విప్పిన కేశాలు, పితృవనంలో నివసించేది, సమస్త ఆభరణాలతో భూషితమై శ్యామాంగిగా ఉన్నది।

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं जुहुयादयुतं ततः । प्रसूनैः करवीरोत्थैः पूजायंत्रमथोच्यते ॥ ८ ॥

ఇలా ధ్యానించి మంత్రాన్ని లక్షసార్లు జపించాలి; ఆపై అగ్నిలో అయుతం (పది వేల) ఆహుతులు సమర్పించాలి. తరువాత కరవీర పుష్పాలతో యంత్రపూజా విధానం ఉపదేశించబడుతుంది।

Verse 9

विलिख्य पूर्वं षट्कोणं त्रिकोणत्रितयं ततः । पद्ममष्टदलं बाह्ये भूपुरं तत्र पूजयेत् ॥ ९ ॥

మొదట షట్కోణాన్ని గీయాలి; తరువాత మూడు త్రికోణాల సమూహాన్ని గీయాలి. దాని వెలుపల అష్టదళ పద్మం, ఆపై భూపురం (చతురస్ర ఆవరణం) గీయించి అందులో పూజ చేయాలి।

Verse 10

जया च विजया चापि अजिता चापराजिता । नित्या विलासिनी वापि दोग्ध्यघोरा च मंगला ॥ १० ॥

జయా, విజయా; అజితా, అపరాజితా; నిత్యా మరియు విలాసినీ; దోగ్ధ్రీ, అఘోరా, మంగళా—ఇవి దేవీ యొక్క దివ్య నామరూపాలు।

Verse 11

पीठस्य शक्तयो मायात्मने हृत्पीठमंत्रकः । शिवरूपशवश्थां च शिवाभिर्दिक्षु वेष्टिताम् ॥ ११ ॥

పీಠంలోని శక్తులు మాయాత్మ స్వరూపునికై; హృత్పీಠానికి ప్రత్యేక మంత్రం ఉంది. శివరూపమైన శవస్థితిని ధ్యానించాలి; అది దిక్కులలోని శివలచే చుట్టుముట్టబడి ఉంటుంది।

Verse 12

महाकालरतासक्तां ध्यात्वांगान्यर्चयेत्पुरा । कालीं कपालिनीं कुल्लां कुरुकुल्लां विरोधिनीम् ॥ १२ ॥

మొదట మహాకాలునిపై పరమాసక్తి గల దేవిని ధ్యానించాలి; తరువాత ఆమె అంగాలను అర్చించాలి. కాళీ, కపాలినీ, కుల్లా, కురుకుల్లా, విరోధినీ—ఈ రూపాలలో పూజించాలి।

Verse 13

विप्रचित्तां च षट्कोणे नवकोणे ततोऽर्चयेत् । उग्रामुष्णप्रभां दीप्तां नीलाधानां बलाकिकाम् ॥ १३ ॥

షట్కోణంలో విప్రచిత్తాను పూజించాలి; అనంతరం నవకోణంలో బలాకికాను ఆరాధించాలి—ఆమె ఉగ్రరూపిణి, ఉష్ణప్రభతో దగ్ధమై ప్రకాశించే, దీప్తిమంతి, నీలవర్ణధారిణి.

Verse 14

मात्रां मुद्रां तथा मित्रां पूज्याः पत्रेषु मातरः । पद्मस्यास्य सुयत्नेन ब्राह्मी नारायणीत्यपि ॥ १४ ॥

ఈ పద్మపు దళాలపై మాతృదేవతలను పూజించాలి—మాత్రా, ముద్రా, మిత్రా; అలాగే ఈ పద్మసంబంధంగా శ్రద్ధతో బ్రాహ్మీ మరియు నారాయణీని కూడా పూజించాలి.

Verse 15

माहेश्वरी च चामुंडा कौमारी चापराजिता । वाराही नारसिंहा च पुनरेतास्तु भूपुरे ॥ १५ ॥

మాహేశ్వరీ, చాముండా, కౌమారీ, అపరాజితా, వారాహీ, నారసింహీ—ఈ దేవతలను మళ్లీ భూపురంలో, అనగా బాహ్య భూమిమయ ఆవరణంలో స్థాపించి పూజించాలి.

Verse 16

भैरवीं महदाद्यां तां सिंहाद्यां धूम्रपूर्विकाम् । भीमोन्मत्तादिकां चापि वशीकरणभैरवीम् ॥ १६ ॥

భైరవీ యొక్క అనేక రూపాలు చెప్పబడ్డాయి—మహదాద్యా, సింహాద్యా, ధూమ్రపూర్వికా; అలాగే భీమా, ఉన్మత్తా మొదలైనవి; ఇంకా వశీకరణకర్మతో సంబంధమైన వశీకరణ-భైరవీ కూడా.

Verse 17

मोहनाद्यां समाराध्य शक्रादीन्यायुधान्यपि । एवमाराधिता काली सिद्धा भवति मंत्रिणाम् ॥ १७ ॥

మోహనాద్యా శక్తిని, అలాగే శక్రుడు (ఇంద్రుడు) మొదలైనవారి ఆయుధాలను కూడా సమ్యకంగా ఆరాధించి—ఈ విధంగా ఆరాధింపబడిన కాళీ మంత్రసాధకులకు సిద్ధిని ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 18

ततः प्रयोगान्कुर्वीत महाभैरवभाषितान् । आत्मनो वा परस्यार्थं क्षिप्रसिद्धिप्रदायकान् ॥ १८ ॥

అనంతరం మహాభైరవుడు ఉపదేశించిన, శీఘ్రసిద్ధిని ప్రసాదించే ప్రయోగాలను—తనకోసం గానీ ఇతరుల కోసం గానీ—ఆచరించాలి।

Verse 19

स्त्रीणां प्रहारं निंदां च कौटिल्यं वाप्रियं वचः । आत्मनो हितमन्विच्छन् कालीभक्तो विवर्जयेत् ॥ १९ ॥

తన నిజమైన హితాన్ని కోరుకునే కలియుగ భక్తుడు స్త్రీలను కొట్టడం, నిందించడం, కపటత్వం, కఠిన/అప్రియ వాక్యాలు—ఇవన్నీ వర్జించాలి।

Verse 20

सुदृशो मदनावासं पश्यन्यः प्रजपेन्मनुम् । अयुतं सोऽचिरादेव वाक्पपतेः समतामियात् ॥ २० ॥

అందమైన స్త్రీని—మదనుని నివాసమని—చూస్తూ మంత్రాన్ని జపించాలి; పదివేల జపంతో అతడు త్వరగా వాక్పతి సమానత్వం పొందుతాడు।

Verse 21

दिगम्बरो मुक्तकेशः श्मशानस्थोऽधियामिनि । जपेद्योऽयुतमेतस्य भवेयुः सर्वसिद्धयः ॥ २१ ॥

దిగంబరుడై, విడిచిన జుట్టుతో, రాత్రి శ్మశానంలో నిలిచి, ఎవడు దీనిని పదివేల సార్లు జపిస్తాడో అతనికి సమస్త సిద్ధులు కలుగుతాయి।

Verse 22

शवस्य हृदये स्थित्वा निर्वासाः प्रेतभूमिगः । अर्कपुष्पसहस्रेणाभ्यक्तेन स्वीयरेतसा ॥ २२ ॥

శవ హృదయంపై నిలిచి, నిర్వస్త్రుడై, శ్మశానభూమిలో, తన వీర్యంతో లేపబడిన వెయ్యి అర్కపుష్పాలతో (దానిని) అభ్యంగం చేయాలి।

Verse 23

देवीं यः पूजयेद्भक्त्या जपन्नेकैकशो मनुम् । सोऽचरेणैव कालेन धरणीप्रभुतां व्रजेत् ॥ २३ ॥

భక్తితో దేవిని పూజిస్తూ మంత్రాన్ని ఒక్కొక్క అక్షరంగా జపించువాడు, ఎక్కువ కాలం కాకుండానే భూమిపై అధిపత్యాన్ని పొందును.

Verse 24

रजः कीर्णं भगं नार्या ध्यायन्यो ह्ययुतं जपेत् । सकवित्वेन रम्येण जनान्मोहयति ध्रुवम् ॥ २४ ॥

రజస్సుతో లిప్తమైన స్త్రీ యోనిని ధ్యానించి (మంత్రాన్ని) పదివేల సార్లు జపించువాడు, మనోహర కవిత్వమయ వాక్చాతుర్యంతో జనులను నిశ్చయంగా మోహింపజేస్తాడు.

Verse 25

त्रिपञ्चारे महापीठे शिवस्य हृदि संस्थिताम् । महाकालेन देवेन मारयुद्धं प्रकुर्वतीम् ॥ २५ ॥

త్రిపంచార మహాపీఠంలో ఆమె శివుని హృదయంలో స్థాపితమై, దేవుడు మహాకాలునితో ప్రాణాంతక యుద్ధం చేయుచుండెను.

