Bhuvaneśī (Nidrā-Śakti) Mantra-vidhi, Nyāsa–Āvaraṇa Worship, Padma-homa Prayogas, and the Opening of Śrī-Mahālakṣmī Upāsanā

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । कलिकल्पांतरे ब्रह्मन् ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । लोकपद्मे तपस्थस्य सृष्ट्यर्थं संबभूवतुः ॥ १ ॥

సనత్కుమారుడు పలికెను—ఓ బ్రాహ్మణా! కలికల్పమున మరొక చక్రంలో, అవ్యక్తజన్ముడైన బ్రహ్మ లోకపద్మముపై తపస్సు చేయుచుండగా, సృష్ట్యర్థమై ఆ ఇద్దరు ప్రాదుర్భవించారు ॥ १ ॥

Verse 2

विष्णुकर्णमलोद्भूतावसुरौ मधुकैटभौ । तौ जातमात्रौ पयसि लोकप्रलयलक्षणे ॥ २ ॥

విష్ణువు చెవిమలమునుండి మధు, కైటభ అను ఇద్దరు అసురులు పుట్టిరి; పుట్టిన వెంటనే ప్రళయలక్షణముగల జలములో వారు నిలిచిరి ॥ २ ॥

Verse 3

जानुमात्रे स्थितौ दृष्ट्वा ब्रह्मणं कमलस्थितम् । प्रवृत्तावत्तुमालक्ष्य तुष्टाव जगदंबिकाम् ॥ ३ ॥

కమలముపై ఆసీనుడైన బ్రహ్మను చూచి, వారు మోకాళ్లవరకు నీటిలో నిలిచి ఆయనను మింగుటకు ప్రవృత్తులై ఉన్నారని గ్రహించి, ఆమె జగదంబికా—జగన్మాతను—స్తుతించెను ॥ ३ ॥

Verse 4

ततो देवी जगत्कर्त्री शैवी शक्तिरनुत्तमा । नारायणाक्षिसंस्थाना निद्रा प्रीता बभूव ह ॥ ४ ॥

అప్పుడు జగత్కర్త్రీయైన అనుత్తమ శైవీ శక్తి—నారాయణుని నేత్రాలలో ‘నిద్ర’గా నివసించు ఆ దేవి—ప్రసన్నమైంది ॥ ४ ॥

Verse 5

तस्या मंत्रादिकं सर्वं कथयिष्यामि तच्छृणु । सारुणा क्रोधनी शांतिश्चंद्रालंकृतशेखरा ॥ ५ ॥

ఇప్పుడు వినుము—ఆ దేవి యొక్క మంత్రాది సమస్తాన్ని, సంబంధిత విధివిధానాలతో సహా నేను పూర్తిగా వివరిస్తాను. ఆమె సారుణా, క్రోధనీ, శాంతి; చంద్రాలంకృత శిఖరధారిణి దేవి.

Verse 6

एकाक्षरीबीज मन्त्रऋषिः शक्तिरुदाहृता । गायत्री च भवेच्छन्दो देवता भुवनेश्वरी ॥ ६ ॥

ఏకాక్షరీ బీజమంత్రానికి ఋషి ‘శక్తి’ అని ప్రకటించబడింది; ఛందస్సు గాయత్రీ; అధిష్ఠాత్రీ దేవత భువనేశ్వరీ.

Verse 7

षड्दीर्घयुक्तबीजेन कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । संहारसृष्टिमार्गेण मातृकान्यस्तविग्रहः ॥ ७ ॥

ఆరు దీర్ఘ స్వరాలతో యుక్తమైన బీజమంత్రంతో క్రమంగా ఆరు అంగన్యాసాలను చేయాలి. తరువాత శరీరంపై మాతృకలను న్యసించి, సంహార–సృష్టి మార్గ విధానంతో ముందుకు సాగాలి.

Verse 8

मन्त्रन्यासं ततः कुर्याद्देवताभावसिद्धये । हृल्लेखां मूर्ध्नि वदने गगनां हृदयांबुजे ॥ ८ ॥

అనంతరం దేవతాభావ సిద్ధి కోసం మంత్రన్యాసం చేయాలి. ‘హృల్లేఖా’ను శిరస్సు మరియు ముఖంపై, ‘గగనా’ను హృదయకమలంలో న్యసించాలి.

