Adhyaya 18
Jarāsandha-vadha-upadeśa and the Departure toward Magadha (जरासन्धवधोपदेशः मागधप्रस्थानं च)
Upa-parva: Jarāsandha-vadha-upāya (Strategic Counsel for the Fall of Jarāsandha)
Kṛṣṇa (Vāsudeva) frames the strategic situation: Haṃsa and Ḍibhaka—associates of Kaṃsa—have fallen, and the time has come to address Jarāsandha. He assesses Jarāsandha as not readily conquerable in open battle even by collective forces, implying the necessity of a life-and-death duel as the appropriate tactical form. Kṛṣṇa allocates functional roles among the trio—policy in himself, strength in Bhīma, and protective support in Arjuna—arguing that a threefold coordinated approach will compel Jarāsandha to accept single combat, particularly due to reputational pressure and perceived affront. Yudhiṣṭhira responds by affirming Kṛṣṇa as the Pāṇḍavas’ refuge and acknowledges that success in liberating kings and obtaining rājasūya depends on Kṛṣṇa’s direction. The discourse expands into a general principle of governance: force must be led by the wise, as water follows gradients and skilled agents exploit openings. The chapter closes with the party’s departure toward Magadha and a geographically specific itinerary across rivers and regions, culminating in sighting the Magadhan city near the Goratha mountain.
Chapter Arc: राजसूय-यज्ञ की छाया में कथा अचानक मगध के भयावह सम्राट जरासंध की उत्पत्ति पर लौटती है—एक ऐसा जन्म, जो स्वयं असंभवता से बना है। → एक राक्षसी-स्वरूप गृहदेवी का रहस्योद्घाटन होता है: वह कहती है कि वह हर घर में निवास करती है, दानव-विनाश के लिए नियुक्त है, और जिसकी दीवारों पर उसकी पुत्रों सहित यौवनयुक्त आकृति भक्तिभाव से लिखी-पूजी जाती है, वहाँ वृद्धि होती है, अन्यथा क्षय। वह अपने पूजन के प्रत्युपकार के रूप में राजा को एक विचित्र बालक (दो टुकड़ों में जन्मे) के संस्कार और भविष्य की व्यवस्था बताती है। → राजा बृहद्रथ उस बालक का नामकरण करते हैं—‘जरया संधितः’ (जरा द्वारा जोड़ा गया) इसलिए इसका नाम ‘जरासंध’ हो; जन्म का रहस्य नाम में ही स्थिर हो जाता है। → जरासंध मगधाधिपति का तेजस्वी पुत्र बनकर बढ़ता है—अग्नि में आहुति की तरह प्रबल, माता-पिता को आनंद देने वाला, शुक्लपक्ष के चंद्रमा की भाँति बढ़ता हुआ। गृहदेवी के वरदान/उपकार का फल राजवंश की दृढ़ता में प्रकट होता है। → यह तेजस्वी बालक आगे चलकर राजसूय के मार्ग में सबसे बड़ा अवरोध बनेगा—उसकी शक्ति और क्रूर नीति का संकेत कथा को अगले प्रसंगों की ओर धकेलता है।
Shlokas
Verse 1
इस प्रकार श्रीमह्याभारत सभापव॑के अन्तर्गत राजसूयारम्भपर्वमें जरासंधकी उत्पत्तिविषयक सत्रहवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ १७ ॥। (दाक्षिणात्य अधिक पाठके ९३ “लोक मिलाकर कुल ६१३ “लोक हैं) >> ह्य हि की अष्टादशो<् ध्याय: जरा राक्षसीका अपना परिचय देना और उसीके नामपर बालकका नामकरण होना राक्षस्युवाच जरा नामास्मि भद्रें ते राक्षमी कामरूपिणी । तव वेश्मनि राजेन्द्र पूजिता न्यवसं सुखम्
రాక్షసి పలికింది—రాజేంద్రా, నీకు మంగళం కలుగుగాక. నా పేరు జరా. నేను ఇష్టానుసారం రూపం ధరించే రాక్షసిని. నీ గృహంలో గౌరవింపబడి నేను సుఖంగా దీర్ఘకాలంగా నివసించాను।
Verse 2
गृहे गृहे मनुष्याणां नित्यं तिष्ठामि राक्षसी | गृहदेवीति नाम्ना वै पुरा सृष्टा स्वयंभुवा
నేను మనుషుల ఇళ్లన్నింటిలోనూ నిత్యం ఉంటాను. మాటకు నేను రాక్షసినే; కానీ పూర్వకాలంలో స్వయంభూ బ్రహ్మ ‘గృహదేవి’ అనే పేరుతో నన్ను సృష్టించాడు।
Verse 3
दानवानां विनाशाय स्थापिता दिव्यरूपिणी । यो मां भक्त्या लिखेत् कुड्ये सपुत्रां यौवनान्विताम्
దానవుల వినాశార్థం నన్ను నియమించారు; నేను దివ్యరూపధారిణిని. ఎవడు భక్తితో తన ఇంటి గోడపై నన్ను అనేక కుమారులతో కూడిన యౌవనవతిగా చిత్రిస్తాడో—
Verse 4
गृहे तस्य भवेद् वृद्धिरन्यथा क्षयमाप्नुयात् । त्वदगृहे तिष्ठमानाहं पूजिताहं सदा विभो
అతని ఇంటిలో వృద్ధి కలుగుతుంది; లేకపోతే క్షయం పొందుతాడు. విభో! నీ గృహంలో నివసిస్తూ నేను ఎల్లప్పుడూ పూజింపబడుతూ వచ్చాను।
Verse 5
लिखिता चैव कुड्येषु पुत्रैबहुभिरावृता । गन्धपुष्पैस्तथा धूपैर्भक्ष्यभोज्यै: सुपूजिता
మీ ఇంటి గోడలపై నా రూపం చిత్రించబడి ఉంది—అందులో నేను అనేక కుమారులతో చుట్టుముట్టబడి నిలిచియున్నాను. ఆ రూపానికే సుగంధాలు, పుష్పాలు, ధూపం, భక్ష్య-భోజ్య నైవేద్యాలతో నన్ను దీర్ఘకాలంగా సమ్యక్గా పూజిస్తూ వచ్చారు.