Verse 26

तां ध्यायन्स्मेरवदनां विदधत्सुरतं स्वयम् । जपेत्सहस्रमपि यः स शंकरसमो भवेत् ॥ २६ ॥

మందహాస ముఖముగల దేవిని ధ్యానిస్తూ, తానే సురతక్రియను నిర్వహించుచూ (మంత్రాన్ని) వెయ్యిసార్లు జపించువాడు శంకరునితో సమానుడగును.

Verse 27

अस्थिलोमत्वचायुक्तं मांसं मार्जारमेषयोः । उष्ट्रस्य महिषस्यापि बलिं यस्तु समर्पयेत् ॥ २७ ॥

ఎముక, రోమ, చర్మంతో కూడిన పిల్లి లేదా గొర్రె మాంసాన్ని—అలాగే ఒంటె, గేదె మాంసాన్ని కూడా—బలిగా సమర్పించువాడు శాస్త్రవిధికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించువాడగును.

Verse 28

भूताष्टम्योर्मध्यरात्रे वश्याः स्युस्तस्य जन्तवः । विद्यालक्ष्मीयशःपुत्रैः स चिरं सुखमेधते ॥ २८ ॥

భూతాష్టమి అర్ధరాత్రి వేళ అతని అధీనంలో సమస్త జీవులు వశమవుతారు. విద్య, లక్ష్మి, యశస్సు, పుత్రసంపదలతో అతడు దీర్ఘకాలం సుఖసమృద్ధిగా ఉంటాడు॥

Verse 29

यो हविष्याशनरतो दिवा देवीं स्मरन् जपेत् । नक्तं निधुवनासक्तो लक्षं स स्याद्धरापतिः ॥ २९ ॥

హవిష్యభోజనంలో నిమగ్నుడై పగలు దేవిని స్మరించి జపం చేసే వాడు, రాత్రి రతిక్రీడలో ఆసక్తుడై ఉంటే—అతడు లక్షసంపదతో భూపతిగా అవుతాడు॥

Verse 30

रक्तांभोजैर्हुनेन्मंत्री धनैर्जयति वित्तपम् । बिल्वपत्रैर्भवेद्राज्यं रक्तपुष्पैर्वशीकृतिः ॥ ३० ॥

మంత్రవిత్తు సాధకుడు ఎర్ర తామరలతో హోమం చేయాలి; ధనాహుతులతో ధనాధిపతిని జయిస్తాడు. బిల్వపత్రాలతో రాజ్యసిద్ధి, ఎర్ర పుష్పాలతో వశీకరణం సిద్ధిస్తుంది॥

Verse 31

असृजी महिषादीनां कालिकां यस्तु तर्पयेत् । तस्य स्युरचिरादेव करस्थाः सर्वसिद्धयः ॥ ३१ ॥

ఎద్దు (మహిష) మొదలైన వాటి రక్తంతో కాలికాదేవికి తర్పణం చేసే వానికి, సమస్త సిద్ధులు అచిరంలోనే చేతిలో నిలిచినట్లవుతాయి॥

Verse 32

यो लक्षं प्रजपेन्मन्त्रं शवमारुह्य मन्त्रवित् । तस्य सिद्धो मनुः सद्यः सर्वेप्सितफलप्रदः ॥ ३२ ॥

మంత్రవిత్తు శవంపై ఆసీనుడై మంత్రాన్ని లక్షసార్లు జపిస్తే, అతని మంత్రం తక్షణమే సిద్ధమై సమస్త ఇష్టఫలాలను ప్రసాదిస్తుంది॥

Verse 33

तेनाश्वमेधप्रमुखैर्यागौरिष्टं सुजन्मना । दत्तं दानं तपस्तप्तं उपास्ते यस्तु कालिकाम् ॥ ३३ ॥

ఆ సుజన్ముడైనవాడు అశ్వమేధాది యాగాలను విధివిధానంగా నిర్వహించి, దానాలు చేసి, తపస్సు ఆచరించాడు; అయితే భక్తితో కాలికాను ఉపాసించువాడు వాటన్నిటి ఫలమును పొందును।

Verse 34

ब्रह्मा विष्णुः शिवो गौरी लक्ष्मीर्गणपती रविः । पूजिताः सकला देवा यः कालीं पूजयेत्सदा ॥ ३४ ॥

బ్రహ్మ, విష్ణు, శివ, గౌరీ, లక్ష్మీ, గణపతి, సూర్యుడు—అంటే సమస్త దేవతలందరూ—ఎవడు నిత్యము కాళీని పూజించునో, అతనిచేత పూజింపబడినవారే అవుతారు।

Verse 35

अथापरः सरस्वत्या ह्यवतारो निगद्यते । यां निषेव्य नरा लोके कृतार्थाः स्युर्न संशयः ॥ ३५ ॥

ఇప్పుడు సరస్వతీదేవి యొక్క మరొక అవతారము చెప్పబడుచున్నది; ఆమెను ఆశ్రయించి సేవించితే ఈ లోకంలో మనుష్యులు కృతార్థులగుదురు—సందేహమే లేదు।

Verse 36

आप्यायिनी चन्द्रयुक्ता माया च वदनांतरे । सकामिका क्रुधा शांतिश्चन्द्रालंकृतमस्तका ॥ ३६ ॥

ఆప్యాయినీ చంద్రునితో యుక్తమై యున్నది, మాయా వదనాంతరమున నివసించుచున్నది; అలాగే సకామికా, క్రుధా, శాంతి—వీరి శిరస్సులు చంద్రాలంకృతములని వర్ణించబడినవి।

Verse 37

दीपिका सासना चन्द्रयुगस्त्रं मनुरीरितः । मुनिरक्षोभ्य उद्दिष्टश्छन्दस्तु बृहती मतम् ॥ ३७ ॥

దీపికా (విద్య/మంత్ర) యొక్క నియోగము ‘చంద్రయుగాస్త్ర’ అని చెప్పబడింది; ఋషిగా మనువు, సూచిత మునిగా అక్షోభ్యుడు; ఛందస్సు బృహతీ అని భావించబడింది।

Verse 38

ताराख्या देवता बीजं द्वितीयञ्च चतुर्थकम् । शक्तिः षड्दीर्घयुक्तेन द्वितीयेनांगकल्पनम् ॥ ३८ ॥

అధిష్ఠాత్రీ దేవత ‘తారా’ అని చెప్పబడింది. బీజం రెండవ స్వరం మరియు నాల్గవ వ్యంజన భాగం కలయికతో ఏర్పడుతుంది. శక్తి రెండవదాన్ని ఆరవ దీర్ఘ స్వరంతో కలిపి పొందాలి; అంగన్యాసం కూడా రెండవదాన్నే ఆధారంగా ఏర్పరచాలి.

Verse 39

षोढा न्यासं ततः कुर्यात्तारायाः सर्वसिद्धिम् । श्रीकण्ठादीन्न्यसेद्रुद्रान्मातृकावर्णपूर्वकान् ॥ ३९ ॥

ఆపై తారా దేవికి షోడశవిధ న్యాసం చేయాలి; అది సర్వసిద్ధిని ప్రసాదిస్తుంది. మాతృకా వర్ణాలను ముందుగా ఉంచి, శ్రీకంఠ మొదలైన రుద్రులను న్యసించాలి.

Verse 40

मातृकोक्तस्थले माया तृतीयक्रोधपूर्वकान् । चतुर्थीनमसायुक्तान्प्रथमो न्यास ईरितः ॥ ४० ॥

మాతృకా సూచించిన స్థానంలో ‘మాయా’ను న్యసించాలి; అలాగే మూడవ క్రమంలో ‘క్రోధ’తో ప్రారంభమయ్యే అక్షరాలను చతుర్థీ విభక్తి మరియు ‘నమః’తో కలిపి స్థాపించాలి. ఇదే మొదటి న్యాసమని ప్రకటించబడింది.

Verse 41

शवपीठसमासीनां नीलकांतिं त्रिलोचनाम् । अर्द्धेन्दुशेखरां नानाभूषणाढ्यां स्मरन्न्यसेत् ॥ ४१ ॥

న్యాసం చేస్తూ ఆమెను ధ్యానించాలి—శవపీఠంపై ఆసీన, నీలకాంతి, త్రిలోచన, అర్ధచంద్రశేఖర, నానాభరణాలతో విభూషిత—అని స్మరించి మంత్రాలను న్యసించాలి.

Verse 42

द्वितीये तु ग्रहन्यासं कुर्यात्तां समनुस्मरन् । त्रिबीजस्वरपूर्वं तु रक्तसूर्यं हृदि न्यसेत् ॥ ४२ ॥

రెండవ దశలో, ఆమెను నిరంతరం స్మరిస్తూ గ్రహన్యాసం చేయాలి. తరువాత త్రిబీజాలు మరియు వాటి స్వరాలతో ముందుగా, రక్తవర్ణ సూర్యుని హృదయంలో న్యసించాలి.

Verse 43

तथा पवर्गपूर्वं तु शुक्लं सोमं भ्रुवोर्द्वये । कवर्गपूर्वं रक्ताभं मंगलं लोचनत्रयम् ॥ ४३ ॥

అదేవిధంగా ప-వర్గాది అక్షరాలను శ్వేతచంద్రరూపంగా ధ్యానించి రెండు భ్రూవులపై న్యాసం చేయాలి. క-వర్గాది అక్షరాలను రక్తాభ మంగళరూపంగా ధ్యానించి త్రినేత్రాలలో న్యాసం చేయాలి.