Verse 9

रक्तां करालिकां गुह्ये महोच्छुष्मां पदद्वये । ऊर्द्ध्वप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषूत्तरेऽपि च ॥ ९ ॥

‘రక్తా’ మరియు ‘కరాళికా’ను గుహ్యప్రదేశంలో, ‘మహోచ్చుష్మా’ను రెండు పాదాలలో న్యసించాలి. అలాగే ఊర్ధ్వప్రదేశంలోను, దిశలలో—తూర్పు, దక్షిణ, ఉత్తర, పడమర—మరియు ఉత్తర దిశలోను తద్విధంగా న్యాసం చేయాలి.

Verse 10

सद्यादिह्रस्वबीजाद्यान्वस्तव्या भूतसप्रभाः । अंगानि विन्यसेत्पश्चाज्जातियुक्तानि षट् क्रमात् ॥ १० ॥

ఇక్కడ ‘సద్య’ మొదలైన హ్రస్వ బీజాక్షరాలు మరియు భూతతత్త్వాలకు సంబంధించిన ప్రకాశమయ మంత్రాల న్యాసం చేయాలి. అనంతరం జాతియుక్తమైన షడంగాలను క్రమంగా విన్యసించాలి॥

Verse 11

ब्रह्माणं विन्यसेद्भाले गायत्र्या सह संयुतम् । सावित्र्या सहितं विष्णुं कपोले दक्षिणे न्यसेत् ॥ ११ ॥

నుదుటిపై గాయత్రీతో కూడిన బ్రహ్మను న్యసించాలి. కుడి చెంపపై సావిత్రితో కూడిన విష్ణువును న్యసించాలి॥

Verse 12

वागीश्वर्या समायुक्तं वामगंडे महेश्वरम् । श्रिया धनपतिं न्यस्य वामकर्णाग्रके पुनः ॥ १२ ॥

వాగీశ్వరీ శక్తితో సమాయుక్తమైన మహేశ్వరుని ఎడమ చెంపపై న్యసించాలి. శ్రీతో కూడిన ధనపతి (కుబేరుడు)ని మళ్లీ ఎడమ చెవి అగ్రభాగంలో న్యసించాలి॥

Verse 13

रत्या स्मरं मुखे न्यस्य पुण्यागणपतिं न्यसेत् । सव्यकर्णोपरि निधाकर्णगंडांतरालयोः ॥ १३ ॥

ముఖంపై రతితో కూడిన స్మరుడు (కామదేవుడు)ని న్యసించాలి. తరువాత పుణ్య గణపతిని ఎడమ చెవి పైభాగంలోను, చెవి–చెంప మధ్య ప్రాంతంలోను న్యసించాలి॥

Verse 14

न्यस्तव्यं वदने मूलं भूपश्चैत्रांस्ततो न्यसेत् । कण्ठमूले स्तनद्वंद्वे वामांसे हृदयांबुजे ॥ १४ ॥

ముఖంలో మూలమంత్ర న్యాసం చేయాలి. తరువాత ‘భూప’ మొదలైనవి మరియు ‘చైత్రా’ మొదలైన (మంత్ర/అక్షర)లను కంఠమూలంలో, రెండు స్తనాలపై, ఎడమ భుజంపై, హృదయకమలంలో న్యసించాలి॥

Verse 15

सव्यांसे पार्श्वयुगले नाभिदेशे च देशिकः । भालांश्च पार्श्वजठरे पार्श्वांसापरके हृदि ॥ १५ ॥

దేశికుని ఎడమ భుజంపై, రెండు పార్శ్వాలపై మరియు నాభి ప్రాంతంలో స్థాపించాలి. భాల-శక్తులను పార్శ్వం, జఠరంలో న్యసించి, మరో పార్శ్వ హృదయంలో పార్శ్వాంస-శక్తిని నిలపాలి॥१५॥

Verse 16

ब्रह्माण्याद्यास्तनौ न्यस्य विधिना प्रोक्तलक्षणाः । मूलेन व्यापकं देहे न्यस्य देवीं विचिंतयेत् ॥ १६ ॥

విధిలో చెప్పిన లక్షణాల ప్రకారం బ్రహ్మాణీ మొదలైన (మంత్రాలను) రెండు స్తనాలపై న్యసించాలి. తరువాత మూలమంత్రంతో దేహమంతటా వ్యాపించే శక్తిని స్థాపించి, దేవిని ఏకాగ్రంగా ధ్యానించాలి॥१६॥