Verse 6
साहं प्रत्युपकारार्थ चिन्तयाम्पनिशं तव । तवेमे पुत्रशकले दृष्टवत्यस्मि धार्मिक
ఆ పూజకు ప్రతిఫలంగా మీకు ఏదైనా ఉపకారం చేయాలని నేను నిత్యం ఆలోచిస్తూ వచ్చాను. ధర్మాత్మా! మీ కుమారుని శరీరంలోని ఈ రెండు ముక్కలను నేను చూశాను.
Verse 7
संश्लेषिते मया दैवात् कुमार: समपद्यत । तव भाग्यान्महाराज हेतुमात्रमहं त्विह
నేను వాటిని కలిపినప్పుడు దైవయోగంతో ఈ కుమారుడు ప్రकटించాడు. మహారాజా! ఇది మీ భాగ్యవశాత్తే జరిగింది; నేను ఇక్కడ కేవలం నిమిత్తమాత్రమే.
Verse 8
(तस्य बालस्य यत् कृत्यं तत् कुरुष्व नराधिप । मम नाम्ना च लोके5स्मिन् ख्यात एष भविष्यति ।।
రాజా! ఈ బాలునికి అవసరమైన సంస్కారాలు, విధులు ఏవైతే ఉన్నాయో అవన్నీ నిర్వహించు. ఈ లోకంలో ఇతడు నా పేరుతోనే ప్రసిద్ధి పొందుతాడు. నాకు సుమేరు పర్వతాన్నికూడా మింగగల శక్తి ఉంది—అయితే నీ బాలుని తినడం ఏమాత్రం గొప్ప విషయం? కానీ నీ ఇంట్లో దీర్ఘకాలంగా భక్తితో చేసిన నా పూజకు సంతుష్టురాలై, ఈ బాలుని నీకు తిరిగి సమర్పిస్తున్నాను.
Verse 9
श्रीकृष्ण उवाच एवमुक््त्वा तु सा राजंस्तत्रैवान्तरधीयत । स संगृहा कुमारं तं॑ प्रविवेश गृहं नूप:
శ్రీకృష్ణుడు పలికెను—రాజా! అలా చెప్పి ఆ రాక్షసి అక్కడికక్కడే అంతర్ధానమైంది. ఆపై రాజు ఆ కుమారుని తీసుకొని తన మహలులో ప్రవేశించాడు.
Verse 10
तस्य बालस्य यत् कृत्यं तच्चकार नृपस्तदा । आज्ञापयच्च राक्षस्या मगधेषु महोत्सवम्
అప్పుడు రాజు ఆ బాలునకు చేయవలసిన జాతకర్మాది సమస్త సంస్కారాలను నిర్వహించాడు; అలాగే మగధదేశమంతటా గృహదేవతగా భావించే రాక్షసీ జరా దేవి పూజకు మహోత్సవం జరపమని ఆజ్ఞాపించాడు।
Verse 11
तस्य नामाकरोच्चैव पितामहसम: पिता । जरया संधितो यस्माज्जरासंधो भवत्वयम्
అనంతరం పితామహుని సమానమైన ప్రభావశాలి తండ్రి అతనికి నామకరణం చేసి ఇలా అన్నాడు—“జరా ఇతనిని సంధించింది (జోడించింది); కనుక ఇతని పేరు జరాసంధుడగుగాక।”
Verse 12
सो<वर्धत महातेजा मगधाधिपते: सुतः । प्रमाणबलसम्पन्नों हुताहुतिरिवानल: । मातापित्रोर्नन्दिकर: शुक्लपक्षे यथा शशी
ఇలా మగధాధిపతి కుమారుడైన ఆ మహాతేజస్సు గల బాలుడు, సరైన కాయం మరియు బలంతో సమృద్ధుడై, నెయ్యి ఆహుతులతో ప్రజ్వలించే అగ్నిలా ప్రకాశిస్తూ, తల్లిదండ్రులకు ఆనందం కలిగిస్తూ, శుక్లపక్ష చంద్రునిలా రోజురోజుకు వృద్ధి చెందసాగాడు।
Verse 18
इति श्रीमहाभारते सभापर्वणि राजसूयारम्भपर्वणि जरासंधोत्पत्तौ अष्टादशो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्याभारत सभापव॑के अन्तर्गत राजसूयारम्भपर्वमें जरासंधकी उत्पत्तिविषयक अठारहवाँ अध्याय पूरा हुआ
ఇట్లు శ్రీమహాభారత సభాపర్వములోని రాజసూయారంభపర్వంలో జరాసంధోత్పత్తి విషయమైన అష్టాదశోధ్యాయం సమాప్తమైంది।
Frequently Asked Questions
The chapter stages an ethical-policy tension: whether confronting a powerful ruler should rely on mass warfare or a constrained form of engagement (single combat) designed to limit broader harm while still achieving a politically necessary objective.
Power is not self-justifying; it becomes effective and ethically defensible when guided by discernment (naya) and appropriate means (upāya). The text underscores that unled strength is ‘blind,’ whereas wise direction converts capacity into successful action.
No explicit phalāśruti appears in this chapter; its meta-commentary is implicit in the governance analogies (water following the low point; strength directed through openings), positioning the episode as instructional rājadharma material within the broader narrative.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.