Verse 44

चवर्गाद्यं बुधं श्यामं न्यसेद्वक्षस्थले बुधः । ढवर्गाद्यं पीतवर्णं कण्ठकूपे बृहस्पतिम् ॥ ४४ ॥

బుద్ధిమంతుడు చ-వర్గాది శ్యామవర్ణ బుధుడిని ధ్యానించి వక్షస్థలంలో న్యాసం చేయాలి. అలాగే ఢ-వర్గాది పీతవర్ణ బృహస్పతిని ధ్యానించి కంఠకూపంలో న్యాసం చేయాలి.

Verse 45

तवर्गाद्यं श्वेतवर्णं घटिकायां तु भार्गवम् । नीलवर्णं पवर्गाद्यं नाभिदेशे शनैश्चरम् ॥ ४५ ॥

త-వర్గాది శ్వేతవర్ణ అక్షరాలను భార్గవుడు (శుక్రుడు)గా ధ్యానించి ఘటికాయాంలో (మణికట్టు సంధి) న్యాసం చేయాలి. ప-వర్గాది నీలవర్ణ అక్షరాలను శనైశ్చరుడు (శని)గా ధ్యానించి నాభిదేశంలో న్యాసం చేయాలి.

Verse 46

शवर्गाद्यं धूम्रवर्णं ध्यात्वा राहुं मुखे न्यसेत् । त्रिबीजपूर्वकश्चैवं ग्रहन्यासः समीरितः ॥ ४६ ॥

శ-వర్గాది ధూమ్రవర్ణ రాహువును ధ్యానించి ముఖంపై న్యాసం చేయాలి. ఈ విధంగా త్రిబీజపూర్వక గ్రహన్యాస విధానం వివరించబడింది.

Verse 47

तृतीयं लोकपालानां न्यासं कुर्यात्प्रयत्नतः । मायादिबीजत्रितयपूर्वकं सर्वसिद्धये ॥ ४७ ॥

మూడవదిగా, సమస్త సిద్ధుల సాధనార్థం, మాయాది బీజత్రయపూర్వకంగా లోకపాలుల న్యాసాన్ని శ్రద్ధతో చేయాలి.

Verse 48

स्वमस्तके ललाटादि दिक्ष्वष्टस्वधउर्द्ध्वतः । ह्रस्वदीर्घकादिकाष्टवर्गपूर्वान्दिशाधिपान् ॥ ४८ ॥

తన మస్తకమున—లలాటమునుండి ప్రారంభించి—అష్టదిక్కులలోను పై దిశలోను, హ్రస్వ‑దీర్ఘ స్వరముల క్రమముతో మరియు ‘క’ాది అష్టవర్గముల క్రమముతో, దిక్పాలక దేవతలను మనసా న్యాసము చేయవలెను।

Verse 49

शिवशक्त्यभिधे न्यासं चतुर्थे तु समाचरेत् । त्रिबीजपूर्वकान्न्यस्येत्षट्शिवाञ्छक्तिसंयुतान् ॥ ४९ ॥

చతుర్థ విధానములో ‘శివ‑శక్తి’ అనే న్యాసమును ఆచరించవలెను। మూడు బీజాక్షరములనుండి ప్రారంభించి మంత్రన్యాసము చేసి, అనంతరం శక్తిసంయుక్తమైన షట్‌శివులను స్థాపించవలెను।

Verse 50

आधारादिषु चक्रेषु स्वचक्रवर्णपूर्वकान् । ब्रह्माणं डाकिनीयुक्तं वादिसांतार्णपूर्वकम् ॥ ५० ॥

ఆధారాది చక్రములలో, ప్రతి చక్రమునకు చెందిన వర్ణములను ముందుగా తగిన క్రమమున న్యాసము చేయవలెను। అనంతరం ‘వ’ నుండి ‘స’ వరకు అంతర్నిహిత బీజక్రమముతో పూర్వితమై, డాకినీ‑యుక్త బ్రహ్మను ధ్యానించి స్థాపించవలెను।

Verse 51

मूलाधारे विन्यसेच्च चतुर्द्दलसमन्वितम् । श्रीविष्णुं राकिणीयुक्तबादिलांतार्णपूर्वकम् ॥ ५१ ॥

మూలాధారమున ఉన్న చతుర్దల పద్మములో, ‘బ’ నుండి ‘ల’ వరకు అంతర్నిహిత బీజక్రమముతో పూర్వితమై, రాకిణీ‑యుక్త శ్రీ విష్ణువును న్యాసము చేయవలెను।

Verse 52

स्वाधिष्ठनाभिधे चक्रे लिंगस्थे षड्दले न्यसेत् । रुद्रं तु डाकिनीयुक्तं डादिफांतार्णपूर्वकम् ॥ ५२ ॥

స్వాధిష్ఠానమనే చక్రములో, లింగస్థితమైన షడ్దల పద్మమున న్యాసము చేయవలెను। అక్కడ ‘డ’ నుండి ‘ఫ’ వరకు అంతర్నిహిత బీజక్రమముతో పూర్వితమై, డాకినీ‑యుక్త రుద్రుని స్థాపించవలెను।

Verse 53

चक्रे दशदले न्यस्येन्नाभिस्थे मणिपूरके । ईश्वरं कादिठान्तार्णपूर्वकं शाकिनीयुतम् ॥ ५३ ॥

నాభిస్థ మణిపూరకంలోని దశదల చక్రంలో న్యాసం చేసి, క నుండి ఠ వరకు అక్షరపూర్వకంగా శాకినీతో కూడిన ఈశ్వరుని ధ్యానించాలి।

Verse 54

विन्यसेद्द्वादशदलेहृदयस्थे त्वनाहते । सदाशिवं शाकिनीं च षोडशस्वरपूर्वकम् ॥ ५४ ॥

హృదయస్థ ద్వాదశదల అనాహత పద్మంలో న్యాసం చేసి, షోడశ స్వరపూర్వకంగా సదాశివుని మరియు శాకినీని అక్కడ స్థాపించాలి।

Verse 55

कण्ठस्थे षोडशदले विशुद्धाख्ये प्रविन्यसेत् । आज्ञाचक्रे परशिवं हाकिनीसंयुतं न्यसेत् ॥ ५५ ॥

కంఠస్థ షోడశదల విశుద్ధా పద్మంలో దృఢంగా విన్యాసం చేయాలి; అలాగే ఆజ్ఞా చక్రంలో హాకినీతో కూడిన పరశివుని న్యసించాలి।

Verse 56

लक्षार्णपूवं भ्रूमध्यसंस्थितेऽतिमनोहरे । तारादिपंचमं न्यासं कुर्यात्सर्वेष्टसिद्धये ॥ ५६ ॥

భ్రూమధ్యంలోని అత్యంత మనోహర స్థానంలో ‘లక్ష’ అక్షరంతో ప్రారంభమయ్యే మంత్రాన్ని విన్యసించి, ‘తారా’ మొదలైన ఐదవ భాగం వరకు న్యాసం చేయాలి; దీనివల్ల సమస్త ఇష్టసిద్ధి కలుగుతుంది।

Verse 57

अष्टौ वर्गान्स्वरद्वंद्वपूर्वकान् बीजसंयुतान् । ताराद्या न्यासपूर्वाश्च प्रयोज्या अष्टशक्तयः ॥ ५७ ॥

స్వరద్వంద్వపూర్వకంగా బీజసంయుక్తమైన ఎనిమిది వర్గాలను ప్రయోగించాలి; ‘తారా’తో ప్రారంభించి ముందుగా న్యాసం చేసి, అష్టశక్తులను సాధనలో నియోగించాలి।

Verse 58

ताराथोग्रा महोग्रापि वज्रा काली सरस्वती । कामेश्वरी च चामुंडा इत्यष्टौ तारिकाः स्मृताः ॥ ५८ ॥

తారా, అథోగ్రా, మహోగ్రా, వజ్రా, కాళీ, సరస్వతీ, కామేశ్వరీ, చాముండా—ఈ ఎనిమిది ‘తారికలు’గా సంప్రదాయంలో స్మరించబడుతాయి।

Verse 59

ब्रह्मरंध्रे ललाटे च भ्रूमध्ये कण्ठदेशतः । हृदि नाभौ फले मूलाधारे चेताः क्रमान्न्यसेत् ॥ ५९ ॥

బ్రహ్మరంధ్రం, లలాటం, భ్రూమధ్యము, కంఠదేశము, హృదయం, నాభి, ఉపస్థము, మూలాధారం—ఇవన్నీ చోట్ల చైతన్యాన్ని క్రమంగా స్థాపించాలి।

Verse 60

अङ्गन्यासं ततः कुर्यात्पीठाख्यं सर्वसिद्धिदम् । आधारे कामरूपाख्यं बीजं ह्रस्वार्णपूर्वकम् ॥ ६० ॥