Verse 17

उद्यद्दिवाकरनिभां तुंगोरोजां त्रिलोचनाम् । स्मरास्यामिंदुमुकुटां वरपाशांकुशाभयाम् ॥ १७ ॥

ఉదయసూర్యుని వలె ప్రకాశించే, ఉన్నత స్తనాలుగల, త్రినేత్రి—మనోహర ముఖముగల—చంద్ర ముకుటధారిణి; శుభ హస్తాలలో వరపాశం, అంకుశం, అభయముద్ర కలిగిన ఆ దేవిని నేను ధ్యానిస్తాను॥१७॥

Verse 18

रदलक्षं जपेन्मंत्रं त्रिमध्वक्तैर्हुनेत्ततः । अष्टद्रव्यैर्दशांशेन ब्रह्मवृक्षसमिद्वरैः ॥ १८ ॥

మంత్రాన్ని ఒక లక్ష జపించాలి. తరువాత త్రిమధు (మూడు మధుర ద్రవ్యాలు) మరియు ఘృతం కలిపి హోమం చేయాలి. అష్టద్రవ్యాలతో జప సంఖ్యకు దశాంశంగా, బ్రహ్మవృక్ష సమిధలతో ఉత్తమ ఆహుతులు సమర్పించాలి॥१८॥

Verse 19

द्राक्षाखर्जूरवातादशर्करानालिकेरकम् । तन्दुलाज्यतिलं विप्र द्रव्याष्टकमुदाहृतम् ॥ १९ ॥

ద్రాక్ష, ఖర్జూరం, బాదాం, శర్కర, కొబ్బరి, తండులు (బియ్యం), ఘృతం, నువ్వులు—ఓ విప్రా—ఇవే అష్టద్రవ్యములని ప్రకటించబడినవి॥१९॥

Verse 20

दद्यादर्ध्यं दिनेशाय तत्र संचिन्त्य पार्वतीम् । पद्ममष्टदलं बाह्ये वृत्तं षोडशभिर्द्दलैः ॥ २० ॥

దినేశుడైన సూర్యదేవునికి అర్ఘ్యాన్ని సమర్పించి, అక్కడే పార్వతీదేవిని ధ్యానించాలి. తరువాత అష్టదళ పద్మాన్ని నిర్మించి, బయట షోడశదళాలతో వృత్తాకార ఆవరణం చేయాలి॥२०॥

Verse 21

विलिखेत्कर्णिकामध्ये षट्कोणमतिसुन्दरम् । ततः संपूजयेत्पीठं नवशक्तिसमन्वितम् ॥ २१ ॥

పద్మ కర్ణిక మధ్యలో అత్యంత సుందరమైన షట్కోణాన్ని గీయాలి. తరువాత నవశక్తులతో సమన్వితమైన పీఠాన్ని విధిగా సంపూజించాలి॥২১॥

Verse 22

जयाख्या विजया पश्चादजिताह्वापराजिता । नित्या विलासिनी गोग्धीत्यघोरा मंगला नव ॥ २२ ॥

తదుపరి తొమ్మిది మంగళనామాలు—జయాఖ్యా, విజయా, అజితాహ్వా, అపరాజితా, నిత్యా, విలాసినీ, గోగ్ధీ, అఘోరా, మంగళా॥२२॥

Verse 23

बीजाढ्यमासनं दत्त्वा मूर्तिं तेनैव कल्पयेत् । तस्यां संपूजयेद्देवीमावाह्यावरणैः क्रमात् ॥ २३ ॥

బీజమంత్రాలతో సమృద్ధమైన ఆసనాన్ని సమర్పించి, దానినే ఆధారంగా దేవీ మూర్తిని కల్పించాలి. తరువాత అందులో దేవిని ఆవాహన చేసి, ఆవరణాలతో క్రమంగా సంపూర్ణంగా పూజించాలి॥২৩॥

Verse 24

मध्यपाग्याम्यसौम्येषु पूजयेदंगदेवताः । षट्कोणेषु यजेन्मंत्री पश्चान्मिथुनदेवताः ॥ २४ ॥

మధ్యభాగంలో మరియు శుభ దిశల్లో (తూర్పు, ఉత్తరం) అంగదేవతలను పూజించాలి. షట్కోణ భాగాల్లో మంత్రజ్ఞుడు యజమానుడు ఆరాధన చేయాలి; అనంతరం మిథునదేవతలను పూజించాలి॥२४॥