ఆపై ‘పీಠ’ అనే అంగన్యాసాన్ని చేయాలి; అది సర్వసిద్ధులను ప్రసాదిస్తుంది। ఆధారంలో హ్రస్వస్వర-పూర్వకంగా ‘కామరూప’ అనే బీజాన్ని న్యసించాలి।

Verse 61

हृदि जालंधरं बीजं दीर्घपूर्वं प्रविन्यसेत् । ललाटे पूर्णगिर्याख्यं कवर्गाद्यं न्यसेत्सुधीः ॥ ६१ ॥

హృదయంలో దీర్ఘస్వర-పూర్వకంగా ‘జాలంధర’ బీజాన్ని జాగ్రత్తగా న్యసించాలి। లలాటంలో జ్ఞాని ‘పూర్ణగిరి’ అనే, కవర్గాది-ప్రారంభ బీజాన్ని న్యసించాలి।

Verse 62

उड्डीयानं चवर्गाद्यं केशसन्धौ प्रविन्यसेत् । कण्ठे तु मथुरापीठं दशम यादिकं न्यसेत् ॥ ६२ ॥

కేశసంధిలో చవర్గాది-ప్రారంభమైన ‘ఉడ్డీయాన’ను జాగ్రత్తగా న్యసించాలి। కంఠంలో ‘మథురా-పీಠ’ను, అలాగే ‘య’ ఆది-ప్రారంభమైన దశమ న్యాసాన్ని స్థాపించాలి।

Verse 63

षोढा न्यासस्तु तारायाः प्रोक्तोऽभीष्टप्रदायकः । हृदि श्रीमदेकजटां तारिणीं शिरसि न्यसेत् ॥ ६३ ॥

తారాదేవి యొక్క షోడశ విధ న్యాసము ఇష్టఫలప్రదమని చెప్పబడింది. హృదయంలో శ్రీ-ఏకజటను, శిరస్సుపై తారిణీని న్యసించాలి.

Verse 64

वज्रोदके शिखां पातु उग्रतारां तु वर्मणि । महोग्रा वत्सरे नेत्रे पिंगाग्रैकजटास्त्रके ॥ ६४ ॥

వజ్రోదకా నా శిఖను కాపాడుగాక, ఉగ్రతారా నా వర్మాన్ని కాపాడుగాక. మహోగ్రా నా మోకాళ్ల కింద భాగాన్ని కాపాడుగాక, పింగాగ్రా-ఏకజటా నా నేత్రాలు మరియు అస్త్రాన్ని కాపాడుగాక.

Verse 65

षड्रदीर्गयुक्तमायाया एतान्यष्टौ षडंगके । अंगुष्ठादिष्वंगुलीषु पूर्वं विन्यस्य यत्नतः ॥ ६५ ॥

షడంగ విధానంలో, ఆరు దీర్ఘ స్వరాలతో యుక్తమైన మాయా మంత్రంలోని ఈ ఎనిమిది అక్షరాలను ముందుగా బొటనవేలి నుండి ప్రారంభించి వేళ్లపై జాగ్రత్తగా న్యసించాలి.

Verse 66

तर्जनीमध्यमाभ्यां तु कृत्वा तालत्रयं ततः । छोटिकामुद्राया कुर्याद्दिग्बन्धं देवतां स्मरन् ॥ ६६ ॥

తర్జని మరియు మధ్యమ వేళ్లతో మూడు తాళాలు కొట్టి, తరువాత చోటికా ముద్రను ధరించి, దేవతను స్మరిస్తూ దిక్బంధం చేయాలి.

Verse 67

विद्यया तारपुटया व्यापकं सप्तधा चरेत् । उग्रतारां ततो ध्यायेत्सद्यो वादेऽतिसिद्धिदाम् ॥ ६७ ॥

తారపుట విద్య ద్వారా ఏడు విధాలుగా వ్యాపక ఆవరణ/న్యాసాన్ని చేయాలి. అనంతరం వాదంలో తక్షణమే అతిసిద్ధిని ప్రసాదించే ఉగ్రతారాను ధ్యానించాలి.

Verse 68

लयाब्धावंबुजन्मस्थां नीलाभां दिव्यभूषणाम् । कम्बुं खङ्गं कपालं च नीलाब्जं दधतीं करैः ॥ ६८ ॥

ప్రళయసముద్రం నుండి పుట్టిన పద్మంపై నిలిచిన, నీలవర్ణా, దివ్యాభరణాలతో విభూషితమైన దేవిని ధ్యానించాలి; ఆమె చేతుల్లో శంఖం, ఖడ్గం, కపాలపాత్రం, నీలపద్మం ఉన్నాయి।

Verse 69

नागश्रेष्ठालंकृतांगीं रक्तनेत्रत्रयां स्मरेत् । जपेल्लक्षचतुष्कं हि दशांशं रक्तपद्मकैः ॥ ६९ ॥

శ్రేష్ఠ నాగాలతో అలంకరించబడిన అవయవాలు కలిగి, మూడు ఎర్రని నేత్రాలు గల దేవిని స్మరించాలి. మంత్రాన్ని నాలుగు లక్షలు జపించి, దాని దశాంశాన్ని ఎర్ర పద్మాలతో అర్పించాలి।

Verse 70

हुनेत्क्षीराज्यसंमिश्रैः शंखं संस्थाप्य संजपेत् । नारीं पश्यन्स्पृशन्गच्छन्महानिशि बलिं चरेत् ॥ ७० ॥

పాలు-నెయ్యి మిశ్రమంతో ఆహుతులు సమర్పించాలి; శంఖాన్ని స్థాపించి జపం చేయాలి. మహానిశి (అర్ధరాత్రి విధి)లో స్త్రీని చూస్తూ, తాకుతూ, ఆమె వద్దకు వెళ్తూ కూడా బలి సమర్పించాలి।

Verse 71

श्मशाने शून्यसदने देवागारेऽथ निर्जने । पर्वते वनमध्ये वा शवमारुह्य मंत्रवित् ॥ ७१ ॥

శ్మశానంలో, ఖాళీ ఇంట్లో, దేవాలయంలో లేదా నిర్జనస్థలంలో—పర్వతంపై గానీ అరణ్యమధ్యంలో గానీ—మంత్రవేత్త సాధకుడు శవంపై ఆసీనుడై కూడా సాధన చేయవచ్చు।

Verse 72

समरे शत्रुनिहतं यद्वा षाण्यासिकं शिशुम् । विद्यां साधयतः शीघ्रं साधितैवं प्रसिद्ध्यति ॥ ७२ ॥

విద్యా-సాధనలో నిమగ్నుడై ఉన్నప్పుడు యుద్ధంలో శత్రువు హతమైనదాన్ని గానీ, లేదా సన్యాసి వర్గానికి చెందిన శిశువును గానీ దర్శిస్తే, ఆ విద్య త్వరగా సిద్ధిస్తుంది—ఇది ప్రసిద్ధం।

Verse 73

मेधा प्रज्ञा प्रभा विद्या धीवृत्तिस्मृतिबुद्धयः । विश्वेश्वरीति संप्रोक्ताः पीठस्य नव शक्तयः ॥ ७३ ॥

మేధ, ప్రజ్ఞ, ప్రభ, విద్య, ధీ, వృత్తి, స్మృతి, బుద్ధి—ఇవి పావన పీఠమునకు చెందిన తొమ్మిది శక్తులని ప్రకటించబడినవి; సమష్టిగా ‘విశ్వేశ్వరీ’ అని పిలువబడును.

Verse 74

भृगुमन्विंदुसंयुक्तं मेघवर्त्म सरस्वती । योगपीठात्मने हार्द्दं पीठस्य मनुरीरितः ॥ ७४ ॥

పీఠమంత్రం ఇలా ప్రకటించబడింది—అది భృగు, మనువు, ఇందువు (చంద్రుడు)తో సంయుక్తం; మేఘమార్గమున సాగును; సరస్వతీ స్వరూపము; యోగపీఠాత్మకు హృదయజ అర్పణమగును.

Verse 75

दत्त्वानेनासनं मूर्तिं मूलमंत्रेण कल्पयेत् । पूजयेद्विधिवद्देवीं तद्विधानमथोच्यते ॥ ७५ ॥

దేవికి ఆసనం సమర్పించి, మూలమంత్రంతో ఆమె మూర్తిని స్థాపించాలి (కల్పించాలి). అనంతరం విధివిధానముగా దేవిని పూజించాలి; ఇప్పుడు ఆ విధానం చెప్పబడుతుంది.

Verse 76

तारो माया भगं ब्रह्मा जटे सूर्यः सदीर्घकम् । यक्षाधिपतये तंद्रीसोपनीतं बलिं ततः ॥ ७६ ॥

తదుపరి ‘తార’, ‘మాయా’, ‘భగం’, ‘బ్రహ్మా’, ‘సూర్యః’ అనే పదాలను దీర్ఘస్వరంతో ఉచ్చరించి, జటాధారణ చేసి, యక్షాధిపతికి విధిక్రమముగా ఉపనీతమైన బలి-నైవేద్యాన్ని సమర్పించాలి.

Verse 77

गृहयुग्मं शिवा स्वाहा बलिमंत्रोऽयमीरितः । दद्यान्नित्यं बलिं तेन मध्यरात्रे चतुष्पथे ॥ ७७ ॥

‘గృహయుగ్మం, శివా, స్వాహా’—ఇదే బలిమంత్రంగా ప్రకటించబడింది. ఈ మంత్రంతో నిత్యం అర్ధరాత్రి నాలుగు దారుల కూడలిలో బలిని సమర్పించాలి.

Verse 78

जलदानादिकं मंत्रैर्विदध्याद्दशभिस्ततः । ध्रुवो वज्रोदके वर्म फट्सप्तार्णो जलग्रहे ॥ ७८ ॥

ఆపై పది మంత్రాలతో జలదానాది కర్మలను నిర్వహించాలి. ధ్రువ, వజ్రోదక, వర్మ (రక్షా) మంత్రాలు, అలాగే జలం గ్రహించే వేళ ‘ఫట్’తో ముగిసే సప్తాక్షరీ మంత్రం జపించాలి।

Verse 79

ताराद्या वह्निजायांता माया हि क्षालने मता । तारो मायाः भृगुः कर्णोविशुद्धं धर्मवर्मतः ॥ ७९ ॥

తారా నుండి ప్రారంభమై వహ్నిజాయా వరకు ఉన్న ఈ సమూహం శుద్ధి (క్షాలన) కోసం ‘మాయా’గా భావించబడుతుంది. తారా ‘మాయా’, భృగు ‘కర్ణ’, మరియు విశుద్ధ రూపం ‘ధర్మవర్మ’ అని చెప్పబడుతుంది।

Verse 80

सर्वपापानि शाम्यंते छेतो नेत्रयुतं जलम् । कल्पान्तनयनस्वाहा मंत्र आचमने मतः ॥ ८० ॥

మనస్సు జాగ్రత్తతో, నేత్రాలు నియమంగా ఉంచి గ్రహించిన జలం సమస్త పాపాలను శమింపజేస్తుంది. ఆచమనానికి ‘కల్పాంత-నయన-స్వాహా’ మంత్రం విధించబడింది।

Verse 81

ध्रुवो मणिधरीत्यंते वज्रिण्यक्षियुता मृतिः । खरिविद्यायुग्रिजश्व सर्ववांते बकोऽब्जवान् ॥ ८१ ॥

ధ్రువుడు ‘మణిధర’ అని ప్రసిద్ధి; ‘మృతి’ని ‘వజ్రిణీ’—అక్షయ నేత్రయుత—అని అంటారు. ‘ఖరీ-విద్య’ ‘ఉగ్రిజాశ్వ’గా తెలిసింది; మరియు అన్నిటి చివర ‘బక’—పద్మజ—అని చెప్పబడింది।

Verse 82

कारिण्यंते दीर्घवर्म अस्त्रं वह्निप्रियांतिमः । त्रयोविंशतिवर्णात्मा शिखाया बंधने मनुः ॥ ८२ ॥

‘కారిణ్యంతే’ మరియు ‘దీర్ఘవర్మ’—ఇది అస్త్ర మంత్రం; దీని చివరి భాగం ‘వహ్నిప్రియాంతిమః’. ఇరవై మూడు అక్షరాలతో కూడిన ఈ మనువు శిఖా-బంధనంలో (శిఖను స్థిరపరచుటకు) వినియోగించబడుతుంది।

Verse 83

प्रणवो रक्षयुगलं दीर्घवर्मास्त्रठद्वयम् । नवार्णेनामुना मंत्री कुर्याद्भूमिविशोधनम् ॥ ८३ ॥

ప్రణవం (ఓం)తో పాటు రక్షా-మంత్రయుగళం, దీర్ఘ వర్మమంత్రం, ‘ఠ’ అంతమయ్యే రెండు అస్త్రబీజాలతో కూడిన ఈ నవాక్షరీ మంత్రంతో ఆచార్యుడు భూమి శుద్ధి చేయవలెను।

Verse 84

नारांते सर्वविघ्नानुत्सारयेति पदं ततः । हुं फट् स्वाहा गुणेंद्वर्णो मनुर्विघ्ननिवारणम् ॥ ८४ ॥

‘నారాయణ’ అనే నామాంతంలో ‘సర్వ విఘ్నాలను తొలగించు’ అనే పదాన్ని చేర్చాలి. అనంతరం ‘హుం, ఫట్, స్వాహా’—గుణ-ఇందు వర్ణాలతో కూడిన—ఈ మంత్రం విఘ్న నివారణకు ఉపకరిస్తుంది।

Verse 85

मायाबीजं जपापुष्पनिभं नाभौ विचिंयेत् । तदुत्थेनाग्निना देहं दहेत्साद्धस्वपाप्मना ॥ ८५ ॥

జపాపుష్పంలా ఎర్రగా ప్రకాశించే మాయాబీజాన్ని నాభిలో ధ్యానించాలి. దానినుంచి ఉద్భవించిన అగ్నితో తన పాపాలతో కూడిన దేహాన్ని దహించాలి।

Verse 86

ताराबीजं सुवर्णाभं चिंतयेद्धृदि मंत्रवित् । पवनेन तदुत्थेन पापभस्म क्षिपेद्भुवि ॥ ८६ ॥

మంత్రవేత్త హృదయంలో స్వర్ణకాంతి గల తారాబీజాన్ని ధ్యానించాలి. దానినుంచి ఉద్భవించిన పవనంతో పాపభస్మాన్ని భూమిపై విసర్జించాలి।

Verse 87

तुरीयं चंद्रकुंदाभं बीजं ध्यात्वाललाटतः । तदुत्थसुधयादे हं स्वयं वै देवतानिभम् ॥ ८७ ॥

లలాటంలో నుండి చంద్ర-కుందపుష్పంలా ప్రకాశించే తురీయ బీజాన్ని ధ్యానించాలి. దానినుంచి ఉద్భవించిన సుధారసంతో దేహం స్వయంగా దేవతాసమ కాంతిమంతమవుతుంది।

Verse 88

अनया भूतशुद्ध्या तु देवीसादृश्यमाप्नुयात् । तारोऽनंतो भगुः कर्णो पद्मनाभयुतो बली ॥ ८८ ॥

ఈ భూతశుద్ధి సాధనచేత సాధకుడు నిశ్చయంగా దేవీ-సాదృశ్యాన్ని పొందుతాడు. అతడు తార, అనంత, భగు, కర్ణ మరియు పద్మనాభయుత మహాబలిగా అవతరిస్తాడు.

Verse 89

खे वज्ररेखे क्रोधाख्यं बीजं पावकल्लभा । अमुना द्वादशार्णेन रचयेन्मंडलं शुभम् ॥ ८९ ॥

హే అగ్నిప్రియే! ఆకాశసమానమైన స్థలంలో వజ్రరేఖలపై ‘క్రోధ’ అనే బీజాన్ని విన్యసించాలి. ఈ ద్వాదశాక్షర మంత్రంతో శుభమండలాన్ని నిర్మించాలి.

Verse 90

तारो यथागता निद्रा सदृक्षेकभृगुर्विषम् । सदीर्घस्मृतिरौ साक्षौ महाकालो भगान्वितः ॥ ९० ॥

తార, యథాగతా, నిద్రా, సదృక్ష, ఏకభృగు, విష, సదీర్ఘస్మృతి, రౌ, సాక్ష, మహాకాల, భగాన్విత—ఇవి పేర్లు క్రమంగా పేర్కొనబడ్డాయి.

Verse 91

क्रोधोऽस्त्रं मनुवर्णोऽयं मनुः पुष्पादिशोधने । तारः पाशः परा स्वाहा पंचार्णस्चित्तशोधने ॥ ९१ ॥

‘క్రోధ’ అనేది అస్త్రమంత్రం. మనువర్ణసంయుక్తమైన ఈ మంత్రం పుష్పాది శుద్ధికి వినియోగించాలి. ‘తార’, ‘పాశ’, ‘పరా’, ‘స్వాహా’ మరియు పంచాక్షరము—చిత్తశుద్ధికి.

Verse 92

मनवो दश संप्रोक्ता अर्ध्यस्थापनमुच्यते । सेंदुभ्यां मासतो माया भुवं संसृज्य भूगृहम् ॥ ९२ ॥

పది మనువులు ప్రకటించబడ్డారు; దీనినే అర్ఘ్యస్థాపన అంటారు. చంద్రచిహ్న ద్వయంతో మాయా నెలనెలా భువనాలను సృష్టించి, భూగృహాన్ని నివాసస్థానంగా నిర్మిస్తుంది.

Verse 93

वृतं त्रिकोणसंयुक्तं कुर्यान्मंडलमंत्रतः । यजेत्तत्राधारशक्तिं वह्निमंडलमध्यगाम् । वह्निमंडलमभ्यर्च्य महाशंखं निधापयेत् ॥ ९३ ॥

మంత్రోచ్చారణతో త్రికోణసంయుక్త వృత్తాకార మండలాన్ని గీయాలి. అక్కడ అగ్నిమండల మధ్యస్థితమైన ఆధారశక్తిని పూజించాలి. అగ్నిమండలాన్ని సమ్యక్గా అర్చించి అక్కడ మహాశంఖాన్ని స్థాపించాలి.