Verse 25

इन्द्रकोणं लसद्दंडकुंडिकाक्षगुणाभयाम् । गायत्रीं पूजयेन्मन्त्री ब्रह्माणमपि तादृशम् ॥ २५ ॥

ఇంద్ర-కోణంలో (తూర్పు దిశ) మంత్రసాధకుడు దండం, కమండలువు, అక్షమాల కలిగిన, ఉపదేశముద్రను చూపే, అభయాన్ని ప్రసాదించే తేజోమయి గాయత్రీని పూజించాలి; అలాగే అదే రూపలక్షణాలతో బ్రహ్మనూ పూజించాలి।

Verse 26

रक्षः कोणे शंखचक्रगदापंकजधारिणीम् । सावित्रीं पीतवसनां यजेद्विणुं च तादृशम् ॥ २६ ॥

రక్షః-కోణంలో పీతవస్త్రధారిణి, శంఖ-చక్ర-గదా-పద్మాలను ధరించిన సావిత్రిని పూజించాలి; అలాగే అదే రూపంతో విష్ణువునూ పూజించాలి।

Verse 27

वायुकोणे परश्वक्षमाला भयवरान्विताम् । यजेत्सरस्वतीमच्छां रुद्रं तादृशलक्षणम् ॥ २७ ॥

వాయు-కోణంలో (వాయవ్య దిశ) పరశు, అక్షమాల ధరించి, అభయ-వరముద్రలతో కూడిన నిర్మల సరస్వతిని పూజించాలి; అలాగే అదే లక్షణాలతో రుద్రునూ పూజించాలి।

Verse 28

वह्निकोणे यजेद्रत्नकुंभं मणिकरंडकम् । कराभ्यां बिभ्रतीं पीतां तुंदिलं धनदायकम् ॥ २८ ॥

వహ్ని-కోణంలో (ఆగ్నేయ దిశ) రెండు చేతులతో రత్నకుంభం, మణికరండకం ధరించిన, పీతవర్ణ, తుండిల (ఉదరయుక్త) ధనదాయిని దేవతను పూజించాలి।

Verse 29

आलिंग्य सव्यहस्तेन वामे तांबूलधारिणीम् । धनदांकसमारूढां महालक्ष्मीं प्रपूजयेत् ॥ २९ ॥

ఎడమ భుజంతో ఆలింగనం చేయబడిన, ఎడమ చేతిలో తాంబూలం ధరించిన, ధనద (కుబేర) అంకంపై ఆసీనమైన మహాలక్ష్మిని విధివిధానంగా పూజించాలి।

Verse 30

पश्चिमे मदनं बाणपाशांकुशशरासनाम् । धारयंतं जपारक्तं पूजयेद्रक्तभूषणम् ॥ ३० ॥

పడమర దిశలో మదనుడు (కామదేవుడు)ను పూజించాలి—బాణం, పాశం, అంకుశం, ధనుస్సు ధరించి, జపాపుష్పంలా ఎర్రగా కాంతిస్తూ, ఎర్ర ఆభరణాలతో విభూషితుడై ఉన్నవాడిని।

Verse 31

सव्येन पतिमाश्लिष्य वामेनोत्पलधारिणीम् । पाणिना रमणांकस्थां रतिं सम्यक्समर्चयेत् ॥ ३१ ॥

ఎడమ వైపుతో భర్తను ఆలింగనం చేసుకొని, ఎడమ చేతిలో కమలాన్ని ధరించి, ప్రియుని మడిలో ఆసీనమైన రతీదేవిని కుడిచేతితో విధివిధానంగా సమ్యక్‌గా ఆరాధించాలి।

Verse 32

ऐशान्ये पूजयेत्सम्यक् विघ्नराजं प्रियान्वितम् । सृणिपाशधरं कांतं वरांगासृक्कलांगुलिम् ॥ ३२ ॥

ఈశాన్య దిశలో ప్రియాసహిత విఘ్నరాజు (గణేశుడు)ను సమ్యక్‌గా పూజించాలి—మనోహరుడై, అంకుశం మరియు పాశం ధరించి, శుభాంగాలతో, ఎర్రటి లక్షణాలతో ప్రకాశించువాడిని।

Verse 33

माध्वीपूर्णकपालाढ्यं विघ्नराजं दिगंबरम् । पुष्करे विगलद्रत्नस्फुरच्चषकधारिणम् ॥ ३३ ॥