Verse 94

वामकर्णेन्दुयुक्तेन फडंतेन विहायसा । प्रक्षालितं भृगुर्दंडी त्रिमूर्तींतुयुतं पठेत् ॥ ९४ ॥

‘వామకర్ణచంద్ర’యుక్త అక్షరాన్ని ‘ఫట్’ అంతంతో, ‘విహాయస’ (ఆకాశతత్త్వం)తో కలిపి పఠించాలి. ఇలా శుద్ధి పొందిన తరువాత భృగుదండీ మంత్రాన్ని త్రిమూర్తియుతంగా జపించాలి.

Verse 95

ततोऽर्चयेन्महाशंखं जपन्मंत्रचतुष्टयम् । दीर्घत्रयान्विता माया काली सृष्टिः सदीर्घसः ॥ ९५ ॥

ఆపై మంత్రచతుష్టయాన్ని జపిస్తూ మహాశంఖాన్ని అర్చించాలి—మూడు దీర్ఘస్వరాలతో యుక్తమైన ‘మాయా’, ‘కాళీ’, ‘సృష్టి’, మరియు దీర్ఘస్వరయుక్త ‘స’।

Verse 96

प्रतिमासंयुतं मासं यवनं हृदयं ततः । एकाधशार्णः प्रथमो महाशंखार्चने मनुः ॥ ९६ ॥

తర్వాత ‘ప్రతిమాస’తో సంయుక్తమైన ‘మాస’, ఆపై ‘యవన’, తరువాత ‘హృదయ’—ఇదే మహాశంఖార్చనకు విధించిన మొదటి ఏకాదశాక్షరి మంత్రం.

Verse 97

हंसो हरिभुजंगेशयुक्तो दीर्घंत्रयेंदुयुक् । तारिण्यंते कपालाय नमोंतो द्वादशाक्षरः ॥ ९७ ॥

‘హంస’ను ‘హరిభుజంగేశ’తో కలిపి, దీర్ఘస్వరంతో మరియు మూడు చంద్రచిహ్నాలతో యుక్తం చేసి; చివర ‘తారిణీ’ మరియు ‘కపాలాయ’ను జోడించి, ‘నమో’తో ముగియునది—ఇది ద్వాదశాక్షరి మంత్రం.

Verse 98

स्वं दीर्घत्रयमन्वाढ्यमेषो वामदगन्वितः । लोकपालाय हृदयं तृतीयोऽयं शिवाक्षरः ॥ ९८ ॥

‘స్వం’ అనే బీజం మూడు దీర్ఘస్వరాలతో సమన్వితమై, వామాంగ-తత్త్వంతో యుక్తమై, లోకపాలుని హృదయమంత్రంగా చెప్పబడింది; ఇదే తృతీయ శివాక్షరం.

Verse 99

मायास्त्रीबीजमर्द्धैदुयुतं स्वं स्वर्गखादिमः । पालाय सर्वाधाराय सर्वः सर्वोद्भवस्तथा ॥ ९९ ॥

ఆయనే మాయాశక్తి యొక్క స్త్రీబీజస్వరూపుడు; తన స్వచిహ్నం అర్ధచంద్రంతో యుక్తం; స్వర్గాది సమస్తాన్ని భక్షించువాడు; ఆయనే పాలకుడు, సర్వాధారుడు, సర్వమూ, సర్వోద్భవుడూ.

Verse 100

सर्वशुद्धिमयश्चेति ङेंताः सर्वासुरांतिकम् । रुधिरा रतिदीर्घा च वायुः शुभ्रानिलः सुरा ॥ १०० ॥

‘సర్వశుద్ధిమయుడు’, ‘సర్వాసురాంతకుడు’, ‘రుధిరవర్ణుడు’, ‘రతిదీర్ఘుడు’, ‘వాయువు’, ‘శుభ్రానిలము’, ‘సురా’—ఇవి ‘ఙేం తా’ పదములు అని చెప్పబడినవి.

Verse 101

भाजनाय भगी सत्या विकपालाय हृन्मनुः । तुर्यो रसेषु वर्णोऽयं महाशंखप्रपूजने ॥ १०१ ॥

భాజనానికి ‘భగీ సత్యా’ అనే వర్ణరూపం ఉపదేశించబడింది; కపాలానికి ‘హృన్మనుః’। మహాశంఖ మహాపూజలో రసములతో వినియోగించవలసిన ఇది నాల్గవ (తుర్య) వర్ణ/వర్గము.

Verse 102

नवार्कमंडलं चेष्ट्वा सलिलं मूलमंत्रतः । प्रपूरयेत्सुधाबुद्ध्या गंधपुष्पाक्षतादिभिः ॥ १०२ ॥

కొత్త అర్కమండలాన్ని సిద్ధం చేసి, మూలమంత్రంతో జలాన్ని సంస్కరించాలి; ఆపై దానిని అమృతబుద్ధితో గంధం, పుష్పం, అక్షత మొదలైనవాటితో పరిపూర్ణం చేయాలి.

Verse 103

मुद्रां त्रिखंडां संदर्श्य पूजयेच्चंद्रमंडलम् । वाक्सत्यपद्मागगने रेफानुग्रहबिंदुयुक् ॥ १०३ ॥

త్రిఖండా ముద్రను ప్రదర్శించి చంద్రమండలాన్ని పూజించాలి. “వాక్–సత్య–పద్మా–గగనే” అనే బీజమంత్రాన్ని రేఫ (ర)తో, అనుగ్రహ-వృద్ధి మరియు బిందువుతో యుక్తంగా జపించాలి.

Verse 104

मूलमंत्रो विपद्ध्वंसमनुसर्गसमन्वितम् । अष्टकृत्वोऽमुना मंत्री मंत्रयेत्प्रयतो जलम् ॥ १०४ ॥

విపద్-ధ్వంస ఉపాంగం మరియు నియత అనుసర్గాలతో కూడిన మూలమంత్రాన్ని ఎనిమిదిసార్లు జపించి, నియమశీల సాధకుడు జలాన్ని మంత్రసంస్కారం చేయాలి.

Verse 105

मायया मदिशं क्षिप्त्वा खं योनिं च प्रदर्शयेत् । तत्र वृत्ताष्टषट्कोणं ध्यात्वा देवीं विचिंतयेत् ॥ १०५ ॥

మాయాశక్తితో విధినిర్దిష్ట దిశలో ‘మ’ బీజాన్ని స్థాపించి, తరువాత ‘ఖ’ వర్ణాన్ని మరియు యోనిని సూచించి చిత్రించాలి. అక్కడ వృత్తం, అష్టకోణం, షట్కోణం ధ్యానించి దేవిని చింతించాలి॥१०५॥

Verse 106

पूर्वोक्तां पूजयेत्त्वेनां मूलेनाथ प्रतर्पयेत् । तर्जनूमध्यमानामाकनिष्ठाभिर्महेश्वरीम् ॥ १०६ ॥

ముందు చెప్పిన విధంగా ఆ దేవిని పూజించాలి; తరువాత మూలమంత్రంతో తర్పణాది అర్పణ చేసి తృప్తిపరచాలి. తర్జని, మధ్యమ, అనామిక, కనిష్ఠ వేళ్లతో మహేశ్వరీ న్యాస/పూజ చేయాలి॥१०৬॥

Verse 107

सांगुष्ठानिश्चुतुर्वारं महाशंखस्थिते जले । खंरेफमनुबिंद्वाढ्यां भृगुमन्विंदुयुक्तया ॥ १०७ ॥

బొటనవేలితో నాలుగు సార్లు మహాశంఖంలో ఉన్న జలాన్ని ప్రోక్షించి/స్పర్శించి పవిత్రం చేయాలి. తరువాత ‘ఖ’ వర్ణాన్ని రేఫ (ర)తో, అనుస్వార-బిందువులతో యుక్తం చేయాలి; అలాగే ‘భృగు’ (భ) అక్షరాన్ని బిందుతో కలిపి ప్రయోగించాలి॥१०७॥

Verse 108

ध्रुवाद्येन नमोंतेन तर्प्यादानंदभैरवम् । ततस्तेनार्धतोयेन प्रोक्षेत्पूजनसाधनम् ॥ १०८ ॥

“ధ్రువ”తో ప్రారంభమై “నమః”తో ముగిసే మంత్రంతో ఆనందభైరవునికి తర్పణం చేయాలి; తరువాత ఆ జలంలో మిగిలిన సగంతో పూజా సామగ్రిని ప్రోక్షణం చేయాలి.

Verse 109

योमिमुद्रां प्रदर्श्यापि प्रणमेद्भवतारिणीम् । विधानमर्घे संप्रोक्तं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ १०९ ॥

యోని-ముద్రను ప్రదర్శించి భవతారిణీకి నమస్కరించాలి. అర్ఘ్య-విధానంలో చెప్పబడిన ఈ విధి సమస్త సిద్ధులను ప్రసాదించేది అని ప్రకటించబడింది॥१०९॥

Verse 110

पूर्वोक्ते पूजयेत्पीठे पद्मे षट्कोणकर्णिके । धरागृहावृते रम्ये देवीं रम्योपचारकैः ॥ ११० ॥

ముందుగా చెప్పిన పీఠంపై—షట్కోణ కర్ణిక గల పద్మంలో, భూపురంతో సుందరంగా ఆవరించబడినదానిలో—దేవిని మధుర ఉపచారాలతో పూజించాలి.

Verse 111

महीगृहे चतुर्दिक्षु गणेशादीन्प्रपूजयेत् । पाशांकुशौ कपालं च त्रिशूलं दधतं करैः ॥ १११ ॥

మహీగృహంలో నాలుగు దిక్కులలో గణేశుడు మొదలైన దేవతలను విధిపూర్వకంగా పూజించాలి—వారు చేతుల్లో పాశం, అంకుశం, కపాలం మరియు త్రిశూలాన్ని ధరించినవారు॥१११॥

Verse 112

अलंकारचयोपेतं गणेशं प्राक्तमर्चयेत् । कपालशूले हस्ताभ्यां दधतं सर्पभूषणम् ॥ ११२ ॥

ముందుగా అలంకారసమూహంతో విరాజిల్లే, పూర్వాభిముఖ గణేశుని విధిగా ఆరాధించాలి. ఆయన రెండు చేతుల్లో కపాలము, త్రిశూలము ధరించి, సర్పాలను ఆభరణాలుగా ధరించియుంటాడు।

Verse 113

स्वयूथवेष्टितं रम्यं बटुकं दक्षिणेऽर्चयेत् । असिशूलकपालानि डमरुं दधतं करैः ॥ ११३ ॥

దక్షిణ భాగంలో, తన గణాలతో చుట్టుముట్టబడిన మనోహర బటుకుని అర్చించాలి; అతడు చేతుల్లో ఖడ్గం, త్రిశూలం, కపాలాలు మరియు డమరువును ధరించి ఉంటాడు.

Verse 114

कृष्णं दिगंबरं क्रूरं क्षेत्रपालं च पश्चिमे । कपालं डमरुं पाशं लिंगं शंबिभ्रतीं करैः ॥ ११४ ॥

పశ్చిమ దిశలో కృష్ణవర్ణుడైన, దిగంబరుడైన, క్రూర స్వరూప క్షేత్రపాలుని స్థాపించి/ధ్యానించాలి. ఆయన చేతుల్లో కపాలము, డమరు, పాశము మరియు లింగము ధరించి ఉంటాడు.

Verse 115

अध्याकन्या रक्तवस्त्रा योगिनीरुत्तरे यजेत् । अक्षोभ्यं प्रयजेन्मूर्ध्नि देव्या मंत्रऋषिं शुभम् ॥ ११५ ॥

ఉత్తర దిశలో ఎర్ర వస్త్రాలు ధరించిన కన్యారూప యోగినిని పూజించాలి. అలాగే (న్యాసంలో) శిరస్సుపై దేవీమంత్ర ఋషియైన శుభ అక్షోభ్యుని విధిగా ఆహ్వానించి పూజించాలి.

Verse 116

अक्षोभ्यं वस्त्रपुष्पं च प्रतीच्छानवल्लभा । अक्षोभ्यपूजने मंत्रः षट्कोगकम् ॥ ११६ ॥

అక్షోభ్య పూజలో స్థిరమైన వస్త్రము, పుష్పములు—అర్పించువారికి ప్రియమైనవి—స్వీకరించి అర్పించాలి. అక్షోభ్యారాధనకు మంత్రం షటాక్షరీ, అనగా ఆరు అక్షరాల సూత్రము అని చెప్పబడింది.

Verse 117

वैराचनं चामिताभं पद्मनाभिभिधं तथा । शंखं पांडुरसंज्ञं च दिग्दलेषु प्रपूजयेत् ॥ ११७ ॥

దిశల విభాగాలలో వైరాచన, అమితాభ, పద్మనాభ అనే రూపాలను, అలాగే పాండుర అనే పేరుగల శంఖాన్ని విధిగా పూజించాలి.

Verse 118

लाभकां मानकां चैव पांडुरां तारकां तथा । विदिग्गताब्जपत्रेषु पूजयेदिष्टसिद्धये ॥ ११८ ॥

ఇష్టసిద్ధి పొందుటకై దిశానుసారంగా అమర్చిన కమలపత్రాలపై లాభకా, మానకా, పాండురా మరియు తారకా దేవతలను పూజించవలెను।

Verse 119

बिंदुनामादिवर्णाद्याः संबुद्ध्यंतास्तथाभिधाः । व्रजपुष्पं प्रतीच्छाग्निप्रियांताः प्रणवादिकाः ॥ ११९ ॥

‘బిందు’ అనే అక్షరంతో, ఆదివర్ణాలతో ప్రారంభమై, పేరుపేరునా సంబోధింపబడే ఈ మంత్రాలను అలాగే గ్రహించాలి; ‘వ్రజ’, ‘పుష్ప’, ‘ప్రతీచ్ఛ’, ‘అగ్ని’ మరియు ‘ప్రియా’తో ముగియునవి—ఇవి అన్నీ ప్రణవం (ఓం) మొదలైన వాటితో ప్రారంభమగును।

Verse 120

वैराचनादि पूजायां मनवः परिकीर्तिताः । भूधरश्च चतुर्द्वार्षु पद्मांतकयमांतकौ ॥ १२० ॥

వైరాచనాది పూజలో (సంబంధిత) మనువులు ప్రకటించబడ్డారు; అలాగే నాలుగు ద్వారాలలో భూధరుడు, పద్మాంతకుడు మరియు యమాంతకుడు స్థితిచెందుతారు।

Verse 121

विद्यांतकाभिधः पश्चान्नरांतक इमान्यजेत् । शक्रादींश्चैव वज्रादीन्प्रजपेत्तदनंतरम् ॥ १२१ ॥

ఆపై ‘విద్యాంతక’ అనే వాడు ఈ కర్మలను నిర్వహించాలి; తరువాత ‘నరాంతక’ నిర్వహించాలి. అనంతరం క్రమంగా శక్రుడు (ఇంద్రుడు) మొదలైన దేవతలను, వజ్రం మొదలైన దివ్యాయుధాలను జపించాలి।

Verse 122

एवं संपूजयन्देवीं पांडित्यं धनमद्भुतम् । पुत्रान्पौत्राञ्छुभां कीर्तिं लभते जनवश्यताम् ॥ १२२ ॥

ఈ విధంగా దేవిని సమ్యక్‌గా పూజించుటవలన పాండిత్యం, అద్భుత ధనం, కుమారులు-మనుమలు, శుభకీర్తి మరియు జనులను వశపరచుకొను శక్తి లభించును।

Verse 123

तारो माया श्रीमदकजटे नीलसरस्वती । महोप्रतारे देवासः सनेत्रो गदियुग्मकम् ॥ १२३ ॥

తారా, మాయా, శ్రీమద్-జటాధర, నీల-సరస్వతీ, మహా-ప్రతారా, దేవగణము, సనేత్ర (నేత్రములు గలది) మరియు గదాధారుల యుగళము—ఇవి ఇక్కడ క్రమంగా పేర్కొనబడుతున్న నామరూపములు।

Verse 124

सर्वदेवपिशाकर्मो दीर्घोग्रिर्मरुसान्मस । अभ्रगुमम जाड्यं च छेदयद्वितयं रमा ॥ १२४ ॥

సర్వదేవ-పిశాచ సంబంధ కర్మములవలన పుట్టిన, దీర్ఘమైన ఉగ్రదాహమునుండి ఉద్భవించిన, మరుతుల శోషక ప్రభావముచే కలిగిన జాడ్యాది రెండు దోషములను రమా (లక్ష్మీ) ఛేదిస్తుంది।

Verse 125

मायास्त्राग्निप्रियांतोऽयं द्विपंचाशल्लिपिर्मनुः । अनेन नित्यं पूजतिऽन्वहं देव्यै बलिं हरेत् ॥ १२५ ॥

“మాయా”తో ప్రారంభమై “అగ్నిప్రియా”తో ముగియు ఈ మంత్రం ద్విపంచాశల్లిపి-మంత్రం. దీనిచేత నిత్యం దేవిని పూజించి, ప్రతిదినం దేవికి బలి (నైవేద్య-ఆహుతి) సమర్పించాలి।

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगान्विदधाति च । जातमात्रस्य बालस्य दिवसत्रितयादधः ॥ १२६ ॥

ఈ విధంగా మంత్రం సిద్ధమైన తరువాత, మంత్రిని (పురోహితుడు) దాని ప్రయోగాలను కూడా నిర్వహిస్తాడు—శిశువు జన్మించిన మూడు రోజుల లోపల నుండే ప్రారంభించి।

Verse 127

जिह्वायां विलिखेन्मंत्रं मध्वाज्याभ्यां शलाकया । सुवर्ण कृतया यद्वा मंत्री धवलदूर्वया ॥ १२७ ॥

తేనె మరియు నెయ్యిలో ముంచిన శలాకతో నాలుకపై మంత్రాన్ని వ్రాయాలి; లేదా బంగారంతో చేసిన లేఖనితో, లేక తెల్ల దూర్వా గడ్డితో కూడా మంత్రవిదుడు వ్రాయవచ్చు।

Verse 128

गतेऽष्टमेऽब्दे बालोऽपि जायते कविरद्बुतम् । तथापरैरजेयोऽपि भूपसंघैर्द्धनार्चितः ॥ १२८ ॥

ఎనిమిదవ సంవత్సరం గడిచినప్పుడు బాలుడుకూడా ఆశ్చర్యకర కవిగా అవతరిస్తాడు. అలాగే ఇతరులకు అజేయుడైనవాడుకూడా రాజసమూహాల బలంతో, ధనసత్కారంతో వశమవుతాడు.