నేను విఘ్నరాజు (గణేశుడు)ను ధ్యానిస్తాను—ఆకాశవస్త్రుడై (దిగంబరుడై), మధు-మదిరాతో నిండిన కపాలపాత్రంతో సమృద్ధుడై, కమలహస్తంలో రత్నకాంతితో మెరుస్తూ రసం చిందించే పాత్రను ధరించినవాడిని।

Verse 34

सिंदूरसदृशाकारामुद्दाममदविभ्रमाम् । धृतरक्तोत्पलामन्यपाणिना तु ध्वजस्पृशाम् ॥ ३४ ॥

ఆమె రూపం సిందూరంలా ఎర్రగా, ఉద్ధామ మదవిభ్రమంతో ఊగిసలాడుతూ; ఒక చేతిలో ఎర్ర కమలాన్ని ధరించి, మరొక చేతితో ధ్వజాన్ని (పతాకదండాన్ని) తాకుతూ ఉంది।

Verse 35

आश्लिष्टकांतामरुणां पुष्टिमर्चेद्दिगंबराम् । कर्णिकायां निधी पूज्यौ षट्कोणस्याथ पार्श्वयोः ॥ ३५ ॥

ఆలింగనరత, అరుణవర్ణ, దిగంబరమైన ‘పుష్టి’ దేవిని విధివిధానంగా ఆరాధించాలి. కర్ణికలో రెండు నిధులను పూజించి, తరువాత షట్కోణపు రెండు పార్శ్వాలలో స్థాపించాలి.

Verse 36

अंगानि केसरेष्वेताः पश्चात्पत्रेषु पूजयेत् । अनंगकुसुमा पश्चाद्द्वितीयानंगमेखला ॥ ३६ ॥

ఈ అంగదేవతలను ముందుగా కేసరాలపై, తరువాత పత్రాలపై పూజించాలి. ఆపై ‘అనంగకుసుమా’, తదుపరి రెండవది ‘అనంగమేఖలా’ అని క్రమం.

Verse 37

अनंगगमना तद्वदनंगमदनातुरा । भुवनपाला गगनवेगा षष्ठी चैव ततः परम् ॥ ३७ ॥

‘అనంగగమనా’ అలాగే ‘అనంగమదనాతురా’; ‘భువనపాలా’; ‘గగనవేగా’—ఇవి పేర్లు; వీటి తరువాత క్రమంలో ఆరవది వస్తుంది.

Verse 38

शशिलेखा गगनलेखा चेत्यष्टौ यत्र शक्तयः । खङ्गखेटकधारिण्यः श्यामाः पूज्याश्च मातरः ॥ ३८ ॥

అక్కడ ‘శశిలేఖా’, ‘గగనలేఖా’ మొదలైన ఎనిమిది శక్తులు ఉన్నాయి—శ్యామవర్ణ మాతృదేవతలు, ఖడ్గం-ఖేటకం ధరించినవారు, పూజ్యులు.

Verse 39

पद्माद्बहिः समभ्यर्च्याः शक्तयः परिचारिकाः । प्रथमानंगद्वयास्यादनंगमदना ततः ॥ ३९ ॥

పద్మానికి వెలుపల పరిచారికా శక్తులను సమ్యకంగా పూజించాలి. వాటిలో మొదట ‘అనంగద్వయాస్యా’, తరువాత ‘అనంగమదనా’.

Verse 40

मदनातुरा भवनवेगा ततो भुवनपालिका । स्यात्सर्वशिशिरानंगवेदनानंगमेखला ॥ ४० ॥

అప్పుడు ఆమె మన్మథవేదనతో వ్యాకులమై, ఆమె గమనవేగం మరింత త్వరితమవుతుంది. లోకపాలిక శిశిరకాలమంతా కామవేదనను అనుభవిస్తూ, మన్మథమేఖలతో బద్ధమైనదానిలా ప్రకాశిస్తుంది.

Verse 41

चषकं तालवृंतं च तांबूलं छत्रमुज्ज्वलम् । चामरे चांशुकं पुष्पं बिभ्राणाः करपंकजैः ॥ ४१ ॥

వారు తమ పద్మసమానమైన చేతులతో పానపాత్ర, తాళవృంతం, తాంబూలం, ప్రకాశించే ఛత్రం, చామరాలు, వస్త్రం మరియు పుష్పాలను ధరించి భక్తితో సేవలో నిలిచారు.