Verse 129

उपरागे दतानीव नरदारुसरोजले । निर्माय कीलकं तेन तैलमध्वमृतैर्लिखेत् ॥ १२९ ॥

గ్రహణకాలంలో నరదారు మరియు కమలమిశ్రిత జలంలో పళ్లలాంటిది ఒక చిన్న కీళకం తయారు చేసి, దానితో నూనె, తేనె, నెయ్యితో (నిర్దిష్ట అక్షరాలు/యంత్రం) వ్రాయాలి.

Verse 130

सरोजिनीदले मंत्रं वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः । निखाय तदलं कुंडे चतुरस्रे समेखले ॥ १३० ॥

కమలదళంపై మంత్రాన్ని మాతృకా అక్షరాలతో చుట్టుముట్టాలి. ఆ సిద్ధమైన దళాన్ని మేఖలతో కూడిన చతురస్ర కుండంలో ఉంచి స్థాపించాలి.

Verse 131

संस्थाप्य पावकं तत्र जुहुयान्मनुनामुना । सहस्रं रक्तपद्मानां धेनुदुग्धजलाप्लुतम् ॥ १३१ ॥

అక్కడ పవిత్ర అగ్నిని స్థాపించి, ఈ మంత్రంతో హోమాహుతులు సమర్పించాలి. ఆవుపాలు-నీటి మిశ్రమంలో తడిపిన వెయ్యి ఎర్ర తామరలను అర్పించాలి.

Verse 132

होमांते विवधै रत्नैः पलैरपि बलिं हरेत् । बलिं मंत्रेण विधिवद्बलिमंत्रः प्रकाश्यते ॥ १३२ ॥

హోమాంతంలో వివిధ రత్నాలతో, లేదా కనీసం ఫలాలతోనైనా బలి-నైవేద్యాన్ని సమర్పించాలి. మంత్రంతో విధివిధానంగా బలి ఇవ్వబడుతుంది; అందుకే ఇప్పుడు బలి-మంత్రం ప్రకటించబడుతోంది.

Verse 133

तारः पद्मे युग तंद्री वियद्दीर्घं च लोहितः । अत्रिर्विषभगारूढो वदत्पद्मावतीपदम् ॥ १३३ ॥

‘తార’ (బృహస్పతి) పద్మస్థానంలో ఉన్నాడు; యుగం, తంద్రి, అలాగే వియద్-దీర్ఘం మరియు లోహితమూ. వృషభారూఢుడైన అత్రి ‘పద్మావతి’ పదాన్ని ఉచ్చరిస్తాడు॥१३३॥

Verse 134

झिंटीशाढ्योनिलस्वाहा षोडशार्णो बलेर्मनुः । ततो निशीथे च बलिं पूर्वोक्तमनुना हरेत् ॥ १३४ ॥

‘ఝింటీశాఢ్యోనిలస్వాహా’—ఇది పదహారు అక్షరాల మంత్రం; బలి సమర్పణకు విధించబడింది. ఆపై అర్ధరాత్రి, పూర్వోక్త మంత్రంతో బలిని అర్పించాలి॥१३४॥

Verse 135

एवं कृते पंडितानां स जयी कविराड् भवेत् । निवासो भारतीलक्ष्म्योर्जनतारञ्जनक्षमः ॥ १३५ ॥

ఇలా చేసినవాడు పండితులలో విజేతగా, శ్రేష్ఠ కవిరాజుగా అవుతాడు. అతడు భారతి (వాక్కు) మరియు లక్ష్మీ నివాసమై ప్రజలను ఆనందింపజేయగలడు॥१३५॥

Verse 136

शताभिजप्त्या यो मंत्री रोचनां मस्ताके धरेत् । यं यं पश्यति तस्यासौ दासवज्जायते क्षणात् ॥ १३६ ॥

మంత్రసాధకుడు మంత్రాన్ని వందసార్లు జపించి తలపై రోచనను ధరిస్తే—అతడు ఎవరిని చూసినా, వారు క్షణంలో అతనికి దాసులవలె అవుతారు॥१३६॥

Verse 137

श्मशानांगारमाश्रित्य पूर्वायां कुजवासरे । तेन मत्रेण संवेष्ट्य निबद्धं रक्ततंतुभिः ॥ १३७ ॥

శ్మశానంలోని బొగ్గును తీసుకొని, మంగళవారం ఉదయాన, అదే మంత్రాన్ని జపిస్తూ దానిని చుట్టి, ఎర్ర దారాలతో బిగించాలి॥१३७॥

Verse 138

शताभिजप्तं मूलेन निक्षिपेद्वैरिवेश्मनि । उच्चाटयति सप्ताहात्सकुंटुबान्विरोधिनः ॥ १३८ ॥

మూలంపై మంత్రాన్ని వందసార్లు జపించి దానిని శత్రువు ఇంటిలో ఉంచవలెను. ఏడు దినాలలోనే అతడు కుటుంబంతో సహా అక్కడి నుండి తొలగిపోతాడు।

Verse 139

क्षीराढ्यया निशामंत्रं लिखित्वा पौरुषेऽस्थनि । रविवारे निशीथिन्यां सहस्रमभिमंत्रयेत् ॥ १३९ ॥

పాలసారమున్న మషితో ‘నిశా-మంత్రం’ను మానవ అస్తిపై వ్రాయవలెను. ఆదివారము అర్ధరాత్రి వేళ దానిని వెయ్యిసార్లు జపించి అభిమంత్రించాలి।

Verse 140

तत्क्षिप्तं शत्रुसदने मंडलाद्भ्रंशकं भवेत् । क्षेत्रे क्षिप्तं सस्यहान्योजवहृत्तुरमालयेत् ॥ १४० ॥

అది శత్రువు గృహంలో వేయబడితే అతని పదవి-అధికారాల పతనానికి కారణమవుతుంది. పొలంలో వేయబడితే పంటనష్టం కలిగి, పొలపు శక్తి (ఉర్వరత)ను త్వరగా హరిస్తుంది।

Verse 141

षट्कोणांतर्लिखेन्मूलं साध्यार्णं केशरे स्वरैः । बाह्येऽष्टवर्गयुक्पत्रं पद्मभूमिपरावृतम् ॥ १४१ ॥

షట్కోణం లోపల మూలమంత్రాన్ని లిఖించాలి; కేశరాలపై సాధ్యమంత్ర అక్షరాలను స్వరాలతో సహా స్థాపించాలి. బయట కమలదళాలపై అష్టవర్గ అక్షరాలను వ్రాసి, పద్మభూమితో ఆవరించాలి।

Verse 142

यंत्रं भूर्जे जहुरसैर्लिखेत्पूताम्बरावृतम् । पट्टसूत्रेण सन्नद्धं शिशुकंठगतं ध्रुवम् ॥ १४२ ॥

భూర్జపత్రంపై జుహూ హవిస్సుల సారంతో యంత్రాన్ని లిఖించాలి. శుద్ధ వస్త్రంతో చుట్టి, పట్టుసూత్ర దారంతో బిగించి, శిశువు మెడపై దృఢంగా ధరింపజేయాలి।

Verse 143

भूतभीतिहरं वामवाहौ स्त्रीणां च पुत्रदम् । नृणां दक्षिणबाहुस्थं निर्धनानां धनप्रदम् ॥ १४३ ॥

ఇది భూతభయాన్ని తొలగిస్తుంది; ఎడమ భుజంపై ధరించితే స్త్రీలకు పుత్రప్రదం. పురుషుల కుడి భుజంపై ఉంటే దరిద్రులకు ధనప్రదం అవుతుంది.

Verse 144

ज्ञानदं ज्ञानमिच्छूनां राज्ञां तु विजयप्रदम् ॥ १४४ ॥

జ్ఞానాన్ని కోరువారికి ఇది జ్ఞానాన్ని ప్రసాదిస్తుంది; రాజులకు అయితే విజయాన్ని ఇస్తుంది.

Verse 145

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रभेदनिरूपणं नाम पञ्चाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८५ ॥

ఇట్లు శ్రీ బృహన్నారదీయ పురాణం పూర్వభాగంలోని బృహదుపాఖ్యాన తృతీయ పాదంలో ‘యక్షిణీ మంత్రభేద నిరూపణం’ అనే ఎనభై ఐదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.