Verse 42

सर्वाभरणसंदीप्तान् लोकपालान्बहिर्यजेत् । वज्रादीन्यपि तद्बाह्ये देवीमित्थं प्रपूजयेत् ॥ ४२ ॥

అంతర్మండలానికి వెలుపల సర్వాభరణాలతో దీప్తమైన లోకపాలులను పూజించాలి. దాని వెలుపల మళ్లీ వజ్రాది దివ్యాయుధాలను స్థాపించి పూజించాలి; ఈ విధంగా దేవిని సమ్యక్‌గా ప్రపూజించాలి.

Verse 43

मंत्री त्रिमधुरोपेतैर्हुत्वाश्वत्थसमिद्वरैः । ब्राह्मणान्वशयेच्छीघ्रं पार्थिवान्पद्महोमतः ॥ ४३ ॥

మంత్రవేత్త త్రిమధురాలు (పాలు-పెరుగు-నెయ్యి) కలిపి ఉత్తమ అశ్వత్థ సమిధలతో హోమం చేసి, పద్మహోమం ద్వారా త్వరగా బ్రాహ్మణులను మరియు రాజులను వశపరచగలడు.

Verse 44

पलाशपुष्पैस्तत्पत्नीं मंत्रिणः कुसुदैरपि । पंचविंशतिधा जप्तैर्जलैः स्नानं दिने दिने ॥ ४४ ॥

మంత్రజ్ఞులు పలాశ పుష్పాలు మరియు కుశ పుష్పాలతో కూడి, ఇరవై ఐదు సార్లు జపించిన జలంతో అతని భార్యకు ప్రతిదినం స్నానం చేయించాలి.

Verse 45

आत्मानमभिषिंचेद्यः सर्वसौभाग्यवान्भवेत् । पंचविंशतिधा जप्तं जलं प्रातः पिबेन्नरः ॥ ४५ ॥

యెవడు తనమీద అభిషేకరూపంగా జలాన్ని చల్లుకొనునో, వాడు సమస్త సౌభాగ్యములతో యుక్తుడగును. ప్రాతఃకాలంలో ఇరవై ఐదు సార్లు మంత్రజపితమైన జలాన్ని మనిషి త్రాగవలెను॥४५॥

Verse 46

अवाप्य महतीं प्रज्ञां कवीनामग्रणीर्भवेत् । कर्पूरागरुसंयुक्तकुंकुमं साधु साधितम् ॥ ४६ ॥

మహత్తరమైన ప్రజ్ఞను పొందినవాడు కవులలో అగ్రగణ్యుడగును. ఇందుకు కర్పూరం, అగరు కలిపి సక్రమంగా సిద్ధపరచిన కుంకుమము (కేశరము) ఉపకరించును॥४६॥

Verse 47

गृहीत्वा तिलकं कुर्याद्राजवश्यमनुत्तमम् । शालिपिष्टमयीं कृत्वा पुत्तलीं मधुरान्विताम् ॥ ४७ ॥

తిలకద్రవ్యాన్ని తీసుకొని రాజవశ్యమనే అనుత్తమ కార్యాన్ని సాధించవలెను. బియ్యపిండి లేపనంతో చిన్న పుత్తలిని చేసి, దానిని మధుర ద్రవ్యాలతో (నైవేద్యంతో) యుక్తం చేయవలెను॥४७॥

Verse 48

जप्तां प्रतिष्ठितप्राणां भक्षयेद्रविवासरे । वशं नयति राजानं नारीं वा नरमेव च ॥ ४८ ॥

జపం చేయబడినదీ, ప్రాణప్రతిష్ఠ చేయబడినదీ అయిన దానిని రవివారము నాడు భక్షించవలెను. అప్పుడు రాజునైనా, స్త్రీనైనా, పురుషునైనా వశం చేయగలదు॥४८॥

Verse 49

कण्ठमात्रोदके स्थित्वा वीक्ष्य तोयोद्गतं रविम् । त्रिसहस्रं जपेन्मंत्रं कन्यामिष्टां लभेत्ततः ॥ ४९ ॥

కంఠమట్టుకు నీటిలో నిలిచి, నీటిలోనుండి ఉదయించే సూర్యుని దర్శించి, మంత్రాన్ని మూడు వేల సార్లు జపించవలెను; అప్పుడు ఇష్టమైన కన్య (యోగ్య వధువు) లభించును॥४९॥

Verse 50

अन्नं तन्मंत्रितं मंत्री भुंजीत श्रीप्रसिद्धये । लिखितां भस्मना मायां ससाध्यां फलकादिषु ॥ ५० ॥

శ్రీసిద్ధి మరియు లోకప్రసిద్ధి కొరకు సాధకుడు ఆ మంత్రంతో అభిమంత్రితమైన అన్నాన్ని భుజించాలి. అలాగే భస్మంతో ఫలములు మొదలైన వాటిపై సాధ్యసహిత మంత్ర-మాయను లిఖించాలి॥५०॥

Verse 51

तत्कालं दर्शयेद्यंत्रं सुखं सूयेत गर्भिणी । भुवनेशीयमाख्याता सहस्रभुजसंभवा ॥ ५१ ॥

అదే క్షణంలో యంత్రాన్ని చూపించాలి; గర్భిణి సుఖంగా ప్రసవిస్తుంది. ఇది ‘భువనేశీ’ అని ప్రసిద్ధం, సహస్రభుజా దేవీశక్తి నుండి జన్మించినది॥५१॥

Verse 52

भुक्तिमुक्तिप्रदा नॄणां स्मर्तॄणां द्विजसत्तम । ततः कल्पांतरे विप्र कदाचिन्महिषासुरः ॥ ५२ ॥

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! దీనిని స్మరించే మనుష్యులకు ఇది భోగమూ మోక్షమూ రెండింటినీ ప్రసాదిస్తుంది. ఆపై, హే విప్రా! మరొక కల్పాంతరంలో ఒకసారి మహిషాసురుడు ఉద్భవించాడు॥५२॥

Verse 53

बभूव लोकपालांस्तु जित्वा भुंक्ते जगत्त्रयम् । ततस्त्पीडिता देवा वैकुंठं शरणं ययुः ॥ ५३ ॥

లోకపాలులను జయించి అతడు త్రిలోకాధిపత్యాన్ని అనుభవించాడు. అప్పుడు అతని చేత పీడితులైన దేవతలు శరణార్థం వైకుంఠానికి వెళ్లారు॥५३॥

Verse 54

ततो देवी महालक्ष्मीश्चक्राद्यांगोत्थतेजसा । श्रीर्बभूवमुनिश्रेष्ठ मूर्ता व्याप्तजगत्त्रया ॥ ५४ ॥

అప్పుడు చక్రాది దివ్యాంగాల నుండి ఉద్భవించిన తేజస్సుతో దేవి మహాలక్ష్మి—సాక్షాత్ శ్రీ—మూర్తిమంతంగా అవతరించింది. హే మునిశ్రేష్ఠా! ఆమె త్రిలోకమంతా వ్యాపించింది॥५४॥

Verse 55

स्वयं सा महिषादींस्तु निहत्य जगदीश्वरी । अरविंदवनं प्राप्ता भजतामिष्टदायिनी ॥ ५५ ॥

జగదీశ్వరీ దేవి స్వయంగా మహిషాసురాది దైత్యులను సంహరించి, అనంతరం అరవిందవనానికి చేరింది; ఆమెను భజించే భక్తులకు ఇష్టవరాలను ప్రసాదించేది అయింది।

Verse 56

तस्याः समर्चनं वक्ष्ये संक्षेपेण श्रृणु द्विज । मृत्युक्रोधेन गुरुणा बिंदुभूषितमस्तका ॥ ५६ ॥

ఇప్పుడు ఆమె సమ్యకార్చన విధానాన్ని సంక్షేపంగా చెబుతున్నాను—ఓ ద్విజా, విను. ఆమె మృత్యుక్రోధంలా గంభీరమైన భయంకర స్వరూపిణి; శిరస్సుపై పవిత్ర బిందువుతో అలంకృతురాలు।

Verse 57

बीजमन्त्रः श्रियः प्रोक्तो भजतामिष्टदायकः । ऋषिर्भृगुर्निवृच्छंदो देवता श्रीः समीरिता ॥ ५७ ॥

శ్రీ యొక్క బీజమంత్రం ప్రకటించబడింది; భజించే వారికి ఇష్టఫలాన్ని ప్రసాదించేది. దీని ఋషి భృగువు, ఛందస్సు ‘నివృత్’, అధిష్ఠాత్రీ దేవత శ్రీ (లక్ష్మీ) అని చెప్పబడింది।